all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

26/11/14

☢ η άγνοια


picture via weheartit.com


Καλησπέρα σας once again!
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά κυριευμένοι κάθε μέρα όλο και περισσότερο από την προσμονή των Χριστουγέννων. Δεν είναι δα και δύσκολο αυτό. Ο καιρός πάγωσε, οι βιτρίνες στολίστηκαν, οι δρόμοι φωταγωγήθηκαν και οι selfies με τα παντός τύπου χριστουγεννιάτικα δεντράκια/ καραβάκια δίνουν και παίρνουν στα social media. 

Καλά, δεν ανοίγω κουβέντα για τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες που αλωνίζουν αφεντικά στα ζαχαροπλαστεία και στους φούρνους. Και μέσα σε αυτό το παγωμένο κυριολεκτικά, αλλά ζεστό μεταφορικά κλίμα εμένα μου την κοπάνησε να φτιάξω lemon pie. Και έφτιαξα. Τώρα παγώνει, αλλά στο επόμενο άρθρο θα σας πω τι κατάφερα και ίσως αν είστε τυχεροί/-ες να σας δώσω τη συνταγή. Λίγη ξινίλα στη τόση γλυκάδα που κυριαρχεί τριγύρω δεν έβλαψε κανέναν/καμιά, έτσι θαρρώ τουλάχιστον. 

Και επιστροφή στα του επικείμενου post. 
Η άγνοια. 
Τζ τζ. 
Ολίγον άστοχη η επιλογή του σημερινού post, διότι, εμείς ως Ελληνάρες δεν υφίσταται να μιλούμε για άγνοια και αμάθεια. Τα γνωρίζουμε όλα και έχουμε εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Στη χειρότερη προσποιούμαστε ότι κάτι δεν είναι απόκτημα της γνώση μας, μόνο και μόνο γιατί θα υπάρχει κάποιου είδους αξιόλογο κέρδος.
Άτσα μαγκιές το έθνος μας!

Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω τους δύο πασίγνωστους κατ' εμέ μύθους γύρω από την άγνοια που σε μια πρόσφατη συνομιλία μου ειπώθηκαν και με εξέπληξαν εν έτει 2000 και 14 (15 οσονούπω):
1. η άγνοια είναι δύναμη και 
2. η άγνοια είναι ευτυχία. 
Και μη μου πεις πως έρχεσαι αντιμέτωπος/-η με αυτούς για πρώτη φορά, γιατί τώρα βγάζω τη lemon pie από το ψυγείο και στη φοράω σκούφο. 
(Συγνώμη) Παραφέρθηκα, επιστροφή (στη λογική και σ)την ευγένεια. 

Είναι τουλάχιστον λυπηρό να υπάρχουν διάσπαρτες μονάδες που υποστηρίζουν ακόμα πως η άγνοια είναι προτιμότερη από τη γνώση. Και ακόμα πιο λυπηρό να δικαιολογούνται με το σαθρό επιχείρημα της ανυπαρξίας των πόρων για εύρεση της γνώσης. Αχ αυτή η τεμπελιά, επάγγελμα να ήταν να ήμουν εισοδηματίας ή επιπλοποιός (ανατομικοί καναπέδες για ατέλειωτες ώρες αράγματος και καψίματος των μικροεγκεφαλικών κυττάρων). Παραδέξου το, είναι ζήτημα επιλογής και θέλησης. 

Από μικρά μας ταϊζουν μπόλικη αμάθεια. Το χειρότερο είναι πως είναι εσκεμμένο και προσχεδιασμένο το έγκλημα και φυσικά διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά. Ας πούμε ότι πεθαίνει ένας, και μια "νορμάλ" ερώτηση 5χρονου είναι "και τώρα που πήγε;" και έρχεται η  "νορμάλ" απάντηση "είναι ψηλά στον ουρανό και μας κοιτάει,θα μας προσέχει από 'κει" και ξάφνου το 5χρονο αρχίζει  να κοιτά τον ουρανό κατουρημένο από τον φόβο της νεκρικής κυριαρχίας. Ένα λάιτ παράδειγμα όσο αστείο και αν σας φαντάζει. Καλύτερα, να μην ανοιχτώ σε παραδείγματα από Μ.Μ.Ε. ,και εκπαιδευτικό /πολιτικό σύστημα. Όπως και να το κάνεις πως να συνηθίσεις στον ήλιο άμα έχεις αγαπήσει το σκοτάδι;

Άλλωστε το αγαπημένο χόμπι του είδους μας είναι η δημιουργία ψευδαισθήσεων, φαντασμάτων και κυρίως των εύκολων απόψεων. Το μπαλόνι της άγνοιας, το οποίο φουσκώνεις με σκοπό να ζήσεις μέσα του, έχει κάποιο οξυγόνο που θα σου προσφέρει δύναμη και ευτυχία, αλλά με ημερομηνία λήξης. Θα σκάσει σε ανύποπτη στιγμή. Μετά θα κοίτας σα χάνος τον ουρανό και θα κάνεις παρέα στα φαντάσματά σου. Βέβαια να μου πεις, αυτά δε μιλούν, επομένως κι εκεί το πάνω χέρι θα έχεις. 
Άρα και δυνατός και ευτυχισμένος, once again. 

