all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

29/9/13

✄ ο συμβιβασμός


picture taken by weheartit.com



Κυριακάτικο post. 
Ναι άργησα, αλλά μάλλον θα καθιερώσω την Κυριακή σαν ημέρα του κάθε νέου blog post γιατί από τη επόμενη εβδομάδα οι υποχρεώσεις μου αυξάνονται και φτάνουν στα όρια του υπέρβαρου. Και για να συμπονέσετε και εσείς λίγο σκεφτείτε πως θα ήταν τα Σάββατά σας αν έπρεπε να ξυπνάτε 8.00 άντε 8.30. Κάθε Σάββατο. Μέχρι τον Ιανουάριο. Με μια μικρή παύση για Χριστούγεννα. Συμβιβάζεσαι; 

Εγώ ναι. Πρέπει. Ξεκινούν τα μαθήματά μου στο μεταπτυχιακό οπότε τα Παρασκευοβράδια μου και τα πρωινά του Σαββάτου καίγονται. Το γνώριζα βέβαια, αλλά ξέρεις, όταν το συνειδητοποιείς ότι πλησιάζει είναι κάπως "what the fuck?!". Τέλος πάντων, είμαι ενθουσιασμένη και περιμένω να δω κάτι που ανταποκρίνεται σ'αυτόν τον ενθουσιασμό. Καλή μου αρχή, λοιπόν. 
Στο θέμα του post τώρα.

Λίγο πολύ οι περισσότερες/οι έχουμε (και ο εαυτούλης μου μέσα) υποκύψει στο συμβιβάζομαι, κάνω πίσω, το δέχομαι αλλά, καλά ΟΚ και τα γνωστά συναφή. Θα παίξω (πάλι) το ρόλο της σατανού κάνοντας κήρυγμα για τα αρνητικά του να συμβιβάζεσαι, εξυψώνοντας έτσι, για λίγο, το εγωιστικό υφάκι σου. Όπως έχω ποστάρει πολλαπλές φορές, κάθε πράξη έχει τα καλά και τα κακά της, έτσι είναι κάθε τι ανθρώπινο και όχι μόνο. Και όρια. Άμα τα ξεπερνάμε είμαστε μαγκάκια, άμα δε τα αγγίζουμε δειλοί. Πολύ αμφιβάλλω αν κάποια/ος έχει καθίσει να τα πει με τον εαυτό του σχετικά με τα όρια που θέτει σε διάφορες συχνές και καθημερινές καταστάσεις. Όλες/οι  κάνουμε σαν να μας τσίμπησε κουνούπι του Νείλου όταν το αφεντικό μας πει "φτιάξε μου ένα φραπέ" και εσύ απλώς συμβιβάζεσαι και κάνεις τον πιο χάλια καφέ της δεκαετίας. Συγνώμη  που δεν αναφέρεται στο συμβόλαιό σου, αλλά δεν έθεσες τα όρια σου ερχόμενη στην εταιρεία για το τι παραπάνω είσαι διατεθειμένη να κάνεις. Και επειδή επικρατεί  μεσαίωνας στο εργατικό περιβάλλον, θα πας να κάνεις τον καφέ, σήμερα, αύριο, μεθαύριο, α όχι μεθαύριο έχεις ρεπό. 

Υπάρχουν και εκείνα τα συμβιβάζομαι τα απαρχαιωμένα που έχουν να κάνουν με τις σχέσεις. Ξέρεις όλα αυτά με τα ρούχα τα κοντά, την κοινωνικότητά σου με το άλλο φύλο, τις αναπάντητες κλήσεις και μηνύματα, τους φίλους στο φβ, τις εξόδους με τα παιδιά και μπλα μπλα. Καλά να πάθεις (κακία), γιατί όταν κρατάς το στόμα σου κλειστό, κρύβεσαι πίσω από το θέλω σου, καταλήγεις να κάνεις κάτι που ούτε σε εκφράζει αλλά ούτε σ'αρέσει. Είσαι καταδικασμένη/ος για όσες μέρες και βράδια συνεχίζεις το θεατράκι να είσαι έρμαιο της ανεγκέφαλης λογικής σου. Αγαπάς, εκτιμάς, αλλά έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι αγαπάς και τι εκτιμάς, γιατί αν είναι καλό παιδί, έχω να σου γνωρίσω αρκετά από αυτά, που ίσως έχετε και κανένα κοινό σημείο, έτσι για έξτρα μπόνους.

