all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

8/2/15

ϟ η λογική


via weheartit.com


Καλέ μπήκαμε στον Φεβρουάριο, power!
Καιρό έχω να γράψω post και ευχαριστώ δύο θηλυκές υπάρξεις που μου το επισήμαναν - υπενθύμισαν. Η αλήθεια είναι πως στενεύουν κάποιες καταστάσεις, προέκυψαν και κάποιες ευχάριστα επαγγελματικές/ακαδημαϊκές εξελίξεις, και η μικρή Κάρολ νιώθει αφενός να πνίγεται στον Αμαζόνιο, αφετέρου όμως, ποιος/-α δε θα ήθελε να πάει σε εκείνα τα μέρη; *ατς μαγκιά*. Έτσι, λοιπόν, γυρνάω τον διακόπτη στον blogger εαυτό μου και είμαι σήμερα εδώ για να σε προβληματίσω για μερικά ή ίσως και λίγα παραπάνω λεπτά. 

Και όχι δε πρόκειται να μιλήσουμε για αγάπη, γκομενάκια και λουκάνικα με μέλι. Κουράστηκα να πέφτω πάνω σε άρθρα που αναλώνονται στην ερωτική πλευρά του Φεβρουαρίου. Αλλά, επειδή η βλακεία είναι τιτανομέγιστη, είμαι σχεδόν βέβαιη πως στις επόμενες ημέρες θα κυκλοφορήσει ως έκτακτη είδηση:  "Πως γιόρτασε ο Γ. Βαρουφάκης την ημέρα των ερωτευμένων;" *βοήθειά μας*. 

Η λογική. 
Η λογική, ως ουσιαστικό, χαρακτηρίζει τα άτομα με ακολουθία ιδεών, σκέψεων, εσωτερική συνέπεια και συνάφεια (http://www.greek-language.gr/), ενώ, λάθος κατ' εμέ, είναι συνυφασμένη με το φυσιολογικό, το σωστό, την κανονικότητα. Σε απλά ελληνικά, η λογική προσδιορίζει το τρόπο σκέψης και δράσης οποιουδήποτε ατόμου και για το λόγο αυτό, εκ φύσεως είναι μοναδικά διαφορετική. Βέβαια, επειδή δεν είμαστε παρτάκηδες και μας αρέσει να γενικεύουμε, καταλήξαμε με (ο Θεός ας τα κάνει) σαφή και αποδεκτά προσδιορισμένα κριτήρια στην κοινή λογική που υποθετικά συνεπάγεται τον άνθρωπο που σκέφτεται σωστά *οι υπόλοιποι είστε αλογάκια*.

Στο πλαίσιο αυτό, προβληματιζόμουν κατά πόσο η λογική είναι ένα γνώρισμα που καλλιεργείται και βάσει ποιών συνθηκών ή μήπως τελικά είναι αυθύπαρκτη και απλώς ξεδιπλώνεται σταδιακά και προσαρμόζεται σε αυτά τα αποδεκτά προσδιορισμένα κριτήρια. Βέβαια, επειδή δε μας αρέσει να ασχολούμαστε με τα του οίκου μας, γιατί είμαστε βαθιά πιστοί/-ές στο αλτρουιστικό ιδεώδες μας, με σχεδόν απόλυτη ελευθερία και χωρίς κανένα ίχνος διακριτικότητας λογοκρίνουμε το τρόπο σκέψης και δράσης αυτών που σκέφτονται και δρουν αρκετά έως πολύ διαφορετικά από την "κοινή λογική" χαρακτηρίζοντάς τους/-ες ως υπερβολικούς/-ές και παράλογους/-ες. 

Μμ, το παράλογο.
Ό,τι δε συνάδει με τα στενόμυαλα καθωσπρέπει θεωρείται το λιγότερο παράλογο, προπαγάνδα ίσως πλησιάζει και το διαβολικό. Σίγουρα κάποια επιφανειακά όρια θα υπάρχουν, αλλά ποιος/-α έχει όρεξη για διαλλακτικότητες; Κατάλαβες, είναι από εκείνα τα θέματα άσπρο - μαύρο. 

Για εμένα η κοινή λογική είναι ένα πρόσχημα, μια καλά προσχεδιασμένη δικαιολογία που ευνοεί την διαιώνιση του περιορισμού. Επιχειρήματα που πλέον στέκουν με το ένα πόδι στο τάφο και αναμασημένες τσίχλες βλακείας. Εξαιτίας της επίκλησης σε αυτήν, οι διαφωνίες καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε τυπικά άτυπες συμφωνίες, γιατί οι μεγάλες και πνευματώδεις συζητήσεις δεν είναι SWAG.  Άλλωστε, το να μαντρώσεις τον εγκέφαλο και τον κώλο σου είναι πιο εύκολο από το να διασχίσεις μια πορεία αναζήτησης της λογικής της άλλης άποψης. Η ζωή είναι μικρή και ποιος/-α έχει χρόνο για ταξίδια αναζήτησης ενός υποτιθέμενου θησαυρού; 

Τελικά ίσως το πρόβλημα να είναι το ανεπανάληπτα εθιστικό "πίστευε και μη ερεύνα".


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 




18/1/15

✌ η δικαιοσύνη


picture taken via weheartit.com

Ξεκούραστη Κυριακή σε όλες/-ους!
Πάλι εδώ με all time διαχρονικό, πάντα επίκαιρο και juicy θέμα. 

Δε θα περιγράψω τι γίνεται αυτή τη περίοδο στη πολυτάραχη ζωή μου στο Βόλο, απλά θα σας θέσω το ακόλουθο ερώτημα: γιατί την ξεκούραση την ακολουθεί διακαώς η πνευματική και σωματική εξαθλίωση; *είμαι λίγο υπερβολική για το εφέ*.

Εντελώς τυχαία και χωρίς καμία ιδιαίτερη προτίμηση, αναζητούσα μια ταινία να δώσει λίγη ζωντάνια σ' ένα χαλαρό μου απόγευμα *ξέρεις από αυτά τα 5λεπτα διαλείμματα που καταλήγουν σε 2ωρα*. Έπεσα πάνω στο Closed Circuit μια παραγωγή του 2013 με φόντο τη Βρετανία και θεματική την εξιχνίαση μιας βομβιστικής επίθεσης. Για να είμαι ειλικρινής, όπως πάντα άλλωστε, αυτό που με τράβηξε δεν ήταν η υπόθεσή της, μιας και κυκλοφορούν πολλές αντίστοιχες και εξίσου ενδιαφέρουσες πλοκές, αλλά ο Eric Bana (βλ. Munich, Star Trek). Δε θα εξιστορήσω τι ακριβώς συμβαίνει στη ταινία, ώστε να μην χαθεί το όποιο ενδιαφέρον έχει πιθανότατα ανακύψει. Εμένα, πάντως, μου δημιούργησε κάποια τραγικής ειρωνείας ερωτηματικά, με προβλημάτισε και ως ένα σχετικά μεγάλο βαθμό με εκνεύρισε ή και αηδίασε. 

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι κατά πόσο έχουν νοθευτεί αξίες και ιδανικά.  Ή μάλλον καλύτερα, κατά πόσο έχουν νοθευτεί άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους κάποιας λογής εξουσίας. Πληθώρα νομοθεσίας για να προασπίσουμε και να διαφυλάξουμε τη δικαιοσύνη. Συνταγματικά κατοχυρωμένα άπειρα άρθρα και παράγραφοι που γεμίζουν αυτοπεποίθηση και ελπίδα ότι ζούμε σε ένα κράτος Δικαίου. 
Ω! Κράτος Δικαίου *μαμά ακούς τι ωραία που τα γράφω;*. 

Το τι είναι δίκαιο και τι άδικο, σε προσωπικό επίπεδο, είναι μια τεράστια άνευ ορίων κουβέντα. Βέβαια, όπως θα έχεις παρατηρήσει δεν είσαι μόνη/-ος σου στον (από-)κόσμο, οπότε το προσωπικό ανάγεται αυτομάτως σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα πολυτάραχο επίπεδο που κυριαρχεί αυτό το κλισέ "όλοι γνωρίζουν, αλλά κανένας δεν ανοίγει το στόμα του", γιατί θα είναι μεταφορικά και κυριολεκτικά οι τελευταίες του κουβέντες. 
Ο φόβος, άλλωστε, είναι τιτανομέγιστος δυνάστης των πάντων. 

Δικαιοσύνη.
Η δικαιοσύνη ξεκινά με το γράμμα του νόμου και τελειώνει εκεί που η ελεύθερη βούληση γίνεται κίνητρο αναστοχασμού του προσωπικού συμφέροντος. Αλήθεια, πίστεψε με, δε πάω κόντρα στο μπάχαλο που επικρατεί, απλώς ανησυχώ. Όχι τόσο για τη διαφθορά, γιατί έγινε πια κομμάτι *ουπς, πρόβλημα ήθελα να πω* της ζωής μας, αλλά για εκείνες/-ους τις λίγες/ τους λίγους που σηκώνουν ανάστημα και πάνε ενάντια στα σκατά στην αρχή αλλά στη πορεία καίγονται από την ηλιοθεραπεία. Συγκυρίες μωρέ. 

Δεν υπάρχουν σούπερ-ήρωες. Η καθεμιά και ο καθένας πολεμά για το τομάρι του. Και πίστεψέ με δεν αξίζουν μία μπροστά σε αυτά που διακυβεύονται κάθε φορά. Δε σκόπευα να σε αγανακτήσω ούτε έχω να σου προσφέρω και κάποια λύση. 
Απλά να σου υπογραμμίσω πως η βρωμιά από λάδι είναι δύσκολος λεκές. 


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


3/1/15

► το ξεκίνημα

picture via weheartit.com


2015, καλώς ήρθες!
Καλή χρονιά αναγνώστριες και αναγνώστες του μικρού και ταπεινού αυτού blog.
Εύχομαι να είστε όλες/-οι ευδιάθετες/-οι και με τα στομαχάκια σας ξεπρησμένα.
Βρίσκομαι στη καλοκαιρινή, άντε να μην υπερβάλλω, ανοιξιάτικη Ρόδο και σήμερα θα διαβάσετε το προ-πρώτο άρθρο του 2015 *χειροκρότημα δυνατό*.
 
Νέος χρόνος, νέοι στόχοι, νέες στρατηγικές νέα εγώ.
Κάπως έτσι σκέφτεται το μυαλουδάκι μας κάθε Πρωτοχρονιά. Πολλές υποσχέσεις που πιστεύουμε πως πλέον είμαστε έτοιμες/-οι να υλοποιήσουμε από την επόμενη κιόλας μέρα. Μικρές μπουρδίτσες.
Ωστόσο σας εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρετε.
 
Το να οραματιζόμαστε, να θέτουμε στόχους και να σχεδιάζουμε ριζικές αλλαγές με επιβλητικά ξεκινήματα είναι μάλλον ένα δείγμα της  υγιεινής σκέψης και της κάποιας ωριμότητας.
Μικρές μπουρδίτσες.
 
Ξέρουμε πως τίποτα δε θα προχωρήσει από σκέψη σε πράξη, γιατί δε ξέρουμε το γιατί.


Όνειρα μεγάλα, στόχοι ρεαλιστικοί, πίστη δυνατή, θέληση ισχυρή, αλλά από αιτιολόγηση μηδαμινή. Για το 2015, λοιπόν, αφιερώστε όσο χρόνο χρειάζεται ο εαυτός σας *υπάρχουν και μανιβέλες*, ώστε να επιχειρηματολογήσει, γιατί  το μωβ και όχι το λιλά και γιατί το βουργουνδί έναντι του μπορντό.
 
 
       Πες ΟΧΙ:                                                                                       Πες ΝΑΙ:
- στις υπερ-αναλύσεις,                                                                     - στην ανακάλυψη,
- στα δήθεν τα ωραία,                                                                      - στην άποψή σου,
- σε ό,τι δε σου κολλάει ρε αδερφέ.                                                 - σε ό,τι σε ευχαριστεί πραγματικά.
 
 
Δεν είμαι ό,τι είσαι, δε θα γίνεις ό,τι θέλω.
 
  Δε νομίζεις πως είναι ώρα να μπορείς δίχως φόβο ή ντροπή να απαγγέλεις τουλάχιστον πέντε επίθετα που σε αντιπροσωπεύουν στο ρίαλ λάιφ; Θυμήσου ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις, αρκεί να ξέρεις που θες, περίπου τουλάχιστον, να καταλήξεις. Ναι ναι, ο προορισμός δεν μετράει όσο το ταξίδι, αλλά δε θυμάμαι ο Κολόμβος να έμεινε γνωστός απλά για το ταξιδάκι του στον Ατλαντικό *οκ, δεν ήταν πολύ δυνατό*.

Και να θυμάσαι:
1. δεν είσαι δέντρο
2. τίποτα δεν διαρκεί λιγότερο από το πάντα *αυτό δε σημαίνει ότι θα ψοφήσεις στο φαγητό ή στο αλκοόλ σήμερα*
3. εκπαίδευση *ανοίγει μάτια και δρόμους, έστω και του εξωτερικού*.


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.