all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

1/5/15

ουπς (!)

από προσωπική συλλογή (εγώ και οι μαϊμούδες μου)



Ναι ναι, κι όμως!
Έτσι είμαι εγώ, χθες λέω όχι και σήμερα ίσως. Για αύριο, αν με ρωτάς, μάλλον θα αδιαφορήσω. 
Μα δε μπορούσα να μη σας ευχηθώ: 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ 

Η αλήθεια, δεν έχω χρόνο. Πόση ανευθυνότητα κρύβει αυτή η φράση; Ο χρόνος υπάρχει και τρέχει, οι αντοχές είναι λίγες και καλοβολεμένες. Υποχρεώσεις, εμπόδια, ο παράγοντας της ψυχολογίας, δηλαδή το ανελέητο στρες, οι διάφορες εντάσεις, η βλακεία η απεριόριστη, η ανευθυνότητα βεβαίως - βεβαίως και σαφώς οι ατέλειωτες αναπάντητες ερωτήσεις. Γενικώς, BURNOUT. Και έτσι, λοιπόν λέω "φεύγω". Φεύγω με ευκαιρία το τριήμερο και υπόσχομαι στον εαυτό μου (κλαίνε και οι γλάροι) πως θα επιστρέψω πολύ πιο "εγώ". Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα σας ενημερώσω στα σοσιαλμιντιακά μαραφέτια μου. 

Αυτά τα νέα. 

Και μια φιλική συμβουλή, περιοριστείτε στο παρόν

Από εμένα και τις μαϊμούδες μου, να περάσετε όμορφα! Φάτε - πιείτε, γελάστε, συνουσιαστείτε, χαλαρώστε και από Δευτέρα πάλι, γραβατωθείτε. 



*υ.γ. αφιερωμένο σε όλες/-ους που είπαν "όλα θα πάνε καλά, το 'χουμε" και υποστήριξαν  "προσέχουμε για να σε έχουμε".  Μεγάλη αγκαλιά και παρατεταμένα φιλιά στα μαγουλάκια σας.





Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


29/3/15

✌ η τόλμη


pictute taken via wehartit.com


Γιούχουυυυ επέστρεψα! 
Αναζητώντας την άνοιξη στη βροχερή καθημερινότητα ενώ οδεύουμε προς Απρίλη μήνα. Μη χάνεις τη πίστη σου, θα έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες και θα πίνεις μονοκοπανιά το freddo cappuccino σου σχεδιάζοντας τις διακοπές του Πάσχα, που ευτυχώς πλησιάζουν. 

Το θέμα του σημερινού post, όπως είδες και από τον τίτλο, είναι η τόλμη. Και όχι εξυπνάκια, δε θα μιλήσουμε για το υπέρτατο σίριαλ όλων των εποχών "Τόλμη & Γοητεία". Θα αναφερθώ στη τόλμη σκέτο. Τόλμη ή και θάρρος, άμα σου κάθεται πιο ωραία στο αυτί, μιας που θαρρώ πως τη λέξη τόλμη δε την πολυ-χρησιμοποιούμε τόσο άνετα στο λεξιλόγιο μας, αδιάφορο το γιατί. 

Όσο μεγαλώνω (πάντα παιδαρέλι θα μείνω, βεβαίως-βεβαίως) παρατηρώ πως τόσο πιο δύσκολο είναι να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε και εν ολίγοις, να ανοιχτούμε σε μια σχέση δούναι - λαβείν. Να ξεκαθαρίσω πως όλα αυτά δεν ανάγονται μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά γενικότερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικοποίησης μας (ερωτικά, επαγγελματικά, φιλικά, οικογενειακά ή απλά διαπροσωπικά). Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που ίσως σε τελική ανάλυση να αποξενώνει περισσότερο από το να εκμηδενίζει αποστάσεις.  Σαφώς, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τη χρήση και τον αρχικό επιθυμητό σκοπό που έχεις. Και πιστεύω, πως δεν έχεις την τόλμη να παραδεχθείς πως  η απόσταση σου προσφέρει κάποιου είδους ασφάλεια. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις από τι θες να προστατευτείς. 

Ίσως όντως να ισχύει αυτό περί παιδικών χρόνων αθωότητας και αυθορμητισμού. Σκεφτόμασταν και κάναμε ό,τι δε μπορείς να φανταστείς, γιατί η θέληση ήταν μεγάλη και η σκέψη περί συνεπειών και συνείδησης ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τώρα, φιλτράρουμε προσεκτικά τη σκέψη, το λόγο και τις κινήσεις μας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν τριβές στα αόρατα δεσμά που μας συγκρατούν. Την επιθυμία τη μετονομάσαμε σε περιορισμό, τη συνέπεια σε ενοχή και τη συνείδηση σε εχθρό. Από την άλλη, είναι και θέμα επιλογής. Συν του ότι, κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτείς (αθάνατη οικογενειακή ατάκα). Μα, δε μιλάω για σοβαρότητα αλλά για τόλμη. Το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου. Είναι απείρως άσχετα μεταξύ τους. 

