all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

18/1/15

✌ η δικαιοσύνη


picture taken via weheartit.com

Ξεκούραστη Κυριακή σε όλες/-ους!
Πάλι εδώ με all time διαχρονικό, πάντα επίκαιρο και juicy θέμα. 

Δε θα περιγράψω τι γίνεται αυτή τη περίοδο στη πολυτάραχη ζωή μου στο Βόλο, απλά θα σας θέσω το ακόλουθο ερώτημα: γιατί την ξεκούραση την ακολουθεί διακαώς η πνευματική και σωματική εξαθλίωση; *είμαι λίγο υπερβολική για το εφέ*.

Εντελώς τυχαία και χωρίς καμία ιδιαίτερη προτίμηση, αναζητούσα μια ταινία να δώσει λίγη ζωντάνια σ' ένα χαλαρό μου απόγευμα *ξέρεις από αυτά τα 5λεπτα διαλείμματα που καταλήγουν σε 2ωρα*. Έπεσα πάνω στο Closed Circuit μια παραγωγή του 2013 με φόντο τη Βρετανία και θεματική την εξιχνίαση μιας βομβιστικής επίθεσης. Για να είμαι ειλικρινής, όπως πάντα άλλωστε, αυτό που με τράβηξε δεν ήταν η υπόθεσή της, μιας και κυκλοφορούν πολλές αντίστοιχες και εξίσου ενδιαφέρουσες πλοκές, αλλά ο Eric Bana (βλ. Munich, Star Trek). Δε θα εξιστορήσω τι ακριβώς συμβαίνει στη ταινία, ώστε να μην χαθεί το όποιο ενδιαφέρον έχει πιθανότατα ανακύψει. Εμένα, πάντως, μου δημιούργησε κάποια τραγικής ειρωνείας ερωτηματικά, με προβλημάτισε και ως ένα σχετικά μεγάλο βαθμό με εκνεύρισε ή και αηδίασε. 

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι κατά πόσο έχουν νοθευτεί αξίες και ιδανικά.  Ή μάλλον καλύτερα, κατά πόσο έχουν νοθευτεί άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους κάποιας λογής εξουσίας. Πληθώρα νομοθεσίας για να προασπίσουμε και να διαφυλάξουμε τη δικαιοσύνη. Συνταγματικά κατοχυρωμένα άπειρα άρθρα και παράγραφοι που γεμίζουν αυτοπεποίθηση και ελπίδα ότι ζούμε σε ένα κράτος Δικαίου. 
Ω! Κράτος Δικαίου *μαμά ακούς τι ωραία που τα γράφω;*. 

Το τι είναι δίκαιο και τι άδικο, σε προσωπικό επίπεδο, είναι μια τεράστια άνευ ορίων κουβέντα. Βέβαια, όπως θα έχεις παρατηρήσει δεν είσαι μόνη/-ος σου στον (από-)κόσμο, οπότε το προσωπικό ανάγεται αυτομάτως σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα πολυτάραχο επίπεδο που κυριαρχεί αυτό το κλισέ "όλοι γνωρίζουν, αλλά κανένας δεν ανοίγει το στόμα του", γιατί θα είναι μεταφορικά και κυριολεκτικά οι τελευταίες του κουβέντες. 
Ο φόβος, άλλωστε, είναι τιτανομέγιστος δυνάστης των πάντων. 

Δικαιοσύνη.
Η δικαιοσύνη ξεκινά με το γράμμα του νόμου και τελειώνει εκεί που η ελεύθερη βούληση γίνεται κίνητρο αναστοχασμού του προσωπικού συμφέροντος. Αλήθεια, πίστεψε με, δε πάω κόντρα στο μπάχαλο που επικρατεί, απλώς ανησυχώ. Όχι τόσο για τη διαφθορά, γιατί έγινε πια κομμάτι *ουπς, πρόβλημα ήθελα να πω* της ζωής μας, αλλά για εκείνες/-ους τις λίγες/ τους λίγους που σηκώνουν ανάστημα και πάνε ενάντια στα σκατά στην αρχή αλλά στη πορεία καίγονται από την ηλιοθεραπεία. Συγκυρίες μωρέ. 

Δεν υπάρχουν σούπερ-ήρωες. Η καθεμιά και ο καθένας πολεμά για το τομάρι του. Και πίστεψέ με δεν αξίζουν μία μπροστά σε αυτά που διακυβεύονται κάθε φορά. Δε σκόπευα να σε αγανακτήσω ούτε έχω να σου προσφέρω και κάποια λύση. 
Απλά να σου υπογραμμίσω πως η βρωμιά από λάδι είναι δύσκολος λεκές. 


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


3/1/15

► το ξεκίνημα

picture via weheartit.com


2015, καλώς ήρθες!
Καλή χρονιά αναγνώστριες και αναγνώστες του μικρού και ταπεινού αυτού blog.
Εύχομαι να είστε όλες/-οι ευδιάθετες/-οι και με τα στομαχάκια σας ξεπρησμένα.
Βρίσκομαι στη καλοκαιρινή, άντε να μην υπερβάλλω, ανοιξιάτικη Ρόδο και σήμερα θα διαβάσετε το προ-πρώτο άρθρο του 2015 *χειροκρότημα δυνατό*.
 
