all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

29/3/15

✌ η τόλμη


pictute taken via wehartit.com


Γιούχουυυυ επέστρεψα! 
Αναζητώντας την άνοιξη στη βροχερή καθημερινότητα ενώ οδεύουμε προς Απρίλη μήνα. Μη χάνεις τη πίστη σου, θα έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες και θα πίνεις μονοκοπανιά το freddo cappuccino σου σχεδιάζοντας τις διακοπές του Πάσχα, που ευτυχώς πλησιάζουν. 

Το θέμα του σημερινού post, όπως είδες και από τον τίτλο, είναι η τόλμη. Και όχι εξυπνάκια, δε θα μιλήσουμε για το υπέρτατο σίριαλ όλων των εποχών "Τόλμη & Γοητεία". Θα αναφερθώ στη τόλμη σκέτο. Τόλμη ή και θάρρος, άμα σου κάθεται πιο ωραία στο αυτί, μιας που θαρρώ πως τη λέξη τόλμη δε την πολυ-χρησιμοποιούμε τόσο άνετα στο λεξιλόγιο μας, αδιάφορο το γιατί. 

Όσο μεγαλώνω (πάντα παιδαρέλι θα μείνω, βεβαίως-βεβαίως) παρατηρώ πως τόσο πιο δύσκολο είναι να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε και εν ολίγοις, να ανοιχτούμε σε μια σχέση δούναι - λαβείν. Να ξεκαθαρίσω πως όλα αυτά δεν ανάγονται μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά γενικότερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικοποίησης μας (ερωτικά, επαγγελματικά, φιλικά, οικογενειακά ή απλά διαπροσωπικά). Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που ίσως σε τελική ανάλυση να αποξενώνει περισσότερο από το να εκμηδενίζει αποστάσεις.  Σαφώς, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τη χρήση και τον αρχικό επιθυμητό σκοπό που έχεις. Και πιστεύω, πως δεν έχεις την τόλμη να παραδεχθείς πως  η απόσταση σου προσφέρει κάποιου είδους ασφάλεια. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις από τι θες να προστατευτείς. 

Ίσως όντως να ισχύει αυτό περί παιδικών χρόνων αθωότητας και αυθορμητισμού. Σκεφτόμασταν και κάναμε ό,τι δε μπορείς να φανταστείς, γιατί η θέληση ήταν μεγάλη και η σκέψη περί συνεπειών και συνείδησης ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τώρα, φιλτράρουμε προσεκτικά τη σκέψη, το λόγο και τις κινήσεις μας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν τριβές στα αόρατα δεσμά που μας συγκρατούν. Την επιθυμία τη μετονομάσαμε σε περιορισμό, τη συνέπεια σε ενοχή και τη συνείδηση σε εχθρό. Από την άλλη, είναι και θέμα επιλογής. Συν του ότι, κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτείς (αθάνατη οικογενειακή ατάκα). Μα, δε μιλάω για σοβαρότητα αλλά για τόλμη. Το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου. Είναι απείρως άσχετα μεταξύ τους. 

Πέρυσι το καλοκαίρι, συνάντησα κατά τύχη έναν καθηγητή μου και αφού του είπα τι κάνω και που βρίσκομαι αναπάντεχα με ρώτησε "Είσαι ευτυχισμένη με τις επιλογές σου;" Αυθόρμητα και δίχως σκέψη, καθότι βιαζόμασταν ο καθένας για το λόγο του, απάντησα "Ναι, μου αρέσει αυτό που κάνω". Και όντας έτοιμη να βάλω μπρος και να φύγω (οδηγάρα, βεβαίως - βεβαίως) με σοβαρό βλέμμα μου λέει " Εγώ, όμως, δεν σε ρώτησα αυτό". Τώρα, λοιπόν, που το ανέσυρα στη μνήμη μου, πιθανότατα την ίδια απάντηση θα έδινα ξανά, γιατί που τόλμη να επανα-διαπραγματευτείς επιλογές και καταστάσεις (μεταξύ μας, ουδέποτε θέλησα να γίνω δασκάλα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post). Άλλωστε, η ευτυχία είναι σαν την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, την φτιάχνεις. Νομίζω, το ζητούμενο είναι να τολμάς ακόμα και με τα πιο σάπια λεμόνια που σου δίνει η ζωή, να κάνεις λεμονάδα. 
Στην υγεία μας. 

Έχω πολλά να γράψω, αλήθεια. Αλλά φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική. Οπότε θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Η βαρκάρισσα της χίμαιρας" : "Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους. (...) να έχεις υπόψη σου πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά από μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πιάσει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει". 



Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ. 

