all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

15/12/13

το ΕΜΔΔΕΓ


από προσωπική συλλογή



Καλώς σας βρίσκω και πάλι.
Ξέρω ξέρω, ετοιμάζεστε να υποδεχθείτε τα Χριστούγεννα και περιμένετε κάτι γιορτινό και από εμένα. Αρκεστείτε στα μελομακάρονα και στους κουραμπιέδες προς το παρόν, και θα δω τι μπορώ να σας προσφέρω την επόμενη εβδομάδα, διότι αυτή είναι αφιερωμένη σε κάτι πολύ "προσωπικό" που ίσως σας φανεί αδιάφορο (αδιαφορώ κι εγώ).

Τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια εργάζομαι στο Εργαστήριο Μελέτης Διδασκαλίας και Διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας (ΕΜΔΔΕΓ) του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ίσως το  ρήμα εργάζομαι να μην περιλαμβάνει όλες τις πτυχές του θέματος, ωστόσο δε βρίσκω άλλο ικανό να περιγράψει το πως αντιμετωπίζω εγώ το ΕΜΔΔΕΓ. Τα λόγια είναι περιττά όταν προσπαθείς να περιγράψεις έναν υγιή ζωντανό οργανισμό. Το βίντεο που ακολουθεί νομίζω πως σκιαγραφεί με απόλυτη ειλικρίνεια το τι αντιπροσωπεύει το ΕΜΔΔΕΓ. 

Μονάχα δυο λόγια να προσθέσω.
Μπορεί να μην χαμογελάμε πάντα.
Ξέρουμε,όμως, ανά πάσα στιγμή πως να επαναφέρουμε το χαμόγελο στο χειλάκι μας.

Τέλος, νιώθω το λιγότερο τυχερή που είμαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας και,
"αν δεν υπάρχει δρόμος, εμείς θα ανοίξουμε τον δρόμο".






μικρή Carol.

9/12/13

☝τα απωθημένα




Καλώς σας βρίσκω πάλι στο γνωστό μας άτυπο ραντεβού. 
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά και να μην μιζεριάζετε σε υπερβολικό βαθμό για τον παγετό που επικρατεί εκεί έξω. Έρχονται Χριστούγεννα, άλλωστε, ας μας κυριεύσει λίγο αυτό το περιβόητο καλοκάγαθο  πνεύμα τους. Άκουσα κάτι για χιόνια σε όλη την Ελλάδα από την Τετάρτη, οπότε λάβετε τα απαραίτητα μέτρα και βοηθήστε όπως μπορείτε τους άστεγους που πλήττονται εκεί έξω όσο κανένας άλλος. Μια παρένθεση, όταν μιλάω για άστεγους εννοώ όλες τις ψυχούλες (βλ. αδέσποτα εγκαταλελειμμένα ζωάκια).

Δε θα σας κουράσω με την πολυλογία μου σε αυτό το post. Όπως είδατε και από τον τίτλο θα ασχοληθώ με ένα χιλιοειπωμένο θέμα της καθημερινότητας. Νομίζω πως το έχω αναφέρει και καμιά 3-4 φορές σε προηγούμενα post μου. Απωθημένα λοιπόν. Για τις/τους περισσότερες/-ους κάτι ονειρικό που δεν είχαν γιατί δεν μεσολάβησαν οι κατάλληλες, μάλλον ευεργετικές, προϋποθέσεις. Για τις/τους υπόλοιπες/-ους κάτι μελανό που τους ανασύρει άσχημα διλήμματα στη μνήμη τους και συγκρίνει τις επιλογές με τις επιθυμίες. Δε θα επεκταθώ στο θέμα επιθυμίας-επιλογής, δεν είμαστε μωρά, για να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει (πάντα και σε όλα) γραμμική σχέση μεταξύ των δύο παραπάνω ουσιαστικών. 

