all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

13/5/14

⋕ η απογοήτευση


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα σας.
Ελπίζω να είστε καλά και να σκορπίζετε τη χολή σας με μέτρο. Γενικά δεν είμαι καλά. Ντου από παντού και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία για να μην εκραγεί ο εσωτερικός μου Βεζούβιος. Θαρρώ πως ο Μάιος μου προβλέπεται τρομακτικά δύστροπος. Δε βαριέσαι, θα τη βρω την άκρη, πάλι. Το μόνο θετικό είναι πως ο καιρός ζέστανε, επίσης, τρομακτικά και ανυπομονώ για σάνταλο, θάλαττα και παγωτό "Μπούκη" (ξέρουν οι του Βόλου μόνιμοι /προσωρινοί κάτοικοι). 

Στα πιο juicy τώρα. Είχαμε που είχαμε τη μανία των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων, τώρα αποκτήσαμε και αυτή της Eurovision. Επειδή γενικότερα μας διακατέχει η φιλοδοξία να είμαστε ειδικοί στα πάντα όλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα, θα αφήσω με τη σειρά μου το σχόλιό μου, έτσι απλά. Ας συμφωνήσουμε πως γενικά είναι ένας διαγωνισμός μηδαμινής μουσικής αξίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις ανά μακρινά χρονικά διαστήματα) και υψηλών οικονομικά δαπανών για (αν όχι όλες) τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τάχα μου της Ευρώπης. 

Με αυτά και εκείνα, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάτι το "διαφορετικό" το οποίο ως χώρα και ως Ευρώπη υπερψηφίσαμε/υπερψηφίστηκε. Και ξεκίνησε ο κακό χαμός. Βασικά, αποδέχομαι πως δεν ήταν κάτι ωραίο αισθητικά. Αποδέχομαι, επίσης, πως ίσως ήταν προκλητικό αρκετά. Αλλά, αλήθεια, προτιμάς την υποτιμητική εμφάνισης της Πολωνίας που με τρόπο εξαιρετικά ευρηματικό κατάφερε να περάσει το βυζο-μήνυμα, πως το πλύσιμο στο χέρι είναι πιο αποτελεσματικό από αυτό του πλυντηρίου; Απογοήτευση. Τόσα καινοτόμα προγράμματα για την ισότητα και τη διαφορετικότητα πάνε στράφι, και ας τα χρυσοπληρώνουμε. 

Βασικά, απογοητεύομαι με δύο πράγματα επί του θέματος. Πρώτο, αν δε σου αρέσει αυτό που βλέπεις, γιατί συνεχίζεις να το βλέπεις; Μαζοχισμός και έλλειψη κριτικής σκέψης. Κρίμα, και πλησιάζουν οι εκλογές. Δεύτερο, λυπάμαι γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η πρωτιά δε σημαίνει τίποτα άλλο, εκτός από την πλήρη εγκεφαλική παράλυση των Ευρωπαίων. Θεωρώ πως οι περισσότεροι ψήφοι δόθηκαν καθαρά ως "ας κάνω χαβαλέ με το καρναβαλάκι" , τουλάχιστον για το ελληνικό 12αρι. Τίποτε παραπάνω δεν έχω να συμπληρώσω. Μούγκα. 

Αλήθεια, έχεις να μου δώσεις μια ερμηνεία του επιθέτου "φυσιολογικός-ή-ό"; Όλο αυτό με έβαλες σε σκέψεις και κατέληξα στη πλήρη απογοήτευση. Πόσο εύκολα στιγματίζουμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε το τρόπο ζωής και τις επιλογές των άλλων. Νοοτροπία. Ναι, αλλά που στο καλό καλλιεργείται; Μια ενδοσχολική ζωή θυμάμαι να μας ευαγγελίζουν την αξία της προσωπικότητάς μας και το σεβασμό της αυτονομίας της προσωπικότητας και των επιλογών όλων των άλλων. Πόσο εύκολα απορρίπτουμε το περίεργο, το αλλιώτικο το ξενικό και πόσο δύσκολα αποδεχόμαστε πως ανήκουμε σε μια, από τις πολλές, κατηγορία ανθρώπων. 

