all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

9/9/15

∓ η ειλικρίνεια



picture taken via weheartit.com
                                        
Καλησπέρα σας. 
Κι όμως, μη τρίβετε άλλο τα ματάκια σας, είναι πραγματικότητα: νέο άρθρο. 

Κάτι που είναι ακόμα καλοκαιράκι (έστω και αν στον Βόλο έριξε κάτι ψιχάλες και έχουν ένα μικρό παρτάκι κάτι γκρίζα σύννεφα), κάτι η έλλειψη συγγραφής, κάτι που μεγάλωσα κατά 1 χρόνο, κάτι του στυλ αποφεύγω να ασχοληθώ με πιο επείγοντα θέματα, κάτι τα λόγια του παππά, ε το άνοιξα το ρημαδολάπτοτ και είπα "ήρθε η ώρα σου" και κυριολεκτικά είχε έρθει (αργοπεθαίνει). 

Για τα τυπικά, ξεκουράστηκα (αν και ποτέ δεν νιώθεις αρκετά ξεκούραστη/-ος), ήρθα μια βόλτα στο Βόλο, έχω πολλά στο κεφάλι μου και είμαι καλά. Δε θα ευχηθώ καλό χειμώνα (καλοκαιράκι στο μυαλό και στη καρδιά) αλλά μια γεμάτη, ανατρεπτική και ταλαντούχα ακαδημαϊκή / επαγγελματική  / προσωπική χρονιά. 

Στο θέμα μας τώρα, η αρετή της ειλικρίνειας. 
Σε μια εποχή που μπορούμε να κρυφτούμε πίσω (ή μάλλον μπροστά) από μια οθόνη υπολογιστή-κινητού-ταμπλετ- και οτιδήποτε άλλο σουξουμουξου τεχνολογικό γκάτζετ, είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται φύτρες αμφιβολιών για το τι ισχύει και τι όχι ως προς την αυθεντικότητα των λόγων που ανταλλάσσονται μεταξύ δύο ή και παραπάνω ανθρώπων μέσω των προαναφερθέντων συσκευών. Βέβαια, το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε τώρα, μη κατηγορούμε για όλα την τεχνολογία. Ακόμα και στην πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία δε μπορείς να καθησυχάσεις το πνεύμα της αμφιβολίας σου. 

Το να είσαι ειλικρινής είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με άλλες αρετές όπως η τιμιότητα, η αφοσίωση, η εμπιστοσύνη και διάφορα άλλα τέτοια καλούδια, αλλά κυρίως συσχετίζεται σε στατιστικά σημαντικό βαθμό με την αποφυγή απόκρυψης της αλήθειας και την μη προσφυγή στο ψέμα. Από μικρά μας κάνουν ώρες διαλέξεων γιατί δε πρέπει να λέμε ψέματα, τις συνέπειες αυτών εξυψώνοντας, παράλληλα. την αξία της αλήθειας με κάθε τίμημα. Μάθαμε, λοιπόν, να είμαστε ειλικρινείς στα λόγια και στις πράξεις μας. Στα συναισθήματα; 

Για κάποιο λόγο που αδυνατώ να καταλάβω υπάρχει μια σύγχυση μεταξύ της ειλικρίνειας και της ευγένειας. Πολλές φορές λέμε την γ@μημένη αλήθεια, όπως για παράδειγμα σε μια γνωριμία (όχι, δεν χάρηκα και τόσο για τη γνωριμία) και αμέσως "τι αγενής", ή όταν δεν έχουμε την ανάγκη βοήθειας, ή επειδή δε νιώθουμε την ανάγκη να την πούμε αυτή την ρημαδοκαλημέρα και ένα μάτσο ακόμα περιπτώσεις που συγχέουν τη μια με την άλλη αρετή. Μήπως, για να είσαι κάπως αρεστός/ή δε πρέπει να είσαι και 100% ειλικρινής;  

Πριν λίγο καιρό προβληματιζόμουν και για το ζεύγος ειλικρίνεια - ευτυχία. Εκεί να δεις σόου. Αναρωτιόμουν, πως ακόμα και με τον άνθρωπο, που πιθανότατα έχεις επιλέξει επίσημα να χαράξεις κοινή πορεία, ακόμα και με αυτόν αν το καλο/λογικο-σκεφτείς δεν έχεις υπάρξει 100% ειλικρινής. Για το λόγο αυτό, ίσως έχω και κάποιες περίεργες απόψεις ως προς αυτό το βήμα. Μετά όμως αναλογίστηκα πως και με τους γονείς, τους φίλους και κυρίως με τον εαυτό σου ισχύει το ίδιο. Και όχι δεν είναι τραγικό και σε καμία περίπτωση λάθος. 

Δε σκοπεύω να σε βάλω στο τρυπάκι να αναστοχαστείς πως έχεις συμβιβαστεί (πράγμα που ισχύει σε κάποιο βαθμό, βέβαια). Όπως έχω γράψει αρκετές φορές, η υπερανάλυση και η μανιακή αναζήτηση της απάντησης σε ένα διακαές "γιατί" είναι α) αγχωτική, β) κουραστική και γ) μάταιη. Είμαστε άνθρωποι. Και είναι ανθρώπινο να μην υπάρχουν απαντήσεις και εξηγήσεις σε όλα όσα μας προβληματίζουν. Είναι επίσης πολύ λογικό να υπάρχουν απαντήσεις, αλλά είναι ανθρώπινο να μη θέλουμε να τις αναζητήσουμε και να τις αποδεχτούμε. Είναι θέμα επιλογής, τύχης, προστασίας, δειλίας, ντροπής ή και "γιατί έτσι". 

Η παραδοχή στον εαυτό σου πως δεν θα υπάρξεις απόλυτα ειλικρινής στο πέρας της ζωή σου, είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να τη ζήσεις. Εξάλλου, οτιδήποτε καλό ή κακό στην πληρότητα του δεν είναι ωφέλιμο. 

Νιώθω πως αυτό που αισθάνομαι δε μπορώ να το αποτυπώσω. Οπότε δε θα συνεχίσω να γράφω γιατί πεινάω. Θα κλείσω με αυτό: "δε μπορείς να καταλάβεις πραγματικά τον άλλον αν δεν κάτσεις πρώτα να σκεφτείς τα πράγματα από τη δική του σκοπιά" (Harper Lee, How to kill a mockingbird). Αν τολμάς αναζητήσεις τους λόγους ανυπαρξίας της ειλικρίνειας των άλλων, τώρα ξέρεις έναν τρόπο. Είσαι σίγουρος/η πως θα δοκιμάσεις;


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ. 



7/8/15

✉ από την Ε.Π.


picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα! 
Ελπίζω, αν δε βρίσκεστε ήδη σε καλοκαιρινό - vacation mood, να πλησιάζουν οι μέρες που το μόνο που θα σας προβληματίζει είναι το mix & match του μαγιό και ο δείκτης προστασίας του αντηλιακού. 

Βρίσκομαι στη Ρόδο, όπως γνωρίζετε ή μόλις το μάθατε. Είμαι καλά και ξεκουράζομαι σωματικά και πνευματικά (κυρίως). Δεν έχω σκοπό να γράψω κάποιο post άμεσα, παρόλο που με απασχολούν αρκετά θεματάκια και ο λόγος είναι προφανής: αποχή από όλα. Ωστόσο, δέχτηκα το πρώτο μου "γράμμα" από μια αναγνώστρια και θα το μοιραστώ μαζί σας, αφού κι εκείνη επιθυμεί την ανάρτησή του. 

_________________________________________________________________________________

Κάποιες φορές πιστέψαμε στους υπεροπτικούς εαυτούς μας
και νομίσαμε πως κάναμε το σωστό.

Κάποιες άλλες σκύψαμε το κεφάλι και αφήσαμε να περάσουν οι δυσκολίες ξεπερνώντας μας.

Υπεροπτικοί εαυτοί –

Κάποιες φορές πιστέψαμε σε ένα όνειρο, και είπαμε να το ακολουθήσουμε.

Πιστέψαμε σε μια φιλία, σε έναν άνθρωπο. Πιστέψαμε στον έρωτα και αυτός γύρισε και μας απογοήτευσε. Πιστέψαμε ότι θα τα καταφέρουμε.

Και όλα μία απάτη. Μία απάτη χωρίς τέλος.

Μα που να πάμε; Όπου σε πάει η ζωή. Κάνεις επιλογές και αυτές σε ανταμείβουν αναλόγως.

Μία καλή επιλογή: να δώσεις το καλύτερο του εαυτού σου. Η υπέρβαση.

Ακόμη και αν είναι όνειρο θερινής νυκτός. 
Έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι καλύτερο.

Έχουμε ανάγκη να μην κλεινόμαστε μέσα στους εαυτούς μας, να βγούμε έξω, να ζήσουμε.

Ο Θεός μας έδωσε το μεγαλύτερο δώρο.