Να ξεκαθαρίσω, πως έχουμε ποικιλία απωθημένων και δεν επικεντρώνομαι μόνο στα ερωτικά. Δε ξέρω σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκετε και πως αντιμετωπίζετε τα όποια απωθημένα σας, αλλά λαμβάνω ως δεδομένο πως λίγο πολύ όλες/-οι έχετε βρεθεί αντιμέτωποι με τα διλήμματα που φέρει μια διαδικασία επιλογής. Είναι αλήθεια πως επιλέγουμε συνήθως με βάσει αυτό που μας ταιριάζει τη δεδομένη στιγμή, χωρίς αυτό, όμως, να είναι ένας γενικευμένος κανόνας. Πράττουμε και διαλέγουμε αυτό έναντι κάποιου άλλου. Νομίζω, πως στην ηλικία που έχουμε φτάσει είναι πλέον αντιληπτό πως δεν δύναται να είμαστε κυρίαρχοι σε όλα και για όλα. Το θέμα είναι πόσο συνειδητοποιημένοι είμαστε πως κάναμε το σωστό και δεν πήραμε το λάθος δρόμο. Αναμφίβολα, υπάρχει μεγάλη ασυμφωνία στο τι είναι σωστό και τι λάθος, θα μείνω στην υποκειμενικότητα του θέματος. 

Επειδή είμαστε άνθρωποι, και η ανθρωπινή υπόστασή εγκρίνει τα παιχνίδια του μυαλού συχνά πυκνά αλλά σχεδόν πάντα με κάποιο συναφές ερέθισμα, γυρνάμε πίσω εκεί στην αρχή του διλήμματος, εκεί που αναρωτιόμασταν τα θετικά και τα αρνητικά της μιας και της άλλης επιλογής. Εκεί που ακόμα δεν είχαμε προβλέψει την παρούσα κατάσταση ούτε τις προβλεπόμενες συνέπειες. Η ανθρώπινη υπόσταση μας επιτρέπει και να μετανιώνουμε. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν γνωρίζαμε εξαρχής το παιχνίδι θαρρώ πως λίγο ενδιαφέρον θα είχε και ακόμα πιο μίζεροι θα ήμασταν (απορώ πόσο πιο πολύ).

Τα απωθημένα για τον άλφα βήτα λόγω μπορεί να μας κρατάνε πίσω, μπορεί να  βοηθούν, να μας καθοδηγούν και να μας υπενθυμίζουν τις επιλογές μας. Σε κάθε περίπτωση είναι δημιουργήματα δικά μας και πορεύονται μαζί μας, είτε ξύπνια είτε υπνοβατώντας. Θεωρώ πως τους δίνουμε τόση μεγάλη και σκοτεινή αξία, γιατί αν είχαμε επιλέξει αυτά έναντι των άλλων ίσως να μην ήμασταν τώρα στη φάση που είμαστε. Τα βλέπω σαν δικαιολογία αποφυγής από την πραγματικότητα. Είναι μια πλάνη του ανθρώπου να στηρίξει κάπου τις "λάθος" (αν υπάρχει λάθος & σωστό) επιλογές του. Θεωρούμε πως κάπως εξαγνίζουμε την ατυχία μας και πως είχαμε κάποτε την ευκαιρία αλλά δεν την αρπάξαμε. Τι καιροσκοπικό αμάρτημα. Πραγματικά, υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι εκεί έξω που πιστεύουν πως οι επιλογές τους, τους έκαναν αυτό που είναι. Εγώ πάλι τους απαντώ πως τα διλήμματα μας δημιουργούν.

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να δεχτώ πως δεν μπορείς να κάνεις το δεύτερο και το τρίτο βήμα στη ζωή σου γιατί έχεις το όμικρον και το γιώτα απωθημένο στο μυαλό σου. Γιατί έχουμε αυτή τη μανία με τα πισωγυρίσματα; Η οπισθοχώρηση σπάνια είναι η καλύτερη λύση. Δε σε λέω δειλό, αλλά αν πιστεύεις πως το απωθημένο σου σε εκδικείται, προχώρα μπροστά και αφήσου σε μια τυχαία συνάντηση. Μην παριστάνεις πως όλα τα πράγματα στη ζωή απαιτούν σκέψη, κάπως έτσι έφτασες στην άθλια κατάστασή σου. 