Α τα καλύτερα είναι τα φιλικά γκολ. Κυρίως για τα κοριτσάκια που αν βάλουν κάτι διαφορετικό από τις άλλες 5 είμαι-μοδάτη-και-το-ξέρω φίλες τους, γυρνούν σπίτι αλλάζουν, και μένουν με τις πυτζάμες. Κάποια στιγμή έρχεται η έξοδος, που λες ναι, άσχετα αν και μόνο στο όνομα του μαγαζιού σε πιάνει εμετική διάρροια. Θα πας μια, δύο, ίσως και τρεις φορές, γιατί η παρέα μετράει και γιο και ξανά γιο κι εγώ μαζί σου, αλλά όταν δεν υπολογίζουν ότι έχεις και εσύ στόμα και μιλιά, ακουστικές και όχι μόνο προτιμήσεις καλύτερα να μείνεις με τις πυτζάμες. Γουστάρεις να γίνεσαι λιώμα σαν μέλισσα που γεννά; Γουστάρω να πίνω σόδα με λεμόνι και να χαζεύω τον Παγασητικό. Ξενέρωτη. Αλλά όταν σε χρειαστούν για εκείνη την εργασία στο μάθημα της Πέμπτης θα σε καλέσουν. Πάρε να μου πεις νέα. 

Και πολλές ακόμα καταστάσεις έχω να περιγράψω, αλλά δε χρειάζεται. Γιατί τις ξέρεις, τις περνάς ή ελπίζω να τις ξεπερνάς. Ξέρω πως δεν θα ζητήσεις παραίτηση για έναν φραπέ, δε θα χωρίσεις για λίγη ζήλια, δε θα διακόψεις μια φιλία για ένα ποτό. Και το δέχομαι. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι να αναγνωρίσεις ποια/ος είσαι, τι θες και τι σε κάνει εσένα και μόνο εσένα να περνάς ουΑου. Αν η λύση σου είναι να συμβιβάζεσαι από τις 10 τις 8 φορές, λυπάμαι αλλά μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσεις ποιος/α είσαι και τι θες ή σε κάνει να περνάς -λίγο- καλά. Γιατί ξέρεις, οι άνθρωποι αλλάζουν. Εσύ προτιμάς να αλλάξεις με τη θέλησή σου ή όχι; 

Ο συμβιβασμός δεν είναι κακό πράγμα, όπως  και το φαγητό. 
Σε φυσιολογικά όρια. Καθόρισέ τα όμως εσύ. 
Α, και γνωστοποιήσέ τα. Ό,τι μένει κρυφό, σίγουρα ξεθωριάζει.
Είμαι η Κάρολ και γουστάρω να φέρομαι σαν Κάρολ σήμερα, αύριο και μέχρι το 2078.  

μικρή Carol.

21/9/13

✖ το αντίο


picture taken by weheartit.com


Πεινάω.
Θα σου γράψω και θα πάω να τσακίσω το κρουασάν πραλίνα που πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς. OK, πήρα ένα τυρόψωμο και μερικά μίνι ελιόψωμα.  
Στο θέμα του ποστ, τώρα. 

Όχι, δε σας αποχαιρετώ επίσημα, αν αυτό αντιληφθήκατε από τον τίτλο. Απλώς, αφού σιγά-σιγά υποδεχόμαστε την φθινοπωρινή βερσιόν του καλοκαιριού γιατί, εδώ στο Βόλο, έπεσαν 4-7 στάλες βροχής και βάλαμε μια ομπρέλα για καλό και κακό στην τσάντα μας, δημοκρατικά αποφάσισα -με τον εαυτό μου-  να γράψω σχετικά με το αντίο που λέμε ή δε λέμε σε καταστάσεις, πράγματα,  σκέψεις, ανθρώπους. 

