all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

21/9/13

✖ το αντίο


picture taken by weheartit.com


Πεινάω.
Θα σου γράψω και θα πάω να τσακίσω το κρουασάν πραλίνα που πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς. OK, πήρα ένα τυρόψωμο και μερικά μίνι ελιόψωμα.  
Στο θέμα του ποστ, τώρα. 

Όχι, δε σας αποχαιρετώ επίσημα, αν αυτό αντιληφθήκατε από τον τίτλο. Απλώς, αφού σιγά-σιγά υποδεχόμαστε την φθινοπωρινή βερσιόν του καλοκαιριού γιατί, εδώ στο Βόλο, έπεσαν 4-7 στάλες βροχής και βάλαμε μια ομπρέλα για καλό και κακό στην τσάντα μας, δημοκρατικά αποφάσισα -με τον εαυτό μου-  να γράψω σχετικά με το αντίο που λέμε ή δε λέμε σε καταστάσεις, πράγματα,  σκέψεις, ανθρώπους. 

Αντίο, λοιπόν. Κατά διαστήματα έχουμε αποχαιρετήσει ή έχουμε πει πως θα αποχαιρετήσουμε πρώην αγάπες, νυν ευκαιρίες, περιττά κιλά, λοιπά έξοδα, μακρυά μαλλιά, αγαπημένα πρόσωπα, πατρίδα, εγωιστικές επιλογές, ανυπεράσπιστα επιχειρήματα και αυθόρμητες αποφάσεις. Καλά, και πολλά ακόμα, αλλά πεινάω, οπότε παύω να καταγράφω. Απλά, κάτσε αναπαυτικά και θυμήσου τα δικά σου ειπωμένα ή ανείπωτα αντίο. Μη προσπαθήσεις να τα καταγράψεις ή να τα μετρήσεις. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι που μετανιώνουν για τις επιλογές τους; Για αυτά που έκαναν, είπαν ή που δεν έκαναν ή είπαν; Είναι ανθρώπινο. Κάποια στιγμή κι εσύ, κι εγώ και αυτοί. Για αυτό, δε θέλω να σε βάλω στη διαδικασία να απολογηθείς για τα δικά σου αντίο, μόνο να σκεφτείς την όλη διαδικασία κάπως πιο ρεαλιστικά.  

Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ευκαιρίες φεύγουν, τα αισθήματα ξεθωριάζουν και οι σκέψεις πεθαίνουν. Μας είναι ψυχικά αδύνατο να υποστηρίξουμε ότι δε μας αρέσει και δημιουργούμε ένα τείχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα θέλω μας. Δεν υπολογίζουμε πως όσο πιο εύκολα αποδεχτούμε ένα τέλος τόσο πιο γρήγορα θα κινηθούν οι διαδικασίες για μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να αποχαιρετήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις σα να υπάρχει ένα αόρατο συμβόλαιο αμοιβαίας υποταγής. 

Θεωρούμε πως πολλά πράγματα και άνθρωποι που βάλαμε ή μπήκαν με το έτσι γουστάρω στη ζωή μας, έγιναν κάτι σαν ιδιοκτησίες μας. Όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσεις πίσω, ή να τα αφήσεις αλλού σε κυριεύει το εγωιστικό σου ένστικτο σα να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Ας το δεχτώ. Είμαι κατά της ημερομηνίας λήξης, πιστεύω πως ότι έρχεται, απλά δεν μένει για πάντα. Πάντα και ποτέ. Αιώνια απλησίαστες έννοιες. Γιατί να μη πιστεύουμε στα απλά,απτά καθημερινά, στο τώρα και λίγο στο χθες. Κυνηγάμε το όνειρο και καταλήγουμε με το χαμόγελο στο χέρι. Κυνηγάμε το φάντασμα και μένουμε με το χέρι άδειο. 