Ας κλείσουμε λίγο τα μάτια και ας νιώσουμε την ελευθερία της σκέψης.
Δεν την νιώθεις;
Φίλη/-ε μου δεν φταίνε τα απωθημένα σου.
Δεν είναι αυτά η φυλακή σου.
Ο αστάθμητος εγωισμός σου, αυτός είναι που σε προκαλεί.


υγ. Καλή σταδιοδρομία σε μία φίλη που πήρε το πτυχίο της!

μικρή Carol.

1/12/13

✌ η υποστήριξη



Καλησπέρα μικρές/-οι αναγνώστριες/ες μου!
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά, ψύχραιμοι και ανυπόμονοι για τα Χριστούγεννα. 
Προτού ξεκινήσω το θέμα του post για αυτή την εβδομάδα, να σας ευχηθώ Καλό μήνα! O Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του 2013, ήρθε και έφερε το κρύο, το χιόνι, τα κρυολογήματα και τις χουχουλιάρικες στιγμές.

Θέλω να μοιραστώ την παρακάτω εικόνα μαζί σας, μιας που μου αρέσει πολύ και ευελπιστώ "σύντομα" να πρωταγωνιστήσω κι εγώ σε μια τέτοια (κάνω όνειρα για τις μέρες που θα 'ρθούνε, κάνω όνειρα δε με νοιάζει ό,τι και αν πούνε. Ναυσικά μωρέ!).

picture taken by weheartit.com


Στο θέμα μας τώρα.
Να πέσει η εικόνα του σημερινού post παρακαλώ.

picture taken by weheartit.com

Είναι μια δύσκολη, υπερ-φορτωμένη και σχεδόν επίπονη περίοδος για εμένα. Για το λόγο αυτό και την προηγούμενη εβδομάδα δεν ανάρτησα κάποιο post. Συγνώμη, αλλά δεν εγγυώμαι πως δεν θα επαναληφθεί ξανά. Δε μπορώ να λέω τόσο "φως-φανάρι" ψέματα. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει και να διακατέχεται από έντονης μορφή ηττοπάθεια. Αναρωτήθηκα, το συζήτησα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που θα σας περιγράψω στη συνέχεια.

Υποστήριξη, λοιπόν.
Αναμφίβολα σαν λέξη την ξεστομίζουμε άφοβα και αμέτρητα πολλές φορές. Στην παροχή και στην είσπραξη της έχουμε μάλλον το πρόβλημα. Ίσως και στην αποδοχή της. Υπάρχουν αντιλήψεις και αντιλήψεις, συμπεριφορές και συμπεριφορές. Δε θα αναλύσω το ιδανικό, αν πιστεύεις πως είναι αυθύπαρκτο, βγάλε μια φωτογραφία με τον Άγιο-Βασίλη. Θα σου υπενθυμίσω την ανθρώπινη υπόστασή μας και τη δικαιολογημένη στάση μας στις δύσκολες στιγμές που παίρνει τη μορφή "όχι, δε θα τα καταφέρω".

Κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες, θεοποιούμε τους εαυτούς μας, αγιάζουμε τις υποχρεώσεις μας και προασπιζόμαστε τις τελεσίδικες προθεσμίες που μας έχουν δοθεί. Σου φάνηκε τρομακτικό; Όταν συνειδητοποιείς, πως όχι απλά το εφαρμόζεις, αλλά σταδιακά το έχεις εντάξει στη καθημερινότητά σου, μάλλον θα σε τρομοκρατήσει λιγάκι παραπάνω. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κι εγώ μαζί σας. Ένας δρόμος μακρύς με πολλές στάσεις. Κάθε στάση σου κλέβει από λίγα λεπτά, μέχρι κάμποσες ώρες έως και αρκετές μέρες. Ιδρώνεις, ξαγρυπνάς, είσαι μόνη/-ος και συνεχίζεις να τρέχεις. "Θα τα καταφέρω" . Στην αρχή το ψιθυρίζεις, δε σου αρκεί. Το λες, για να το ακούσεις, πάλι δε σου αρκεί. Το φωνάζεις, για να το εμπεδώσεις, τώρα κάτι γίνεται. Βλέπεις τον τελικό σταθμό, σωριάζεσαι κάτω. Τα ηχεία βροντο-ανακοινώνουν " αποτυχία".  Α Π Ο Τ Υ Χ Ι Α, λοιπόν.

