all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

30/8/13

╳ η απόσταση


από προσωπική συλλογή 

Όντας μακρυά από οικογένεια και στενούς συγγενείς, φίλους,-ες δε δυσκολεύτηκα στην ανάρτηση αυτής της εβδομάδας. Στα συν η ανακοίνωση των βάσεων και η "ξενιτιά" αρκετών 18άρηδων σε διάφορες επαρχιακές και μη πόλεις, και η "ξενιτιά" ορισμένων φίλων εις τας εξωτερικάς μεριά για μετεκπαίδευση και προσωπική πλήρωση. Μίλια μακρυά από την οικογενειακή θαλπωρή και τον περιποιημένο ετοιματζίδικο τρόπο ζωής. Ελευθερία ή αδυναμία; Δεν έχω σαφέστατη απάντηση, νομίζω it' s complicated (αμερικανιές για πάντα).

Απόσταση λοιπόν. Απόσταση χιλιομετρική, εγωιστική, πνευματική, ερωτική. Απόσταση μεταξύ ατόμων, καταστάσεων, αποφάσεων. Απόσταση πραγματική, νοητή, ασήμαντη. Απόσταση ηθελημένη, αδικαιολόγητη. Δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω υπερ ή κατά των διαφόρων ειδών της απόστασης, αλλά κατά την ταπεινότατη γνώμη μου, η χιλιομετρική είναι η πιο "γνωστή" και χρονικά ανώδυνη. Ξέρεις πως πας μακρυά, είτε το θες είτε το επιβάλλουν οι  καταστάσεις και κυρίως οι  επιλογές σου. Υπάρχουν μέσα που, ΟΚ δεν εκμηδενίζουν τα χιλιόμετρα-μίλια αλλά, βοηθούν στο να ξεπεραστούν κάποια "φυσικά" εμπόδια. Skype, MSN (απορώ ποιος/α το χρησιμοποιεί ακόμα), Facebook video-chat, Viber και σούξου μούξου applications (τζαμπέ). Αν θες, βέβαια, να ξεπεραστούν τα εμπόδια. 

Γιατί είμαστε και εμείς τόσο κυκλοθυμικά όντα στον πλανήτη Γη που μερικές φορές σχεδιάζουμε λεπτομερώς τα εμπόδια, και τα κάνουμε πιο περίπλοκα και από την δημιουργία βιογραφικού σε πρότυπα Europass. Εμπόδια ανάμεσα σε εμένα και εκείνο το αμαρτωλό πράγμα που με ευχαριστεί. Κακά τα ψέματα, όλα τα γλυκόαλατισμένα της ζωής είναι ή απαγορευμένα από κοινή ομολογία μιας 3άδας φίλων ή απωθημένα του κεφαλιού μιας/ενός 20χρονης/ου. Απόσταση. Κάπως έτσι καταλήγουμε να αποφεύγουμε ή να απομακρυνόμαστε από αυτό που μετά μανίας λαχταρούμε. Και κάπως έτσι φτάνεις στα ..άντα και στα ..ήντα και απολογείσαι για τις μπιπ σου. Αλλά υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Τώρα αυτομαστιγώσου (κανά 10λεπτο).

Είμαι αυτή/ος και θέλω αυτό. Παραδέξου το. Η απόσταση που δημιουργείς ανάμεσα στο θέλω σου και στον εαυτό σου δείχνει πόσο ανυπεράσπιστος/η είσαι να το αποδεχθείς και να το διεκδικήσεις. Και πραγματικά δε καταλαβαίνω γιατί παλεύουμε να αποδεικνύουμε εξισώσεις με χψ αγνώστους εις την 28η και δε παλεύουμε για να αποδείξουμε τι στο καλό είμαστε και θέλουμε. Κάνουμε τη ζωή μας τόσο περίπλοκη, που πραγματικά απορώ πως η αυτοκτονία θεωρείται παράλογη ακόμα (εσύ μείνε στο αυτομαστίγωμα). Δεν αμφιβάλω στην επίδραση της οικογένειας, της παρέας των συνομηλίκων και των ΜΜΕ (δυστυχώς) αλλά θεωρώ πως αν υπάρχει κάποιο "τέλος" (σκοπός, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη) στη ζωή μας σίγουρα δεν είναι να απομακρυνθούμε από τον εαυτό μας, αλλά να τον πλησιάσουμε και να τον γνωρίσουμε. Δίνουμε καθημερινά ευκαιρίες σε ένα μάτσο άγνωστους για μια γνωριμία και επενδύουμε ένα μάτσο σαπίλα και άρνηση σε αυτό που είμαστε και θέλουμε.