Θεωρούμε πως μια κατάσταση είναι μόνιμη μέχρι ένα ξαφνικό είτε χαρούμενο είτε δυσάρεστο γεγονός να μας την ανατρέψει. Έχουμε αυτή την υπερφυσική ικανότητα ή και χάρισμα το λες, να μαυρίζουμε και να μιζεριάζουμε τα πάντα και όλους. Πιστεύουμε πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τη καλύτερη τύχη του πράγματος και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας, και όταν η στιγμή να το αποχωριστούμε πλησιάζει ανακαλύπτουμε μια υπερφυσική δύναμη και τα φορτώνουμε εκεί. Άστην ήσυχη, έχεις και αυτή τις υποχρεώσεις της. 

Έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους που δεν λένε αντίο γιατί προτιμούμε να είμαστε θλιμμένοι ή να μην χαιρόμαστε με την προσπάθεια στην αναζήτηση του κάτι παραπάνω, του κάτι καλύτερου. Θέλουμε να βαδίζουμε σε γνώριμα μέρη με την ίδια ασφάλεια. Έχουμε πάψει να ρισκάρουμε αλλά παρόλα αυτά μιζεριάζουμε το λεπτό και το δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Αποφεύγουμε να αποχωριστούμε μια τέτοια κατάσταση γιατί μας φοβίζει το αύριο. Πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η ανωριμότητα μας; 

Λέω αντίο δε σημαίνει σε ξεχνώ, σε διαγράφω, δεν υπήρξες ποτέ.
Για 'μένα είναι το κεφάλαιο που χαίρομαι με την φυγή σου προς την αναζήτηση του καλύτερου. Λέω αντίο σε ό,τι με θλίβει και ξεκινώ να αναζητήσω ότι δε μου στερεί την ψυχική ισορροπία. Λέω αντίο γιατί σου χρωστάω την ευκαιρία να γευτείς, να δοκιμάσεις και να ζήσεις. Λέω αντίο γιατί ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Δεν είναι κακό να θέτουμε πράγματα εκτός. Είναι όμως παράλογο να μπουκώνουμε με πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις που δεν έχουν τίποτα πια να πας προσφέρουν αλλά και τίποτα να τους προσφέρουμε. 

Είναι δύσκολο.
Θέλει χρόνο και αποφασιστικότητα.
Σκέψου, το παζλ της ζωής, τα κομμάτια του. 
Πολλά μοιάζουν, αυτό είναι κάπως δελεαστικό ή και παρήγορο.
Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει μια μοναδική θέση. 
Τακτοποίησε το προηγούμενο και ξεκίνα για το επόμενο.

υγ. να το αφιερώσω στην σχεδιάστρια των σανδαλοδημιουργιών. 


μικρή Carol.

14/9/13

☁ η μοναξιά


picture taken by weheartit.com




-Άργησες.
-Ναι. Αλλά το καλό πράγμα, λένε, έχει μια Α', ίσως και Β', καθυστέρηση.

Και ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες καλά κρατούν, θα γράψεις για τη μοναξιά ρε Κάρολ; Δε νομίζω να σε βυθίσω περισσότερο στη μιζέρια που εσύ επέλεξες να κολυμπήσεις. Αν κάτι επιδιώκω μέσα από τα posts μου, αυτό πλαισιώνεται αυστηρά στα όρια του προβληματισμού, τελεία. Τα υπόλοιπα είναι στη κρίση,διάθεση,ψυχοσύνθεση σου. 

Μοναξιά.Μόνη και μόνος. Φόβος, ανασφάλεια, άγχος, καταθλιπτική συμπεριφορά και πολλά αιωρούμενα γιατί. Ναι, αυτά μάλλον είναι ενδείξεις μιας σχετικά άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, ή καλύτερα μιας ηθελημένης κατάστασης ή και πιο λιανά ακόμα είναι επιλογή, επιλογή σου. Πιστεύω πολύ στην πρωτοβουλία και στη διαδικασία επιλογής, ως αυστηρότατα προσωπικό ζήτημα. Διαδικασία που για κάποιο λόγο αποφεύγουμε να αποδεχθούμε πως έχουμε ακολουθήσει σε ζητήματα ψυχολογικής κατάπτωσης. 

Αφήνουμε τον περίγυρο μας να πιστεύει πως είμαστε (οι) μόνοι που περνάμε μια άσχημη ψυχολογική φάση ή και απλά μια φάση βαρεμάρας και κλειστήκαμε στο σπιτικό μας. Το χειρότερο, αφήνουμε τον εαυτό μας να πιστεύει πως απλά περνάμε μια δύσκολη περίοδο και δεν έχουμε ανάγκη να το μοιραστούμε με κανέναν. Δεκτόν. Αλλά, να παραδεχθείς πως είναι επιλογή σου να να περάσεις την οποιαδήποτε περίοδο μόνη/ος σου και να ξεκαθαρίσεις στους 5-6 που σε παίρνουν 15-16 τηλέφωνα και χτυπούν το κουδούνι σου ασταμάτητα για την επιλογή σου στη μοναξιά και πως αυτή δε συνεπάγεται καψουροτράγουδα (βλ. Παντελίδη), ουίσκι και ξυραφάκια.  Ολίγον τι κάπως έτσι έχουμε τη μοναχική συμπεριφορά στο όποιο μυαλό μας.  Μοναξιά= καταστροφή. Ναι εξυπνάκια, μπράβο, έσκισες πάλι. 

Δεν αρνούμαι πως κυρίως σε κάποιες δύσκολες στιγμές μας θέλουμε να μείνουμε μόνες/οι. Θέλουμε γιατί το επιλέγουμε. Σαφέστατα είναι μια απόλυτα αποδεκτή συμπεριφορά και αναμφίβολα καθόλου σπάνια. Ωστόσο, θα πρέπει να ξεκολλήσουμε από την στερεότυπη ιδέα της μοναξιάς ως κάτι μαύρο και επώδυνο. Είπαμε πως υπάρχει και αυτή η όψη, αλλά σε ποιο πράγμα/κατάσταση υπάρχει μόνο η λαμπρή όψη; Για να σκεφτώ. Σε κανένα. Θα πρέπει να σκεφτόμαστε όσο γίνεται πιο σφαιρικά, όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα, αλλά σε και οποιοδήποτε άλλο. Μένουμε κολλημένοι γιατί θέλουμε να μείνουμε. Επιλογές. Για μένα, υπάρχει και η μοναξιά που επιλέγει κάποια/ος και είναι από τις καλύτερες ώρες μέσα στην ημέρα, όχι γιατί είναι αντικοινωνική/ος ή δεν έχει παρέα και κοινωνικό περίγυρο αλλά γιατί σε αυτές τις ώρες αφιερώνεται σε κάτι που διακρίνει ότι τον αντιπροσωπεύει και το καταφέρνει καλά. Αυτό στα δανεικά ελληνικά μπορείς να το αποκαλέσεις και χόμπι.

Τι εννοώ; Διάβασα κάπου το ακόλουθο: " οι δημιουργικοί άνθρωποι θέλουν να περνούν μόνοι τους το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Η μοναχικότητα μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με πολλές άλλες θετικές ιδιότητες. Ορισμένοι άνθρωποι ανανεώνονται ή ηρεμούν όταν είναι μόνοι τους. Επίσης, μπορεί να αποζητούν τη μοναχικότητα για τους ίδιους λόγους με τον καλλιτέχνη ή το συγγραφέα, μπορούν να σκεφτούν καλύτερα όταν είναι μόνοι τους και επιλύουν τα προβλήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, η μοναχικότητα είναι εκούσια  ευκαιρία για δημιουργικότητα, ανακούφιση από τις πιέσεις ή ψυχολογική ανανέωση".  Συνεπώς, δεν είναι πάντα μαύρη η μοναξιά. Το λέω για εσένα που νοιάζεσαι για την/ον φίλη/ο σου ή και τον εαυτό σου και έχεις τη τάση να τραγικοποιείς τις καταστάσεις. 

Αφού λοιπόν ζούμε -ακόμα- σε μια δημοκρατική χώρα και έχουμε -ακόμα- το δικαίωμα της επιλογής ας το αξιοποιήσουμε και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα λόγια μας ή να δοκιμάζουμε συμπεριφορές 7χρονου "θα πω πως θέλω να μείνω μόνη μου,ώστε να με ρωτάνε όλοι γιατί και γιατί και να με ψάχνουν σα τρελοί". Αν και δε θα απαλλαγούμε ποτέ -το πιστεύω- από την ανθρώπινη βλακεία. 

Ακόμα και αν έχεις λευκό μητρώο δεν έχεις σίγουρα το δικαίωμα να κρίνεις την επιλογή της μοναξιάς μου.
Κάνε επιλογές και πάρε πρωτοβουλίες σχετικά μόνο με τη ζωή και την εξέλιξή σου. 
Μήπως χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου για αυτές;
Γιατί σε ό,τι αφορά τις ζωές των άλλων, έχουμε διδακτορικό δίπλωμα και ετοιμαζόμαστε και για μεταδιδακτορικό, ενώ στη δική μας αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά -άραγε;- . 


υγ: καλή ακαδημαϊκή αρχή σε μια ψυχή στην Αυστρία.
υγ: να αφιερώσω το post σε μια παρέα κοριτσιών που η μοναξιά είναι συλλογική υπόθεση και η αγγλική προφορά τους άπταιστη. 

μικρή Carol.

7/9/13

↻ ο χρόνος


picture taken by weheartit.com


Και είμαστε στον Σεπτέμβρη. Έτσι ξαφνικά, χωρίς επιλογή. 
Δεν πτοούμαι όμως, η ζεστή της ημέρας και η δροσιά της νύχτας δεν αφήνει το καλοκαίρι να χαθεί, ενώ παράλληλα κοιμάσαι χωρίς να μιζεριάζεις την ώρα και τη στιγμή. Και μην ξεκινήσουμε αυτά τα "καλό φθινόπωρο" "άντε και καλό μας χειμώνα", δε τα μπορώ. Φοράς σορτσάκι αγάπη μου; Φοράς ανοικτό παπούτσι (αν είσαι αρσενικού γένους και απάντησες ναι, μη μου το αποκαλύψεις, να χαρείς) ; Ε, κάνε μου τη χάρη. Ας αλληλοευχηθούμε μια καλή επαγγελματική, σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. 

Ο χρόνος λοιπόν. Ο χρόνος είναι γιατρός. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος. Ο χρόνος είναι το τώρα. Ο χρόνος είναι δικαστής. Ο χρόνος σου τελείωσε. Μπόλικα. Και άμα βάλω το μυαλό μου να κάνει ακόμα δυο-τρεις στροφές, και άλλα θα κατεβάσει να σου γράψω. Μάλιστα. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ με σχετική σιγουριά και που δε θα κλονίσει τα πιστεύω σου είναι πως ο χρόνος αντιπροσωπεύει το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον.

