all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

17/6/15

♛ το ιδανικό


picture taken via wehartit.com



Guess who is back guys (στόματα ανοιχτά, χεράκια να χτυπούν παλαμάκια - δε συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο!). Ελπίζω να σας βρίσκω όλες και όλους καλά, πανέτοιμες/-ους για εξεταστική ή τις σουξουμουξου υποχρεώσεις σας και με διάθεση σχετικά ανεβασμένη πέραν της τρέλας του καιρού. Που να σας πω τη κρυφή μου αλήθεια, δε με χαλά και πολύ (ντιπ πυροβολημένη). 

Εγώ ας τα λέμε καλά, περιμένοντας τα καλύτερα βασικά. Ξέρετε, αυτά που έρχονται από την Κίνα με χελώνα που είναι κουτσή. Υποχρεώσεις, υποχρεώσεις και υποχρεώσεις. Πήρα δύο μέρες off λόγω της επικείμενης παρουσίασης της διπλωματικής μου (εδώ να επαναλάβετε αυτό με το στόμα και τα χέρια, ευχαριστώ!) αύριο (Πέμπτη 18/6) και εκμεταλλεύομαι παράλληλα το καθισιό μου για λίγο blogging που λέει και η γιαγιά μου η Ροδίτισσα (εμείς στα Δωδεκάνησα το έχουμε το εκλεπτυσμένο ξενόγλωσσο λέγειν). Που λέτε, έχω μια μικρή λίστα με θέματα που με απασχολούν και θέλω να γράψω, αλλά δε της έδωσα σημασία. Μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα. Τώρα με απασχολεί αυτό που διάβασες στο τίτλο: το ιδανικό. 

Έχω κάνει κάποιες προσωπικές συζητήσεις το τελευταίο διάστημα με μια φίλη (της στέλνω φιλιά, αγάπη και όσο κουράγιο μου έχει απομείνει, ενώ παράλληλα την ευχαριστώ πολύ πολύ) σχετικά με το ιδανικό πρόσωπο και την ιδανική κατάσταση. Ω ναι, φυσικά, και μιλάμε για ερωτικά μπιχλιμπίδια. Ας είναι πάντα τέτοιες οι σκοτούρες μας. 

Δεν θυμάμαι από μικρή να ήμουν ποτέ υποστηρίκτρια της ύπαρξης του ενός και μοναδικού κατάλληλου συντρόφου. Αυτού που θα αναιρέσει όλους/όλες τους/τις προηγούμενους/-ες και θα εκμηδενίσει την ύπαρξη των υπολοίπων εναπομεινάντων αρσενικών/θηλυκών. Καλά, αυτό δε σημαίνει ότι πέφτεις σε κατάθλιψη, γίνεσαι μοναχός/-ή ή δε δίνεις ευκαιρίες. Το επισημαίνω αυτό, γιατί τα άκρα αντί να τα αποφεύγουμε, τα ξεχειλώνουμε καμιά φορά. 

Με την όχι απόλυτη βεβαιότητα, έστω μια φορά στη ζωή σου θα πιστέψεις πως είσαι με το ιδανικό πρόσωπο και βιώνεις την ανεπανάληπτα μοναδική σχεσιακή κατάσταση. Σε αυτό μπορείς να φτάσεις μέσω δύο τρόπων: 1. στην αρχή λόγω του τρομερού ενθουσιασμού και των δύο πλευρών (ή και μόνο από τη μία, -τη δική σου- καθόλου σπάνιο) και 2. μετά από 2-3 χρόνια σχέσης (έχοντας "γνωρίσει" ο ένας τον άλλον και συμβιβαστεί και εναρμονιστεί και οι δύο με το πρότυπο της σχέσης που θέλετε να πετύχετε). Well, το νούμερο 1. φαντάζει εύκολο, ενώ το 2. θέλει όλα αυτά τα μαγικά φίλτρα της υπομονής, της ισχυρής θέλησης να σε γνωρίσω καλύτερα, γιατί σε γουστάρω και της σταδιακής αποδοχής πως έχει και αυτός/αυτή κάποια ελαττώματα  (όπως μου το είπε κατά γράμμα και η προαναφερθείσα φίλη): "ότι τελικά οι πρίγκιπες των παραμυθιών έχουν και αυτοί ανθρώπινα ελαττώματα. Βαριούνται ρεύονται, βγάζουν σπυράκια, πηγαίνουν τουαλέτα". Κι όμως. Καμία ελπίδα.

Σαφώς, το πρόβλημα δεν έγκειται στο να πιστέψεις αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ιδανικό πρόσωπο ή κατάσταση για εσένα. Αλλά τι γίνεται όταν θεωρείς πως είσαι με αυτό ζώντας το δικό σας number one και ξάφνου εμφανιστεί σαν από μηχανής διαολεμένος θεός κάτι που σε κάνει να θεωρείς πως αυτό είναι πιο "συμβατό" ιδανικό για εσένα. Αμ, εκεί φίλε/-η μου, είσαι αυτο-αναγκασμένος/-η να πας στα τυφλά. Τυφλά, αλλά συνειδητά. 