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει. 



μικρή Κάρολ.



6/5/14

◕ ο φόβος


picture take by weheartit.com


Χριστός Ανέστη & Χρόνια Πολλά!
Παραδοσιακά αργοπορημένη. Ελπίζω να είχατε χρόνο για ξεκούραση και αναστοχασμό στις διακοπές του Πάσχα. Εγώ είμαι πίσω στο Βόλο και το αγγούρι σίγουρα δε θα μπει στη σαλάτα. Ωστόσο, θετική σκέψη και οργάνωση υποχρεώσεων. Όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα θα στεφθούν με επιτυχία, γιατί απλά το θέλω. Μεγάλο πράμα η θέληση σε καταστάσεις που μπορείς πάνω-κάτω να έχεις τον έλεγχο. Επίσης, μια μικρή παρένθεση και ένα μεγάλο ερωτηματικό: πότε σκοπεύει ο καιρός να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της εποχής; 

Δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ακούγεται το σημερινό post. Αντιθέτως, ελπίζω να έχετε καταλάβει την θετική προοπτική που (προσπαθώ να) αντιμετωπίζω τις καταστάσεις/ τα θέματα που ασχολούμαι σε αυτό το ταπεινό blog. Μια καλή μουσική υπόκρουση θα μπορούσε να είναι αυτή εδώ. Μια εξαιρετική τύπου περιγραφή του φόβου μπορείτε να βρείτε στο ποίημα της Κικής Δημουλά, "Ο πληθυντικός αριθμός" :
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Αν το καλοσκεφτείς το τρομακτικό του θέματος είναι πως για καθετί που θα φτάσει στα αυτιά, μάτια, κεφάλι μας ακόμα και στα πόδια μας θα το αντιμετωπίσουμε με πλήρη αμφιβολία και πολλαπλά συναισθήματα φόβου. Η κάθε νέα αρχή σε φοβίζει, το παρελθόν σε τρομάζει, το αύριο σε λυγίζει, η γρίπη σε σκοτώνει, το διαγώνισμα χημείας τα ισοπεδώνει όλα και το σπυρί στο δεξί σου χέρι σε θεωρεί ήδη νεκρή/-ό. Όπως συνηθίζει να λέει και μια φίλη μου : #σοβαρομιλάς τώρα; Να σου εξομολογηθώ πως κι εγώ το κάνω, άρα θεώρησέ το φυσιολογικό. Αστειευόμεθα και καμιά φορά. 

Ως ένα σημείο μπορεί να δικαιολογηθεί ο πανικός και η ταραχή που σε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θα μετατραπούν σε φόβο. Είναι καθαρά ανθρώπινο το να φοβάσαι ακόμη και τη σκιά σου. Αλλά δεν είναι νορμάλ να σε σκιάζει ο φόβος για όσο θα ζεις. Ο ενστικτώδης φόβος, που τις περισσότερες φορές είναι προϊόν του αδικαιολόγητου άγχους, έχει μια κατάληξη, το φόβο του να φοβάσαι. Είναι αλυσίδα. Δώσε στον εαυτό σου και πόσο μάλλον στην ψυχή σου το δικαίωμα να χαρεί το κάθε συναίσθημα σε ποσότητες που προσφέρουν αρμονία και ευφορία. Δεν είναι κανενός σκοπός της ζωής η μαύρη κατάρα. Και μην ακούσω "ο φόβος για το άγνωστο" γιατί ξέρεις πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο το άγνωστο παύει να είναι άγνωστο. 

Όπως λέει και η εικόνα στην αρχή του post "ένα κεφάλι γεμάτο φόβους δεν έχει χώρο για όνειρα" . Αλήθεια πιστεύεις πως υπάρχει ζωντανή ύπαρξη εκεί έξω που δεν έχει όνειρα, έστω και σκοτεινά; Μην ξεχνάς, δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, είναι μονάχα θέμα επιλογής. Μια επιλογή μπορεί να είναι καλή μπορεί να είναι και κακή. Αλλά το πιο σημαντικό; Οι επιλογές είναι από τις αποφάσεις που αλλάζουν λεπτό με το λεπτό. Και τέλος, ΕΣΥ επιλέγεις. 

Θα κλείσω με το γνωστό τρόπο που τελευταία υιοθέτησα. Γνωμικό και τροφή για σκέψη από τον Richard Powers: "Εν πάση περιπτώσει, τι είναι η υψοφοβία, αν όχι η ασυνείδητη επιθυμία να πηδήξεις;" .



μικρή Κάρολ.

11/4/14

✑ οι υποχρεώσεις


picture taken by weheartit.com


Γεια χαρά σας!
Είπα πριν φύγω για το εξωτικό νησί της Ρόδου ενόψει των διακοπών του Πάσχα να γράψω ένα post μιας και θα κάνουμε ένα α' χρονικό διάστημα να τα πούμε. Διακοπές, αχ και να ήταν οι καλοκαιρινές! Αλλά δεν πτοούμαι, ένας μήνας μας χωρίζει από τον Ιούνιο, τζα-τζα-τζα. Η επιστροφή του Ασώτου στο σπίτι με μια υπέρβαρη βαλίτσα υποχρεώσεων, αλλά και πάλι δεν πτοούμαι καθώς θα έχω τα πάντα όλα συγυρισμένα (βλ. κρεβάτι) και φαγητάκι μαγειρεμένο. Συνεπώς, μερικές έννοιες αποχωρούν για 12-15 μέρες από το μικρό κεφάλι μου.

Υποχρεώσεις- διακοπές- deadlines. Καταστροφικότατο. Το κλισέ πρόγραμμα είναι το ακόλουθο: πας στο υποτιθέμενο μέρος διακοπών, αφιερώνεις τη πρώτη μέρα σε συναντήσεις κορυφής και έπειτα κλειδαμπαρώνεσαι στο δωμάτιο έχοντας για παρέα, στη καλύτερη των περιπτώσεων, ένα κρουασάν,έναν μισο-παγωμένο γαλλικό καφέ και το φατσοβιβλίο, Facebook ανά τον κόσμο, ανοικτό. Και σε ρωτώ, πόσο επί τις εκατό σε ικανοποιεί αυτή η κατάσταση; Επειδή, έχω αγοράει όλο αυτό το ονειρεμένο πακέτο διακοπών ουκ ολίγες φορές, σε πληροφορώ πως το ποσοστό δεν ξεπερνά το 30-35% . Βέβαια από την άλλη, το ποσοστό επιτυχίας τακτοποίησης των υποχρεώσεων είναι στατιστικά σημαντικό, να λέμε και την αλήθεια μας. 

Μα τον Βούδα, σύνελθε. Είναι αποδεκτό να θέλουμε να το ρίξουμε έξω κάποιες φορές και να εκκρεμούν διάφορα που πιέζουν. Αδιαμφισβήτητες είναι και οι τύψεις που αισθανόμαστε την επόμενη/-ο μέρα-εβδομάδα-μήνα για εκείνο το τεμπέλικο ντουζάκι. Και σε ρωτώ γιατί; Όσο θα ζεις ως ανθρώπινο λογικό ον -για τη μετ' αθάνατο ζωή δεν γιγνώσκω τι θα απογίνεις- θα έχεις υποχρεώσεις. Τώρα που το εμπέδωσες έχεις δύο επιλογές: αυτοκτονία ή συμβιβασμός. Η ανεβασμένη ή έστω ισορροπημένη ψυχολογία είναι το κλειδί της όποιας επιτυχίας, γράφουν οι πιο επιστήμονες από 'μένα. Άργησα, αλλά συνειδητοποίησα πως η συνταγή είναι απλή με τρία μονάχα -βασικά- συστατικά. Η δοσολογία χάρισμά σας (κερνάω σήμερα λέμε!).