Αργά ή και πιο σύντομα, θα καταλάβεις πως είσαι μόνος/η σου. Απόσταση. Υπάρχουν άτομα που θα μας στηρίξουν σε μια πτώση μας, θα χαρούν με μια επιτυχία μας. Αλλά, είσαι μόνος/η στο να βιώσεις το 100% της πτώσης και της επιτυχίας σου. Δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται. Σε καμιά περίπτωση ο περίγυρος μας δεν είναι μηδαμινής αξίας (καλά, όχι πάντα) αλλά σκέψου πως ο ίδιος ο περίγυρος είναι αυτός που λανθάνεται κάτω/πίσω από τη προσωπική  απόσταση με το είναι ή το θέλω σου. 

Η απόσταση αντιμετωπίζεται μόνο αν αναγνωρίσεις και αποδεχθείς την ύπαρξή της. 
Μην ψάχνεις να αποδώσεις ευθύνες.
Ξεκίνα να γκρεμίζεις αδιάβατους δρόμους και μισοτελειωμένα τείχη. 
Αν θες απόσταση, περιορίσου στη χιλιομετρική.

υγ. καλή αρχή σε τρεις ψυχές που αναχωρούν για  εξωτερικά εξωτικά μέρη.

μικρή Carol.

22/8/13

◑ οι στιγμές


picture taken by wehartit.com

Αργοπορημένη σε αυτό το post. 
Αλλά να μου πεις, καλοκαίρι δίχως καθυστέρηση δε θυμίζει και πολύ Ελλάδα. Επεξεργάζομαι αν φταίει μόνο η εποχή, και το μυαλό μου αραδιάζει ένα σωρό εικόνες για την ελληνική αργοπορία παντός εποχιακών και μη συνθηκών. Δεν είναι κακία, είναι η αλήθεια κακιασμένη. 
Και λίγο εγώ ( I confess). 

Τελευταία εβδομάδα διακοπών. Τα συνοψίζει όλα. Αντίο μαμαδίστικο φαγητό, αντίο μπαμπαδίστικη καληνύχτα (κάπου εδώ δείχνεις συμπόνια) και τέλος αντίο καθαροσιδερωμένα μοσχομυρισμένα ρουχαλάκια (εδώ πια λυγίζεις). Η προσαρμογή γίνεται λιγότερη επώδυνη γνωρίζοντας ότι σε περιμένουν άνθρωποι και στιγμές για περιπετειώδεις καλοκαιρινο(γιατί ακόμα κάνω μπάνια)φθινοπωρινοχειμωνιάτικες περιπέτειες (guys, i am coming!).  

Για τις στιγμές θα σου γράψω σε αυτό το post.
Τα τελευταία 5 χρόνια (από τότε που ζω μόνη μου δηλαδή) αναθεώρησα σε πολλά πράγματα τις απόψεις μου και κατέληξα σε ένα γενικό πλαίσιο: η ζωή είναι οι στιγμές που βίωσες χθες, η στιγμή που τώρα εξελίσσεται μπροστά σου και που μετά ή αύριο δεν ξέρεις, αν θα υπάρξει επόμενη. Δεν νομίζω πως είναι τόσο δραματικό όσο ακούγεται (σε ορισμένους/ες). Στιγμές καλές, άσχημες, μοναδικές, αχώνευτες ή και προσδοκώμενες. Στιγμές παρέας, μοναξιάς, αγάπης, μίσους, ζήλιας ή και εγωκεντρισμού. Στιγμές που έρχονται ξαφνικά ή που βάζουμε το χεράκι μας και τις καρυκεύουμε έξτρα. 

Καθώς ωριμάζεις αντιλαμβάνεσαι τον διαφορετικό τρόπο που προσεγγίζεις τα γεγονότα, τις πράξεις σου και τις πράξεις των άλλων. Δε κρίνεις μόνο το αποτέλεσμα, κοιτάς πιο βαθιά πλέον, τη διάθεση ή τη προδιάθεση των αυτουργών. Αναμφίβολα, ως αγχώδης άνθρωπος, πίστευα πως η κακιά, η μαύρη και θλιβερή στιγμή είναι αυτή που σου καταστρέφει τον όμορφο κόσμο σου και τη ροδοπεταλομένη ζωή σου, μένοντας, τις περισσότερες φορές, με ένα αναπάντητο γιατί. Αργότερα συνειδητοποίησα πως όλα κάπου συμβάλουν, κάτι σου προσφέρουν. Γιατί βλέπεις, δίνουμε πολύ περισσότερη σημασία στο τι είμαστε και όχι στο τι μπορούμε να γίνουμε. 