Αντίο, λοιπόν. Κατά διαστήματα έχουμε αποχαιρετήσει ή έχουμε πει πως θα αποχαιρετήσουμε πρώην αγάπες, νυν ευκαιρίες, περιττά κιλά, λοιπά έξοδα, μακρυά μαλλιά, αγαπημένα πρόσωπα, πατρίδα, εγωιστικές επιλογές, ανυπεράσπιστα επιχειρήματα και αυθόρμητες αποφάσεις. Καλά, και πολλά ακόμα, αλλά πεινάω, οπότε παύω να καταγράφω. Απλά, κάτσε αναπαυτικά και θυμήσου τα δικά σου ειπωμένα ή ανείπωτα αντίο. Μη προσπαθήσεις να τα καταγράψεις ή να τα μετρήσεις. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι που μετανιώνουν για τις επιλογές τους; Για αυτά που έκαναν, είπαν ή που δεν έκαναν ή είπαν; Είναι ανθρώπινο. Κάποια στιγμή κι εσύ, κι εγώ και αυτοί. Για αυτό, δε θέλω να σε βάλω στη διαδικασία να απολογηθείς για τα δικά σου αντίο, μόνο να σκεφτείς την όλη διαδικασία κάπως πιο ρεαλιστικά.  

Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ευκαιρίες φεύγουν, τα αισθήματα ξεθωριάζουν και οι σκέψεις πεθαίνουν. Μας είναι ψυχικά αδύνατο να υποστηρίξουμε ότι δε μας αρέσει και δημιουργούμε ένα τείχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα θέλω μας. Δεν υπολογίζουμε πως όσο πιο εύκολα αποδεχτούμε ένα τέλος τόσο πιο γρήγορα θα κινηθούν οι διαδικασίες για μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να αποχαιρετήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις σα να υπάρχει ένα αόρατο συμβόλαιο αμοιβαίας υποταγής. 

Θεωρούμε πως πολλά πράγματα και άνθρωποι που βάλαμε ή μπήκαν με το έτσι γουστάρω στη ζωή μας, έγιναν κάτι σαν ιδιοκτησίες μας. Όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσεις πίσω, ή να τα αφήσεις αλλού σε κυριεύει το εγωιστικό σου ένστικτο σα να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Ας το δεχτώ. Είμαι κατά της ημερομηνίας λήξης, πιστεύω πως ότι έρχεται, απλά δεν μένει για πάντα. Πάντα και ποτέ. Αιώνια απλησίαστες έννοιες. Γιατί να μη πιστεύουμε στα απλά,απτά καθημερινά, στο τώρα και λίγο στο χθες. Κυνηγάμε το όνειρο και καταλήγουμε με το χαμόγελο στο χέρι. Κυνηγάμε το φάντασμα και μένουμε με το χέρι άδειο. 

Θεωρούμε πως μια κατάσταση είναι μόνιμη μέχρι ένα ξαφνικό είτε χαρούμενο είτε δυσάρεστο γεγονός να μας την ανατρέψει. Έχουμε αυτή την υπερφυσική ικανότητα ή και χάρισμα το λες, να μαυρίζουμε και να μιζεριάζουμε τα πάντα και όλους. Πιστεύουμε πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τη καλύτερη τύχη του πράγματος και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας, και όταν η στιγμή να το αποχωριστούμε πλησιάζει ανακαλύπτουμε μια υπερφυσική δύναμη και τα φορτώνουμε εκεί. Άστην ήσυχη, έχεις και αυτή τις υποχρεώσεις της. 

Έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους που δεν λένε αντίο γιατί προτιμούμε να είμαστε θλιμμένοι ή να μην χαιρόμαστε με την προσπάθεια στην αναζήτηση του κάτι παραπάνω, του κάτι καλύτερου. Θέλουμε να βαδίζουμε σε γνώριμα μέρη με την ίδια ασφάλεια. Έχουμε πάψει να ρισκάρουμε αλλά παρόλα αυτά μιζεριάζουμε το λεπτό και το δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Αποφεύγουμε να αποχωριστούμε μια τέτοια κατάσταση γιατί μας φοβίζει το αύριο. Πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η ανωριμότητα μας; 

