all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα opinions. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα opinions. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29/3/14

∓ οι αλλαγές


picture taken by weheartit.com



Καλησπέρα και καλησπέρα!
Πιεστική η εβδομάδα που μας πέρασε. Αλήθεια, αυτά τα "καλύτερα" με τα πόδια κατεβαίνουν; 
Όπως και να 'χει, μασάνε οι πέτρες; Δε μασάνε. Ευχαριστώ τη Νίκη και τη Ρούλα που μου το επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά. Ο μήνας τελειώνει. Απολαυστική εμπειρία η συμμετοχή μου στο photo-shooting της φίλης μου και σχεδιάστριας των υπέροχων κοσμημάτων και ρούχων  ~ Art in Wonderland ~ ~ by Nicky σε συνεργασία με την Art Director Ευηλένα Μ. Ωστόσο, δεν είμαι και στα πολύ high μου και είπα να καταπιαστώ με ένα -φαινομενικά- αδιάφορο θέμα, όπως διαπιστώσατε και από τον τίτλο. Υπόσχομαι θα είμαι σύντομη, γιατί καμιά φορά χρειάζεται να μετράς τα λόγια σου και να αφήνεις χώρο για τις πράξεις σου. 

Οι αλλαγές, λοιπόν. Μικρές, μεγάλες, αδιάφορες, αισθητές και παράταιρες. Συνοδευμένες με τη φράση "από Δευτέρα μωρέ". Εννοώντας την Καθαρά. Βαριόμαστε; Απαισιοδοξούμε; Αδιαφορούμε συνειδητά; Σε κάθε περίπτωση το πιάτο δε θα πετάξει μόνο του για τη μαγική χώρα του νεροχύτη. Διακατεχόμαστε από το πνεύμα της αποβλακωμένης κινδυνολογίας. Δεν κάνουμε το επόμενο βήμα προτάσσοντας ως επιχείρημα τα δικαιώματα του ανεμιστήρα και της γόμας. Δεν είμαστε σε θέση να αλλάξουμε μια κατάσταση που δε μας ευχαριστεί, γιατί απλά βολευόμαστε. Αλλαγή; Που καιρός για πρίγκιπες. 

Δε μιλάω για να αλλαγή δουλειάς με καθαρό κίνητρο την ευχαρίστησή σου, ξέρω σε ποια χώρα ζούμε ή για ευτυχισμένο γάμο με κύριο κίνητρο να εγκαταλείψεις το παιδικό δωμάτιο. Μιλάω για απλά πράγματα. Από τη πρωινή μίζερη κακοκεφιά σου μέχρι τις απαράδεκτες συνήθειες της καθημερινότητάς, όπως η φαστ-φουντάδικη διατροφή σου. Το καλύτερο είναι όταν επιβάλλεται να προσαρμοστείς σε μια αλλαγή της οποίας δεν ήσουν εξ αρχής υπέρ ή μέτοχος της υλοποίησής της. 'Έχεις προπαγανδίσει σε όλες τις γλώσσες λανσάροντας τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις του '72 στον 21ο αιώνα. Τι και αν φτάσουμε στον Κρόνο, τι και αν η νανοτεχνολογία προοδεύσει δραματικά, τι και αν ο Ηρακλής (;!) πάρει το πρωτάθλημα, τι και αν η Apple γίνει Apricot, ο ιός της αποβλακωμένης κινδυνολογίας θα είναι επικίνδυνα μεταδοτικός. Είναι ο φόβος. Σε καταλαβαίνω, η ύπαρξη της αμφιβολίας είναι απόδειξη της ανθρώπινης υπόστασης μας. Είναι το ρίσκο. Μα αξίζει, επιβεβαιώνουν οι πιο ειδικοί από 'μένα την κοντή. Θαρρώ, άλλωστε, πως μπορούμε να αντέξουμε δίχως δράμα για μια-δυο εβδομάδες. 

