all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


28/10/14

◑ ο εαυτός


picture via weheartit.com

Καλησπέρα σε παλιους/-ες και νέους/-ες συνδρομητές/-ριες.
Ο καιρός απότομα συμβιβάστηκε με το φθινόπωρο και άρον άρον τρέξαμε να ξεθάψουμε μπουφάν, πλεκτά, μποτάκια, κασκόλ και πάπλωμα. Καιρικές συνθήκες ιδανικές για μικροεξορμήσεις (βλ. Πήλιο), ώστε να απολαύσετε καυτό αρωματικό τσαγάκι συνοδευμένο με ζεστό σουφλέ σοκολάτας δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Βέβαια, επειδή πατώ ακόμα γερά τα ποδάρια μου στον πλανήτη Γη, αντιλαμβάνομαι πως για εμένα κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο πριν την 21 Δεκεμβρίου. Για εσένα, που σου είναι ευκολάκι, σε παρακαλώ λυπήσου εμάς τα τσιράκια και μην ποστάρεις ανελέητα 25 φωτογραφίες από το αραλίκι σου πλάι στη φωτιά. 
Εκτονώθηκα.

Όμως, υπάρχει ζωή και για εμάς που μένουμε στη πόλη και αφηνόμαστε στη κλεισούρα του σπιτιού. Η επιλογή βάζω πυτζαμούλες, χοντρές καλτσούλες και καλώ μια καλή φίλη, μοιραζόμαστε κουβέρτα και σοκολάτα υπό την επήρεια μιας αξιόλογης ταινίας, αποτελεί μια all time classice choice. Κάπως έτσι, λοιπόν, πριν λίγες μέρες είδα την ταινία "Enemy" του D. Villeneuve με πρωταγωνιστή τον all time γοητευτικότατο Jake Gyllenhaal. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο "Ο άνθρωπος αντίγραφο" του José Saramago. Δεν θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες (θα προσπαθήσω δηλαδή), για να μην χαθεί το ενδιαφέρον και η αγωνία σας σε περίπτωση που αποφασίσετε να την δείτε. Δυο συμβουλές: πρώτον, να την δείτε σίγουρα με ένα ακόμα άτομο και δεύτερον, να την δείτε ξανά μετά από μια-δυο μέρες μόνος/-η. Σε γενικές γραμμές, εντυπωσιάστηκα. 

"Chaos is order yet undeciphered". 

Επί του θέματος τώρα. Επειδή πέσαμε κάπως στα των σχέσεων με τα προηγούμενα post (η εμπιστοσύνη, το σεξ) αποφάσισα δημοκρατικά με τον εαυτό μου να ασχοληθούμε με τον εαυτό (μου). Υπάρχουν στιγμές που είμαστε απολυτά συνειδητοποιημένοι/-ες για τις σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, λάθη και αναγνωρίζουμε με χειρουργική ακρίβεια τα στοιχεία που συνθέτουν τη προσωπικότητά μας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στη διαπίστωση ότι, αφού έχουμε μια κάποια επίγνωση των αδυναμιών μας, λογικό είναι να προσπαθούμε να τις καταπίεσουμε στην αφάνεια, ώστε να χαίρουμε μιας ήρεμης και ασφαλής καθημερινότητας. 

Αλλά, οι βαθύτεροι φόβοι, τα κρυμμένα θέλω, τα απαγορευμένα πάθη, οι έντονες μυστικές επιθυμίες, αυτά δεν υποδηλώνουν λίγα περισσότερα για το ποιόν του εαυτού μας; Γιατί να εχθρευόμαστε τα θέλω μας και με ποιον παίζουμε κρυφτό; Εγώ, πάντως, μόνο τον εαυτό μου βλέπω. Μάλλον, τον εαυτό μου να μάχεται ενάντια στον κρυμμένο μου εαυτό. Σα παιχνίδι μου φαίνεται. Τελικά ναι είναι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ επιφάνειας και αφάνειας. Και οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί κάθε μάχη έχει μόνο έναν νικητή. Εντάξει δεν είναι δα και τόσο τραγικά τα πράγματα. Αιώνες, τώρα, φημολογείται πως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Ας μη ξεχνάμε δε, πως η αξία της αυθεντικότητας φθείρει, όπως και πολλές άλλες σέρνονται ήδη στο χορό του Ζαλόγγου. 

Κάπως έτσι, καταλήγω στο ότι η γραμμικότητα της προσωπικότητας δεν υφίσταται και η αυτοτελής και μονοδιάστατη ύπαρξη του εαυτού πάει περίπατο.  Άλλωστε, η επινόηση ως διαδικασία είναι πιο εύκολη από την αποδοχή. Ω, ναι! Κάπως έτσι πλημμυρίζουμε από  "δολοφόνους-καλά παιδιά".  
Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Arthur Rimbaud "Το εγώ είναι ένας άλλος".