Προγραμματισμός-οργάνωση, (μαθαίνω να) λέω "όχι" , και ζωντανή διάθεση για εξέλιξη. Ας τα πιάσουμε ένα-ένα: προγραμματίζω και οργανώνω τι έχω να κάνω, εφόσον βέβαια είμαι πλήρως ενημερωμένη/-ος για το τι έχω να κάνω και ποιο είναι το χρονικό περιθώριο κατάθεσής του. Υπολογίζω το ποσοστό δυσκολίας και ποια βήματα θα ακολουθήσω προκειμένου να ολοκληρωθεί, έτσι δημιουργώ ένα απλό ή και πιο "φορτωμένο" πλάνο-σχεδιάγραμμα. Λογικό είναι μερικές φορές είτε να υπερεκτιμούμε είτε να υποτιμούμε τις δυνατότητές μας, οπότε καλό είναι να μπορούμε να προβλέψουμε τι γίνεται και στις δύο περιπτώσεις (α. να ολοκληρώσω την υποχρέωση νωρίτερα -> πάρτι.- β. να καθυστερήσουμε-> πρόβλεψη προθεσμίας στο πλάνο μας.). Συνεχίζω με αυτή τη μαγική δισύλλαβη λέξη "όχι". Τις οχιές δεν πρέπει να τις μοιράζουμε αβέρτα κουβέρτα και φυσικά όχι μόνο στους άλλους αλλά και στον πριγκιπένιο εαυτό μας. Διάβασα ένα άρθρο και το βρήκα pretty true, ρίξε μια ματιά εδώ: ΟΧΙ. Τέλος, να έχεις κατά νου πως οι υποχρεώσεις και οι εργασίες και όλα τα συναφή σουξουμουξου βραχιολάκια δεν γίνονται για εκείνα τα ξακουστά πράσινα άλογα και τις νύχτες με πανσέληνο. Η θέση που έχεις συνεπάγεται από μόνη της κάποιες υποχρεώσεις. Η ολοκλήρωσή τους προφανώς σημαίνει μια προσωπική-επαγγελματική εξέλιξη. Όλο αυτό συγκαταλέγεται στα συν, άρα πρέπει να το αντιμετωπίζεις με συν. Η ψυχολογία που προλόγισα παραπάνω.

Μωρέ μην είστε μίζερες/-οι. Γευτείτε ακόμα και την πιο βαρετή εμπειρία σαν κάτι μοναδικό γιατί πολύ απλά σήμερα τα λέμε και αύριο τα κλαίμε. Βάλε μουσική, κάτσε δίπλα σε ανοικτό παράθυρο με τον ήλιο να σε προκαλεί για παιχνίδια και φόρεσε τα δυνατά σου. Νταξ; Και πες ότι τα κάνουμε όλα αυτά και μας σαλεύει και λίγο και εντυπωσιαζόμαστε παραπανίσια και εν τέλει ο "αξιολογητής" δε συνάδει με όλο αυτό. Νταξ, συμβαίνει και αυτό. Μια κακή κριτική, ένα καλύτερο project αργότερα. Ήμουν στο δημοτικό όταν για πρώτη φορά άκουσα το απόλυτο σλόγκαν: η αποτυχία είναι μια καθυστερημένη επιτυχία. Και πως να το κάνουμε βρε αδέρφια, δεν είμαστε ρομποτάκια.

Κλείνω με Αϊνστάιν, γιατί την είδα πολύ έξυπνη σήμερα : "Είναι υποχρέωση κάθε ανθρώπου να δώσει πίσω στον κόσμο τουλάχιστον το ισοδύναμο αυτού που έχει πάρει από αυτόν.Αναστοχαστείτε ελεύθερα.

Καλή Ανάσταση.

μικρή Carol.