all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

15/12/14

☂ οι τύψεις


picture via weheartit.com


Χέλοου αγαπημένες & αγαπημένοι.
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά και να ολοκληρώνετε σιγά- σιγά τις υποχρεώσεις σας ενόψει των εορταστικών ημερών που ακολουθούν, ώστε να τις απολαύσετε στο έπακρο, όπως έχετε (προ)σχεδιάσει. Εγώ θα κατευθυνθώ προς Ρόδο και οφείλω να ομολογήσω πως οι φετινές γιορτές θα είναι κάπως διαφορετικές (προς την άσχημη πλευρά) από κάθε άλλη φορά. Ωστόσο, πάντα υπάρχει χώρος για σπιτικό φαγητό, ξεκούραση, μελομακάρονα και φυσικά SPSS (στατιστικό -απάνθρωπο- λογισμικό). 

Το παρόν άρθρο, είναι η τελευταία ανάρτηση για το 2014. Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει να συνεχίσεις την ανάγνωση παρά τον κάπως-περίεργο-για-τις-μέρες-αυτές τίτλο. Και λέω περίεργο για να μην γράψω λυπηρό. Αλλά και αυτό σωστό θα μου φαινόταν. Οι τύψεις είναι ενοχικά συνήθως συναισθηματικά αποτελέσματα όχι των τόσο ευχάριστων τεκταινόμενων. Αλλά μην ανησυχείς δε θα σταθώ τόσο σε αυτό το κομμάτι της σφαιρικότητας του θέματος. 

Ένας ακόμη χρόνος φεύγει και άλλες 365 ολόφρεσκες μέρες αναμένουν να φιλοξενήσουν το παρόν και το μέλλον μας. Όλο αυτό λειτουργεί σαν ένα καλό πρόσχημα να διώξουμε τη μιζέρια και τη στενοχώρια που η τωρινή χρονιά μας επιφύλαξε. Βέβαια, το υποσυνείδητο λειτουργεί με τους δικούς του όρους και σε συνεργασία με την μνημονική ικανότητα του εγκεφάλου, όλο αυτό το πρόσχημα φαντάζει σαν ασπιρίνη ικανή να καταπολεμήσει τον καρκίνο.

Αυτό το πες-το-και-γνωμικό "ο χρόνος θα δείξει" ή "ο χρόνος θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις" νομίζω τελικά όσο μεγαλώνω είναι από τα χειροτερά μου. Όχι γιατί δεν ισχύει σε έναν ικανοποιητικό βαθμό αλλά, γιατί παρουσιάζει την ανθρώπινη υπόσταση ανίκανη να λάβει δράση σε εκ φύσεως ανθρώπινα και όχι υπερ-γαλαξιακά ζητήματα. Όλο αυτό με χαλάει.
Μου δημιουργεί τύψεις ρε παιδί μου.

Κατόπιν, είναι πραγματικά άξια απορίας η τακτική των ανθρώπων να προτιμούν να κρύβονται μέχρι να λήξει το παιχνίδι γνωρίζοντας δε ότι με αυτό το τρόπο δεν υπάρχει καμία ελπίδα νίκης έστω ισοπαλίας. Και κυρίως ψυχικής ηρεμίας. Νομίζω είμαστε εθισμένες/-οι στα γρήγορα πράματα (βλ. φαστ φουντ, κλέψιμο ουράς σε σουπερμαρκετ-τράπεζες, γρήγορα συμπεράσματα και τα συναφή). Προτού ξεκινήσει κάτι θέλουμε να μάθουμε το τέλος. Λες και αυτό θα σε βοηθήσει να προετοιμαστείς. Προτιμούμε, δηλαδή, να μεταβούμε όσο πιο γρήγορα στη τελική έκβαση των πραγμάτων, θεωρώντας πως είτε θετική είτε αρνητική είναι θα αποτελεί σύντομα παρελθόν. Και όλο αυτό, γιατί απλά δεν παραδεχόμαστε τα αυτονόητα. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα πάντα σε αυτή (τουλάχιστον) τη ζωή. Η μάλλον, κάποια αν όχι αρκετά πράγματα και καταστάσεις δεν εξαρτώνται από εμάς.
Αυτό μου δημιουργεί κάποιες επιπλέον τύψεις.