Είναι συχνή η τάση των ανθρώπων να προσπαθούν να σβήσουν τις μαύρες ή τις γκρίζες στιγμές και να κρατήσουν μόνο τις όμορφες, τις ζεστές και τις γλυκές. Αυτές προτιμούν να τις μετατρέψουν σε αναμνήσεις, φωτογραφίες και ποιήματα. Όχι αγάπη μου,όχι δεν είναι έτσι. Έχεις μεγάλο μερίδιο στη ζωή σου, το μεγαλύτερο, αλλά δεν κάνεις κουμάντο μόνο εσύ. Δε λυπάμαι που στο λέω (κακιά). Η ζωή δεν είναι μονόπλευρη. Δεν είναι ατέλειωτα χαχανιτά,γλέντια και άσπρο πάτο. Είναι και ο πάτος ο κυριολεκτικός. Αν πιστεύεις στην ύπαρξη του καλού, αναμφισβήτητα  οφείλεις να πιστέψεις και στο άλλο, το σκοτεινό άκρο.

Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι που έγινε, κάτι που βίωσες. Κακά τα ψέματα, η αναίρεση δεν υπάρχει στις στιγμές, στη ζωή. Όσο πιο γρήγορα συμφιλιωθούμε και με τις δύο όψεις του νομίσματος, τόσο πιο σύντομα θα απολαύσουμε τη στιγμή και κατ'επέκταση, τη ζωή. Μην ξεχωρίζεις τις στιγμές. Μην κρατάς μόνο ό,τι σε συμφέρει και σε γαληνεύει. Δεν είμαστε φτιαγμένοι μόνο για να αντέχουμε στη βροχή από ζαχαρωτά. Μπόρες και πλημμύρες μπορείς να αντιμετωπίσεις, αρκεί να εκμεταλλευτείς με το σωστό τρόπο όσα έμαθες από προηγούμενες στιγμές που δοκιμάστηκες. Είσαι άνθρωπος, όχι βράχος. Μην διαστάσεις να κλάψεις σε ό,τι σου μαυρίζει τη ψυχή φοβούμενος/η ότι θα σε αποκαλέσουν δειλό/η (καθρεφτάκι).

 Κάνουμε επιλογές στο τι θα φάμε, τι θα βάλουμε, τι θα κάνουμε το απόγευμα αλλά δυστυχώς ή και ευτυχώς δεν μπορούμε να διαλέξουμε εύκολο ή δύσκολο τρόπο ζωής. Ακόμα και αν το κάνεις, και δε λυπάμαι (πολύ κακιά) που στο λέω, δεν θα έχεις ζήσει ανθρώπινα.

Η ζωή δεν είναι σαν τα παιχνίδια τύπου game over και replay.
Είναι μια φορά (σε αυτό το σώμα τουλάχιστον).
Θα ζήσεις;


υ.γ. καλή αρχή σε μια ψυχή εκεί στη Σκανδιναβία.

μικρή Carol.

11/8/13

☍ το στεφάνι


picture taken by wehearti.com


Αγαπητή/-έ αναγνώστρια/-η,
μη το πάρεις (πολύ) προσωπικά το post που ακολουθεί. 
Βασικά, αν ετοιμάζεσαι για κάτι πολύ σοβαρό (βλ. αρραβώνα,γάμο,λογοδέσιμο) μη το διαβάσεις, για να μη νιώθω (πολλές) τύψεις. Ραντεβού στο επόμενο, δε θα στεναχωρηθώ (πολύ). 

Του στεφανιού τα λόγια θα σου γράψω σε αυτό το post.
Ήδη νιώθω τα άκρα μου να μουδιάζουν, ο λαιμός μου να έχει μποτιλιάρισμα, το μυαλό μου να πετάει κεραυνούς και τα μάτια μου να πλημμυρίζουν,σίγουρα όχι από χαρά.
Ώστε στεφάνι. Κοίτα, στεφάνια βλέπω και στις κηδείες και στους γάμους. Μάλλον δεν θα έχουν και μεγάλη διαφορά (εδώ υποτίθεται πως γελάς).

Λένε πως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, ερωτευόμαστε μια φορά και αγαπάμε μέχρι να πληγωθούμε. 
Ενθουσιασμός. Έρωτας. Αγάπη. Μια σύγχρονη εκδοχή του τριαδικού συστήματος, η εξελικτική πορεία μιας σχέσης. Δεν θα σου αποκαλύψω τα μυστικά της τέλειας σχέσης, γιατί πολύ απλά το "τέλεια" είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό και φυσικά δεν θεωρώ πως υπάρχει μυστική συνταγή για την ευτυχία. Γνωρίζουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, αλλά καμιά φορά το αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί; Θαρρώ πως είμαστε σατανικά δυνατοί προκειμένου να κυνηγήσουμε την ευτυχία μας από το δύσκολο μονοπάτι, έτσι απλά για να αποδείξουμε ότι μπορούμε. Ή γιατί το δύσκολο, το μυστηριώδες και το αναπάντεχο κρύβει μια άτιμη γοητεία και μπόλικη περιπέτεια που ψοφάμε να ζήσουμε. Άλλωστε, δεν είμαστε και στο Αμέρικα, εκεί που με ένα take away καφέ και μια στοίβα βιβλία προχωρώντας αμέριμνη πέφτει πάνω σου αυτός ο ΕΝΑΣ, so επαναπροσδιόρισε τη πραγματικότητα.

