all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα now. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα now. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7/9/13

↻ ο χρόνος


picture taken by weheartit.com


Και είμαστε στον Σεπτέμβρη. Έτσι ξαφνικά, χωρίς επιλογή. 
Δεν πτοούμαι όμως, η ζεστή της ημέρας και η δροσιά της νύχτας δεν αφήνει το καλοκαίρι να χαθεί, ενώ παράλληλα κοιμάσαι χωρίς να μιζεριάζεις την ώρα και τη στιγμή. Και μην ξεκινήσουμε αυτά τα "καλό φθινόπωρο" "άντε και καλό μας χειμώνα", δε τα μπορώ. Φοράς σορτσάκι αγάπη μου; Φοράς ανοικτό παπούτσι (αν είσαι αρσενικού γένους και απάντησες ναι, μη μου το αποκαλύψεις, να χαρείς) ; Ε, κάνε μου τη χάρη. Ας αλληλοευχηθούμε μια καλή επαγγελματική, σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. 

Ο χρόνος λοιπόν. Ο χρόνος είναι γιατρός. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος. Ο χρόνος είναι το τώρα. Ο χρόνος είναι δικαστής. Ο χρόνος σου τελείωσε. Μπόλικα. Και άμα βάλω το μυαλό μου να κάνει ακόμα δυο-τρεις στροφές, και άλλα θα κατεβάσει να σου γράψω. Μάλιστα. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ με σχετική σιγουριά και που δε θα κλονίσει τα πιστεύω σου είναι πως ο χρόνος αντιπροσωπεύει το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον.

Όλοι/ες λίγο πολύ έχουμε αφήσει σκέψεις, εμπειρίες και αναμνήσεις πίσω μας, ή σχεδόν πίσω μας. Λίγο η ανασφάλειά μας, λίγο ο εγωισμός μας, λίγο το κρασί, κάτι τα λόγια του παπά και έρχεται από μόνο του. Αναμφίβολα έχουμε κάνει και πράγματα για τα οποία δεν αισθανόμαστε πολύ περήφανοι/ες. Κάποιοι/ες τα πετούν στο βωμό του παρελθόντος ευχόμενοι/ες σε όλο το τέως και νυν δωδεκάθεο να καούν δίχως έλεος. Κάποιοι/ες απλώς συμπορεύονται με την ανάμνηση ως μάθημα ή ως εμπειρία. Με σχετική σιγουριά πρέπει πλέον να αποδεχθείς πως οι πόρτες του παρελθόντος μένουν ερμητικά ανοικτές. Πολλές φορές θα πιαστείς αιχμάλωτος του εαυτού σου καθώς τις διαβαίνεις. Δεν έχεις επιλογές. Όταν είχες, επέλεξες. Τώρα απλώς κάνεις σαν 5χρονο που θες παγωτό γρανίτα αλλά ξέρεις πως η μαμά δε θα σου πάρει γιατί:  "Χρηστάκο κάνει κακό στα δόντια". Και πας στα κλεφτά και την μασαμουκώνεις. Εμ, επιλογή. Τώρα αν κάποτε αποκτήσεις τεχνητή οδοντοστοιχία it's your problem (κακία).

Και κάπως έτσι θα πουν τώρα οι 4-8 εξυπνάκηδες πως το παρελθόν χτίζει το παρόν και κατά συνέπεια το μέλλον. Διότι είναι η δομή,τα θεμέλια, το μπετόν αρμέ βρε αδερφέ. Δηλαδή, καταδικασμένοι/ες για πάντα. Μια λάθος κίνηση, κουβέντα, πράξη είναι αρκετή για να σε βάλει στη blacklist της συνέχειας της ζωής σου. Άξιοι/ες της μοίρας σας.