Βέβαια, ένα περιθώριο επιλογών το έχεις. Πάντα υπάρχει χρόνος να αλλάξεις γνώμη, τακτική, πρέπει και θέλω. Δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο, όχι τόσο ψέμα, αλλά μάλλον λάθος. Η πίστη ότι θα σου δοθεί επιπλέον χρόνος να δράσεις με το νέο επιθυμητό σου τρόπο είναι απλά μια ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα, και σε ανακουφίζει κάπως. Αλλά όπως μου εκμυστηρεύτηκε μια φίλη "(...) είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση μας να μη προλαβαίνουμε. Γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε έχοντας ως προοπτική το θάνατο στη ζωή. Κανείς ποτέ δεν ξέρει πόσος χρόνος του απομένει για να ρυθμίσει σωστά και στρατηγικά τις κινήσεις του. Το παιχνίδι πάντα τελειώνει όταν νομίζουμε ότι είναι ακόμα στη μέση.".
Και ναι, συμφωνώ.

Οι τύψεις λοιπόν, για όσα δε προλάβαμε να κάνουμε ή για όσα μετανιώσαμε που κάναμε, είναι μια υπενθύμιση της τρωτής ύπαρξής μας. Σίγουρα, όπως και να ξεκινήσει το παιχνίδι, όπως και αν αποφασίσεις να παίξεις, το τέλος του δεν θα σε αποζημιώσει στον ίδιο βαθμό με αν έκανες αυτό ή αν πήγαινες από εκεί και αν δεν με το άλλο και τελικά δεν με εκείνο. Δεν είναι κακό να έχεις τύψεις, είναι μη ωφέλιμο όμως να υποκύπτεις σε αυτές. Πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πράματα που δεν μας αρέσουν ή που τα φανταζόμασταν διαφορετικά. Λυπάμαι που στο λέω αλλά ούτε η Πατέρα ξέρει τα νούμερα του Τζόκερ. Και στη τελική, άμα είσαι γυναίκα, είναι απολύτως φυσιολογικό να ξυπνήσεις και να μισείς τα πάντα.
So what?

Τέλος, για το 2015 εύχομαι όλα τα ξαφνικά να είναι ευχάριστα και όλες οι αλλαγές παραγωγικές. Και επειδή όλο αυτό είναι ουτοπικό, μπορώ να αρκεστώ στη πρόληψη, τη δράση και την ειλικρίνεια.
Χρόνια πολλά & Καλά Χριστούγεννα.

υ.γ. όσες/-οι έχετε χρόνο για ταινίες τσεκάρετε το About Time.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

26/11/14

☢ η άγνοια


picture via weheartit.com


Καλησπέρα σας once again!
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά κυριευμένοι κάθε μέρα όλο και περισσότερο από την προσμονή των Χριστουγέννων. Δεν είναι δα και δύσκολο αυτό. Ο καιρός πάγωσε, οι βιτρίνες στολίστηκαν, οι δρόμοι φωταγωγήθηκαν και οι selfies με τα παντός τύπου χριστουγεννιάτικα δεντράκια/ καραβάκια δίνουν και παίρνουν στα social media. 

Καλά, δεν ανοίγω κουβέντα για τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες που αλωνίζουν αφεντικά στα ζαχαροπλαστεία και στους φούρνους. Και μέσα σε αυτό το παγωμένο κυριολεκτικά, αλλά ζεστό μεταφορικά κλίμα εμένα μου την κοπάνησε να φτιάξω lemon pie. Και έφτιαξα. Τώρα παγώνει, αλλά στο επόμενο άρθρο θα σας πω τι κατάφερα και ίσως αν είστε τυχεροί/-ες να σας δώσω τη συνταγή. Λίγη ξινίλα στη τόση γλυκάδα που κυριαρχεί τριγύρω δεν έβλαψε κανέναν/καμιά, έτσι θαρρώ τουλάχιστον. 