5/3/15

✄ ο εκφοβισμός


picture via weheartit.com



Ετεροχρονισμένα, καλό μήνα!
Μάρτιος. Ο μήνας που ο χειμώνας δίνει τη θέση του στην άνοιξη. Ιδανικά, τα λουλουδάκια ανθίζουν, ο ήλιος μας κρατάει περισσότερη συντροφιά ενώ, παράλληλα η διάθεση μας παίρνει την ανιούσα.

Μεγάλος ντόρος τελευταία στην εκπαιδευτική και, όχι μόνο, κοινότητα για τον εκφοβισμό, στο χωριό μου γνωστό και ως bullying, λόγω των αυξανόμενων περιστατικών (δε πρόκειται να αναφερθώ στο γνωστό συμβάν του εξαφανισμένου φοιτητή). Αποφάσισα να γράψω δύο κουβέντες, όχι ως εκπαιδευτικός, αλλά ως απλός νοήμων (θεωρώ, εγώ τουλάχιστον) άνθρωπος που έχει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Όπως συνηθίζω άλλωστε να κάνω.

Τo bullying είναι μία επιθετική συμπεριφορά – σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή και κοινωνική – που εκδηλώνεται σκόπιμα, απρόκλητα και επαναλαμβανόμενα, στο σχολείο, στον εργασιακό χώρο, ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σκοπός της είναι η επιβολή, και η πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου στο άτομο (ή ομάδα ατόμων) που την υφίσταται (http://www.psychotherapeia.net.gr/). Με απλά λόγια, κάτι που δε συνηθίζεται στο χωριό μου, το νταηλίκι. 

Ο άνθρωπος είναι το πιο ισχυρό ον, μπορεί να προξενήσει μεγάλο πόνο ηθελημένα και απολύτως συνειδητά. Συνήθως, ευθύνεται το αίσθημα αυτοσυντήρησής του ή κάποιο τραυματικό του υπόβαθρο, που σπάνια είναι γνωστό ή και αποδεκτό από τον ίδιο. Γνωρίζει καλά πως τα λόγια σε ένα πρώτο επίπεδο, αλλά και οι πράξεις στη συνέχεια, μπορούν κάλλιστα να μετατραπούν σε φονικά όπλα. Πολλοί ρίχνουν ευθύνες στην οικογένεια. Όταν γαλουχείς το παιδί σου να είναι ανταγωνιστικό, πρώτο στη τάξη και να πατάει επί πτωμάτων, για να φτάσει το στόχο του, μάλλον βάζεις το λιθαράκι σου στο υπό εξέλιξη τέρας. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Για θέματα όπως ο ρατσισμός, ο εκφοβισμός, η βία και ο ανθρωπισμός, ένας σημερινός νέος θα μπορούσε να σου απαριθμήσει αρκετά επιχειρήματα υπέρ και κατά και να προβάλει την αξία τους στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Γιατί ξέρεις τι ωραία που τα διδάσκουν οι φιλόλογοι στα σχολεία και στα φροντιστήρια για να τα γράψεις έτσι ωραία τεκμηριωμένα στην έκθεση; Ξέρεις. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με δράσεις ενημέρωσης αλλά και καταστολής του φαινομένου και διοργανώνουν συνέδρια, ημερίδες και εξ' αποστάσεως σεμινάρια προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν ακόμη περισσότεροι, αλλά και να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν το φαινόμενο από τη συμπτωματολογία. Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, γονείς, φοιτητές και μαθητές τα παρακολουθούν. Ξέρεις γιατί; Για μια βεβαίωση παρακολούθησης. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Και ξαφνικά φτάσαμε να έχουμε ένα γενικό πρόβλημα.
Και τα στόματα σιωπούν σε μια απραγία που δίνει τροφή για ακόμα περισσότερο πόνο. 
Κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη πατώντας ένα Like ή κοινοποιώντας σούξουμουξου επίκαιρα θέματα που μας κλονίζουν. 
Μας κλονίζουν επιφανειακά. 
Άλλωστε, ο βυθός έχει καρχαρίες. 

Δε θα συμβεί σε εμένα, είχε πει.  


Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ. 


8/2/15

ϟ η λογική


via weheartit.com


Καλέ μπήκαμε στον Φεβρουάριο, power!
Καιρό έχω να γράψω post και ευχαριστώ δύο θηλυκές υπάρξεις που μου το επισήμαναν - υπενθύμισαν. Η αλήθεια είναι πως στενεύουν κάποιες καταστάσεις, προέκυψαν και κάποιες ευχάριστα επαγγελματικές/ακαδημαϊκές εξελίξεις, και η μικρή Κάρολ νιώθει αφενός να πνίγεται στον Αμαζόνιο, αφετέρου όμως, ποιος/-α δε θα ήθελε να πάει σε εκείνα τα μέρη; *ατς μαγκιά*. Έτσι, λοιπόν, γυρνάω τον διακόπτη στον blogger εαυτό μου και είμαι σήμερα εδώ για να σε προβληματίσω για μερικά ή ίσως και λίγα παραπάνω λεπτά. 