Κάποιες φορές μας παρακινεί το συναίσθημα και κάποιες φορές η λογική. Κάποιες φορές αδικούμε ή αδικούμαστε από τις ίδιες μας τις πράξεις. Κάποιες φορές μετανιώνουμε. Κάποιες φορές πονάμε. Κάποιες φορές δοκιμαζόμαστε. Κάποιες φορές απλά θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια. Βασικά, το βλέπω όλο πολύ ανθρώπινο. Είναι ανθρώπινο να κάνω το λάθος μου  χθες, να το συνειδητοποιώ τώρα και αύριο να προσπαθώ να το διορθώσω ή να το αφήνω λάθος. Επιλογή. Οι ανθρώπινες επιλογές δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα στιγμής,ψυχικής αδυναμίας και έντασης συναισθημάτων. Για μένα το παρελθόν ίσως λέει κάτι για τη ζωή ενός ανθρώπου αλλά σίγουρα δεν είμαι ο κριτής του. Η περηφάνια που θες να ντύσεις το μέλλον σου, φρόντισε να ταιριάζει με αυτό που πραγματικά θες για εσένα. Δεν είναι ντροπή να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Απλώς μάλλον κάτι δικό μας βρίσκουμε σ'αυτά. Και εγώ όπου βρίσκω κομμάτι μου, κολλάω, κάποιες φορές. Όταν είσαι και αν όντως είσαι έτοιμος/η συνεχίζεις, αλλά κάποια στιγμή συνεχίζεις. Γιατί πρέπει. Πολλοί κάνουν το άλλο λάθος : το βάζουν στα πόδια. Φίλε/η μου δε δραπετεύεις από την ανάμνηση. Ποτέ δεν ξεχνάς. Απλώς μαθαίνεις να αγνοείς ή και να συμβιβάζεσαι.

Μάθε να στηρίζεις τις απόψεις, τις πράξεις και τα λάθη σου.
Δε σου κρύβω πως θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσεις για τα περισσότερα.
Χειρότερος δικαστής δεν είναι ο χρόνος, αλλά ο εαυτός μας που παίζει παιχνίδια με τον χρόνο.
Αν εσύ μείνεις μόνιμα κολλημένος/η  στο χθες, θα καταλάβεις -αργά λογικά- πως έζησες μια αόριστη ζωή.

μικρή Carol.

22/8/13

◑ οι στιγμές


picture taken by wehartit.com

Αργοπορημένη σε αυτό το post. 
Αλλά να μου πεις, καλοκαίρι δίχως καθυστέρηση δε θυμίζει και πολύ Ελλάδα. Επεξεργάζομαι αν φταίει μόνο η εποχή, και το μυαλό μου αραδιάζει ένα σωρό εικόνες για την ελληνική αργοπορία παντός εποχιακών και μη συνθηκών. Δεν είναι κακία, είναι η αλήθεια κακιασμένη. 
Και λίγο εγώ ( I confess). 

Τελευταία εβδομάδα διακοπών. Τα συνοψίζει όλα. Αντίο μαμαδίστικο φαγητό, αντίο μπαμπαδίστικη καληνύχτα (κάπου εδώ δείχνεις συμπόνια) και τέλος αντίο καθαροσιδερωμένα μοσχομυρισμένα ρουχαλάκια (εδώ πια λυγίζεις). Η προσαρμογή γίνεται λιγότερη επώδυνη γνωρίζοντας ότι σε περιμένουν άνθρωποι και στιγμές για περιπετειώδεις καλοκαιρινο(γιατί ακόμα κάνω μπάνια)φθινοπωρινοχειμωνιάτικες περιπέτειες (guys, i am coming!).  

Για τις στιγμές θα σου γράψω σε αυτό το post.
Τα τελευταία 5 χρόνια (από τότε που ζω μόνη μου δηλαδή) αναθεώρησα σε πολλά πράγματα τις απόψεις μου και κατέληξα σε ένα γενικό πλαίσιο: η ζωή είναι οι στιγμές που βίωσες χθες, η στιγμή που τώρα εξελίσσεται μπροστά σου και που μετά ή αύριο δεν ξέρεις, αν θα υπάρξει επόμενη. Δεν νομίζω πως είναι τόσο δραματικό όσο ακούγεται (σε ορισμένους/ες). Στιγμές καλές, άσχημες, μοναδικές, αχώνευτες ή και προσδοκώμενες. Στιγμές παρέας, μοναξιάς, αγάπης, μίσους, ζήλιας ή και εγωκεντρισμού. Στιγμές που έρχονται ξαφνικά ή που βάζουμε το χεράκι μας και τις καρυκεύουμε έξτρα. 