Και εμείς αντ’ αυτού κάθε μέρα απαρνιόμαστε τη ζωή μας, παραιτούμαστε και το βάζουμε κάτω.

Δίχως σκοπό, δίχως λόγο.

Γιατί ξέρεις η ζωή είναι τόσο μα.....τόσο οδυνηρή.


"Αρνούμαστε το δάνειο της ζωής για να αποφύγουμε το χρέος του θανάτου».

Οδυνηρή είναι για αυτόν που δε θέλει να ζήσει. Για αυτόν που απαρνιέται τις επιλογές του.
Κακόμοιρη για αυτόν που αποδέχεται την ήττα του.

Πίστη, Αγάπη για τον εαυτό μας και Χρόνο.

Σήκω. Σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά και προχώρα.

Η ζωή είναι δική σου. Τίποτα δε χάθηκε.

Και αν δεν έχει έρθει το καλό, είναι γιατί ακόμη δεν έχει έρθει το τέλος.


________________________________________________________________________________

Ευχαριστώ πολύ την αναγνώστρια Ε.Π. 
Περιμένω και τις δικές σας σημειώσεις/σκέψεις. 

Προσεχτικές βουτιές και γόνιμο λάιτ (λόγω καλοκαιριού) προβληματισμό.
Σας φιλώ σταυρωτά και... θα τα πούμε! 




Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 




17/6/15

♛ το ιδανικό


picture taken via wehartit.com



Guess who is back guys (στόματα ανοιχτά, χεράκια να χτυπούν παλαμάκια - δε συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο!). Ελπίζω να σας βρίσκω όλες και όλους καλά, πανέτοιμες/-ους για εξεταστική ή τις σουξουμουξου υποχρεώσεις σας και με διάθεση σχετικά ανεβασμένη πέραν της τρέλας του καιρού. Που να σας πω τη κρυφή μου αλήθεια, δε με χαλά και πολύ (ντιπ πυροβολημένη). 

Εγώ ας τα λέμε καλά, περιμένοντας τα καλύτερα βασικά. Ξέρετε, αυτά που έρχονται από την Κίνα με χελώνα που είναι κουτσή. Υποχρεώσεις, υποχρεώσεις και υποχρεώσεις. Πήρα δύο μέρες off λόγω της επικείμενης παρουσίασης της διπλωματικής μου (εδώ να επαναλάβετε αυτό με το στόμα και τα χέρια, ευχαριστώ!) αύριο (Πέμπτη 18/6) και εκμεταλλεύομαι παράλληλα το καθισιό μου για λίγο blogging που λέει και η γιαγιά μου η Ροδίτισσα (εμείς στα Δωδεκάνησα το έχουμε το εκλεπτυσμένο ξενόγλωσσο λέγειν). Που λέτε, έχω μια μικρή λίστα με θέματα που με απασχολούν και θέλω να γράψω, αλλά δε της έδωσα σημασία. Μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα. Τώρα με απασχολεί αυτό που διάβασες στο τίτλο: το ιδανικό. 

Έχω κάνει κάποιες προσωπικές συζητήσεις το τελευταίο διάστημα με μια φίλη (της στέλνω φιλιά, αγάπη και όσο κουράγιο μου έχει απομείνει, ενώ παράλληλα την ευχαριστώ πολύ πολύ) σχετικά με το ιδανικό πρόσωπο και την ιδανική κατάσταση. Ω ναι, φυσικά, και μιλάμε για ερωτικά μπιχλιμπίδια. Ας είναι πάντα τέτοιες οι σκοτούρες μας. 

Δεν θυμάμαι από μικρή να ήμουν ποτέ υποστηρίκτρια της ύπαρξης του ενός και μοναδικού κατάλληλου συντρόφου. Αυτού που θα αναιρέσει όλους/όλες τους/τις προηγούμενους/-ες και θα εκμηδενίσει την ύπαρξη των υπολοίπων εναπομεινάντων αρσενικών/θηλυκών. Καλά, αυτό δε σημαίνει ότι πέφτεις σε κατάθλιψη, γίνεσαι μοναχός/-ή ή δε δίνεις ευκαιρίες. Το επισημαίνω αυτό, γιατί τα άκρα αντί να τα αποφεύγουμε, τα ξεχειλώνουμε καμιά φορά. 

