all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

18/2/14

τα kilos ™


picture taken by weheartit.com


Σας καλησπερίζω και πάλι αργοπορημένα, γιατί ως γνωστόν δεν έχω απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις μου, που διαρκώς πληθαίνουν σε αντίθεση με τις ώρες του ρολογιού (εδώ βάλε να σε συντροφεύσει το ένα και μοναδικό άσμα: http://www.youtube.com/watch?v=gjfmgPwKy2I ). 

Καλέ μυρίζει κάτι πολύ από άνοιξη! Ήλιος (βασικότατον), υψηλότερες θερμοκρασίες (τουλάχιστον μέχρι τις 18.00) και ζουζούνια που εξερευνούν τα ρούχα και τα μαλλιά μου (αυτό το μισώ, καθώς εγώ είμαι διακριτικότατη και δεν ανακατεύομαι στα πράγματά τους, απαιτώ το ίδιο, νταξ;) και λουλούδια που ανθίζουν με πολλά ζουζούνια να τα ενοχλούν,επίσης. Πάντως, η μετάβαση αυτή, κακά τα ψέματα, βοηθά στην ψυχολογία και στην αντιμετώπιση των ενοχλητικών προθεσμιών με χαμόγελο. 

Και ας μην ξεχνάμε, μετά την άνοιξη έρχεται το καλοκαίρι! Ε π ι τ έ λ ο υ ς .- 

Το σημερινό θέμα με απασχολεί το τελευταίο διάστημα και αποφάσισα να εκθέσω απόψεις περιμένοντας τον αντίλογο. Τα κιλά, οι δίαιτες, η ασιτία και η παχυσαρκία μας απασχολούν όλες/-ους χωρίς αυτό να σημαίνει πάω σε διατροφολόγο-γυμναστήριο-crossfit και όλα καλά. Νεοέλληνας πονεμένος με την τσέπη ανοιχτή για τον κοιλιακό που ατροφεί. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να αναρωτιέται για τις τροφές που κατεβάζει καθημερινά ολημερίς και κυρίως ολονυχτίς. Και είναι που σε πιάνει αυτό το παράπονο που δε κουμπώνει εκείνο το αγαπημένο σου blue-jean από το λύκειο. Ωστόσο, η ουσία, που είναι ανέκαθεν ζουμερή, κρύβεται στα βαθύτερα στρώματα. 

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω γύρω μας που έχουν σοβαρά διατροφικά προβλήματα. Το όλο θέμα γίνεται πιο περίπλοκο όταν στο παιχνίδι της ζυγαριάς μπαίνουν ψυχολογικά-ψυχιατρικά ζητήματα. Το άγχος του συν/πλην ενός κιλού μπορεί να είναι η αιτία τρομοκρατικού αυτο-χτυπήματος. Υπάρχουν άμυαλα κεφάλια εκεί έξω που δίνουν στα κιλά τόση αξία όση ο Πάππας στο αλάθητο. Και γίνεται όλο και καλύτερο, αν δεν υπάρχει το ανάλογο χέρι βοηθείας (ξέρω τι σκέφτηκες) και υποστήριξης. Χειρότερος φόβος; Η συνάντηση με τις/τους παλιές/παλιούς συμμαθήτριες/συμμαθητές ή συμφοιτήτριες/συμφοιτητές που σε σκανάρουν από πάνω μέχρι κάτω πετώντας τη σπόντα " ίδια/-ιος έμεινες" ή το καλύτερο " χαλάρωσες λίγο ρε συ".
Σκατά στη μάπα σου μωρή αγράμματη μύγα. 

Μας, και λέω μας γιατί κι εγώ είμαι στο τρυπάκι, έχει φάει ο κώλος μας να γίνουμε μονδέλες κάθε άνοιξη-καλοκαίρι (και όχι μόνο) και δεν δεχόμαστε άλλο νούμερο πέραν του S και του 26. Αλήθεια, τώρα που γράφω μπαίνω σε σκέψεις και ρωτώ τον εαυτό μου "ποιος/-α αλήθεια ξενυχτάει για το τι νούμερο μπλούζα ή πανταλόνα φορώ;". Είναι, βέβαια, καλά οργανωμένο το έγκλημα. Όλες αυτές οι ευρέως γνωστές εταιρείες ένδυσης, ονόματα δε λέμε σαφώς, δεν υποστηρίζουν όλα τα σωματικά μεγέθη. Καμπαναριό.  Να σου μετά το κοινωνικό σχόλιο: "ρε η Μαρίκα του Παύλου πήγε και αγόρασε ρούχα από το XLLLL Store, σοοοκ;". Και μη μου πεις πως δεν έχεις σχολιάσει τι πως και γιατί σχετικά με τους πιο τροφαντούς, γιατί η αυτόματη σφαλιάρα θα σκάσει εις διπλούν στο μάγουλό σου. Είναι και το βλέμμα. Μη δεις ζευγάρι μη αναλογικό σωματικά αμέσως το βλέμμα και η πικρόχολα σου να ξεμυτίσει. Γι' αυτό και απόψε μόνη/-ος θα την βγάλεις κι απόψε. Και που είσαι, το βλέμμα της συμπόνιας κράτα το για παρηγοριά δική σου.
Αχαλίνωτη κάλτσα. 