Καθώς ωριμάζεις αντιλαμβάνεσαι τον διαφορετικό τρόπο που προσεγγίζεις τα γεγονότα, τις πράξεις σου και τις πράξεις των άλλων. Δε κρίνεις μόνο το αποτέλεσμα, κοιτάς πιο βαθιά πλέον, τη διάθεση ή τη προδιάθεση των αυτουργών. Αναμφίβολα, ως αγχώδης άνθρωπος, πίστευα πως η κακιά, η μαύρη και θλιβερή στιγμή είναι αυτή που σου καταστρέφει τον όμορφο κόσμο σου και τη ροδοπεταλομένη ζωή σου, μένοντας, τις περισσότερες φορές, με ένα αναπάντητο γιατί. Αργότερα συνειδητοποίησα πως όλα κάπου συμβάλουν, κάτι σου προσφέρουν. Γιατί βλέπεις, δίνουμε πολύ περισσότερη σημασία στο τι είμαστε και όχι στο τι μπορούμε να γίνουμε. 

Είναι συχνή η τάση των ανθρώπων να προσπαθούν να σβήσουν τις μαύρες ή τις γκρίζες στιγμές και να κρατήσουν μόνο τις όμορφες, τις ζεστές και τις γλυκές. Αυτές προτιμούν να τις μετατρέψουν σε αναμνήσεις, φωτογραφίες και ποιήματα. Όχι αγάπη μου,όχι δεν είναι έτσι. Έχεις μεγάλο μερίδιο στη ζωή σου, το μεγαλύτερο, αλλά δεν κάνεις κουμάντο μόνο εσύ. Δε λυπάμαι που στο λέω (κακιά). Η ζωή δεν είναι μονόπλευρη. Δεν είναι ατέλειωτα χαχανιτά,γλέντια και άσπρο πάτο. Είναι και ο πάτος ο κυριολεκτικός. Αν πιστεύεις στην ύπαρξη του καλού, αναμφισβήτητα  οφείλεις να πιστέψεις και στο άλλο, το σκοτεινό άκρο.

Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι που έγινε, κάτι που βίωσες. Κακά τα ψέματα, η αναίρεση δεν υπάρχει στις στιγμές, στη ζωή. Όσο πιο γρήγορα συμφιλιωθούμε και με τις δύο όψεις του νομίσματος, τόσο πιο σύντομα θα απολαύσουμε τη στιγμή και κατ'επέκταση, τη ζωή. Μην ξεχωρίζεις τις στιγμές. Μην κρατάς μόνο ό,τι σε συμφέρει και σε γαληνεύει. Δεν είμαστε φτιαγμένοι μόνο για να αντέχουμε στη βροχή από ζαχαρωτά. Μπόρες και πλημμύρες μπορείς να αντιμετωπίσεις, αρκεί να εκμεταλλευτείς με το σωστό τρόπο όσα έμαθες από προηγούμενες στιγμές που δοκιμάστηκες. Είσαι άνθρωπος, όχι βράχος. Μην διαστάσεις να κλάψεις σε ό,τι σου μαυρίζει τη ψυχή φοβούμενος/η ότι θα σε αποκαλέσουν δειλό/η (καθρεφτάκι).

 Κάνουμε επιλογές στο τι θα φάμε, τι θα βάλουμε, τι θα κάνουμε το απόγευμα αλλά δυστυχώς ή και ευτυχώς δεν μπορούμε να διαλέξουμε εύκολο ή δύσκολο τρόπο ζωής. Ακόμα και αν το κάνεις, και δε λυπάμαι (πολύ κακιά) που στο λέω, δεν θα έχεις ζήσει ανθρώπινα.

Η ζωή δεν είναι σαν τα παιχνίδια τύπου game over και replay.
Είναι μια φορά (σε αυτό το σώμα τουλάχιστον).
Θα ζήσεις;


υ.γ. καλή αρχή σε μια ψυχή εκεί στη Σκανδιναβία.

μικρή Carol.