all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

7/10/15

✂ το φυσιολογικό





Καλησπέρα, αν και καθυστερημένα, (όπως πάντα άλλωστε) καλό μήνα και με-βαριά-καρδιά αντίο καλοκαιράκι και welcome φθινόπωρο. Ελπίζω να είσαι καλά και αν δεν είσαι, τουλάχιστον να είσαι επικεντρωμένος/-ή στο πως θα γίνεις. Δεν έχω διάθεση να σου μιλήσω για τα δικά μου, δε βρίσκω και το λόγο τώρα εδώ που τα λέμε. 

Οπότε βουτιά στο ψητό. Το φυσιολογικό. Το νορμάλ βρε αδερφέ. Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα, δεν υπάρχει το φυσιολογικό. Είναι ανυπόστατο, ένα φάντασμα. Πάμε ξανά όλοι μαζί: δεν υπάρχει. Πολλές φορές, αλλά κυρίως τώρα τελευταία ηχούν στα αυτιά μου φράσεις του τύπου:  να μάθεις να συμπεριφέρεσαι σαν φυσιολογικός άνθρωποςνα επανέλθεις στη φυσιολογική σου καθημερινότητα, τι φυσιολογικό βλέπεις σε αυτό Καρολινάκι μου, δεν είναι φυσιολογική αντίδραση αυτή, είναι φυσιολογικά πράγματα αυτά που κάνεις και πολλά πολλά συναφή. Στην αρχή, από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει. Μετά, κάπως με ενοχλούσε η επανάληψη, οπότε μεταπήδησα στο στάδιο του προβληματισμού. Το σκέφτηκα και κατέληξα στο FUCK OFF μαρή.

Φτάνει πια με τις αηδίες που μας σερβίρουν και καταπίνουμε αμάσητες. Και μετά διαμαρτυρόμαστε τάχα  για το στομάχι μας. Δε θα επικεντρωθώ στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα της κάθε ανθρώπινης (και όχι μόνο) ύπαρξης αλλά στη δύναμη του λόγου και της συνήθειας. Είναι απαραίτητο, θεμιτό και απόλυτα λογικό να έχουμε άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με ή χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, σύμφωνη ή όχι με των άλλων, πρωτότυπη ή στερεότυπη, οφείλεις να έχεις άποψη για  την γκαρνταρόμπα της  Μέρκελ μέχρι και την ύπαρξη θεραπείας του καρκίνου. Άποψη που ικανοποιεί ξεκάθαρα τον εαυτό σου.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τη συμπεριφορά. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο σε ένα κοινό ερέθισμα. Αλλά ακόμη και ο ίδιος άνθρωπος σε ένα επαναλαμβανόμενο ερέθισμα μπορεί να αντιδράσει με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο. Είναι σύνηθες να διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα το γεγονός και τις συνθήκες που μας/το πλαισιώνουν. Σε καμία των περιπτώσεων, ωστόσο, η επανάληψη δεν πρέπει να θεωρείται η μητέρα της συνήθειας. Ειδάλλως, οι εκπλήξεις και οι ξαφνικές αλλαγές θα σου γίνουν εφιάλτες.

Συνηθίζουμε, όμως, για να μπορούμε να έχουμε κάτι σταθερό. Η σταθερότητα είναι βασική πηγή μιας αρμονικής ζωής. Επηρεαζόμαστε επίσης σε σημαντικό βαθμό από το λόγο των άλλων. Η επίδραση αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαμόρφωσης του τι θεωρεί κάποιος φυσιολογικό. Δημιουργείται έτσι μια  ισχυρή νοοτροπία της προσμονής των στάνταρ πραγμάτων από τους άλλους (κυρίως) αλλά και από τους εαυτούς μας (σε δεύτερο -πάντα- επίπεδο). Γιατί έτσι μας το επέβαλαν, γιατί έτσι μας έμαθαν, γιατί έτσι συνηθίσαμε, γιατί είναι δεδομένο ρε παιδάκι μου, αυτό είναι το φυσιολογικό. Ακόμη και έτσι, το σίγουρο είναι πως δεν είναι εφικτό να ικανοποιείς τις απαιτήσεις όλων και για πάντα.