"Το πρόβλημα με την άγνοια είναι ότι συσσωρεύει αυτοπεποίθηση καθώς προχωράει." 
(Άγνωστος)


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


28/10/14

◑ ο εαυτός


picture via weheartit.com

Καλησπέρα σε παλιους/-ες και νέους/-ες συνδρομητές/-ριες.
Ο καιρός απότομα συμβιβάστηκε με το φθινόπωρο και άρον άρον τρέξαμε να ξεθάψουμε μπουφάν, πλεκτά, μποτάκια, κασκόλ και πάπλωμα. Καιρικές συνθήκες ιδανικές για μικροεξορμήσεις (βλ. Πήλιο), ώστε να απολαύσετε καυτό αρωματικό τσαγάκι συνοδευμένο με ζεστό σουφλέ σοκολάτας δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Βέβαια, επειδή πατώ ακόμα γερά τα ποδάρια μου στον πλανήτη Γη, αντιλαμβάνομαι πως για εμένα κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο πριν την 21 Δεκεμβρίου. Για εσένα, που σου είναι ευκολάκι, σε παρακαλώ λυπήσου εμάς τα τσιράκια και μην ποστάρεις ανελέητα 25 φωτογραφίες από το αραλίκι σου πλάι στη φωτιά. 
Εκτονώθηκα.

Όμως, υπάρχει ζωή και για εμάς που μένουμε στη πόλη και αφηνόμαστε στη κλεισούρα του σπιτιού. Η επιλογή βάζω πυτζαμούλες, χοντρές καλτσούλες και καλώ μια καλή φίλη, μοιραζόμαστε κουβέρτα και σοκολάτα υπό την επήρεια μιας αξιόλογης ταινίας, αποτελεί μια all time classice choice. Κάπως έτσι, λοιπόν, πριν λίγες μέρες είδα την ταινία "Enemy" του D. Villeneuve με πρωταγωνιστή τον all time γοητευτικότατο Jake Gyllenhaal. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο "Ο άνθρωπος αντίγραφο" του José Saramago. Δεν θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες (θα προσπαθήσω δηλαδή), για να μην χαθεί το ενδιαφέρον και η αγωνία σας σε περίπτωση που αποφασίσετε να την δείτε. Δυο συμβουλές: πρώτον, να την δείτε σίγουρα με ένα ακόμα άτομο και δεύτερον, να την δείτε ξανά μετά από μια-δυο μέρες μόνος/-η. Σε γενικές γραμμές, εντυπωσιάστηκα. 

"Chaos is order yet undeciphered". 

Επί του θέματος τώρα. Επειδή πέσαμε κάπως στα των σχέσεων με τα προηγούμενα post (η εμπιστοσύνη, το σεξ) αποφάσισα δημοκρατικά με τον εαυτό μου να ασχοληθούμε με τον εαυτό (μου). Υπάρχουν στιγμές που είμαστε απολυτά συνειδητοποιημένοι/-ες για τις σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, λάθη και αναγνωρίζουμε με χειρουργική ακρίβεια τα στοιχεία που συνθέτουν τη προσωπικότητά μας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στη διαπίστωση ότι, αφού έχουμε μια κάποια επίγνωση των αδυναμιών μας, λογικό είναι να προσπαθούμε να τις καταπίεσουμε στην αφάνεια, ώστε να χαίρουμε μιας ήρεμης και ασφαλής καθημερινότητας. 

Αλλά, οι βαθύτεροι φόβοι, τα κρυμμένα θέλω, τα απαγορευμένα πάθη, οι έντονες μυστικές επιθυμίες, αυτά δεν υποδηλώνουν λίγα περισσότερα για το ποιόν του εαυτού μας; Γιατί να εχθρευόμαστε τα θέλω μας και με ποιον παίζουμε κρυφτό; Εγώ, πάντως, μόνο τον εαυτό μου βλέπω. Μάλλον, τον εαυτό μου να μάχεται ενάντια στον κρυμμένο μου εαυτό. Σα παιχνίδι μου φαίνεται. Τελικά ναι είναι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ επιφάνειας και αφάνειας. Και οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί κάθε μάχη έχει μόνο έναν νικητή. Εντάξει δεν είναι δα και τόσο τραγικά τα πράγματα. Αιώνες, τώρα, φημολογείται πως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Ας μη ξεχνάμε δε, πως η αξία της αυθεντικότητας φθείρει, όπως και πολλές άλλες σέρνονται ήδη στο χορό του Ζαλόγγου. 

Κάπως έτσι, καταλήγω στο ότι η γραμμικότητα της προσωπικότητας δεν υφίσταται και η αυτοτελής και μονοδιάστατη ύπαρξη του εαυτού πάει περίπατο.  Άλλωστε, η επινόηση ως διαδικασία είναι πιο εύκολη από την αποδοχή. Ω, ναι! Κάπως έτσι πλημμυρίζουμε από  "δολοφόνους-καλά παιδιά".  
Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Arthur Rimbaud "Το εγώ είναι ένας άλλος".


Σε περίπτωση που δε με έχετε περάσει για σχιζοφρενική 
ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.