all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

23/12/13

↻ ο απολογισμός


picture taken by weheartit.com

Και ναι μικρές/-οί αναγνώστριες/-ες τα Χριστούγεννα έρχονται. Το πάρτι των κουραμπιέδων και των μελομακάρονων καλά κρατεί και η συνοδεία του αλκοόλ μας κάνει να βλέπουμε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να κινούνται. Ελπίζω τα σχέδια σας για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν να δρομολογούνται και να βρείτε την ευκαιρία να χαλαρώσετε σε συντροφιά με αγαπημένα πρόσωπα. Εγώ βρίσκομαι στη Ρόδο μαζί με τον Jojo (ψυχουλίνι μου) και απολαμβάνουμε την ζεστασιά του οικογενειακού νοικοκυριού. Στα σχέδια μου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια χαλάρωσης λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων (βλ. ΠΜΣ), ωστόσο μια ηλιοθεραπεία θα την κάνω. Η αλήθεια είναι πως σε σχέση με τον Βόλο, εδώ ο καιρός είναι πιο ήπιος και φυσικά δε μυρίζει χριστούγεννο. 
Ας όψεται.  

Ας προχωρήσω στο θέμα του τελευταίου post για το 2013. 
Ο απολογισμός.
Συνήθως, όταν ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του όλες/-οι κάνουν έναν συνολικό απολογισμό για το τι δούλεψε και τι όχι, πως χειρίστηκαν τις Ψ,Χ καταστάσεις και ποιες απερισκεψίες τους στέρησαν το χαμόγελο και την ξεγνοιασιά. Το κόνσεπτ είναι λειτουργικό, αλλά όχι πολύ αποδοτικό. Το γιατί δε θέλει και πολλή σκέψη. Είμαστε τόσο μίζεροι, ακόμα και τις γιορτινές μέρες, και εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά της χρονιάς που ολοκληρώνεται. 

Σίγουρα, μια χρονιά δε συμπεριλαμβάνει μόνο πραγματοποίηση ονείρων, χαλάρωση και ροή των πραγμάτων όπως τα επιθυμούμε. Υπάρχουν και άσχημες καταστάσεις που μας κάνουν να λυγίζουμε βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μακροχρονικό επίπεδο μας κάνουν πιο δυνατούς, άσχετα που καθόλου δε το σκεφτόμαστε. Υπάρχουν άσχημα γεγονότα που είτε προκαλούμε, είτε απλώς βιώνουμε που ταλανίζουν το σώμα και το μυαλό μας με αποτέλεσμα τα αποθέματα υπομονής να λιγοστεύουν.

Η ουσία της διαδικασίας βρίσκεται στο να εξομολογηθούμε και να ευχαριστήσουμε θερμά τους ανθρώπους με τους οποίους ζήσαμε τις όμορφες χρωματιστές στιγμές του 2013. Δε φτάνει απλά να τους το αναγνωρίσουμε. Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό μας και μας στήριξαν, αξίζουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα βροντόφωνο ευχαριστώ. Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνου που είτε δε μας φέρθηκαν καλά είτε εμείς τους περιθωριοποιήσαμε για υπαρκτούς και ανύπαρκτους λόγους. Μια προσπάθεια συνομιλίας και διευθέτησης του ζητήματος σίγουρα θα βοηθούσε, ώστε το 2014 να είναι η αφορμή για μια όντως καινούρια αρχή. Σίγουρα για τις/τους εγωίστριες/-ές αυτό δε θα είναι στα σχέδια του απολογισμού τους, μην κλαψουρίζετε τουλάχιστον σαν παιδάκια της Δ' Δημοτικού επειδή ο γείτονας δε σας λέει καλημέρα. 

Ο απολογισμός δε γίνεται με αυτοσκοπό να ξεχωρίσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε τους ευεργέτες και τους εχθρούς μας. Βέβαια, ασυναίσθητα και θέλοντας ή μη καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα τέτοιου τύπου. Βλέπετε, έχουμε και αυτό τον "παλαιο-εγκέφαλο" που μας υπενθυμίζει την ανάγκη μας για επιβίωση. Είναι δύσκολο να κοντρολάρουμε τον εαυτό μας και το τρόπο συμπεριφοράς μας. Είμαστε αυθόρμητοι και κατ' επέκταση αυθεντικοί. Οι ρομποτικοί άνθρωποι που κρύβουν και μια διπλωματική και πολυπρόσωπη όψη πολύ με ενοχλούν. Δυστυχώς, αυξάνονται οι άτιμοι.