Είναι στην ανθρώπινη φύση να θέλει πάντα το κάτι παραπάνω, να βάζει  μηχανισμούς είτε ηθικούς είτε ανήθικους σε λειτουργία για να το πλησιάσει-δοκιμάσει-αποδεχθεί/απορρίψει. Σα παιχνίδι ακούγεται. Αλλά με τα παιχνίδια συνήθως περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Άσε που το να αποκαλέσεις κάποιον/-α παιχνίδι δεν είναι ό,τι πιο πρέπον. Εδώ, δε σου εγγυάται κανείς ότι θα περάσεις αποκλειστικά ευχάριστα. Απαιτείται μια δόση διαύγειας και ειλικρίνειας. Ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου πρώτα απ'όλους/-ες και όλα. Γιατί, αν δεν είσαι εξ' αρχής, θα χρειαστεί να γίνεις πολύ αυστηρός/-ή αργότερα μαζί του. Και μπορεί και να μη σου αξίζει στη τελική. Η ειλικρίνεια, είναι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του παζλ της ζωής που με απασχολεί έντονα, επίσης. Θα αναφερθώ εκτενώς σε αντίστοιχο post κάποια στιγμή. 

Για τα περισσότερα πράγματα δεν ισχύει το δίπτυχο μαύρο - άσπρο. Ίσως, βέβαια, αν είχαμε μόνο δύο επιλογές τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Αλλά, σίγουρα κάτι θα έπρεπε να διαλέξουμε έναντι του άλλου. Και σίγουρα η διαδικασία επιλογής δεν επαναλαμβάνεται όποτε βαριέσαι ή γουστάρεις. Και για να στο κάνω ακόμα χειρότερο, μπορεί η επιλογή σου να μην είναι τελικά ακόμα διαθέσιμη. Δε φταις εσύ. Ούτε η ζωή είναι άδικη. Ούτε ο χρόνος κλέφτης. Είναι που είναι ανθρώπινο να μην υπάρχουν εξηγήσεις για όλα. 

Νομίζω πως έγινα κουραστική. Άσε που θεωρώ πως έγραψα με λίγο δασκαλίστικο τρόπο. 
Τουλάχιστον, τα έβγαλα από το κεφάλι μου. 

Να θυμάστε πως κανείς/καμία δεν είναι τέλειος/-α. Απλώς μπορεί να γίνει καλύτερος/-η από αυτό που ήδη είναι. Τώρα αυτό κάπου το διάβασα, αλλά το μυαλό μου αδυνατεί και το Google το βαριέμαι ώρα που 'ναι. 


Ευχηθείτε μου καλή τύχη (την έχω ανάγκη!).


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 

1/5/15

ουπς (!)

από προσωπική συλλογή (εγώ και οι μαϊμούδες μου)



Ναι ναι, κι όμως!
Έτσι είμαι εγώ, χθες λέω όχι και σήμερα ίσως. Για αύριο, αν με ρωτάς, μάλλον θα αδιαφορήσω. 
Μα δε μπορούσα να μη σας ευχηθώ: 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ 

Η αλήθεια, δεν έχω χρόνο. Πόση ανευθυνότητα κρύβει αυτή η φράση; Ο χρόνος υπάρχει και τρέχει, οι αντοχές είναι λίγες και καλοβολεμένες. Υποχρεώσεις, εμπόδια, ο παράγοντας της ψυχολογίας, δηλαδή το ανελέητο στρες, οι διάφορες εντάσεις, η βλακεία η απεριόριστη, η ανευθυνότητα βεβαίως - βεβαίως και σαφώς οι ατέλειωτες αναπάντητες ερωτήσεις. Γενικώς, BURNOUT. Και έτσι, λοιπόν λέω "φεύγω". Φεύγω με ευκαιρία το τριήμερο και υπόσχομαι στον εαυτό μου (κλαίνε και οι γλάροι) πως θα επιστρέψω πολύ πιο "εγώ". Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα σας ενημερώσω στα σοσιαλμιντιακά μαραφέτια μου. 

Αυτά τα νέα. 

Και μια φιλική συμβουλή, περιοριστείτε στο παρόν

Από εμένα και τις μαϊμούδες μου, να περάσετε όμορφα! Φάτε - πιείτε, γελάστε, συνουσιαστείτε, χαλαρώστε και από Δευτέρα πάλι, γραβατωθείτε. 