Με την όχι απόλυτη βεβαιότητα, έστω μια φορά στη ζωή σου θα πιστέψεις πως είσαι με το ιδανικό πρόσωπο και βιώνεις την ανεπανάληπτα μοναδική σχεσιακή κατάσταση. Σε αυτό μπορείς να φτάσεις μέσω δύο τρόπων: 1. στην αρχή λόγω του τρομερού ενθουσιασμού και των δύο πλευρών (ή και μόνο από τη μία, -τη δική σου- καθόλου σπάνιο) και 2. μετά από 2-3 χρόνια σχέσης (έχοντας "γνωρίσει" ο ένας τον άλλον και συμβιβαστεί και εναρμονιστεί και οι δύο με το πρότυπο της σχέσης που θέλετε να πετύχετε). Well, το νούμερο 1. φαντάζει εύκολο, ενώ το 2. θέλει όλα αυτά τα μαγικά φίλτρα της υπομονής, της ισχυρής θέλησης να σε γνωρίσω καλύτερα, γιατί σε γουστάρω και της σταδιακής αποδοχής πως έχει και αυτός/αυτή κάποια ελαττώματα  (όπως μου το είπε κατά γράμμα και η προαναφερθείσα φίλη): "ότι τελικά οι πρίγκιπες των παραμυθιών έχουν και αυτοί ανθρώπινα ελαττώματα. Βαριούνται ρεύονται, βγάζουν σπυράκια, πηγαίνουν τουαλέτα". Κι όμως. Καμία ελπίδα.

Σαφώς, το πρόβλημα δεν έγκειται στο να πιστέψεις αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ιδανικό πρόσωπο ή κατάσταση για εσένα. Αλλά τι γίνεται όταν θεωρείς πως είσαι με αυτό ζώντας το δικό σας number one και ξάφνου εμφανιστεί σαν από μηχανής διαολεμένος θεός κάτι που σε κάνει να θεωρείς πως αυτό είναι πιο "συμβατό" ιδανικό για εσένα. Αμ, εκεί φίλε/-η μου, είσαι αυτο-αναγκασμένος/-η να πας στα τυφλά. Τυφλά, αλλά συνειδητά. 

Είναι στην ανθρώπινη φύση να θέλει πάντα το κάτι παραπάνω, να βάζει  μηχανισμούς είτε ηθικούς είτε ανήθικους σε λειτουργία για να το πλησιάσει-δοκιμάσει-αποδεχθεί/απορρίψει. Σα παιχνίδι ακούγεται. Αλλά με τα παιχνίδια συνήθως περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Άσε που το να αποκαλέσεις κάποιον/-α παιχνίδι δεν είναι ό,τι πιο πρέπον. Εδώ, δε σου εγγυάται κανείς ότι θα περάσεις αποκλειστικά ευχάριστα. Απαιτείται μια δόση διαύγειας και ειλικρίνειας. Ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου πρώτα απ'όλους/-ες και όλα. Γιατί, αν δεν είσαι εξ' αρχής, θα χρειαστεί να γίνεις πολύ αυστηρός/-ή αργότερα μαζί του. Και μπορεί και να μη σου αξίζει στη τελική. Η ειλικρίνεια, είναι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του παζλ της ζωής που με απασχολεί έντονα, επίσης. Θα αναφερθώ εκτενώς σε αντίστοιχο post κάποια στιγμή. 

Για τα περισσότερα πράγματα δεν ισχύει το δίπτυχο μαύρο - άσπρο. Ίσως, βέβαια, αν είχαμε μόνο δύο επιλογές τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Αλλά, σίγουρα κάτι θα έπρεπε να διαλέξουμε έναντι του άλλου. Και σίγουρα η διαδικασία επιλογής δεν επαναλαμβάνεται όποτε βαριέσαι ή γουστάρεις. Και για να στο κάνω ακόμα χειρότερο, μπορεί η επιλογή σου να μην είναι τελικά ακόμα διαθέσιμη. Δε φταις εσύ. Ούτε η ζωή είναι άδικη. Ούτε ο χρόνος κλέφτης. Είναι που είναι ανθρώπινο να μην υπάρχουν εξηγήσεις για όλα. 

Νομίζω πως έγινα κουραστική. Άσε που θεωρώ πως έγραψα με λίγο δασκαλίστικο τρόπο. 
Τουλάχιστον, τα έβγαλα από το κεφάλι μου. 

Να θυμάστε πως κανείς/καμία δεν είναι τέλειος/-α. Απλώς μπορεί να γίνει καλύτερος/-η από αυτό που ήδη είναι. Τώρα αυτό κάπου το διάβασα, αλλά το μυαλό μου αδυνατεί και το Google το βαριέμαι ώρα που 'ναι. 


Ευχηθείτε μου καλή τύχη (την έχω ανάγκη!).


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.