Το φυσιολογικό είναι μια ψευδαίσθηση, μια αθέμιτη σύμπραξη. Το συνηθισμένο και αναμενόμενο είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό.  Όλα μπορούν σε δευτερόλεπτα να θεωρηθούν αμφιλεγόμενα. Τις διαφωνίες μας με τους συνομιλητές μας οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν ερέθισμα για κοινό προβληματισμό. Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις στάση, πιστεύω και στόχο. Στην τελική, αυτός/ή που αποφασίζει τι και γιατί του ταιριάζει είσαι εσύ. Μην αποφασίζεις με γνώμονα τι είναι ή τι δεν είναι φυσιολογικό/σύνηθες/αναμενόμενο αλλά με κριτήριο την αυθεντικότητα, την ικανοποίηση και γιατί όχι την τρέλα της στιγμής. Είτε συνειδητά είτε άθελα σου εναρμονιστείς με την "κοινή λογική" ούτε τότε γλιτώνεις την κριτική και το φτυάρι. Τουλάχιστον καν' το με το δικό σου τρόπο, για να το απολαύσεις.

Αναθεώρησε με γνώμονα τη δική σου ευτυχία. 
Άνθρωπος με ημερομηνία λήξης είσαι. 



Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.



9/9/15

∓ η ειλικρίνεια



picture taken via weheartit.com
                                        
Καλησπέρα σας. 
Κι όμως, μη τρίβετε άλλο τα ματάκια σας, είναι πραγματικότητα: νέο άρθρο. 

Κάτι που είναι ακόμα καλοκαιράκι (έστω και αν στον Βόλο έριξε κάτι ψιχάλες και έχουν ένα μικρό παρτάκι κάτι γκρίζα σύννεφα), κάτι η έλλειψη συγγραφής, κάτι που μεγάλωσα κατά 1 χρόνο, κάτι του στυλ αποφεύγω να ασχοληθώ με πιο επείγοντα θέματα, κάτι τα λόγια του παππά, ε το άνοιξα το ρημαδολάπτοτ και είπα "ήρθε η ώρα σου" και κυριολεκτικά είχε έρθει (αργοπεθαίνει). 

Για τα τυπικά, ξεκουράστηκα (αν και ποτέ δεν νιώθεις αρκετά ξεκούραστη/-ος), ήρθα μια βόλτα στο Βόλο, έχω πολλά στο κεφάλι μου και είμαι καλά. Δε θα ευχηθώ καλό χειμώνα (καλοκαιράκι στο μυαλό και στη καρδιά) αλλά μια γεμάτη, ανατρεπτική και ταλαντούχα ακαδημαϊκή / επαγγελματική  / προσωπική χρονιά. 

Στο θέμα μας τώρα, η αρετή της ειλικρίνειας. 
Σε μια εποχή που μπορούμε να κρυφτούμε πίσω (ή μάλλον μπροστά) από μια οθόνη υπολογιστή-κινητού-ταμπλετ- και οτιδήποτε άλλο σουξουμουξου τεχνολογικό γκάτζετ, είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται φύτρες αμφιβολιών για το τι ισχύει και τι όχι ως προς την αυθεντικότητα των λόγων που ανταλλάσσονται μεταξύ δύο ή και παραπάνω ανθρώπων μέσω των προαναφερθέντων συσκευών. Βέβαια, το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε τώρα, μη κατηγορούμε για όλα την τεχνολογία. Ακόμα και στην πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία δε μπορείς να καθησυχάσεις το πνεύμα της αμφιβολίας σου. 