Κάπως έτσι, με μερικές δυο-τρεις ατυχείς και κακές, αποτυχημένες στιγμές η θερμοκρασία του σώματός σου και το λογικό κομμάτι του μυαλού σου ενστερνίζονται την καθολική πλέον κατάσταση/φράση "όχι, δε θα τα καταφέρω". Και επειδή η ζωή δεν είναι τόσο suck όσο θες να πιστεύεις, έχουμε πάντα κάποια πληθώρα επιλογών. Ή κλαις τη μοίρα σου, ή κάνεις την φιλότιμη προσπάθειά σου εμποτισμένος με την αρνητική σου στάση ή αναρωτιέσαι πως μπορείς να απαλλαγείς από τη μιζέρια σου και σταδιακά να εξημερώσεις τις ανασφάλειες σου ή ζητάς βοήθεια. Κάνε την επιλογή σου, είναι σεβαστό δικαίωμα σου.

Πολλές/-οί θεωρούν πως αν εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους, τις δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις τους δείχνουν πόσο ευάλωτοι είναι. ΟΚ, το δέχομαι. Υπάρχουν όμως, άτομα εκεί έξω, γύρω σου ή και πιο μακρυά σου που, αλήθεια, καταλαβαίνουν πως δεν είσαι καλά, κάτι σε απασχολεί, κάτι σε ζορίζει και μπορούν σε βοηθήσουν, να σε υποστηρίξουν. Μπορεί να θεωρείς τα λόγια εύκολα και να αντιλαμβάνεσαι το μειονέκτημά τους να αλλάξουν πρακτικά μια κατάσταση ή να εξαλείψουν μια προθεσμία που μετρά αντίστροφα, αλλά παραβλέπεις το πλεονέκτημά τους, το ότι σε αγγίζουν, σε γαληνεύουν και σε ηρεμούν. Σου προσφέρουν τη δύναμη να μη το βάλεις κάτω και να προσπαθήσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο. Σου υπενθυμίζουν πως η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και το σημαντικότερο σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τέλεια/-ος. Είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη.

Η συνταγή της υποστήριξης δε κρύβει κάποιο μυστικό συστατικό. Απαιτεί μονάχα ειλικρίνεια. Δεν δημιουργεί σχέσεις πωλητή-αγοραστή αλλά συνδέει ανθρώπους παρέχοντας ψυχολογική δύναμη ή και σωματική στο να κάνουν το επόμενο βήμα, ίσως το πιο σημαντικό βήμα. Απαιτεί ελευθερία της σκέψης και πλήρης άφεση απόψεων. Το να υποστηρίζεις και να υποστηρίζεσαι δεν είναι ματαιόδοξη κραυγή βοήθειας, είναι ανθρώπινη αλληλοσυμπλήρωση. Σκέψου απλά, τα όνειρά σου δε συμπεριλαμβάνουν μονάχα εσένα. Γιατί, όμως, αντιδράς σα να είσαι μοναχική ύπαρξη;

Η υποστήριξη δε σου υπενθυμίζει την αδυναμία σου να τα καταφέρεις.
Σου κρυφοψιθυρίζει πως η επιτυχία και η αποτυχία θέλουν καλή παρέα.
Λοιπόν, θες να γίνουμε φίλοι;


υγ. μην ξεχνάτε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα "Κατά του AIDS". Κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όχι μόνο κάθε 1η Δεκέμβρη.

μικρή Carol.