Περιμένουμε τον από μηχανής θεό για να βελτιώσει ή να αποτρέψει αυτό που εσύ βαριέσαι ή διστάζεις να αντιμετωπίσεις κατάμουτρα. Η υπομονή δεν είναι λύση, είναι εμπόδιο. Λένε πως ο χρόνος αποφασίζει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Καλά, βάλε μονωτική στο κώλο και στο καναπέ σου και ανάμενε. Μπούρδες. Δεν υπάρχει ούτε σταθερό "ναι" ούτε και αμετάκλητο "όχι". Και που είσαι στενόμυαλε τύπε, ο χρόνος δε λέει ούτε ναι ούτε όχι. Και τα πιστεύω και τα ιδανικά και οι κάποτε σωστές επιλογές αλλάζουν. Δύσκολα, αλλά αλλάζουν. Ας το παραδεχτούμε, η αποφασιστικότητα δεν είναι από τα δυνατά στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Όλα αλλάζουν, αυτός είναι ο σκοπός της εξέλιξης. Μας αποθαρρύνει η διαδικασία αλλά μας ανταμείβει το αποτέλεσμα. Το να είσαι ανοιχτόμυαλος δε σε κάνει αυτομάτως αναρχικό, γκέι ή επιστήμονα. 

Τώρα, αν εσύ θες να μείνεις μια αποστειρωμένη μπουρμπουλήθρα από τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, σόδα με λεμόνι και στη δουλειά αύριο με το κάρο. 

Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Peter Drucker: "Το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για το μέλλον είναι ότι θα είναι διαφορετικό" . Πώς έχουμε συνδυάσει το διαφορετικό με την κόλαση και τα καζάνια, ουδέποτε θα κατανοήσω.

μικρή Carol.

7/10/13

✞ το εγώ


picture taken by wehartit.com


Δευτέρα.
Επαγγελματικά, και όχι μόνο, φορτωμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο. 
Οκτώβρης! 
Φθινόπωρο για τα καλά εδώ στον Βόλο. 
Βροχή, κρύο, αχνιστό τσάι, μποτάκια, πουλόβερ, πάπλωμα. 
Το συνηθίζω.

Σε πολλά από τα προηγούμενα (αν όχι σε όλα) posts μου δίνω άμεσα ή έμμεσα βαρύτητα στο εγώ. Κάποιες/οι το παίρνετε στραβά, θεωρώντας μάλλον πως παραμερίζω την έννοια του κοινωνικού περίγυρου, τις δεύτερες ή και τρίτες απόψεις και γνώμες. Για να διώξω τα όποια σύννεφα έχουν δημιουργηθεί, σου γράφω τη γνώμη μου, χωρίς να σημαίνει πως θα την αποδεχθείς κιόλας.  Γιατί να σου πω την αλήθεια, ούτε οι πατάτες τηγανητές αλλά ούτε και η σοκολάτα αρέσουν σε όλες/ους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, αυτά που υποτίθεται όλοι γνωρίζουμε, εφαρμόζουμε,και κάπου - κάπου κρυφοκράζουμε. Σαν ωραία τυπάκια που είμαστε, έχουμε γίνε ειδήμονες στο να λέμε την άποψή μας για όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Μπορούμε να δώσουμε συν άπειρο συμβουλές για το χαρακτήρα, τα πεπραγμένα και  τις συνήθειες σε ένα μάτσο άγνωστους γνωστούς στο δήθεν πλαίσιο της φιλικής σχέσης. Έξτρα μπόνους σε όσες/ους είναι και ειλικρινείς. Και έρχεται η ρημαδοώρα που σου λένε πες μας λίγα πράγματα για τον εαυτό σου, τι γνώμη έχεις για εσένα και τα συναφή, και κοκκαλώνεις όπως οι καταστηματάρχες των frozen yogurts που έβαλαν λουκέτο, poor guys. Και το παίζεις ανετίλα και γιο λέγοντας, ρωτήστε τη παρέα μου, poor guys. 

Από τις 24 ώρες της ημέρας, τις 15 έχεις κάτι που απασχολεί το μισοάδειο κεφάλι σου. Το κοπανάς απο 'δώ και απο 'κει μέχρι που έρχεται η ώρα και το αποκαλείς "πρόβλημα". Και επειδή δεν έχεις ούτε κριτική σκέψη, ούτε μια γενική αίσθηση πρωτοβουλίας και προσωπικής άποψης καταφεύγεις στην άλογη λογική των ειδημόνων φίλων σου. Η παραπάνω τακτική επικρατεί και στη περίπτωση που υπάρχει όντως κάποιο (σοβαρό) πρόβλημα. Α, και όταν η λύση-απάντηση δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου ή σε προσβάλλει ενεργοποιείται το χάρισμα του "λέω όχι" πάντα κρατώντας ισχυρό το διπλωματικό τουπέ, poor guys.

