all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

11/9/14

ϟ ο θυμός



picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα.
Είναι 22.34 το βράδυ. Περίεργες ώρες γράφω, συνήθως. Αυτό δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ότι δεν έχω χρόνο, αλλά κυρίως με την ψυχολογική μου διάθεση να αποτυπώσω γραπτώς αυτά που σκέφτομαι, όταν και όπως τα σκέφτομαι. Σε περίπτωση που τυγχάνει να αναρωτιέστε ή ακόμα χειρότερα να με νοιάζεστε, σας ενημερώνω πως η εξέλιξη της υγείας μου είναι σε καλό δρόμο και η γρίπη μαζεύει τις αποσκευές της αναζητώντας πιθανότατα νέο ξενιστή. 

Πρόσφατα δίχως σαφή λόγο αναζητούσα πληροφορίες για το συναίσθημα του θυμού. Ήμουν πεπεισμένη για κάποιον μη, όπως πάντα, σαφή λόγο πως δεν είναι τόσο άσχημο όσο η χροιά που τον περιβάλλει στο άκουσμα του. Θεωρώ πως δύσκολα κάποιος θα θυμώσει από μίσος, εμπάθεια ή έχθρα. Θα θυμώσεις επειδή νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Νομίζω πως κάποια σύνδεση θα υπάρχει με την απογοήτευση. Απογοητευόμαστε από άτομα που νοιαζόμαστε, αγαπάμε και συμπονάμε. Ο θυμός βέβαια, κάποια στιγμή περνάει, η απογοήτευση θαρρώ δε λειτουργεί έτσι. 

Δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τον θυμό συγκριτικά με την λύπη ή την χαρά. Ίσως γιατί πάψαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Είναι σαν μια καμουφλαρισμένη κηλίδα δυναμικότητας σε ένα ήρεμο και γαλήνιο πρόσωπο. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο θυμός είναι ένα αγνό συναίσθημα. Ίσα ίσα, να φοβάσαι για το τι μπορεί να σου προκαλέσει μια θυμωμένη ψυχή. Ο θυμωμένος άνθρωπος ενδιαφέρεται να σου προξενήσει έντονο πόνο της στιγμής, σκέψου ας πούμε για παράδειγμα τις ενέσεις του οδοντιάτρου, μη αντιλαμβανόμενος τις περισσότερες φορές τις μετέπειτα συνέπειες ή τη τυχόν μετάνοιά του. Είναι σα τη δίψα των βαμπίρ, το θέλω εδώ και τώρα. Το μετά είναι κάτι σαν "10 χρόνια αργότερα". Ποιος/-α νοιάζεται για τύψεις μετά από 10 χρόνια; Χμ, εκτός από την εκπομπή "Πάμε πακέτο".

Θα μου πεις πως γίνεται να θες να πονέσεις κάποιον που νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Και θα σου απαντήσω απλά λέγοντας πως, εσύ νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς ενώ εκείνος/-η σου προκαλεί το αίσθημα του θυμού. Κάπου η ζυγαριά δεν ισορροπεί, προφανέστατα. Ίσως τελικά ο θυμός να συγγενεύει και με τη τρέλα. Μόνο που στη τρέλα δε νομίζω να υπάρχει επιλογή συγνώμης. Η αλήθεια είναι πως αναλωνόμαστε αρκετά σε πράγματα που αύριο δε θα μας απασχολούν μόνο και μόνο για να αποδείξουμε, αρχικά στον/στην άλλον/-ην και σε δεύτερη μοίρα στον εαυτό μας, πως είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να καταστρέψουμε οτιδήποτε αξιολάτρευτο και μεγάλης συναισθηματικής αξίας έχουμε κοπιάσει από κοινού να δημιουργήσουμε. Τελικά, μάλλον κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει εκδικητή έτοιμο να αναλάβει δράση ανά πάσα στιγμή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες άνευ τιμημάτων.

Ο Αριστοτέλης θεωρεί πως "ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο". Εγώ συμπληρώνω πως όσο μαζεύεις στοιχεία και πυροδοτείς τον θυμό σου σε συνάρτηση με την άγνοια του στόχου, οτιδήποτε από τα παραπάνω φαντάζει εύκολο και σωστό, δεν θα συνεχίσει να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Ή που θα κοπεί το σχοινί ή που θα χάσει την ισορροπία του.
Make your choice.




Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

2/9/14

✎ ένα ποίημα


picture taken via weheartit.com


Καλό μήνα!
Επιστροφή στο Βόλο και στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού. Δύσκολη περίοδος, περίοδος διπλωματικής εργασίας. Θα το παλέψω και θα είμαι νικήτρια παρά τρίχα χρονικού πλαισίου. Εδώ ο καιρός θυμίζει φθινόπωρο. Καταιγίδα-κατακλυσμός σκοτώνει κάθε υπόνοια σκέψης ότι πριν δύο μέρες ήταν καλοκαίρι. Στο όλο κλίμα να συμπεριληφθεί και το γεγονός ότι είμαι άρρωστη. 
ΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ. 
Ευχαριστώ Σεπτέμβρη, πάντα μου επιφυλάσσεις τα καλύτερα. 

Λόγω της γρίπης και της ανέκαθεν περίεργης ψυχολογικής μου διάθεσης, σήμερα δε θα γράψω πολλά. Βασικά, δε ξέρω πως να εκφράσω με λόγια τον χαλβά που επικρατεί στο κεφάλι μου. Μάλλον ξέρω, αλλά δε ξέρω τι να πρωτο-διαλέξω από τα στοιχεία που τον συνθέτουν. Ο τίτλος κάπως σχετικός με την ιδέα  του post και η φωτογραφία απλά μου άρεσε. Νομίζω αρκεί η απολογία μου. 

Θα postάρω ένα αγαπημένο μου, ερωτικό κατά βάση, ποίημα του Charles Bukowski που έχει το όνομα της αγαπημένης του Jane. Κάθε ανάγνωση, ακόμα και του ίδιου ατόμου, έχει διαφορετική δυναμική. Ας μείνουμε σ'αυτό. 

For Jane

225 days under grass
and you know more than I.
they have long taken your blood,
you are a dry stick in a basket.
is this how it works?
in this room
the hours of love 
still make shadows.

when you left
you took almost
everything.
I kneel in the nights 
before tigers
that will not let me be.

what you were 
will not happen again.
the tigers have found me
and I do not care. 



Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

15/8/14

☢ ο χωρισμός


picture via weheartit.com

15 Αυγούστου.
Χρόνια πολλά σε εορτάζοντες/ουσες και μη, μεγάλη μέρα - μεγάλη γιορτή. Στα μισά του Αυγούστου και σιγά-σιγά μελαγχολώ σκεπτόμενη πότε κιόλας φτάσαμε στο τέλος. Κάπως έτσι επέλεξα και το θέμα του σημερινού post που κάθε άλλο παρά λυπητερό είναι. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι δικό μου, αλλά ο τρόπος σκέψης με αντιπροσωπεύει. Το μοιράστηκε μαζί μου, μήνες νωρίτερα, μια φίλη και πολύ χάρηκα γιατί αντιλήφθηκα πως βρίσκομαι ανάμεσα σε ψυχές που μπορούν να διαβάσουν τη δική μου. 

Το κείμενο ανήκει στην Κατερίνα Κεχαγιά. Αν σας αρέσει ο καθημερινός, ειλικρινής και to the point τρόπος γραφής μπορείτε να βρείτε περισσότερα κείμενά της εδώ
Απολαύστε υπεύθυνα.

"Θέλω να χωρίζουν οι άνθρωποι. Ειλικρινά σας το γράφω.

Αν έρθει φίλος και μου περιγράψει τη σχεσιακή του κατάσταση, τις περισσότερες φορές συνιστώ χωρισμό. Άμεσο, αναίμακτο, ακόμη και διαδικτυακό αν χρειαστεί, για να γλυτώσεις και την υποκρισία των λεγομένων, που κρύβουν οι real time. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ένα μήνυμα και καθάρισες. Νεκρική ηρεμία στην ατμόσφαιρα.

Ξέρετε, είναι κάποιοι χωρισμοί που φοράνε σιγαστήρα, κάποιες σχέσεις που 'χουν μπει στη φωτιά σε μέτρια θερμοκρασία και σιγοβράζουν επί μήνες το ίδιο μπρόκολο. Και τότε είναι δύο τα τινά. Ή να σου σαπίσει η πρασινάδα μες στο κατσαρολικό ή να πάρει φωτιά η κουζίνα.

Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν γιατί είναι μαζί. Ή για την ακρίβεια, να μην έρχονται κοντά αν δε γνωρίζουν το γιατί.

Λογοτέχνες, ποιητές και αρθρογράφoι, έχουν εξαντλήσει τη θεματολογία του μονόπλευρου ή έστω του δυσανάλογου έρωτα. Ο ένας λαχταρά πάντα περισσότερο, ο ένας διεκδικεί, υπομένει και επιμένει. Ο δεύτερος στη χάση και στη φέξη, έχει κάτι αναλαμπές τρυφερότητας, που κρατάνε το ζευγάρι μαζί με το ζόρι, όσο περισσότερα χρόνια τραβήξει η κολόνια της αυτοταπείνωσης.

Εκεί λες καλά, εκεί κάνεις τα στραβά μάτια, εκεί δίνεις τον ώμο σου να ξαπλώσει ο πληγωμένος, θα πεις και δυο παρηγορητικές κουβέντες. Γιατί έχουμε όλοι διευρυμένα όρια ανοχής και επιείκειας στον έρωτα. Και γιατί το μαστίγιο, όπως και το καρότο του, είναι από αυτά που εμπνέουν και που εξελίσσουν.

Ας πονέσεις λες, ας χάσεις μήνες και βδομάδες απ'τη ζωή σου, ας παραιτηθείς. Έρωτας είναι και του αξίζει. Υπάρχουν όμως και οι σχέσεις των repeated one night stand. Οι σχέσεις όλο μέλι-μέλι και από τηγανίτα τίποτα.

Όσο κάποιοι εκεί έξω, προσπαθούν εναγωνίως να προσδώσουν μια ταμπέλα στην ερωτική τους ζωή, κάποιοι άλλοι έχουν μόνο εκείνη. Αυτοί είναι πιο μόνοι και απ'τους μόνους. Γιατί γουστάρει ο άνθρωπος, να ονοματίζει ό,τι έχει. Κι έτσι πάει και βαφτίζει αγάπη μια συμπάθεια, έρωτα μία έλξη και σχέση μια παρέα.

Είναι τα ζευγάρια που θα μιλήσουν στο τηλέφωνο μια φόρα ημερησίως. Θα βγουν για ποτό το Σαββατόβραδο και θα κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι πέντε-έξι φορές το μήνα. Αλλά ακόμη και αν δε μιλήσουν για καληνύχτα, ακόμη και αν δεν ξυπνήσουν μαζί, μικρό το κακό.

«Σε σχέση» θα δηλώσουν στα σόσιαλ μίντια κι ας μην ξέρει ο ένας το αγαπημένο χρώμα του άλλου. Ονειρεύονται, αλλά όχι κοινά. Στο φαντασιακό μέλλον του ενός, δε χωρά ο άλλος. Είναι μαζί όπως όπως και για όσο. Μέχρι να ενθουσιαστούν με κάτι νέο. Και ούτε δράματα, ούτε κλάματα, ούτε κουδούνια τα ξημερώματα. Η αξιοπρέπεια της χλιαρότητας.

Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι, που ζουν συμφωνίες ενηλίκων, αντί για έρωτες. Οι συμφωνίες είναι χαλαρές, διακριτικές, ευχάριστες. Είναι οι ανάσες σε μια φορτωμένη καθημερινότητα. Είναι το διαθέσιμο σώμα, που θα σε βγάλει από την κουραστική αναζήτηση εκτόνωσης των ενστίκτων σου. Είναι η συνοδεία που θα 'χεις στο ετήσιο πάρτι της εταιρείας.

Οι έρωτες όμως είναι αδιάκριτοι, φλύαροι και αχόρταγοι. Διεκδικούν και απαιτούν σαν κακομαθημένα παιδιά. Κοιμούνται και ξυπνούν την ίδια ώρα. Παίρνουν τα τηλέφωνα φωτιά και τα όνειρα αυστηρά σε πληθυντικό βαθμό. Τα ζητούν και τα έχουν όλα. Μόνο αυτοί δικαιούνται να ονομάζονται έρωτες. Και είναι οι μόνοι που θα υπήρχαν, αν ήξεραν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ήταν ποτέ μαζί."


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.