Νέος χρόνος, νέοι στόχοι, νέες στρατηγικές νέα εγώ.
Κάπως έτσι σκέφτεται το μυαλουδάκι μας κάθε Πρωτοχρονιά. Πολλές υποσχέσεις που πιστεύουμε πως πλέον είμαστε έτοιμες/-οι να υλοποιήσουμε από την επόμενη κιόλας μέρα. Μικρές μπουρδίτσες.
Ωστόσο σας εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρετε.
 
Το να οραματιζόμαστε, να θέτουμε στόχους και να σχεδιάζουμε ριζικές αλλαγές με επιβλητικά ξεκινήματα είναι μάλλον ένα δείγμα της  υγιεινής σκέψης και της κάποιας ωριμότητας.
Μικρές μπουρδίτσες.
 
Ξέρουμε πως τίποτα δε θα προχωρήσει από σκέψη σε πράξη, γιατί δε ξέρουμε το γιατί.


Όνειρα μεγάλα, στόχοι ρεαλιστικοί, πίστη δυνατή, θέληση ισχυρή, αλλά από αιτιολόγηση μηδαμινή. Για το 2015, λοιπόν, αφιερώστε όσο χρόνο χρειάζεται ο εαυτός σας *υπάρχουν και μανιβέλες*, ώστε να επιχειρηματολογήσει, γιατί  το μωβ και όχι το λιλά και γιατί το βουργουνδί έναντι του μπορντό.
 
 
       Πες ΟΧΙ:                                                                                       Πες ΝΑΙ:
- στις υπερ-αναλύσεις,                                                                     - στην ανακάλυψη,
- στα δήθεν τα ωραία,                                                                      - στην άποψή σου,
- σε ό,τι δε σου κολλάει ρε αδερφέ.                                                 - σε ό,τι σε ευχαριστεί πραγματικά.
 
 
Δεν είμαι ό,τι είσαι, δε θα γίνεις ό,τι θέλω.
 
  Δε νομίζεις πως είναι ώρα να μπορείς δίχως φόβο ή ντροπή να απαγγέλεις τουλάχιστον πέντε επίθετα που σε αντιπροσωπεύουν στο ρίαλ λάιφ; Θυμήσου ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις, αρκεί να ξέρεις που θες, περίπου τουλάχιστον, να καταλήξεις. Ναι ναι, ο προορισμός δεν μετράει όσο το ταξίδι, αλλά δε θυμάμαι ο Κολόμβος να έμεινε γνωστός απλά για το ταξιδάκι του στον Ατλαντικό *οκ, δεν ήταν πολύ δυνατό*.

Και να θυμάσαι:
1. δεν είσαι δέντρο
2. τίποτα δεν διαρκεί λιγότερο από το πάντα *αυτό δε σημαίνει ότι θα ψοφήσεις στο φαγητό ή στο αλκοόλ σήμερα*
3. εκπαίδευση *ανοίγει μάτια και δρόμους, έστω και του εξωτερικού*.


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 

15/12/14

☂ οι τύψεις


picture via weheartit.com


Χέλοου αγαπημένες & αγαπημένοι.
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά και να ολοκληρώνετε σιγά- σιγά τις υποχρεώσεις σας ενόψει των εορταστικών ημερών που ακολουθούν, ώστε να τις απολαύσετε στο έπακρο, όπως έχετε (προ)σχεδιάσει. Εγώ θα κατευθυνθώ προς Ρόδο και οφείλω να ομολογήσω πως οι φετινές γιορτές θα είναι κάπως διαφορετικές (προς την άσχημη πλευρά) από κάθε άλλη φορά. Ωστόσο, πάντα υπάρχει χώρος για σπιτικό φαγητό, ξεκούραση, μελομακάρονα και φυσικά SPSS (στατιστικό -απάνθρωπο- λογισμικό). 

Το παρόν άρθρο, είναι η τελευταία ανάρτηση για το 2014. Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει να συνεχίσεις την ανάγνωση παρά τον κάπως-περίεργο-για-τις-μέρες-αυτές τίτλο. Και λέω περίεργο για να μην γράψω λυπηρό. Αλλά και αυτό σωστό θα μου φαινόταν. Οι τύψεις είναι ενοχικά συνήθως συναισθηματικά αποτελέσματα όχι των τόσο ευχάριστων τεκταινόμενων. Αλλά μην ανησυχείς δε θα σταθώ τόσο σε αυτό το κομμάτι της σφαιρικότητας του θέματος. 

