all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

11/8/13

☍ το στεφάνι


picture taken by wehearti.com


Αγαπητή/-έ αναγνώστρια/-η,
μη το πάρεις (πολύ) προσωπικά το post που ακολουθεί. 
Βασικά, αν ετοιμάζεσαι για κάτι πολύ σοβαρό (βλ. αρραβώνα,γάμο,λογοδέσιμο) μη το διαβάσεις, για να μη νιώθω (πολλές) τύψεις. Ραντεβού στο επόμενο, δε θα στεναχωρηθώ (πολύ). 

Του στεφανιού τα λόγια θα σου γράψω σε αυτό το post.
Ήδη νιώθω τα άκρα μου να μουδιάζουν, ο λαιμός μου να έχει μποτιλιάρισμα, το μυαλό μου να πετάει κεραυνούς και τα μάτια μου να πλημμυρίζουν,σίγουρα όχι από χαρά.
Ώστε στεφάνι. Κοίτα, στεφάνια βλέπω και στις κηδείες και στους γάμους. Μάλλον δεν θα έχουν και μεγάλη διαφορά (εδώ υποτίθεται πως γελάς).

Λένε πως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, ερωτευόμαστε μια φορά και αγαπάμε μέχρι να πληγωθούμε. 
Ενθουσιασμός. Έρωτας. Αγάπη. Μια σύγχρονη εκδοχή του τριαδικού συστήματος, η εξελικτική πορεία μιας σχέσης. Δεν θα σου αποκαλύψω τα μυστικά της τέλειας σχέσης, γιατί πολύ απλά το "τέλεια" είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό και φυσικά δεν θεωρώ πως υπάρχει μυστική συνταγή για την ευτυχία. Γνωρίζουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, αλλά καμιά φορά το αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί; Θαρρώ πως είμαστε σατανικά δυνατοί προκειμένου να κυνηγήσουμε την ευτυχία μας από το δύσκολο μονοπάτι, έτσι απλά για να αποδείξουμε ότι μπορούμε. Ή γιατί το δύσκολο, το μυστηριώδες και το αναπάντεχο κρύβει μια άτιμη γοητεία και μπόλικη περιπέτεια που ψοφάμε να ζήσουμε. Άλλωστε, δεν είμαστε και στο Αμέρικα, εκεί που με ένα take away καφέ και μια στοίβα βιβλία προχωρώντας αμέριμνη πέφτει πάνω σου αυτός ο ΕΝΑΣ, so επαναπροσδιόρισε τη πραγματικότητα.

Καλημέρες, αγκαλιές, φιλιά, βόλτες, ταξίδια, φωτογραφίες, cupcakes, διάβασμα παρέα στη βιβλιοθήκη, λίγη ένταση για ισορροπία και αρκετά χαμόγελα και λίγα δάκρυα (πάλι για την ισορροπία). Και κάπως έτσι έρωτας, κάπως έτσι σ'αγαπώ-μ'αγαπάς. Και όλα είναι πολύχρωμα ωραία. Μέχρι που κάτι σπάει. Γιατί πάντα σπάει, κάτι. Δοκιμασία. Αλήθεια, δεν ξέρω να σου πω πόσες φορές θα το ζήσεις όλο αυτό. Πόσες θα είναι αληθινές, με νόημα, και πόσες απλά για το εγωιστικό κορμάκι σου. Ξέρω, όμως, πως δεν ερωτεύεσαι μια φορά, παραδέξου το. Δεν είναι λάθος, δεν είναι αμαρτία, δεν είναι απιστία στην ανάμνηση των όμορφων στιγμών που έζησες. Ναι, ναι, αλλά μια φορά είναι ο δυνατός ο έρωτας. Κουραφέξαλα μανδάμ. Κάπως έτσι είναι η δυστυχία. Περιμένοντας να ζωντανέψει η ανάμνηση.