Και όχι δε πρόκειται να μιλήσουμε για αγάπη, γκομενάκια και λουκάνικα με μέλι. Κουράστηκα να πέφτω πάνω σε άρθρα που αναλώνονται στην ερωτική πλευρά του Φεβρουαρίου. Αλλά, επειδή η βλακεία είναι τιτανομέγιστη, είμαι σχεδόν βέβαιη πως στις επόμενες ημέρες θα κυκλοφορήσει ως έκτακτη είδηση:  "Πως γιόρτασε ο Γ. Βαρουφάκης την ημέρα των ερωτευμένων;" *βοήθειά μας*. 

Η λογική. 
Η λογική, ως ουσιαστικό, χαρακτηρίζει τα άτομα με ακολουθία ιδεών, σκέψεων, εσωτερική συνέπεια και συνάφεια (http://www.greek-language.gr/), ενώ, λάθος κατ' εμέ, είναι συνυφασμένη με το φυσιολογικό, το σωστό, την κανονικότητα. Σε απλά ελληνικά, η λογική προσδιορίζει το τρόπο σκέψης και δράσης οποιουδήποτε ατόμου και για το λόγο αυτό, εκ φύσεως είναι μοναδικά διαφορετική. Βέβαια, επειδή δεν είμαστε παρτάκηδες και μας αρέσει να γενικεύουμε, καταλήξαμε με (ο Θεός ας τα κάνει) σαφή και αποδεκτά προσδιορισμένα κριτήρια στην κοινή λογική που υποθετικά συνεπάγεται τον άνθρωπο που σκέφτεται σωστά *οι υπόλοιποι είστε αλογάκια*.

Στο πλαίσιο αυτό, προβληματιζόμουν κατά πόσο η λογική είναι ένα γνώρισμα που καλλιεργείται και βάσει ποιών συνθηκών ή μήπως τελικά είναι αυθύπαρκτη και απλώς ξεδιπλώνεται σταδιακά και προσαρμόζεται σε αυτά τα αποδεκτά προσδιορισμένα κριτήρια. Βέβαια, επειδή δε μας αρέσει να ασχολούμαστε με τα του οίκου μας, γιατί είμαστε βαθιά πιστοί/-ές στο αλτρουιστικό ιδεώδες μας, με σχεδόν απόλυτη ελευθερία και χωρίς κανένα ίχνος διακριτικότητας λογοκρίνουμε το τρόπο σκέψης και δράσης αυτών που σκέφτονται και δρουν αρκετά έως πολύ διαφορετικά από την "κοινή λογική" χαρακτηρίζοντάς τους/-ες ως υπερβολικούς/-ές και παράλογους/-ες. 

Μμ, το παράλογο.
Ό,τι δε συνάδει με τα στενόμυαλα καθωσπρέπει θεωρείται το λιγότερο παράλογο, προπαγάνδα ίσως πλησιάζει και το διαβολικό. Σίγουρα κάποια επιφανειακά όρια θα υπάρχουν, αλλά ποιος/-α έχει όρεξη για διαλλακτικότητες; Κατάλαβες, είναι από εκείνα τα θέματα άσπρο - μαύρο. 

Για εμένα η κοινή λογική είναι ένα πρόσχημα, μια καλά προσχεδιασμένη δικαιολογία που ευνοεί την διαιώνιση του περιορισμού. Επιχειρήματα που πλέον στέκουν με το ένα πόδι στο τάφο και αναμασημένες τσίχλες βλακείας. Εξαιτίας της επίκλησης σε αυτήν, οι διαφωνίες καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε τυπικά άτυπες συμφωνίες, γιατί οι μεγάλες και πνευματώδεις συζητήσεις δεν είναι SWAG.  Άλλωστε, το να μαντρώσεις τον εγκέφαλο και τον κώλο σου είναι πιο εύκολο από το να διασχίσεις μια πορεία αναζήτησης της λογικής της άλλης άποψης. Η ζωή είναι μικρή και ποιος/-α έχει χρόνο για ταξίδια αναζήτησης ενός υποτιθέμενου θησαυρού; 

Τελικά ίσως το πρόβλημα να είναι το ανεπανάληπτα εθιστικό "πίστευε και μη ερεύνα".


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.