Ένας ακόμη χρόνος φεύγει και άλλες 365 ολόφρεσκες μέρες αναμένουν να φιλοξενήσουν το παρόν και το μέλλον μας. Όλο αυτό λειτουργεί σαν ένα καλό πρόσχημα να διώξουμε τη μιζέρια και τη στενοχώρια που η τωρινή χρονιά μας επιφύλαξε. Βέβαια, το υποσυνείδητο λειτουργεί με τους δικούς του όρους και σε συνεργασία με την μνημονική ικανότητα του εγκεφάλου, όλο αυτό το πρόσχημα φαντάζει σαν ασπιρίνη ικανή να καταπολεμήσει τον καρκίνο.

Αυτό το πες-το-και-γνωμικό "ο χρόνος θα δείξει" ή "ο χρόνος θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις" νομίζω τελικά όσο μεγαλώνω είναι από τα χειροτερά μου. Όχι γιατί δεν ισχύει σε έναν ικανοποιητικό βαθμό αλλά, γιατί παρουσιάζει την ανθρώπινη υπόσταση ανίκανη να λάβει δράση σε εκ φύσεως ανθρώπινα και όχι υπερ-γαλαξιακά ζητήματα. Όλο αυτό με χαλάει.
Μου δημιουργεί τύψεις ρε παιδί μου.

Κατόπιν, είναι πραγματικά άξια απορίας η τακτική των ανθρώπων να προτιμούν να κρύβονται μέχρι να λήξει το παιχνίδι γνωρίζοντας δε ότι με αυτό το τρόπο δεν υπάρχει καμία ελπίδα νίκης έστω ισοπαλίας. Και κυρίως ψυχικής ηρεμίας. Νομίζω είμαστε εθισμένες/-οι στα γρήγορα πράματα (βλ. φαστ φουντ, κλέψιμο ουράς σε σουπερμαρκετ-τράπεζες, γρήγορα συμπεράσματα και τα συναφή). Προτού ξεκινήσει κάτι θέλουμε να μάθουμε το τέλος. Λες και αυτό θα σε βοηθήσει να προετοιμαστείς. Προτιμούμε, δηλαδή, να μεταβούμε όσο πιο γρήγορα στη τελική έκβαση των πραγμάτων, θεωρώντας πως είτε θετική είτε αρνητική είναι θα αποτελεί σύντομα παρελθόν. Και όλο αυτό, γιατί απλά δεν παραδεχόμαστε τα αυτονόητα. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα πάντα σε αυτή (τουλάχιστον) τη ζωή. Η μάλλον, κάποια αν όχι αρκετά πράγματα και καταστάσεις δεν εξαρτώνται από εμάς.
Αυτό μου δημιουργεί κάποιες επιπλέον τύψεις.

Βέβαια, ένα περιθώριο επιλογών το έχεις. Πάντα υπάρχει χρόνος να αλλάξεις γνώμη, τακτική, πρέπει και θέλω. Δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο, όχι τόσο ψέμα, αλλά μάλλον λάθος. Η πίστη ότι θα σου δοθεί επιπλέον χρόνος να δράσεις με το νέο επιθυμητό σου τρόπο είναι απλά μια ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα, και σε ανακουφίζει κάπως. Αλλά όπως μου εκμυστηρεύτηκε μια φίλη "(...) είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση μας να μη προλαβαίνουμε. Γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε έχοντας ως προοπτική το θάνατο στη ζωή. Κανείς ποτέ δεν ξέρει πόσος χρόνος του απομένει για να ρυθμίσει σωστά και στρατηγικά τις κινήσεις του. Το παιχνίδι πάντα τελειώνει όταν νομίζουμε ότι είναι ακόμα στη μέση.".
Και ναι, συμφωνώ.

Οι τύψεις λοιπόν, για όσα δε προλάβαμε να κάνουμε ή για όσα μετανιώσαμε που κάναμε, είναι μια υπενθύμιση της τρωτής ύπαρξής μας. Σίγουρα, όπως και να ξεκινήσει το παιχνίδι, όπως και αν αποφασίσεις να παίξεις, το τέλος του δεν θα σε αποζημιώσει στον ίδιο βαθμό με αν έκανες αυτό ή αν πήγαινες από εκεί και αν δεν με το άλλο και τελικά δεν με εκείνο. Δεν είναι κακό να έχεις τύψεις, είναι μη ωφέλιμο όμως να υποκύπτεις σε αυτές. Πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πράματα που δεν μας αρέσουν ή που τα φανταζόμασταν διαφορετικά. Λυπάμαι που στο λέω αλλά ούτε η Πατέρα ξέρει τα νούμερα του Τζόκερ. Και στη τελική, άμα είσαι γυναίκα, είναι απολύτως φυσιολογικό να ξυπνήσεις και να μισείς τα πάντα.
So what?

Τέλος, για το 2015 εύχομαι όλα τα ξαφνικά να είναι ευχάριστα και όλες οι αλλαγές παραγωγικές. Και επειδή όλο αυτό είναι ουτοπικό, μπορώ να αρκεστώ στη πρόληψη, τη δράση και την ειλικρίνεια.
Χρόνια πολλά & Καλά Χριστούγεννα.

υ.γ. όσες/-οι έχετε χρόνο για ταινίες τσεκάρετε το About Time.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.