Σε περίπτωση που δε με έχετε περάσει για σχιζοφρενική 
ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.

16/10/14

✂ το σεξ

picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα σας και πάλι!
Σοκαριστήκατε από τον τίτλο; Τα ταμπού είναι τόσο σταθερά όσο και η θέληση των προγόνων μας να παραμείνουν στις υπηρεσίες του Ο.Τ.Ε. θεωρώντας αναποτελεσματικό καθετί πιο εξελιγμένο. Προκαταβολικά συγνώμη για τις ίσως απρεπείς εκφράσεις που ακολουθούν. 

Το σεξ λοιπόν. Γλωσσολογικά μιλώντας, πρόκειται για δάνεια λέξη που αντιστοιχεί στα ελληνικά με λέξεις όπως: ερωτική πράξη- έρωτας, συνουσία και άλλες πιο διαδεδομένες και καυστικές. Είναι από εκείνα τα θέματα που αφορούν όλους/-ες, ανεξαρτήτως ερωτικών προτιμήσεων, και που αν τα πιάσεις στο στόμα σου αμέσως συγκαταλέγεσαι σε μια από τις δύο κατηγορίες, ανάλογα με τη χρήση και το χρόνο που τους αφιερώνεις. Τι εννοώ, ας πούμε πως μιλάς ως επί το πλείστον για αυτό με αρκετές λεπτομέρειες, τότε είσαι μια λυσσάρα ανοιχτοπόδαρη ή ένας χυδαίος παρτάκιας. Αν από την άλλη, το αποφεύγεις σε συζητήσεις και γενικά εκφράζεις έντονη απέχθεια, είσαι μια ξενέρωτη προβατίνα ή ένας μαμούχαλος πιγκουίνος. Τόσο απλά και ανέπαφα παίρνεις την ταμπελίτσα σου. Διότι αν το σκεφτείς, τι είναι η κοινωνία μας; Ένα καλοστημένο σούπερμαρκετ.

Μετά ακολουθεί το πολυπόθητο θέμα των συναισθημάτων. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "σεξ" αποσκοπείς καθαρά στη σαρκική απόλαυση και δε σε νοιάζει τίποτα παραπάνω. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "έρωτας" τότε αναβαθμίζεται η σαρκική απόλαυση σε μια ρομαντική περιπέτεια αγάπης και πάθους. Πάρε το καλαθάκι σου και ψώνισε. Κάπως έτσι δυσκολεύουμε τη ζωή μας και διαχωρίζουμε το Α από το α και την χαδιάρα από το τσουλάκι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Βλακείες μασημένες που αναπαράγονται και αποβλακώνουν το τοσοδούλικο μυαλό σου. Συν την απογοήτευση που βιώνεις, καθώς τίποτα στην πραγματική ζωή δε συνάδει με τα των σαπουνόπερων της δεκαετίας του '90 που για κάποιον paranormal λόγο έχεις κολλήσει. Όπως έχει δηλώσει ο Andy Warhol "το σεξ είναι πιο συναρπαστικό στην οθόνη και ανάμεσα στις σελίδες παρά ανάμεσα στα σεντόνια". 

Σεξ, έρωτας, συνουσία, γαμήσι, όπως και να το αποκαλέσεις αναφέρεσαι κατάφωρα στην ερωτική πράξη που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη σαρκική απόλαυση και που τα όποια συναισθήματα προκλίνονται αφορούν μεμονωμένα τα άτομα που συμμετέχουν σ' αυτήν. Ω ναι, μεμονωμένα, γιατί όσο συντροφική και αν είναι η πράξη, καταλήγει σε κάτι απόλυτα μοναχικό. Δε είναι κακό αυτό. Σκεφτείτε λογικά και απροκάλυπτα, ποτέ ο/η/οι σύντροφος/οι δε θα καταλάβουν τι, πως και πόσο νιώθεις όταν και όποτε το νιώθεις. Απλά μετέχουν στη πράξη- μυστήριο και απολαμβάνουν μοναχικά στο βαθμό τους την περάτωση της διαδικασίας. Δεν είναι η ωμή αλήθεια, ή κάποια καταθλιπτική διαπίστωση. Είναι η δική μου οπτική. Το ίδιο θεωρώ ισχύει για όλες τις καταστάσεις που ελκύουν συναισθήματα (πόνο, χαρά, θυμό, ενθουσιασμό κτλ). Η βίωση τους είναι μοναχική και δύσκολα περιγράψιμη (δε ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) ή βιώσιμη με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό από ένα δεύτερο πρόσωπο. 

Τέλος, "είναι θλιβερό που οι πιο υπέροχες σεξουαλικές μας εμπειρίες μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι, ντροπιασμένοι, αμήχανοι και ανώμαλοι" (Sue Johanson).


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.