Το να είσαι ειλικρινής είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με άλλες αρετές όπως η τιμιότητα, η αφοσίωση, η εμπιστοσύνη και διάφορα άλλα τέτοια καλούδια, αλλά κυρίως συσχετίζεται σε στατιστικά σημαντικό βαθμό με την αποφυγή απόκρυψης της αλήθειας και την μη προσφυγή στο ψέμα. Από μικρά μας κάνουν ώρες διαλέξεων γιατί δε πρέπει να λέμε ψέματα, τις συνέπειες αυτών εξυψώνοντας, παράλληλα. την αξία της αλήθειας με κάθε τίμημα. Μάθαμε, λοιπόν, να είμαστε ειλικρινείς στα λόγια και στις πράξεις μας. Στα συναισθήματα; 

Για κάποιο λόγο που αδυνατώ να καταλάβω υπάρχει μια σύγχυση μεταξύ της ειλικρίνειας και της ευγένειας. Πολλές φορές λέμε την γ@μημένη αλήθεια, όπως για παράδειγμα σε μια γνωριμία (όχι, δεν χάρηκα και τόσο για τη γνωριμία) και αμέσως "τι αγενής", ή όταν δεν έχουμε την ανάγκη βοήθειας, ή επειδή δε νιώθουμε την ανάγκη να την πούμε αυτή την ρημαδοκαλημέρα και ένα μάτσο ακόμα περιπτώσεις που συγχέουν τη μια με την άλλη αρετή. Μήπως, για να είσαι κάπως αρεστός/ή δε πρέπει να είσαι και 100% ειλικρινής;  

Πριν λίγο καιρό προβληματιζόμουν και για το ζεύγος ειλικρίνεια - ευτυχία. Εκεί να δεις σόου. Αναρωτιόμουν, πως ακόμα και με τον άνθρωπο, που πιθανότατα έχεις επιλέξει επίσημα να χαράξεις κοινή πορεία, ακόμα και με αυτόν αν το καλο/λογικο-σκεφτείς δεν έχεις υπάρξει 100% ειλικρινής. Για το λόγο αυτό, ίσως έχω και κάποιες περίεργες απόψεις ως προς αυτό το βήμα. Μετά όμως αναλογίστηκα πως και με τους γονείς, τους φίλους και κυρίως με τον εαυτό σου ισχύει το ίδιο. Και όχι δεν είναι τραγικό και σε καμία περίπτωση λάθος. 

Δε σκοπεύω να σε βάλω στο τρυπάκι να αναστοχαστείς πως έχεις συμβιβαστεί (πράγμα που ισχύει σε κάποιο βαθμό, βέβαια). Όπως έχω γράψει αρκετές φορές, η υπερανάλυση και η μανιακή αναζήτηση της απάντησης σε ένα διακαές "γιατί" είναι α) αγχωτική, β) κουραστική και γ) μάταιη. Είμαστε άνθρωποι. Και είναι ανθρώπινο να μην υπάρχουν απαντήσεις και εξηγήσεις σε όλα όσα μας προβληματίζουν. Είναι επίσης πολύ λογικό να υπάρχουν απαντήσεις, αλλά είναι ανθρώπινο να μη θέλουμε να τις αναζητήσουμε και να τις αποδεχτούμε. Είναι θέμα επιλογής, τύχης, προστασίας, δειλίας, ντροπής ή και "γιατί έτσι". 

Η παραδοχή στον εαυτό σου πως δεν θα υπάρξεις απόλυτα ειλικρινής στο πέρας της ζωή σου, είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να τη ζήσεις. Εξάλλου, οτιδήποτε καλό ή κακό στην πληρότητα του δεν είναι ωφέλιμο. 

Νιώθω πως αυτό που αισθάνομαι δε μπορώ να το αποτυπώσω. Οπότε δε θα συνεχίσω να γράφω γιατί πεινάω. Θα κλείσω με αυτό: "δε μπορείς να καταλάβεις πραγματικά τον άλλον αν δεν κάτσεις πρώτα να σκεφτείς τα πράγματα από τη δική του σκοπιά" (Harper Lee, How to kill a mockingbird). Αν τολμάς αναζητήσεις τους λόγους ανυπαρξίας της ειλικρίνειας των άλλων, τώρα ξέρεις έναν τρόπο. Είσαι σίγουρος/η πως θα δοκιμάσεις;


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ. 