Πέρυσι το καλοκαίρι, συνάντησα κατά τύχη έναν καθηγητή μου και αφού του είπα τι κάνω και που βρίσκομαι αναπάντεχα με ρώτησε "Είσαι ευτυχισμένη με τις επιλογές σου;" Αυθόρμητα και δίχως σκέψη, καθότι βιαζόμασταν ο καθένας για το λόγο του, απάντησα "Ναι, μου αρέσει αυτό που κάνω". Και όντας έτοιμη να βάλω μπρος και να φύγω (οδηγάρα, βεβαίως - βεβαίως) με σοβαρό βλέμμα μου λέει " Εγώ, όμως, δεν σε ρώτησα αυτό". Τώρα, λοιπόν, που το ανέσυρα στη μνήμη μου, πιθανότατα την ίδια απάντηση θα έδινα ξανά, γιατί που τόλμη να επανα-διαπραγματευτείς επιλογές και καταστάσεις (μεταξύ μας, ουδέποτε θέλησα να γίνω δασκάλα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post). Άλλωστε, η ευτυχία είναι σαν την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, την φτιάχνεις. Νομίζω, το ζητούμενο είναι να τολμάς ακόμα και με τα πιο σάπια λεμόνια που σου δίνει η ζωή, να κάνεις λεμονάδα. 
Στην υγεία μας. 

Έχω πολλά να γράψω, αλήθεια. Αλλά φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική. Οπότε θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Η βαρκάρισσα της χίμαιρας" : "Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους. (...) να έχεις υπόψη σου πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά από μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πιάσει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει". 



Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ. 

5/3/15

✄ ο εκφοβισμός


picture via weheartit.com



Ετεροχρονισμένα, καλό μήνα!
Μάρτιος. Ο μήνας που ο χειμώνας δίνει τη θέση του στην άνοιξη. Ιδανικά, τα λουλουδάκια ανθίζουν, ο ήλιος μας κρατάει περισσότερη συντροφιά ενώ, παράλληλα η διάθεση μας παίρνει την ανιούσα.

Μεγάλος ντόρος τελευταία στην εκπαιδευτική και, όχι μόνο, κοινότητα για τον εκφοβισμό, στο χωριό μου γνωστό και ως bullying, λόγω των αυξανόμενων περιστατικών (δε πρόκειται να αναφερθώ στο γνωστό συμβάν του εξαφανισμένου φοιτητή). Αποφάσισα να γράψω δύο κουβέντες, όχι ως εκπαιδευτικός, αλλά ως απλός νοήμων (θεωρώ, εγώ τουλάχιστον) άνθρωπος που έχει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Όπως συνηθίζω άλλωστε να κάνω.

Τo bullying είναι μία επιθετική συμπεριφορά – σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή και κοινωνική – που εκδηλώνεται σκόπιμα, απρόκλητα και επαναλαμβανόμενα, στο σχολείο, στον εργασιακό χώρο, ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σκοπός της είναι η επιβολή, και η πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου στο άτομο (ή ομάδα ατόμων) που την υφίσταται (http://www.psychotherapeia.net.gr/). Με απλά λόγια, κάτι που δε συνηθίζεται στο χωριό μου, το νταηλίκι. 

Ο άνθρωπος είναι το πιο ισχυρό ον, μπορεί να προξενήσει μεγάλο πόνο ηθελημένα και απολύτως συνειδητά. Συνήθως, ευθύνεται το αίσθημα αυτοσυντήρησής του ή κάποιο τραυματικό του υπόβαθρο, που σπάνια είναι γνωστό ή και αποδεκτό από τον ίδιο. Γνωρίζει καλά πως τα λόγια σε ένα πρώτο επίπεδο, αλλά και οι πράξεις στη συνέχεια, μπορούν κάλλιστα να μετατραπούν σε φονικά όπλα. Πολλοί ρίχνουν ευθύνες στην οικογένεια. Όταν γαλουχείς το παιδί σου να είναι ανταγωνιστικό, πρώτο στη τάξη και να πατάει επί πτωμάτων, για να φτάσει το στόχο του, μάλλον βάζεις το λιθαράκι σου στο υπό εξέλιξη τέρας. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Για θέματα όπως ο ρατσισμός, ο εκφοβισμός, η βία και ο ανθρωπισμός, ένας σημερινός νέος θα μπορούσε να σου απαριθμήσει αρκετά επιχειρήματα υπέρ και κατά και να προβάλει την αξία τους στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Γιατί ξέρεις τι ωραία που τα διδάσκουν οι φιλόλογοι στα σχολεία και στα φροντιστήρια για να τα γράψεις έτσι ωραία τεκμηριωμένα στην έκθεση; Ξέρεις. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με δράσεις ενημέρωσης αλλά και καταστολής του φαινομένου και διοργανώνουν συνέδρια, ημερίδες και εξ' αποστάσεως σεμινάρια προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν ακόμη περισσότεροι, αλλά και να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν το φαινόμενο από τη συμπτωματολογία. Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, γονείς, φοιτητές και μαθητές τα παρακολουθούν. Ξέρεις γιατί; Για μια βεβαίωση παρακολούθησης. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Και ξαφνικά φτάσαμε να έχουμε ένα γενικό πρόβλημα.
Και τα στόματα σιωπούν σε μια απραγία που δίνει τροφή για ακόμα περισσότερο πόνο. 
Κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη πατώντας ένα Like ή κοινοποιώντας σούξουμουξου επίκαιρα θέματα που μας κλονίζουν. 
Μας κλονίζουν επιφανειακά. 
Άλλωστε, ο βυθός έχει καρχαρίες. 

Δε θα συμβεί σε εμένα, είχε πει.  


Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ.