all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα unawareness. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα unawareness. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

26/11/14

☢ η άγνοια


picture via weheartit.com


Καλησπέρα σας once again!
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά κυριευμένοι κάθε μέρα όλο και περισσότερο από την προσμονή των Χριστουγέννων. Δεν είναι δα και δύσκολο αυτό. Ο καιρός πάγωσε, οι βιτρίνες στολίστηκαν, οι δρόμοι φωταγωγήθηκαν και οι selfies με τα παντός τύπου χριστουγεννιάτικα δεντράκια/ καραβάκια δίνουν και παίρνουν στα social media. 

Καλά, δεν ανοίγω κουβέντα για τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες που αλωνίζουν αφεντικά στα ζαχαροπλαστεία και στους φούρνους. Και μέσα σε αυτό το παγωμένο κυριολεκτικά, αλλά ζεστό μεταφορικά κλίμα εμένα μου την κοπάνησε να φτιάξω lemon pie. Και έφτιαξα. Τώρα παγώνει, αλλά στο επόμενο άρθρο θα σας πω τι κατάφερα και ίσως αν είστε τυχεροί/-ες να σας δώσω τη συνταγή. Λίγη ξινίλα στη τόση γλυκάδα που κυριαρχεί τριγύρω δεν έβλαψε κανέναν/καμιά, έτσι θαρρώ τουλάχιστον. 

Και επιστροφή στα του επικείμενου post. 
Η άγνοια. 
Τζ τζ. 
Ολίγον άστοχη η επιλογή του σημερινού post, διότι, εμείς ως Ελληνάρες δεν υφίσταται να μιλούμε για άγνοια και αμάθεια. Τα γνωρίζουμε όλα και έχουμε εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Στη χειρότερη προσποιούμαστε ότι κάτι δεν είναι απόκτημα της γνώση μας, μόνο και μόνο γιατί θα υπάρχει κάποιου είδους αξιόλογο κέρδος.
Άτσα μαγκιές το έθνος μας!

Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω τους δύο πασίγνωστους κατ' εμέ μύθους γύρω από την άγνοια που σε μια πρόσφατη συνομιλία μου ειπώθηκαν και με εξέπληξαν εν έτει 2000 και 14 (15 οσονούπω):
1. η άγνοια είναι δύναμη και 
2. η άγνοια είναι ευτυχία. 
Και μη μου πεις πως έρχεσαι αντιμέτωπος/-η με αυτούς για πρώτη φορά, γιατί τώρα βγάζω τη lemon pie από το ψυγείο και στη φοράω σκούφο. 
(Συγνώμη) Παραφέρθηκα, επιστροφή (στη λογική και σ)την ευγένεια. 

Είναι τουλάχιστον λυπηρό να υπάρχουν διάσπαρτες μονάδες που υποστηρίζουν ακόμα πως η άγνοια είναι προτιμότερη από τη γνώση. Και ακόμα πιο λυπηρό να δικαιολογούνται με το σαθρό επιχείρημα της ανυπαρξίας των πόρων για εύρεση της γνώσης. Αχ αυτή η τεμπελιά, επάγγελμα να ήταν να ήμουν εισοδηματίας ή επιπλοποιός (ανατομικοί καναπέδες για ατέλειωτες ώρες αράγματος και καψίματος των μικροεγκεφαλικών κυττάρων). Παραδέξου το, είναι ζήτημα επιλογής και θέλησης. 

Από μικρά μας ταϊζουν μπόλικη αμάθεια. Το χειρότερο είναι πως είναι εσκεμμένο και προσχεδιασμένο το έγκλημα και φυσικά διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά. Ας πούμε ότι πεθαίνει ένας, και μια "νορμάλ" ερώτηση 5χρονου είναι "και τώρα που πήγε;" και έρχεται η  "νορμάλ" απάντηση "είναι ψηλά στον ουρανό και μας κοιτάει,θα μας προσέχει από 'κει" και ξάφνου το 5χρονο αρχίζει  να κοιτά τον ουρανό κατουρημένο από τον φόβο της νεκρικής κυριαρχίας. Ένα λάιτ παράδειγμα όσο αστείο και αν σας φαντάζει. Καλύτερα, να μην ανοιχτώ σε παραδείγματα από Μ.Μ.Ε. ,και εκπαιδευτικό /πολιτικό σύστημα. Όπως και να το κάνεις πως να συνηθίσεις στον ήλιο άμα έχεις αγαπήσει το σκοτάδι;

Άλλωστε το αγαπημένο χόμπι του είδους μας είναι η δημιουργία ψευδαισθήσεων, φαντασμάτων και κυρίως των εύκολων απόψεων. Το μπαλόνι της άγνοιας, το οποίο φουσκώνεις με σκοπό να ζήσεις μέσα του, έχει κάποιο οξυγόνο που θα σου προσφέρει δύναμη και ευτυχία, αλλά με ημερομηνία λήξης. Θα σκάσει σε ανύποπτη στιγμή. Μετά θα κοίτας σα χάνος τον ουρανό και θα κάνεις παρέα στα φαντάσματά σου. Βέβαια να μου πεις, αυτά δε μιλούν, επομένως κι εκεί το πάνω χέρι θα έχεις. 
Άρα και δυνατός και ευτυχισμένος, once again. 

"Το πρόβλημα με την άγνοια είναι ότι συσσωρεύει αυτοπεποίθηση καθώς προχωράει." 
(Άγνωστος)


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.