Καλημέρες, αγκαλιές, φιλιά, βόλτες, ταξίδια, φωτογραφίες, cupcakes, διάβασμα παρέα στη βιβλιοθήκη, λίγη ένταση για ισορροπία και αρκετά χαμόγελα και λίγα δάκρυα (πάλι για την ισορροπία). Και κάπως έτσι έρωτας, κάπως έτσι σ'αγαπώ-μ'αγαπάς. Και όλα είναι πολύχρωμα ωραία. Μέχρι που κάτι σπάει. Γιατί πάντα σπάει, κάτι. Δοκιμασία. Αλήθεια, δεν ξέρω να σου πω πόσες φορές θα το ζήσεις όλο αυτό. Πόσες θα είναι αληθινές, με νόημα, και πόσες απλά για το εγωιστικό κορμάκι σου. Ξέρω, όμως, πως δεν ερωτεύεσαι μια φορά, παραδέξου το. Δεν είναι λάθος, δεν είναι αμαρτία, δεν είναι απιστία στην ανάμνηση των όμορφων στιγμών που έζησες. Ναι, ναι, αλλά μια φορά είναι ο δυνατός ο έρωτας. Κουραφέξαλα μανδάμ. Κάπως έτσι είναι η δυστυχία. Περιμένοντας να ζωντανέψει η ανάμνηση.

Και άμα ερωτευόμαστε πάνω από μια φορά, πως καταλήγουμε στο ιδανικό; Ιδανικό; Ιδανικό what? Σοβαρό σφάλμα η ψευδαίσθηση της ύπαρξης του ιδανικού. Κάπως έτσι χάνονται οι στιγμές. Κάπως έτσι δυστυχία. Αν περιμένεις να χιλιοερωτευετείς με σκοπό να βρεις το ιδανικό και να δέσεις το γάιδαρό σου, είσαι ήδη στη χώρα των αποθανόντων, ψυχικά αποθανόντων. Απορώ πως μπορεί κάποια/-ος να ξεκινά το ταξίδι της σχέσης με σκοπό το στεφάνι. Μα είναι τρέλα, καταδίκη, σχιζοφρένεια. Κι όμως, υπάρχουν και δαύτα. Γνωριστήκαμε, είμαστε στο στάδιο "θέλω ένα συρτάρι στο σπίτι σου" μετά περνάμε στο στάδιο "χώρο στη ντουλάπα" και μετά "σαν το σπίτι σου" και τέλος "σπίτι μας". Και μετά από 14 μήνες, κου-κου σπιτάκια μας.  Αν ο γάμος καταστρέφει τον έρωτα; Μάλλον δεν υπήρξε ποτέ έρωτας. Κάπως έτσι δυστυχία.

Τώρα θα μου πεις, είσαι 23 (μαρή) και μιλάς για κάτι τόσο σημαντικό, όπως ο γάμος. Δεν ξέρεις τίποτα, μπλα μπλα και δώσε βρίσιμο (σαν Ελληνάρες που είμαστε). Δεν ξέρω και να σου πω την αλήθεια δε θέλω να μάθω. Ένας θεσμός που εν μέρει έχει κάτι το ρατσιστικό (δες απαγόρευση γάμων ομοφυλόφιλων) δεν με αγγίζει. Δεν με αγγίζει το να μάθουν 175 άτομα με ποιον είμαι ερωτευμένη, δε με αγγίζουν τα πανηγύρια, τα καημένα ζωντανά που τρως χορεύοντας σαν κατσίκι. Δεν με αγγίζει τίποτα που γίνεται για τα μάτια ενός τρίτου με σκοπό του να σε κρίνει. Δεν με αγγίζει το να είσαι 18 ή 22 και να θες οικογένεια. Δεν πάσχω από σχεσοφοβία. Ίσως είναι αυτό το παραμύθι του " δε θα είμαι ποτέ αγαπημένο ζευγάρι όπως οι γονείς μου". Όμως, μην ξεχνάς, τα παραμύθια είναι όμορφα, αλλά τα προτιμάμε πριν τον ύπνο.


Ζήσε, άσε τον εαυτό σου ελεύθερο.
Κάνε λάθη.
Μην επιδιώξεις να γυρίσεις στο παρελθόν. Αυτό τελείωσε.
Δες το σαν ευκαιρία.

υ.γ. κάποιες απόψεις αλλάζουν με το καιρό, ας προσευχηθούμε στο να λογικευτώ.

μικρή Carol.