Και άμα ερωτευόμαστε πάνω από μια φορά, πως καταλήγουμε στο ιδανικό; Ιδανικό; Ιδανικό what? Σοβαρό σφάλμα η ψευδαίσθηση της ύπαρξης του ιδανικού. Κάπως έτσι χάνονται οι στιγμές. Κάπως έτσι δυστυχία. Αν περιμένεις να χιλιοερωτευετείς με σκοπό να βρεις το ιδανικό και να δέσεις το γάιδαρό σου, είσαι ήδη στη χώρα των αποθανόντων, ψυχικά αποθανόντων. Απορώ πως μπορεί κάποια/-ος να ξεκινά το ταξίδι της σχέσης με σκοπό το στεφάνι. Μα είναι τρέλα, καταδίκη, σχιζοφρένεια. Κι όμως, υπάρχουν και δαύτα. Γνωριστήκαμε, είμαστε στο στάδιο "θέλω ένα συρτάρι στο σπίτι σου" μετά περνάμε στο στάδιο "χώρο στη ντουλάπα" και μετά "σαν το σπίτι σου" και τέλος "σπίτι μας". Και μετά από 14 μήνες, κου-κου σπιτάκια μας.  Αν ο γάμος καταστρέφει τον έρωτα; Μάλλον δεν υπήρξε ποτέ έρωτας. Κάπως έτσι δυστυχία.

Τώρα θα μου πεις, είσαι 23 (μαρή) και μιλάς για κάτι τόσο σημαντικό, όπως ο γάμος. Δεν ξέρεις τίποτα, μπλα μπλα και δώσε βρίσιμο (σαν Ελληνάρες που είμαστε). Δεν ξέρω και να σου πω την αλήθεια δε θέλω να μάθω. Ένας θεσμός που εν μέρει έχει κάτι το ρατσιστικό (δες απαγόρευση γάμων ομοφυλόφιλων) δεν με αγγίζει. Δεν με αγγίζει το να μάθουν 175 άτομα με ποιον είμαι ερωτευμένη, δε με αγγίζουν τα πανηγύρια, τα καημένα ζωντανά που τρως χορεύοντας σαν κατσίκι. Δεν με αγγίζει τίποτα που γίνεται για τα μάτια ενός τρίτου με σκοπό του να σε κρίνει. Δεν με αγγίζει το να είσαι 18 ή 22 και να θες οικογένεια. Δεν πάσχω από σχεσοφοβία. Ίσως είναι αυτό το παραμύθι του " δε θα είμαι ποτέ αγαπημένο ζευγάρι όπως οι γονείς μου". Όμως, μην ξεχνάς, τα παραμύθια είναι όμορφα, αλλά τα προτιμάμε πριν τον ύπνο.


Ζήσε, άσε τον εαυτό σου ελεύθερο.
Κάνε λάθη.
Μην επιδιώξεις να γυρίσεις στο παρελθόν. Αυτό τελείωσε.
Δες το σαν ευκαιρία.

υ.γ. κάποιες απόψεις αλλάζουν με το καιρό, ας προσευχηθούμε στο να λογικευτώ.

μικρή Carol.


6/8/13

♔ η ανθρωπιά

picture taken by weheartit.com

Συνεπής στο ραντεβού μου για αυτή την εβδομάδα.
Ελπίζω να απολαμβάνετε τις όποιες διακοπές σας ή να χαίρεστε την ασχολία (για να μη πω υποχρέωση,δουλειά κτλ) σας σε κάποιο εν δυνάμει δροσερό μέρος περιτριγυρισμένες/-οι από θετική αύρα και άτομα που χρωματίζουν όμορφα τις στιγμές σας. 