Το να καταλήξουμε σε μια γενικότερη διαπίστωση αν όντως ήταν καλή ή κακή χρονιά, είναι το δύσκολο κομμάτι του απολογισμού. Νομίζω δεν πρέπει να πέφτουμε σε αυτή τη παγίδα.  Θαρρώ πως δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης για τις στιγμές και τα γεγονότα που μοιραζόμαστε. 365 μερόνυχτα το καθένα με τη γλύκα του. Είναι ανθρώπινο να επιδιώκουμε το καλύτερο για τις ψυχούλες που αγαπάμε και να προσπαθούμε, ο καθένας με το τρόπο του, να μειώσουμε τον πόνο των άσχημων και ατυχών γεγονότων, που είναι και αυτά κομμάτι της ζωής. 

Εύχομαι οι 365 μέρες του 2014 να είναι αρκετές για να ανακαλύψετε τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και να αναθεωρήσετε τις στερεότυπες απόψεις σας για το λάθος-σωστό, το καλό-κακό και του τρίπτυχου παρελθόν-παρόν-μέλλον. Ο απολογισμός δεν πρέπει να θεωρείται διαδικασία εμμονής με το παρελθόν. Θα πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως συνδετικό κρίκο με το παρόν. Το μέλλον για εμένα είναι το παρόν υψωμένο στο τετράγωνο.
Έτσι με φοβίζει λιγότερο. 

Ραντεβού το 2014!

μικρή Carol.

15/12/13

το ΕΜΔΔΕΓ


από προσωπική συλλογή



Καλώς σας βρίσκω και πάλι.
Ξέρω ξέρω, ετοιμάζεστε να υποδεχθείτε τα Χριστούγεννα και περιμένετε κάτι γιορτινό και από εμένα. Αρκεστείτε στα μελομακάρονα και στους κουραμπιέδες προς το παρόν, και θα δω τι μπορώ να σας προσφέρω την επόμενη εβδομάδα, διότι αυτή είναι αφιερωμένη σε κάτι πολύ "προσωπικό" που ίσως σας φανεί αδιάφορο (αδιαφορώ κι εγώ).

Τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια εργάζομαι στο Εργαστήριο Μελέτης Διδασκαλίας και Διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας (ΕΜΔΔΕΓ) του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ίσως το  ρήμα εργάζομαι να μην περιλαμβάνει όλες τις πτυχές του θέματος, ωστόσο δε βρίσκω άλλο ικανό να περιγράψει το πως αντιμετωπίζω εγώ το ΕΜΔΔΕΓ. Τα λόγια είναι περιττά όταν προσπαθείς να περιγράψεις έναν υγιή ζωντανό οργανισμό. Το βίντεο που ακολουθεί νομίζω πως σκιαγραφεί με απόλυτη ειλικρίνεια το τι αντιπροσωπεύει το ΕΜΔΔΕΓ. 

Μονάχα δυο λόγια να προσθέσω.
Μπορεί να μην χαμογελάμε πάντα.
Ξέρουμε,όμως, ανά πάσα στιγμή πως να επαναφέρουμε το χαμόγελο στο χειλάκι μας.

Τέλος, νιώθω το λιγότερο τυχερή που είμαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας και,
"αν δεν υπάρχει δρόμος, εμείς θα ανοίξουμε τον δρόμο".






μικρή Carol.

9/12/13

☝τα απωθημένα




Καλώς σας βρίσκω πάλι στο γνωστό μας άτυπο ραντεβού. 
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά και να μην μιζεριάζετε σε υπερβολικό βαθμό για τον παγετό που επικρατεί εκεί έξω. Έρχονται Χριστούγεννα, άλλωστε, ας μας κυριεύσει λίγο αυτό το περιβόητο καλοκάγαθο  πνεύμα τους. Άκουσα κάτι για χιόνια σε όλη την Ελλάδα από την Τετάρτη, οπότε λάβετε τα απαραίτητα μέτρα και βοηθήστε όπως μπορείτε τους άστεγους που πλήττονται εκεί έξω όσο κανένας άλλος. Μια παρένθεση, όταν μιλάω για άστεγους εννοώ όλες τις ψυχούλες (βλ. αδέσποτα εγκαταλελειμμένα ζωάκια).

Δε θα σας κουράσω με την πολυλογία μου σε αυτό το post. Όπως είδατε και από τον τίτλο θα ασχοληθώ με ένα χιλιοειπωμένο θέμα της καθημερινότητας. Νομίζω πως το έχω αναφέρει και καμιά 3-4 φορές σε προηγούμενα post μου. Απωθημένα λοιπόν. Για τις/τους περισσότερες/-ους κάτι ονειρικό που δεν είχαν γιατί δεν μεσολάβησαν οι κατάλληλες, μάλλον ευεργετικές, προϋποθέσεις. Για τις/τους υπόλοιπες/-ους κάτι μελανό που τους ανασύρει άσχημα διλήμματα στη μνήμη τους και συγκρίνει τις επιλογές με τις επιθυμίες. Δε θα επεκταθώ στο θέμα επιθυμίας-επιλογής, δεν είμαστε μωρά, για να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει (πάντα και σε όλα) γραμμική σχέση μεταξύ των δύο παραπάνω ουσιαστικών. 