7/8/15

✉ από την Ε.Π.


picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα! 
Ελπίζω, αν δε βρίσκεστε ήδη σε καλοκαιρινό - vacation mood, να πλησιάζουν οι μέρες που το μόνο που θα σας προβληματίζει είναι το mix & match του μαγιό και ο δείκτης προστασίας του αντηλιακού. 

Βρίσκομαι στη Ρόδο, όπως γνωρίζετε ή μόλις το μάθατε. Είμαι καλά και ξεκουράζομαι σωματικά και πνευματικά (κυρίως). Δεν έχω σκοπό να γράψω κάποιο post άμεσα, παρόλο που με απασχολούν αρκετά θεματάκια και ο λόγος είναι προφανής: αποχή από όλα. Ωστόσο, δέχτηκα το πρώτο μου "γράμμα" από μια αναγνώστρια και θα το μοιραστώ μαζί σας, αφού κι εκείνη επιθυμεί την ανάρτησή του. 

_________________________________________________________________________________

Κάποιες φορές πιστέψαμε στους υπεροπτικούς εαυτούς μας
και νομίσαμε πως κάναμε το σωστό.

Κάποιες άλλες σκύψαμε το κεφάλι και αφήσαμε να περάσουν οι δυσκολίες ξεπερνώντας μας.

Υπεροπτικοί εαυτοί –

Κάποιες φορές πιστέψαμε σε ένα όνειρο, και είπαμε να το ακολουθήσουμε.

Πιστέψαμε σε μια φιλία, σε έναν άνθρωπο. Πιστέψαμε στον έρωτα και αυτός γύρισε και μας απογοήτευσε. Πιστέψαμε ότι θα τα καταφέρουμε.

Και όλα μία απάτη. Μία απάτη χωρίς τέλος.

Μα που να πάμε; Όπου σε πάει η ζωή. Κάνεις επιλογές και αυτές σε ανταμείβουν αναλόγως.

Μία καλή επιλογή: να δώσεις το καλύτερο του εαυτού σου. Η υπέρβαση.

Ακόμη και αν είναι όνειρο θερινής νυκτός. 
Έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι καλύτερο.

Έχουμε ανάγκη να μην κλεινόμαστε μέσα στους εαυτούς μας, να βγούμε έξω, να ζήσουμε.

Ο Θεός μας έδωσε το μεγαλύτερο δώρο.

Και εμείς αντ’ αυτού κάθε μέρα απαρνιόμαστε τη ζωή μας, παραιτούμαστε και το βάζουμε κάτω.

Δίχως σκοπό, δίχως λόγο.

Γιατί ξέρεις η ζωή είναι τόσο μα.....τόσο οδυνηρή.


"Αρνούμαστε το δάνειο της ζωής για να αποφύγουμε το χρέος του θανάτου».

Οδυνηρή είναι για αυτόν που δε θέλει να ζήσει. Για αυτόν που απαρνιέται τις επιλογές του.
Κακόμοιρη για αυτόν που αποδέχεται την ήττα του.

Πίστη, Αγάπη για τον εαυτό μας και Χρόνο.

Σήκω. Σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά και προχώρα.

Η ζωή είναι δική σου. Τίποτα δε χάθηκε.

Και αν δεν έχει έρθει το καλό, είναι γιατί ακόμη δεν έχει έρθει το τέλος.


________________________________________________________________________________

Ευχαριστώ πολύ την αναγνώστρια Ε.Π. 
Περιμένω και τις δικές σας σημειώσεις/σκέψεις. 

Προσεχτικές βουτιές και γόνιμο λάιτ (λόγω καλοκαιριού) προβληματισμό.
Σας φιλώ σταυρωτά και... θα τα πούμε! 




Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.