Νοοτροπία = ασχολούμαι με τις/τους άλλες/άλλους τόσο, όσο να γίνουν τα ελαφρυντικά μου. 
Και στη τελική να είμαστε ειλικρινείς. Δεν είναι αυτές/-οί που έχουν το πρόβλημα. Είμαστε όλοι εμείς που τις/τους το δημιουργούμε. Για τον εαυτούλη μας κρατάμε τα καλυτερότατα, και ξέρουμε τι συγκρίσεις θα επιλέξουμε να κάνουμε ώστε να έχουμε το περιθώριο να μασαμπουκώσουμε το βράδυ τα πατατάκια με γεύση πικραμύγδαλο χωρίς ίχνος ενοχής. Και το επόμενο πρωινό με φόρμες στη δουλειά, γιατί είμαστε τάχα μου και πολύ φιτ μωρά.
Γιατί η ζυγαριά έχει τη γεύση που της αφήνεις. 
  
Ξυπνάτε μωρέέέ. 
Υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε εκεί έξω.
Α και ψιτ, δεν είμαστε ό,τι τρώμε. 
Είμαστε αυτοί που πρέπει να φαγωθούν. 
Σόδα;


μικρή Carol.

1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.

22/1/14

± οι στόχοι



picture taken by weheartit.com


Καλώς ήρθατε, λοιπόν, και φέτος στον μικρόκοσμό μου. 
Ομολογουμένως πιο καθυστερημένη πεθαίνεις. 
Κάλλιο αργά παρά ποτέ, έτσι δε χαζολένε όλες/-οι οι αργοπορημένες/-οι; Πολλά μου έπεσαν και γυροφέρνω να τα καταφέρω. Ωστόσο, κάνω ένα διάλειμμα και σου ετοιμάζω το πρώτο ολόφρεσκο post για το 2014. Να επισημάνω, μονάχα, πως το στυλ του blog δε πρόκειται να αλλάξει. Εγώ γράφω, εσύ γράφεις και όλες/-οι προβληματιζόμαστε για τη στροφορμή των περιστρεφόμενων σωμάτων. 

Περίοδος εξεταστικής και οι προθεσμίες για τις τελικές εργασίες κοντοζυγώνουν. Ξεφορτώθηκα δύο και μου μένουν ακόμα δύο και ένα τεστ-άκι στο SPSS. Καμία ελπίδα, δηλαδή. Παρόλα αυτά, δε το βάζω κάτω, υπομονή, πείσμα, κλεισούρα και τσαγάκι. Ελπίζω εσείς να είστε σε καλύτερη φάση, αλλά άμα είστε, μη μου το πείτε, θα σας φθονήσω οικτρά. Ξηγηθήκαμεν; 
Άντε πάμε στο ζουμί.

Νέο έτος και δίχως resolution που πας στα αναμμένα κάρβουνα; Διότι άμα δε βρεις λίγο χρόνο μέσα στον  Γενάρη να αναρωτηθείς τι, πως και γιατί, θα παιχτεί φέτος πως κοιμάσαι ήσυχη/ος τα βράδια; Ανέκαθεν ήμουν άτομο αγχώδης και δεν το είχα και πολύ με τον προγραμματισμό και την οργάνωση των ρεόντων πραγμάτων. Ό,τι γίνει, καλοδεχούμενο. Αμ δεν είναι έτσι πάντα και για τα πάντα. Είτε αφήνουμε στη τύχη είτε αποφασίζονται από διαμεσολαβητές πράγματα για τα οποία είμαστε οι κατεξοχήν συντονιστές. Κακά τα ψέματα, ζωή σου, στόχοι σου, αποφάσεις σου. Μια δεύτερη γνώμη υπό την επικάλυψη της συμβουλής, δεν έβλαψε καμία/κανέναν, από όσο γνωρίζω βέβαια. 

Βάζοντας στόχους σαν κάπως να θυμώνουμε με τους εαυτούς μας. Το αντιμετωπίζουμε σαν μια διαδικασία "αιτιολόγησης" για το πόσο ανεύθυνοι φανήκαμε. Ο εγωιστικός θυμός γίνεται πιο έντονος σε περιπτώσεις που αυτό που επιδιώκαμε να πετύχουμε το έχουμε αφήσει στην αναμονή εδώ και αρκετό καιρό. Επενδύουμε πολλή ενέργεια στην ανάκτηση δυνάμεων από την προηγούμενη μη επιτεύξιμη στοχοθεσία και αδρανούμε στην εκκίνηση μιας νέας. Μένοντας, έτσι, προσκολλημένοι στα όσα έγιναν ή δεν έγιναν. Σημαντικός, ο απολογισμός, τα είπαμε αυτά, το θέμα είναι από εκεί και πέρα να τα βγάλουμε εις πέρας. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι ως ένα βαθμό δεκτά, αρκεί να μην επηρεάζουν συστημικά την ισορροπία μας. Άλλωστε, αν η διαδικασία στοχοθεσίας γίνει μέσα σε ένα τέτοιο κλιματικό πλαίσιο, αλήθεια, σε τι βαθμό οι στόχοι που θα θέσουμε είναι ανάλογοι των πραγματικών αναγκών ειδικότερα και των επιθυμιών μας γενικότερα; 

Η αυστηρότητα που αντιμετωπίζουμε το όλο θέμα είναι προβληματική, επίσης. Σίγουρα χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς και ως επί το πλείστον σοβαροί καθώς ορίζουμε τους στόχους για το τάδε χρονικό διάστημα, αλλά η αυστηρότητα μας οδηγεί σε ακρότητες και τα άκρα μόνο θετικά αποτελέσματα δεν φέρουν, ιστορικά αποδεδειγμένο. Σαν άνθρωποι εκ φύσεως είμαστε πολυπράγμονες. Καλό ή κακό, εξαρτάται πως το διαχειρίζεται η καθεμιά / ο καθένας. Αν λοιπόν, είμαστε αυστηροί και πολυπράγμονες δυο πιθανότητες υπάρχουν: α. θα γίνουμε ζόμπι παρακαλώντας το 24ωρο να αυξηθεί κατά 2-3 ώρες (κοντοζυγώνω στη μετάλλαξη) και β. θα επιτύχουμε τα πάντα με τη βοήθεια της Παναγίτσας της Γουαδελούπη, ωστόσο θα διέπονται από πλήρη προχειρότητα και δε θα αντιπροσωπεύουν αυτό που πραγματικά επιδιώκαμε αρχικά. Συνεπώς, μήπως θα ήταν καλό να προσεγγίζουμε κάθε φορά 2-3 αντί 20-25 στόχους και να ορίζουμε ένα περίγραμμα κινήσεων και όχι με ιατρική σαφήνεια την κάθε μας κίνηση; Άνθρωποι είμαστε, μια μέρα θα το ρίξουμε έξω. Ας έχουμε την δυνατότητα της "από Δευτέρα" στρατηγικής, ώστε να φτάσουμε στην Ιθάκη μας.

Οι στόχοι μου ή οι στόχοι τους; Όπως σου έγραψα και πιο πάνω για τη ζωή μας ως πότε θα αποφασίζουν άλλοι; Και πόσο καλά μας γνωρίζουν οι δήθεν άλλοι; Αναστοχαστείτε το, ακόμα και από τους ίδιους μας τους γονείς έχουμε μυστικά ή τους έχουμε "μπουκώσει" με τυχόν παραλλαγές αλήθειας. Σε αυτό το κομμάτι ναι, η αυστηρότητα είναι αποδεχτή. Η λογοδότηση δε κρίνεται αναγκαία, αλλά μεταξύ μας είναι ευχάριστο να ανακοινώνεις σε πολύ δικά σου άτομα τι σκοπεύεις να κάνεις στο εγγύς μέλλον και πως θα το δρομολογήσεις. Άλλωστε, τέτοια άτομα σου παρέχουν τυχόν χέρια βοηθείας αλλά κυρίως αποθέματα ψυχολογικής υποστήριξης, που μεταξύ μας, την έχουμε ανάγκη σε κάτι ώρες  τύπου "ας ανοίξει η γη να με καταπιεί".  

Ίδιοι στόχοι, διαφορετικοί άνθρωποι, πολλαπλοί τρόποι επίτευξης.Μικροί ή μεγάλοι, ρεαλιστικοί ή ολίγον τι απροσέγγιστοι με γυμνό μάτι, πολλοί ή λίγοι, μεγάλης ή μικρής σημασίας, οφείλουμε να τους να εναρμονίσουμε με την ταχύτητα της δυναμική μας. 
Δε πιστεύω σε αυθύπαρκτους λόγους ύπαρξης των ανθρώπων, 
πιστεύω όμως στο λόγο που δίνουμε εμείς στην ύπαρξή μας. 
Ψάχνεσαι;  





*υ.γ. κερνάω τσαγάκι για ομαδικό διάβασμα εις τας Κεντρικάς Βιβλιοθήκης Π.Θ.
**υ.γ. καλή τύχη σε όλους/-ες τους παθόντες/παθούσες της πανδημίας της εξεταστικής περιόδου. 


μικρή Carol.