Και επιστροφή στα του επικείμενου post. 
Η άγνοια. 
Τζ τζ. 
Ολίγον άστοχη η επιλογή του σημερινού post, διότι, εμείς ως Ελληνάρες δεν υφίσταται να μιλούμε για άγνοια και αμάθεια. Τα γνωρίζουμε όλα και έχουμε εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Στη χειρότερη προσποιούμαστε ότι κάτι δεν είναι απόκτημα της γνώση μας, μόνο και μόνο γιατί θα υπάρχει κάποιου είδους αξιόλογο κέρδος.
Άτσα μαγκιές το έθνος μας!

Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω τους δύο πασίγνωστους κατ' εμέ μύθους γύρω από την άγνοια που σε μια πρόσφατη συνομιλία μου ειπώθηκαν και με εξέπληξαν εν έτει 2000 και 14 (15 οσονούπω):
1. η άγνοια είναι δύναμη και 
2. η άγνοια είναι ευτυχία. 
Και μη μου πεις πως έρχεσαι αντιμέτωπος/-η με αυτούς για πρώτη φορά, γιατί τώρα βγάζω τη lemon pie από το ψυγείο και στη φοράω σκούφο. 
(Συγνώμη) Παραφέρθηκα, επιστροφή (στη λογική και σ)την ευγένεια. 

Είναι τουλάχιστον λυπηρό να υπάρχουν διάσπαρτες μονάδες που υποστηρίζουν ακόμα πως η άγνοια είναι προτιμότερη από τη γνώση. Και ακόμα πιο λυπηρό να δικαιολογούνται με το σαθρό επιχείρημα της ανυπαρξίας των πόρων για εύρεση της γνώσης. Αχ αυτή η τεμπελιά, επάγγελμα να ήταν να ήμουν εισοδηματίας ή επιπλοποιός (ανατομικοί καναπέδες για ατέλειωτες ώρες αράγματος και καψίματος των μικροεγκεφαλικών κυττάρων). Παραδέξου το, είναι ζήτημα επιλογής και θέλησης. 

Από μικρά μας ταϊζουν μπόλικη αμάθεια. Το χειρότερο είναι πως είναι εσκεμμένο και προσχεδιασμένο το έγκλημα και φυσικά διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά. Ας πούμε ότι πεθαίνει ένας, και μια "νορμάλ" ερώτηση 5χρονου είναι "και τώρα που πήγε;" και έρχεται η  "νορμάλ" απάντηση "είναι ψηλά στον ουρανό και μας κοιτάει,θα μας προσέχει από 'κει" και ξάφνου το 5χρονο αρχίζει  να κοιτά τον ουρανό κατουρημένο από τον φόβο της νεκρικής κυριαρχίας. Ένα λάιτ παράδειγμα όσο αστείο και αν σας φαντάζει. Καλύτερα, να μην ανοιχτώ σε παραδείγματα από Μ.Μ.Ε. ,και εκπαιδευτικό /πολιτικό σύστημα. Όπως και να το κάνεις πως να συνηθίσεις στον ήλιο άμα έχεις αγαπήσει το σκοτάδι;

Άλλωστε το αγαπημένο χόμπι του είδους μας είναι η δημιουργία ψευδαισθήσεων, φαντασμάτων και κυρίως των εύκολων απόψεων. Το μπαλόνι της άγνοιας, το οποίο φουσκώνεις με σκοπό να ζήσεις μέσα του, έχει κάποιο οξυγόνο που θα σου προσφέρει δύναμη και ευτυχία, αλλά με ημερομηνία λήξης. Θα σκάσει σε ανύποπτη στιγμή. Μετά θα κοίτας σα χάνος τον ουρανό και θα κάνεις παρέα στα φαντάσματά σου. Βέβαια να μου πεις, αυτά δε μιλούν, επομένως κι εκεί το πάνω χέρι θα έχεις. 
Άρα και δυνατός και ευτυχισμένος, once again. 

"Το πρόβλημα με την άγνοια είναι ότι συσσωρεύει αυτοπεποίθηση καθώς προχωράει." 
(Άγνωστος)


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.