Σαφώς, οι φίλοι/ες και η οικογένεια μας μπορούν μέσα από περιστατικά να δώσουν μια κάπως ολοκληρωμένη, άλλα όχι πάντα αντικειμενική, εικόνα για το ποιες/οι είμαστε και που φτάνουν τα κυβικά μας. Δεν αντιλέγω στην ευεργετική πλευρά της ανταλλαγής απόψεων και συμβουλών. Ωστόσο, έχω ενστάσεις. Καταλήγουμε στο να φτάνουμε άνω των 25 και είμαστε μαμμόθρεφτα της γνώμης του Τάκη-Μάκη και της Μαρίκας-Χαρούλας. Δεν μπορούμε να ενεργήσουμε αυτόνομα σε ό,τι αφορά εμάς και τους εαυτούς μας. Η κλασσική δικαιολογία του στυλ "για τη ζωή σου χίλιες συμβουλές έχω να δώσω, τα προβλήματά μου να δω πως θα λύσω" έχει καταντήσει καραμέλα με γεύση τριαντάφυλλο. Και όταν ο Τάκης-Μάκης και η Μαρίκα-Χαρούλα έχουν "δουλίτσες" στις οποίες δε συμπεριλαμβάνεσαι, αρχίζεις τα κουκουρούκου που ξεκινούν με ένα "άι", και δεν αναφέρομαι στα άι φόουν. 

Θα στο γράψω για ακόμη μια φορά. Είσαι μια ύπαρξη μοναδική, διαφορετική και σίγουρα έχεις τα καλά και τα ανάποδά σου. Αμφιβάλλω αν μπορείς να μου τα απαριθμήσεις, αλλά τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεσαι. Λυπάμαι, αλλά σε αυτόν τον επίσης, μοναδικό, διαφορετικό με τα καλά και ανάποδά του κόσμο δεν θα επιβιώσεις χωρίς αγώνα. Μη μιζεριάζεις τώρα, το γνωρίζεις. Κανείς δε θα έρθει να σε πιάσει από το χέρι αποκαλύπτοντάς σου ό,τι σου αρέσουν τα κρύα ανέκδοτα και το σιέλ. Μας είναι εύκολο να προσαρμοζόμαστε σε αυτό που θέλουν οι πολλοί αλλά κάπου-κάπου χανόμαστε σαν μεμονωμένες οντότητες. Και πίστεψέ με, λίγοι (ή κανένας) θα σε αναζητήσουν. 

Αν δε πάρεις εσύ την απόφαση να αλλάξεις, να πας για τρέξιμο, να κάνεις δίαιτα, να βάψεις κόκκινα τα μαλλιά σου, να χωρίσεις, να πας στο εξωτερικό για σπουδές, κανένας/καμία δε καίγεται να σου πει τι να κάνεις με τη ζωή σου. Κανείς/καμία δεν θα μείνει ξάγρυπνος επειδή εσύ αύριο θα πας για σφράγισμα. Για να αλλάξει μια κατάσταση πρέπει να το πάρεις εσύ απόφαση και όχι ο κολλητός σου από την έκτη δημοτικού. Σίγουρα, όμως, μπορεί να φανεί χρήσιμος. Ασχολήσου λίγο με αυτό που αποκαλείς αντί για "ζωή" σου, μπάχαλο και έπειτα μένει άφθονος χρόνος να λογοδοτήςεις και για τα μπάχαλα των υπολοίπων. Ο φόβος της λάθος επιλογής σε ό,τι αφορά το "μου" σε σκιάζει χειρότερα και από τον εξορκισμό της Έμιλι Ρόουζ. 

Και εσύ εξυπνάκια που θα με πεις εγωίστρια, πρόσεξε λίγο παραπάνω.
Δε μιλάω για εγωισμό ούτε εγωκεντρισμό. 
Δεν αποσκοπώ στο να σου μαυρίσω την ψυχή.
Απλώς, ξύπνα. 
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να έχεις τον πρώτο λόγο. 
Και που είσαι, όταν αντιληφθείς πως αυτό που δείχνεις απέχει από αυτό που είσαι, μην φοβηθείς (πάλι), συλλογίσου το γιατί. 
Αλήθεια, τα ρούχα σου ποιος/α στα απλώνει; 

μικρή Carol.