all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

22/1/14

± οι στόχοι



picture taken by weheartit.com


Καλώς ήρθατε, λοιπόν, και φέτος στον μικρόκοσμό μου. 
Ομολογουμένως πιο καθυστερημένη πεθαίνεις. 
Κάλλιο αργά παρά ποτέ, έτσι δε χαζολένε όλες/-οι οι αργοπορημένες/-οι; Πολλά μου έπεσαν και γυροφέρνω να τα καταφέρω. Ωστόσο, κάνω ένα διάλειμμα και σου ετοιμάζω το πρώτο ολόφρεσκο post για το 2014. Να επισημάνω, μονάχα, πως το στυλ του blog δε πρόκειται να αλλάξει. Εγώ γράφω, εσύ γράφεις και όλες/-οι προβληματιζόμαστε για τη στροφορμή των περιστρεφόμενων σωμάτων. 

Περίοδος εξεταστικής και οι προθεσμίες για τις τελικές εργασίες κοντοζυγώνουν. Ξεφορτώθηκα δύο και μου μένουν ακόμα δύο και ένα τεστ-άκι στο SPSS. Καμία ελπίδα, δηλαδή. Παρόλα αυτά, δε το βάζω κάτω, υπομονή, πείσμα, κλεισούρα και τσαγάκι. Ελπίζω εσείς να είστε σε καλύτερη φάση, αλλά άμα είστε, μη μου το πείτε, θα σας φθονήσω οικτρά. Ξηγηθήκαμεν; 
Άντε πάμε στο ζουμί.

Νέο έτος και δίχως resolution που πας στα αναμμένα κάρβουνα; Διότι άμα δε βρεις λίγο χρόνο μέσα στον  Γενάρη να αναρωτηθείς τι, πως και γιατί, θα παιχτεί φέτος πως κοιμάσαι ήσυχη/ος τα βράδια; Ανέκαθεν ήμουν άτομο αγχώδης και δεν το είχα και πολύ με τον προγραμματισμό και την οργάνωση των ρεόντων πραγμάτων. Ό,τι γίνει, καλοδεχούμενο. Αμ δεν είναι έτσι πάντα και για τα πάντα. Είτε αφήνουμε στη τύχη είτε αποφασίζονται από διαμεσολαβητές πράγματα για τα οποία είμαστε οι κατεξοχήν συντονιστές. Κακά τα ψέματα, ζωή σου, στόχοι σου, αποφάσεις σου. Μια δεύτερη γνώμη υπό την επικάλυψη της συμβουλής, δεν έβλαψε καμία/κανέναν, από όσο γνωρίζω βέβαια. 

Βάζοντας στόχους σαν κάπως να θυμώνουμε με τους εαυτούς μας. Το αντιμετωπίζουμε σαν μια διαδικασία "αιτιολόγησης" για το πόσο ανεύθυνοι φανήκαμε. Ο εγωιστικός θυμός γίνεται πιο έντονος σε περιπτώσεις που αυτό που επιδιώκαμε να πετύχουμε το έχουμε αφήσει στην αναμονή εδώ και αρκετό καιρό. Επενδύουμε πολλή ενέργεια στην ανάκτηση δυνάμεων από την προηγούμενη μη επιτεύξιμη στοχοθεσία και αδρανούμε στην εκκίνηση μιας νέας. Μένοντας, έτσι, προσκολλημένοι στα όσα έγιναν ή δεν έγιναν. Σημαντικός, ο απολογισμός, τα είπαμε αυτά, το θέμα είναι από εκεί και πέρα να τα βγάλουμε εις πέρας. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι ως ένα βαθμό δεκτά, αρκεί να μην επηρεάζουν συστημικά την ισορροπία μας. Άλλωστε, αν η διαδικασία στοχοθεσίας γίνει μέσα σε ένα τέτοιο κλιματικό πλαίσιο, αλήθεια, σε τι βαθμό οι στόχοι που θα θέσουμε είναι ανάλογοι των πραγματικών αναγκών ειδικότερα και των επιθυμιών μας γενικότερα; 

Η αυστηρότητα που αντιμετωπίζουμε το όλο θέμα είναι προβληματική, επίσης. Σίγουρα χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς και ως επί το πλείστον σοβαροί καθώς ορίζουμε τους στόχους για το τάδε χρονικό διάστημα, αλλά η αυστηρότητα μας οδηγεί σε ακρότητες και τα άκρα μόνο θετικά αποτελέσματα δεν φέρουν, ιστορικά αποδεδειγμένο. Σαν άνθρωποι εκ φύσεως είμαστε πολυπράγμονες. Καλό ή κακό, εξαρτάται πως το διαχειρίζεται η καθεμιά / ο καθένας. Αν λοιπόν, είμαστε αυστηροί και πολυπράγμονες δυο πιθανότητες υπάρχουν: α. θα γίνουμε ζόμπι παρακαλώντας το 24ωρο να αυξηθεί κατά 2-3 ώρες (κοντοζυγώνω στη μετάλλαξη) και β. θα επιτύχουμε τα πάντα με τη βοήθεια της Παναγίτσας της Γουαδελούπη, ωστόσο θα διέπονται από πλήρη προχειρότητα και δε θα αντιπροσωπεύουν αυτό που πραγματικά επιδιώκαμε αρχικά. Συνεπώς, μήπως θα ήταν καλό να προσεγγίζουμε κάθε φορά 2-3 αντί 20-25 στόχους και να ορίζουμε ένα περίγραμμα κινήσεων και όχι με ιατρική σαφήνεια την κάθε μας κίνηση; Άνθρωποι είμαστε, μια μέρα θα το ρίξουμε έξω. Ας έχουμε την δυνατότητα της "από Δευτέρα" στρατηγικής, ώστε να φτάσουμε στην Ιθάκη μας.

Οι στόχοι μου ή οι στόχοι τους; Όπως σου έγραψα και πιο πάνω για τη ζωή μας ως πότε θα αποφασίζουν άλλοι; Και πόσο καλά μας γνωρίζουν οι δήθεν άλλοι; Αναστοχαστείτε το, ακόμα και από τους ίδιους μας τους γονείς έχουμε μυστικά ή τους έχουμε "μπουκώσει" με τυχόν παραλλαγές αλήθειας. Σε αυτό το κομμάτι ναι, η αυστηρότητα είναι αποδεχτή. Η λογοδότηση δε κρίνεται αναγκαία, αλλά μεταξύ μας είναι ευχάριστο να ανακοινώνεις σε πολύ δικά σου άτομα τι σκοπεύεις να κάνεις στο εγγύς μέλλον και πως θα το δρομολογήσεις. Άλλωστε, τέτοια άτομα σου παρέχουν τυχόν χέρια βοηθείας αλλά κυρίως αποθέματα ψυχολογικής υποστήριξης, που μεταξύ μας, την έχουμε ανάγκη σε κάτι ώρες  τύπου "ας ανοίξει η γη να με καταπιεί".  

Ίδιοι στόχοι, διαφορετικοί άνθρωποι, πολλαπλοί τρόποι επίτευξης.Μικροί ή μεγάλοι, ρεαλιστικοί ή ολίγον τι απροσέγγιστοι με γυμνό μάτι, πολλοί ή λίγοι, μεγάλης ή μικρής σημασίας, οφείλουμε να τους να εναρμονίσουμε με την ταχύτητα της δυναμική μας. 
Δε πιστεύω σε αυθύπαρκτους λόγους ύπαρξης των ανθρώπων, 
πιστεύω όμως στο λόγο που δίνουμε εμείς στην ύπαρξή μας. 
Ψάχνεσαι;  





*υ.γ. κερνάω τσαγάκι για ομαδικό διάβασμα εις τας Κεντρικάς Βιβλιοθήκης Π.Θ.
**υ.γ. καλή τύχη σε όλους/-ες τους παθόντες/παθούσες της πανδημίας της εξεταστικής περιόδου. 


μικρή Carol.

23/12/13

↻ ο απολογισμός


picture taken by weheartit.com

Και ναι μικρές/-οί αναγνώστριες/-ες τα Χριστούγεννα έρχονται. Το πάρτι των κουραμπιέδων και των μελομακάρονων καλά κρατεί και η συνοδεία του αλκοόλ μας κάνει να βλέπουμε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να κινούνται. Ελπίζω τα σχέδια σας για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν να δρομολογούνται και να βρείτε την ευκαιρία να χαλαρώσετε σε συντροφιά με αγαπημένα πρόσωπα. Εγώ βρίσκομαι στη Ρόδο μαζί με τον Jojo (ψυχουλίνι μου) και απολαμβάνουμε την ζεστασιά του οικογενειακού νοικοκυριού. Στα σχέδια μου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια χαλάρωσης λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων (βλ. ΠΜΣ), ωστόσο μια ηλιοθεραπεία θα την κάνω. Η αλήθεια είναι πως σε σχέση με τον Βόλο, εδώ ο καιρός είναι πιο ήπιος και φυσικά δε μυρίζει χριστούγεννο. 
Ας όψεται.  

Ας προχωρήσω στο θέμα του τελευταίου post για το 2013. 
Ο απολογισμός.
Συνήθως, όταν ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του όλες/-οι κάνουν έναν συνολικό απολογισμό για το τι δούλεψε και τι όχι, πως χειρίστηκαν τις Ψ,Χ καταστάσεις και ποιες απερισκεψίες τους στέρησαν το χαμόγελο και την ξεγνοιασιά. Το κόνσεπτ είναι λειτουργικό, αλλά όχι πολύ αποδοτικό. Το γιατί δε θέλει και πολλή σκέψη. Είμαστε τόσο μίζεροι, ακόμα και τις γιορτινές μέρες, και εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά της χρονιάς που ολοκληρώνεται. 

Σίγουρα, μια χρονιά δε συμπεριλαμβάνει μόνο πραγματοποίηση ονείρων, χαλάρωση και ροή των πραγμάτων όπως τα επιθυμούμε. Υπάρχουν και άσχημες καταστάσεις που μας κάνουν να λυγίζουμε βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μακροχρονικό επίπεδο μας κάνουν πιο δυνατούς, άσχετα που καθόλου δε το σκεφτόμαστε. Υπάρχουν άσχημα γεγονότα που είτε προκαλούμε, είτε απλώς βιώνουμε που ταλανίζουν το σώμα και το μυαλό μας με αποτέλεσμα τα αποθέματα υπομονής να λιγοστεύουν.

Η ουσία της διαδικασίας βρίσκεται στο να εξομολογηθούμε και να ευχαριστήσουμε θερμά τους ανθρώπους με τους οποίους ζήσαμε τις όμορφες χρωματιστές στιγμές του 2013. Δε φτάνει απλά να τους το αναγνωρίσουμε. Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό μας και μας στήριξαν, αξίζουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα βροντόφωνο ευχαριστώ. Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνου που είτε δε μας φέρθηκαν καλά είτε εμείς τους περιθωριοποιήσαμε για υπαρκτούς και ανύπαρκτους λόγους. Μια προσπάθεια συνομιλίας και διευθέτησης του ζητήματος σίγουρα θα βοηθούσε, ώστε το 2014 να είναι η αφορμή για μια όντως καινούρια αρχή. Σίγουρα για τις/τους εγωίστριες/-ές αυτό δε θα είναι στα σχέδια του απολογισμού τους, μην κλαψουρίζετε τουλάχιστον σαν παιδάκια της Δ' Δημοτικού επειδή ο γείτονας δε σας λέει καλημέρα. 

Ο απολογισμός δε γίνεται με αυτοσκοπό να ξεχωρίσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε τους ευεργέτες και τους εχθρούς μας. Βέβαια, ασυναίσθητα και θέλοντας ή μη καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα τέτοιου τύπου. Βλέπετε, έχουμε και αυτό τον "παλαιο-εγκέφαλο" που μας υπενθυμίζει την ανάγκη μας για επιβίωση. Είναι δύσκολο να κοντρολάρουμε τον εαυτό μας και το τρόπο συμπεριφοράς μας. Είμαστε αυθόρμητοι και κατ' επέκταση αυθεντικοί. Οι ρομποτικοί άνθρωποι που κρύβουν και μια διπλωματική και πολυπρόσωπη όψη πολύ με ενοχλούν. Δυστυχώς, αυξάνονται οι άτιμοι.

Το να καταλήξουμε σε μια γενικότερη διαπίστωση αν όντως ήταν καλή ή κακή χρονιά, είναι το δύσκολο κομμάτι του απολογισμού. Νομίζω δεν πρέπει να πέφτουμε σε αυτή τη παγίδα.  Θαρρώ πως δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης για τις στιγμές και τα γεγονότα που μοιραζόμαστε. 365 μερόνυχτα το καθένα με τη γλύκα του. Είναι ανθρώπινο να επιδιώκουμε το καλύτερο για τις ψυχούλες που αγαπάμε και να προσπαθούμε, ο καθένας με το τρόπο του, να μειώσουμε τον πόνο των άσχημων και ατυχών γεγονότων, που είναι και αυτά κομμάτι της ζωής. 

Εύχομαι οι 365 μέρες του 2014 να είναι αρκετές για να ανακαλύψετε τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και να αναθεωρήσετε τις στερεότυπες απόψεις σας για το λάθος-σωστό, το καλό-κακό και του τρίπτυχου παρελθόν-παρόν-μέλλον. Ο απολογισμός δεν πρέπει να θεωρείται διαδικασία εμμονής με το παρελθόν. Θα πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως συνδετικό κρίκο με το παρόν. Το μέλλον για εμένα είναι το παρόν υψωμένο στο τετράγωνο.
Έτσι με φοβίζει λιγότερο. 

Ραντεβού το 2014!

μικρή Carol.

15/12/13

το ΕΜΔΔΕΓ


από προσωπική συλλογή



Καλώς σας βρίσκω και πάλι.
Ξέρω ξέρω, ετοιμάζεστε να υποδεχθείτε τα Χριστούγεννα και περιμένετε κάτι γιορτινό και από εμένα. Αρκεστείτε στα μελομακάρονα και στους κουραμπιέδες προς το παρόν, και θα δω τι μπορώ να σας προσφέρω την επόμενη εβδομάδα, διότι αυτή είναι αφιερωμένη σε κάτι πολύ "προσωπικό" που ίσως σας φανεί αδιάφορο (αδιαφορώ κι εγώ).

Τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια εργάζομαι στο Εργαστήριο Μελέτης Διδασκαλίας και Διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας (ΕΜΔΔΕΓ) του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ίσως το  ρήμα εργάζομαι να μην περιλαμβάνει όλες τις πτυχές του θέματος, ωστόσο δε βρίσκω άλλο ικανό να περιγράψει το πως αντιμετωπίζω εγώ το ΕΜΔΔΕΓ. Τα λόγια είναι περιττά όταν προσπαθείς να περιγράψεις έναν υγιή ζωντανό οργανισμό. Το βίντεο που ακολουθεί νομίζω πως σκιαγραφεί με απόλυτη ειλικρίνεια το τι αντιπροσωπεύει το ΕΜΔΔΕΓ. 

Μονάχα δυο λόγια να προσθέσω.
Μπορεί να μην χαμογελάμε πάντα.
Ξέρουμε,όμως, ανά πάσα στιγμή πως να επαναφέρουμε το χαμόγελο στο χειλάκι μας.

Τέλος, νιώθω το λιγότερο τυχερή που είμαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας και,
"αν δεν υπάρχει δρόμος, εμείς θα ανοίξουμε τον δρόμο".






μικρή Carol.