Λέω αντίο δε σημαίνει σε ξεχνώ, σε διαγράφω, δεν υπήρξες ποτέ.
Για 'μένα είναι το κεφάλαιο που χαίρομαι με την φυγή σου προς την αναζήτηση του καλύτερου. Λέω αντίο σε ό,τι με θλίβει και ξεκινώ να αναζητήσω ότι δε μου στερεί την ψυχική ισορροπία. Λέω αντίο γιατί σου χρωστάω την ευκαιρία να γευτείς, να δοκιμάσεις και να ζήσεις. Λέω αντίο γιατί ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Δεν είναι κακό να θέτουμε πράγματα εκτός. Είναι όμως παράλογο να μπουκώνουμε με πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις που δεν έχουν τίποτα πια να πας προσφέρουν αλλά και τίποτα να τους προσφέρουμε. 

Είναι δύσκολο.
Θέλει χρόνο και αποφασιστικότητα.
Σκέψου, το παζλ της ζωής, τα κομμάτια του. 
Πολλά μοιάζουν, αυτό είναι κάπως δελεαστικό ή και παρήγορο.
Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει μια μοναδική θέση. 
Τακτοποίησε το προηγούμενο και ξεκίνα για το επόμενο.

υγ. να το αφιερώσω στην σχεδιάστρια των σανδαλοδημιουργιών. 


μικρή Carol.

14/9/13

☁ η μοναξιά


picture taken by weheartit.com




-Άργησες.
-Ναι. Αλλά το καλό πράγμα, λένε, έχει μια Α', ίσως και Β', καθυστέρηση.

Και ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες καλά κρατούν, θα γράψεις για τη μοναξιά ρε Κάρολ; Δε νομίζω να σε βυθίσω περισσότερο στη μιζέρια που εσύ επέλεξες να κολυμπήσεις. Αν κάτι επιδιώκω μέσα από τα posts μου, αυτό πλαισιώνεται αυστηρά στα όρια του προβληματισμού, τελεία. Τα υπόλοιπα είναι στη κρίση,διάθεση,ψυχοσύνθεση σου. 

Μοναξιά.Μόνη και μόνος. Φόβος, ανασφάλεια, άγχος, καταθλιπτική συμπεριφορά και πολλά αιωρούμενα γιατί. Ναι, αυτά μάλλον είναι ενδείξεις μιας σχετικά άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, ή καλύτερα μιας ηθελημένης κατάστασης ή και πιο λιανά ακόμα είναι επιλογή, επιλογή σου. Πιστεύω πολύ στην πρωτοβουλία και στη διαδικασία επιλογής, ως αυστηρότατα προσωπικό ζήτημα. Διαδικασία που για κάποιο λόγο αποφεύγουμε να αποδεχθούμε πως έχουμε ακολουθήσει σε ζητήματα ψυχολογικής κατάπτωσης. 

Αφήνουμε τον περίγυρο μας να πιστεύει πως είμαστε (οι) μόνοι που περνάμε μια άσχημη ψυχολογική φάση ή και απλά μια φάση βαρεμάρας και κλειστήκαμε στο σπιτικό μας. Το χειρότερο, αφήνουμε τον εαυτό μας να πιστεύει πως απλά περνάμε μια δύσκολη περίοδο και δεν έχουμε ανάγκη να το μοιραστούμε με κανέναν. Δεκτόν. Αλλά, να παραδεχθείς πως είναι επιλογή σου να να περάσεις την οποιαδήποτε περίοδο μόνη/ος σου και να ξεκαθαρίσεις στους 5-6 που σε παίρνουν 15-16 τηλέφωνα και χτυπούν το κουδούνι σου ασταμάτητα για την επιλογή σου στη μοναξιά και πως αυτή δε συνεπάγεται καψουροτράγουδα (βλ. Παντελίδη), ουίσκι και ξυραφάκια.  Ολίγον τι κάπως έτσι έχουμε τη μοναχική συμπεριφορά στο όποιο μυαλό μας.  Μοναξιά= καταστροφή. Ναι εξυπνάκια, μπράβο, έσκισες πάλι. 