Κάτι η ζέστη, κάτι το αλάτι στα μαλλιά, κάτι η εμμονή μου να βρίσω εξηγήσεις σε όλα, αλλά όχι απαραίτητα και λύσεις (γιατί, πες μου γιατί συμβαίνει αυτό) συνέβαλαν στην απόκτηση τροφής για το στρογγυλό μου κεφάλι. Βέβαια, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με τέτοιου είδους τροφές, ήταν σε ακατέργαστη μορφή, οπότε έπρεπε να την επεξεργαστώ κατάλληλα, για να μπορώ να αντλήσω τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία, βιταμίνες  και τα υπόλοιπα μπούρου μπούρου που όλα αυτά βοηθούν σε κάτι μπλα μπλα. Αυτό που αποκαλώ, λοιπόν, ως τροφή είναι το ακόλουθο ερώτημα: ανθρωπιά τι;

Το να είσαι άνθρωπος είναι αρκετό για να έχεις και ανθρωπιά;  Και τα δύο ουσιαστικά ανήκουν στην ίδια οικογένεια λέξεων. Η ανθρωπιά στον δικό μου κόσμο είναι ένα μαγικό χαρακτηριστικό στη προσωπικότητα ενός ατόμου. Έχει περιτύλιγμα αγνό και εσωτερικό καλό με περιεχόμενο αλτρουιστικό. Ο άνθρωπος στον δικό μου κόσμο διαλέγει το δρόμο του. Ακόμα και τον σωστό να πάρει (αν όντως υπάρχει σωστό και λάθος) έχει να πάρει αποφάσεις και να κάνει επιλογές. Αυτές τον διαμορφώνουν και τον δικαιολογούν. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Βασικά, δε ξέρω καν  αν υπάρχουν άνθρωποι.

Κάπου πήρε το μάτι μου την εξής φράση "γνωρίζοντας τους ανθρώπους καλύτερα, αγάπησα τα ζώα". Μεγάλη κουβέντα τώρα. Άνθρωπος,ζώα,ανθρωπιά. Πόσες σκέψεις μπορείς να κάνεις με αυτές τις λέξεις. Πόσες αλήθειες και πόσα ψέματα μπορείς να πεις, ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό.

Και για να λέμε αλήθειες, να σου πω και τη δικιά μου. Εγώ και ζώο κανένας δεσμός. Εγώ και ζώο όχι μίσος ή απέχθεια. Εγώ και ζώο απλώς συγκατοικούσαμε στον ίδιο κόσμο και ζούσαμε τις ζωές μας,τις διαφορετικές ζωές μας.  Μέχρι που μοιραστήκαμε το ίδιο σπίτι και ζούμε τη ζωή μας. Είμαι εγώ και το σκυλί μου για εσένα. Εγώ και το παιδί μου για εμένα.

Αν έχεις λεφτά να διαθέσεις, πάρε ένα φόρεμα, ένα αυτοκίνητο, μια μεζονέτα, όχι μια ψυχή.
Αν έχεις ανθρωπιά, υιοθέτησε ένα πλάσμα που θέλει βοήθεια, αγάπη και παρέα.
Δεν έχεις ανθρωπιά επειδή είσαι άνθρωπος. Ευτυχώς.
Έχεις τη δύναμη να νιώθεις ηγέτης απέναντι σε ανυπεράσπιστες ψυχές; Ας είσαι η επόμενη.

Προβληματίσου.


μικρή Carol.








1/8/13

♯ το εγκεφαλικό


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα !

Μπήκαμε και στον Αύγουστο, τον υποθετικά τελευταίο μήνα του καλοκαιριού και μάλλον τον πιο καυτό (ατς).  Συνεχίστε να απολαμβάνετε τις βουτιές σας, πραγματικές ή εικονικές και τη συλλογή των αναμνήσεων που θα σας ζεσταίνουν το χειμώνα που μας έρχεται (γιατί καλοριφέρ δεν προβλέπεται).Σε αυτό το post αποφάσισα (με δημοκρατικές διαδικασίες) να ασχοληθώ με τα του εγκεφάλου. Μη σας τρομάζει ο τίτλος, άλλωστε κακά τα ψέματα και αυτό στη ζωή είναι (γκολ στην αισιοδοξία).