Όλοι/ες λίγο πολύ έχουμε αφήσει σκέψεις, εμπειρίες και αναμνήσεις πίσω μας, ή σχεδόν πίσω μας. Λίγο η ανασφάλειά μας, λίγο ο εγωισμός μας, λίγο το κρασί, κάτι τα λόγια του παπά και έρχεται από μόνο του. Αναμφίβολα έχουμε κάνει και πράγματα για τα οποία δεν αισθανόμαστε πολύ περήφανοι/ες. Κάποιοι/ες τα πετούν στο βωμό του παρελθόντος ευχόμενοι/ες σε όλο το τέως και νυν δωδεκάθεο να καούν δίχως έλεος. Κάποιοι/ες απλώς συμπορεύονται με την ανάμνηση ως μάθημα ή ως εμπειρία. Με σχετική σιγουριά πρέπει πλέον να αποδεχθείς πως οι πόρτες του παρελθόντος μένουν ερμητικά ανοικτές. Πολλές φορές θα πιαστείς αιχμάλωτος του εαυτού σου καθώς τις διαβαίνεις. Δεν έχεις επιλογές. Όταν είχες, επέλεξες. Τώρα απλώς κάνεις σαν 5χρονο που θες παγωτό γρανίτα αλλά ξέρεις πως η μαμά δε θα σου πάρει γιατί:  "Χρηστάκο κάνει κακό στα δόντια". Και πας στα κλεφτά και την μασαμουκώνεις. Εμ, επιλογή. Τώρα αν κάποτε αποκτήσεις τεχνητή οδοντοστοιχία it's your problem (κακία).

Και κάπως έτσι θα πουν τώρα οι 4-8 εξυπνάκηδες πως το παρελθόν χτίζει το παρόν και κατά συνέπεια το μέλλον. Διότι είναι η δομή,τα θεμέλια, το μπετόν αρμέ βρε αδερφέ. Δηλαδή, καταδικασμένοι/ες για πάντα. Μια λάθος κίνηση, κουβέντα, πράξη είναι αρκετή για να σε βάλει στη blacklist της συνέχειας της ζωής σου. Άξιοι/ες της μοίρας σας.

Κάποιες φορές μας παρακινεί το συναίσθημα και κάποιες φορές η λογική. Κάποιες φορές αδικούμε ή αδικούμαστε από τις ίδιες μας τις πράξεις. Κάποιες φορές μετανιώνουμε. Κάποιες φορές πονάμε. Κάποιες φορές δοκιμαζόμαστε. Κάποιες φορές απλά θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια. Βασικά, το βλέπω όλο πολύ ανθρώπινο. Είναι ανθρώπινο να κάνω το λάθος μου  χθες, να το συνειδητοποιώ τώρα και αύριο να προσπαθώ να το διορθώσω ή να το αφήνω λάθος. Επιλογή. Οι ανθρώπινες επιλογές δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα στιγμής,ψυχικής αδυναμίας και έντασης συναισθημάτων. Για μένα το παρελθόν ίσως λέει κάτι για τη ζωή ενός ανθρώπου αλλά σίγουρα δεν είμαι ο κριτής του. Η περηφάνια που θες να ντύσεις το μέλλον σου, φρόντισε να ταιριάζει με αυτό που πραγματικά θες για εσένα. Δεν είναι ντροπή να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Απλώς μάλλον κάτι δικό μας βρίσκουμε σ'αυτά. Και εγώ όπου βρίσκω κομμάτι μου, κολλάω, κάποιες φορές. Όταν είσαι και αν όντως είσαι έτοιμος/η συνεχίζεις, αλλά κάποια στιγμή συνεχίζεις. Γιατί πρέπει. Πολλοί κάνουν το άλλο λάθος : το βάζουν στα πόδια. Φίλε/η μου δε δραπετεύεις από την ανάμνηση. Ποτέ δεν ξεχνάς. Απλώς μαθαίνεις να αγνοείς ή και να συμβιβάζεσαι.

Μάθε να στηρίζεις τις απόψεις, τις πράξεις και τα λάθη σου.
Δε σου κρύβω πως θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσεις για τα περισσότερα.
Χειρότερος δικαστής δεν είναι ο χρόνος, αλλά ο εαυτός μας που παίζει παιχνίδια με τον χρόνο.
Αν εσύ μείνεις μόνιμα κολλημένος/η  στο χθες, θα καταλάβεις -αργά λογικά- πως έζησες μια αόριστη ζωή.

μικρή Carol.