Δεν αρνούμαι πως κυρίως σε κάποιες δύσκολες στιγμές μας θέλουμε να μείνουμε μόνες/οι. Θέλουμε γιατί το επιλέγουμε. Σαφέστατα είναι μια απόλυτα αποδεκτή συμπεριφορά και αναμφίβολα καθόλου σπάνια. Ωστόσο, θα πρέπει να ξεκολλήσουμε από την στερεότυπη ιδέα της μοναξιάς ως κάτι μαύρο και επώδυνο. Είπαμε πως υπάρχει και αυτή η όψη, αλλά σε ποιο πράγμα/κατάσταση υπάρχει μόνο η λαμπρή όψη; Για να σκεφτώ. Σε κανένα. Θα πρέπει να σκεφτόμαστε όσο γίνεται πιο σφαιρικά, όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα, αλλά σε και οποιοδήποτε άλλο. Μένουμε κολλημένοι γιατί θέλουμε να μείνουμε. Επιλογές. Για μένα, υπάρχει και η μοναξιά που επιλέγει κάποια/ος και είναι από τις καλύτερες ώρες μέσα στην ημέρα, όχι γιατί είναι αντικοινωνική/ος ή δεν έχει παρέα και κοινωνικό περίγυρο αλλά γιατί σε αυτές τις ώρες αφιερώνεται σε κάτι που διακρίνει ότι τον αντιπροσωπεύει και το καταφέρνει καλά. Αυτό στα δανεικά ελληνικά μπορείς να το αποκαλέσεις και χόμπι.

Τι εννοώ; Διάβασα κάπου το ακόλουθο: " οι δημιουργικοί άνθρωποι θέλουν να περνούν μόνοι τους το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Η μοναχικότητα μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με πολλές άλλες θετικές ιδιότητες. Ορισμένοι άνθρωποι ανανεώνονται ή ηρεμούν όταν είναι μόνοι τους. Επίσης, μπορεί να αποζητούν τη μοναχικότητα για τους ίδιους λόγους με τον καλλιτέχνη ή το συγγραφέα, μπορούν να σκεφτούν καλύτερα όταν είναι μόνοι τους και επιλύουν τα προβλήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, η μοναχικότητα είναι εκούσια  ευκαιρία για δημιουργικότητα, ανακούφιση από τις πιέσεις ή ψυχολογική ανανέωση".  Συνεπώς, δεν είναι πάντα μαύρη η μοναξιά. Το λέω για εσένα που νοιάζεσαι για την/ον φίλη/ο σου ή και τον εαυτό σου και έχεις τη τάση να τραγικοποιείς τις καταστάσεις. 

Αφού λοιπόν ζούμε -ακόμα- σε μια δημοκρατική χώρα και έχουμε -ακόμα- το δικαίωμα της επιλογής ας το αξιοποιήσουμε και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα λόγια μας ή να δοκιμάζουμε συμπεριφορές 7χρονου "θα πω πως θέλω να μείνω μόνη μου,ώστε να με ρωτάνε όλοι γιατί και γιατί και να με ψάχνουν σα τρελοί". Αν και δε θα απαλλαγούμε ποτέ -το πιστεύω- από την ανθρώπινη βλακεία. 

Ακόμα και αν έχεις λευκό μητρώο δεν έχεις σίγουρα το δικαίωμα να κρίνεις την επιλογή της μοναξιάς μου.
Κάνε επιλογές και πάρε πρωτοβουλίες σχετικά μόνο με τη ζωή και την εξέλιξή σου. 
Μήπως χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου για αυτές;
Γιατί σε ό,τι αφορά τις ζωές των άλλων, έχουμε διδακτορικό δίπλωμα και ετοιμαζόμαστε και για μεταδιδακτορικό, ενώ στη δική μας αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά -άραγε;- . 


υγ: καλή ακαδημαϊκή αρχή σε μια ψυχή στην Αυστρία.
υγ: να αφιερώσω το post σε μια παρέα κοριτσιών που η μοναξιά είναι συλλογική υπόθεση και η αγγλική προφορά τους άπταιστη. 

μικρή Carol.