 Οι σκέψεις, που γίνονται προβλήματα,δάκρυα,λόγια,κίνητρα,ενέργειες,επιτυχία ή αποτυχία, εικόνες ή και αντικείμενα,στιγμές ακόμα και όνειρα, ξεκινούν από το μυαλουδάκι σου. Βέβαια κάθε μυαλουδάκι είναι διαφορετικό, όχι στα εκατοστά των ημισφαιρίων, αλλά στο τρόπο που αντιλαμβάνονται και εκκινούν  τη λειτουργία σκέψης.  Κατ' εμέ ο εγκέφαλος είναι μόνιμα ρυθμισμένος στη λειτουργία stand by. Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του.

Ανισόρροπες ιδέες, μαύρες σκέψεις. Έντονες αναμνήσεις, θολές συγκινήσεις. Τα καλύτερα μας χρόνια, οι δύσκολες μέρες. Μπορείς με ένα βλέμμα στον ουρανό να θυμηθείς το δυνατό σου μεθύσι, με μια επιστροφή στο πατρικό σου, τα 15α γενέθλιά σου (τότε που η μάνα σου καθάριζε την τούρτα από τις κουρτίνες), με μια βόλτα στη παραλία, τα πρώτα σου μπρατσάκια. Και κάπως έτσι χαμογελάς. Ωστόσο, με ένα βλέμμα στον ουρανό μπορείς να θυμηθείς το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, με μια επιστροφή στο πατρικό, το γιουβέτσι που σε καρτερούσε στο τραπέζι της Τρίτης, με μια βόλτα στη παραλία, τον έρωτα που σε πρόδωσε. Και κάπως έτσι λησμονάς. Αλίμονο, αυτός ο εγκέφαλος είναι μια συσκευή αποθήκευσης.  Κατ' εμέ ο εγκέφαλος έχει μνήμη συν άπειρον. 
Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. 

Είναι αυτό που φαίνεται,ή μήπως κάτι άλλο; Άσπρο, μαύρο ή μήπως γκρι; Πολύχρωμο; Καλό ή κακό; Επιτυχημένο, αποτυχημένο ή απροσδιόριστο; Σωστό ή λάθος; Κάπως έτσι βασανίζουμε το μυαλουδάκι μας να προσδιορίσει το γεγονός που τον ενεργοποίησε. Δεν είναι λίγες οι φορές που χρειάζεται μέρες, ίσως και εβδομάδες, γιατί όχι και κάποιο μεγαλύτερο διάστημα, προκειμένου να αποφανθεί.  Αλλά, αλήθεια ο εγκέφαλος έχει τον σωστό αλγόριθμο για να αποφανθεί; Υπάρχει αλγόριθμος; Και είναι ο σωστός;!  Και έχουμε όλοι τον ίδιο, αφού οι εγκέφαλοί μας είναι διαφορετικοί; Ποια να είναι τα κριτήρια, ποια τα όρια και που βρίσκονται οι παρωπίδες; 
Αυτό μου φαντάζει τρομακτικό. 

Μα είναι. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να βάλεις σειρά εκεί που θέλεις το χάος να κυριαρχήσει. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να επιβάλεις το χαμόγελο εκεί που θες να λυγίσεις. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να σιωπήσεις  εκεί που θες να βγεις να αποκαλύψεις. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να τρέξεις εκεί που θες να αντιμετωπίσεις.
Ο εγκέφαλος δε θα πάψει να επεξεργάζεται τις σκέψεις και να καταλήγει στο πιθανό. Ο δικός σου εγκέφαλος, τις δικές σου σκέψεις. Ο δικός μου, τις δικές μου. Μπορεί να μην συναντηθούν, αλλά θα είμαστε ευτυχισμένοι, δε νομίζεις; 

Οι πόλοι του εγκεφάλου. Οι πόλοι των σκέψεων.
Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. 


μικρή Carol.