Να ξεκαθαρίσω, πως έχουμε ποικιλία απωθημένων και δεν επικεντρώνομαι μόνο στα ερωτικά. Δε ξέρω σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκετε και πως αντιμετωπίζετε τα όποια απωθημένα σας, αλλά λαμβάνω ως δεδομένο πως λίγο πολύ όλες/-οι έχετε βρεθεί αντιμέτωποι με τα διλήμματα που φέρει μια διαδικασία επιλογής. Είναι αλήθεια πως επιλέγουμε συνήθως με βάσει αυτό που μας ταιριάζει τη δεδομένη στιγμή, χωρίς αυτό, όμως, να είναι ένας γενικευμένος κανόνας. Πράττουμε και διαλέγουμε αυτό έναντι κάποιου άλλου. Νομίζω, πως στην ηλικία που έχουμε φτάσει είναι πλέον αντιληπτό πως δεν δύναται να είμαστε κυρίαρχοι σε όλα και για όλα. Το θέμα είναι πόσο συνειδητοποιημένοι είμαστε πως κάναμε το σωστό και δεν πήραμε το λάθος δρόμο. Αναμφίβολα, υπάρχει μεγάλη ασυμφωνία στο τι είναι σωστό και τι λάθος, θα μείνω στην υποκειμενικότητα του θέματος. 

Επειδή είμαστε άνθρωποι, και η ανθρωπινή υπόστασή εγκρίνει τα παιχνίδια του μυαλού συχνά πυκνά αλλά σχεδόν πάντα με κάποιο συναφές ερέθισμα, γυρνάμε πίσω εκεί στην αρχή του διλήμματος, εκεί που αναρωτιόμασταν τα θετικά και τα αρνητικά της μιας και της άλλης επιλογής. Εκεί που ακόμα δεν είχαμε προβλέψει την παρούσα κατάσταση ούτε τις προβλεπόμενες συνέπειες. Η ανθρώπινη υπόσταση μας επιτρέπει και να μετανιώνουμε. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν γνωρίζαμε εξαρχής το παιχνίδι θαρρώ πως λίγο ενδιαφέρον θα είχε και ακόμα πιο μίζεροι θα ήμασταν (απορώ πόσο πιο πολύ).

Τα απωθημένα για τον άλφα βήτα λόγω μπορεί να μας κρατάνε πίσω, μπορεί να  βοηθούν, να μας καθοδηγούν και να μας υπενθυμίζουν τις επιλογές μας. Σε κάθε περίπτωση είναι δημιουργήματα δικά μας και πορεύονται μαζί μας, είτε ξύπνια είτε υπνοβατώντας. Θεωρώ πως τους δίνουμε τόση μεγάλη και σκοτεινή αξία, γιατί αν είχαμε επιλέξει αυτά έναντι των άλλων ίσως να μην ήμασταν τώρα στη φάση που είμαστε. Τα βλέπω σαν δικαιολογία αποφυγής από την πραγματικότητα. Είναι μια πλάνη του ανθρώπου να στηρίξει κάπου τις "λάθος" (αν υπάρχει λάθος & σωστό) επιλογές του. Θεωρούμε πως κάπως εξαγνίζουμε την ατυχία μας και πως είχαμε κάποτε την ευκαιρία αλλά δεν την αρπάξαμε. Τι καιροσκοπικό αμάρτημα. Πραγματικά, υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι εκεί έξω που πιστεύουν πως οι επιλογές τους, τους έκαναν αυτό που είναι. Εγώ πάλι τους απαντώ πως τα διλήμματα μας δημιουργούν.

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να δεχτώ πως δεν μπορείς να κάνεις το δεύτερο και το τρίτο βήμα στη ζωή σου γιατί έχεις το όμικρον και το γιώτα απωθημένο στο μυαλό σου. Γιατί έχουμε αυτή τη μανία με τα πισωγυρίσματα; Η οπισθοχώρηση σπάνια είναι η καλύτερη λύση. Δε σε λέω δειλό, αλλά αν πιστεύεις πως το απωθημένο σου σε εκδικείται, προχώρα μπροστά και αφήσου σε μια τυχαία συνάντηση. Μην παριστάνεις πως όλα τα πράγματα στη ζωή απαιτούν σκέψη, κάπως έτσι έφτασες στην άθλια κατάστασή σου. 

Ας κλείσουμε λίγο τα μάτια και ας νιώσουμε την ελευθερία της σκέψης.
Δεν την νιώθεις;
Φίλη/-ε μου δεν φταίνε τα απωθημένα σου.
Δεν είναι αυτά η φυλακή σου.
Ο αστάθμητος εγωισμός σου, αυτός είναι που σε προκαλεί.


υγ. Καλή σταδιοδρομία σε μία φίλη που πήρε το πτυχίο της!

μικρή Carol.