*υ.γ. αφιερωμένο σε όλες/-ους που είπαν "όλα θα πάνε καλά, το 'χουμε" και υποστήριξαν  "προσέχουμε για να σε έχουμε".  Μεγάλη αγκαλιά και παρατεταμένα φιλιά στα μαγουλάκια σας.





Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


29/3/15

✌ η τόλμη


pictute taken via wehartit.com


Γιούχουυυυ επέστρεψα! 
Αναζητώντας την άνοιξη στη βροχερή καθημερινότητα ενώ οδεύουμε προς Απρίλη μήνα. Μη χάνεις τη πίστη σου, θα έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες και θα πίνεις μονοκοπανιά το freddo cappuccino σου σχεδιάζοντας τις διακοπές του Πάσχα, που ευτυχώς πλησιάζουν. 

Το θέμα του σημερινού post, όπως είδες και από τον τίτλο, είναι η τόλμη. Και όχι εξυπνάκια, δε θα μιλήσουμε για το υπέρτατο σίριαλ όλων των εποχών "Τόλμη & Γοητεία". Θα αναφερθώ στη τόλμη σκέτο. Τόλμη ή και θάρρος, άμα σου κάθεται πιο ωραία στο αυτί, μιας που θαρρώ πως τη λέξη τόλμη δε την πολυ-χρησιμοποιούμε τόσο άνετα στο λεξιλόγιο μας, αδιάφορο το γιατί. 

Όσο μεγαλώνω (πάντα παιδαρέλι θα μείνω, βεβαίως-βεβαίως) παρατηρώ πως τόσο πιο δύσκολο είναι να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε και εν ολίγοις, να ανοιχτούμε σε μια σχέση δούναι - λαβείν. Να ξεκαθαρίσω πως όλα αυτά δεν ανάγονται μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά γενικότερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικοποίησης μας (ερωτικά, επαγγελματικά, φιλικά, οικογενειακά ή απλά διαπροσωπικά). Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που ίσως σε τελική ανάλυση να αποξενώνει περισσότερο από το να εκμηδενίζει αποστάσεις.  Σαφώς, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τη χρήση και τον αρχικό επιθυμητό σκοπό που έχεις. Και πιστεύω, πως δεν έχεις την τόλμη να παραδεχθείς πως  η απόσταση σου προσφέρει κάποιου είδους ασφάλεια. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις από τι θες να προστατευτείς. 

Ίσως όντως να ισχύει αυτό περί παιδικών χρόνων αθωότητας και αυθορμητισμού. Σκεφτόμασταν και κάναμε ό,τι δε μπορείς να φανταστείς, γιατί η θέληση ήταν μεγάλη και η σκέψη περί συνεπειών και συνείδησης ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τώρα, φιλτράρουμε προσεκτικά τη σκέψη, το λόγο και τις κινήσεις μας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν τριβές στα αόρατα δεσμά που μας συγκρατούν. Την επιθυμία τη μετονομάσαμε σε περιορισμό, τη συνέπεια σε ενοχή και τη συνείδηση σε εχθρό. Από την άλλη, είναι και θέμα επιλογής. Συν του ότι, κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτείς (αθάνατη οικογενειακή ατάκα). Μα, δε μιλάω για σοβαρότητα αλλά για τόλμη. Το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου. Είναι απείρως άσχετα μεταξύ τους. 

Πέρυσι το καλοκαίρι, συνάντησα κατά τύχη έναν καθηγητή μου και αφού του είπα τι κάνω και που βρίσκομαι αναπάντεχα με ρώτησε "Είσαι ευτυχισμένη με τις επιλογές σου;" Αυθόρμητα και δίχως σκέψη, καθότι βιαζόμασταν ο καθένας για το λόγο του, απάντησα "Ναι, μου αρέσει αυτό που κάνω". Και όντας έτοιμη να βάλω μπρος και να φύγω (οδηγάρα, βεβαίως - βεβαίως) με σοβαρό βλέμμα μου λέει " Εγώ, όμως, δεν σε ρώτησα αυτό". Τώρα, λοιπόν, που το ανέσυρα στη μνήμη μου, πιθανότατα την ίδια απάντηση θα έδινα ξανά, γιατί που τόλμη να επανα-διαπραγματευτείς επιλογές και καταστάσεις (μεταξύ μας, ουδέποτε θέλησα να γίνω δασκάλα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post). Άλλωστε, η ευτυχία είναι σαν την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, την φτιάχνεις. Νομίζω, το ζητούμενο είναι να τολμάς ακόμα και με τα πιο σάπια λεμόνια που σου δίνει η ζωή, να κάνεις λεμονάδα. 
Στην υγεία μας. 

Έχω πολλά να γράψω, αλήθεια. Αλλά φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική. Οπότε θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Η βαρκάρισσα της χίμαιρας" : "Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους. (...) να έχεις υπόψη σου πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά από μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πιάσει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει". 



Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ.