all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα myself and others. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα myself and others. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1/12/13

✌ η υποστήριξη



Καλησπέρα μικρές/-οι αναγνώστριες/ες μου!
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά, ψύχραιμοι και ανυπόμονοι για τα Χριστούγεννα. 
Προτού ξεκινήσω το θέμα του post για αυτή την εβδομάδα, να σας ευχηθώ Καλό μήνα! O Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του 2013, ήρθε και έφερε το κρύο, το χιόνι, τα κρυολογήματα και τις χουχουλιάρικες στιγμές.

Θέλω να μοιραστώ την παρακάτω εικόνα μαζί σας, μιας που μου αρέσει πολύ και ευελπιστώ "σύντομα" να πρωταγωνιστήσω κι εγώ σε μια τέτοια (κάνω όνειρα για τις μέρες που θα 'ρθούνε, κάνω όνειρα δε με νοιάζει ό,τι και αν πούνε. Ναυσικά μωρέ!).

picture taken by weheartit.com


Στο θέμα μας τώρα.
Να πέσει η εικόνα του σημερινού post παρακαλώ.

picture taken by weheartit.com

Είναι μια δύσκολη, υπερ-φορτωμένη και σχεδόν επίπονη περίοδος για εμένα. Για το λόγο αυτό και την προηγούμενη εβδομάδα δεν ανάρτησα κάποιο post. Συγνώμη, αλλά δεν εγγυώμαι πως δεν θα επαναληφθεί ξανά. Δε μπορώ να λέω τόσο "φως-φανάρι" ψέματα. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει και να διακατέχεται από έντονης μορφή ηττοπάθεια. Αναρωτήθηκα, το συζήτησα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που θα σας περιγράψω στη συνέχεια.

Υποστήριξη, λοιπόν.
Αναμφίβολα σαν λέξη την ξεστομίζουμε άφοβα και αμέτρητα πολλές φορές. Στην παροχή και στην είσπραξη της έχουμε μάλλον το πρόβλημα. Ίσως και στην αποδοχή της. Υπάρχουν αντιλήψεις και αντιλήψεις, συμπεριφορές και συμπεριφορές. Δε θα αναλύσω το ιδανικό, αν πιστεύεις πως είναι αυθύπαρκτο, βγάλε μια φωτογραφία με τον Άγιο-Βασίλη. Θα σου υπενθυμίσω την ανθρώπινη υπόστασή μας και τη δικαιολογημένη στάση μας στις δύσκολες στιγμές που παίρνει τη μορφή "όχι, δε θα τα καταφέρω".

Κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες, θεοποιούμε τους εαυτούς μας, αγιάζουμε τις υποχρεώσεις μας και προασπιζόμαστε τις τελεσίδικες προθεσμίες που μας έχουν δοθεί. Σου φάνηκε τρομακτικό; Όταν συνειδητοποιείς, πως όχι απλά το εφαρμόζεις, αλλά σταδιακά το έχεις εντάξει στη καθημερινότητά σου, μάλλον θα σε τρομοκρατήσει λιγάκι παραπάνω. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κι εγώ μαζί σας. Ένας δρόμος μακρύς με πολλές στάσεις. Κάθε στάση σου κλέβει από λίγα λεπτά, μέχρι κάμποσες ώρες έως και αρκετές μέρες. Ιδρώνεις, ξαγρυπνάς, είσαι μόνη/-ος και συνεχίζεις να τρέχεις. "Θα τα καταφέρω" . Στην αρχή το ψιθυρίζεις, δε σου αρκεί. Το λες, για να το ακούσεις, πάλι δε σου αρκεί. Το φωνάζεις, για να το εμπεδώσεις, τώρα κάτι γίνεται. Βλέπεις τον τελικό σταθμό, σωριάζεσαι κάτω. Τα ηχεία βροντο-ανακοινώνουν " αποτυχία".  Α Π Ο Τ Υ Χ Ι Α, λοιπόν.

Κάπως έτσι, με μερικές δυο-τρεις ατυχείς και κακές, αποτυχημένες στιγμές η θερμοκρασία του σώματός σου και το λογικό κομμάτι του μυαλού σου ενστερνίζονται την καθολική πλέον κατάσταση/φράση "όχι, δε θα τα καταφέρω". Και επειδή η ζωή δεν είναι τόσο suck όσο θες να πιστεύεις, έχουμε πάντα κάποια πληθώρα επιλογών. Ή κλαις τη μοίρα σου, ή κάνεις την φιλότιμη προσπάθειά σου εμποτισμένος με την αρνητική σου στάση ή αναρωτιέσαι πως μπορείς να απαλλαγείς από τη μιζέρια σου και σταδιακά να εξημερώσεις τις ανασφάλειες σου ή ζητάς βοήθεια. Κάνε την επιλογή σου, είναι σεβαστό δικαίωμα σου.

Πολλές/-οί θεωρούν πως αν εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους, τις δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις τους δείχνουν πόσο ευάλωτοι είναι. ΟΚ, το δέχομαι. Υπάρχουν όμως, άτομα εκεί έξω, γύρω σου ή και πιο μακρυά σου που, αλήθεια, καταλαβαίνουν πως δεν είσαι καλά, κάτι σε απασχολεί, κάτι σε ζορίζει και μπορούν σε βοηθήσουν, να σε υποστηρίξουν. Μπορεί να θεωρείς τα λόγια εύκολα και να αντιλαμβάνεσαι το μειονέκτημά τους να αλλάξουν πρακτικά μια κατάσταση ή να εξαλείψουν μια προθεσμία που μετρά αντίστροφα, αλλά παραβλέπεις το πλεονέκτημά τους, το ότι σε αγγίζουν, σε γαληνεύουν και σε ηρεμούν. Σου προσφέρουν τη δύναμη να μη το βάλεις κάτω και να προσπαθήσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο. Σου υπενθυμίζουν πως η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και το σημαντικότερο σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τέλεια/-ος. Είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη.

Η συνταγή της υποστήριξης δε κρύβει κάποιο μυστικό συστατικό. Απαιτεί μονάχα ειλικρίνεια. Δεν δημιουργεί σχέσεις πωλητή-αγοραστή αλλά συνδέει ανθρώπους παρέχοντας ψυχολογική δύναμη ή και σωματική στο να κάνουν το επόμενο βήμα, ίσως το πιο σημαντικό βήμα. Απαιτεί ελευθερία της σκέψης και πλήρης άφεση απόψεων. Το να υποστηρίζεις και να υποστηρίζεσαι δεν είναι ματαιόδοξη κραυγή βοήθειας, είναι ανθρώπινη αλληλοσυμπλήρωση. Σκέψου απλά, τα όνειρά σου δε συμπεριλαμβάνουν μονάχα εσένα. Γιατί, όμως, αντιδράς σα να είσαι μοναχική ύπαρξη;

Η υποστήριξη δε σου υπενθυμίζει την αδυναμία σου να τα καταφέρεις.
Σου κρυφοψιθυρίζει πως η επιτυχία και η αποτυχία θέλουν καλή παρέα.
Λοιπόν, θες να γίνουμε φίλοι;


υγ. μην ξεχνάτε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα "Κατά του AIDS". Κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όχι μόνο κάθε 1η Δεκέμβρη.

μικρή Carol.

7/10/13

✞ το εγώ


picture taken by wehartit.com


Δευτέρα.
Επαγγελματικά, και όχι μόνο, φορτωμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο. 
Οκτώβρης! 
Φθινόπωρο για τα καλά εδώ στον Βόλο. 
Βροχή, κρύο, αχνιστό τσάι, μποτάκια, πουλόβερ, πάπλωμα. 
Το συνηθίζω.

Σε πολλά από τα προηγούμενα (αν όχι σε όλα) posts μου δίνω άμεσα ή έμμεσα βαρύτητα στο εγώ. Κάποιες/οι το παίρνετε στραβά, θεωρώντας μάλλον πως παραμερίζω την έννοια του κοινωνικού περίγυρου, τις δεύτερες ή και τρίτες απόψεις και γνώμες. Για να διώξω τα όποια σύννεφα έχουν δημιουργηθεί, σου γράφω τη γνώμη μου, χωρίς να σημαίνει πως θα την αποδεχθείς κιόλας.  Γιατί να σου πω την αλήθεια, ούτε οι πατάτες τηγανητές αλλά ούτε και η σοκολάτα αρέσουν σε όλες/ους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, αυτά που υποτίθεται όλοι γνωρίζουμε, εφαρμόζουμε,και κάπου - κάπου κρυφοκράζουμε. Σαν ωραία τυπάκια που είμαστε, έχουμε γίνε ειδήμονες στο να λέμε την άποψή μας για όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό μας. Μπορούμε να δώσουμε συν άπειρο συμβουλές για το χαρακτήρα, τα πεπραγμένα και  τις συνήθειες σε ένα μάτσο άγνωστους γνωστούς στο δήθεν πλαίσιο της φιλικής σχέσης. Έξτρα μπόνους σε όσες/ους είναι και ειλικρινείς. Και έρχεται η ρημαδοώρα που σου λένε πες μας λίγα πράγματα για τον εαυτό σου, τι γνώμη έχεις για εσένα και τα συναφή, και κοκκαλώνεις όπως οι καταστηματάρχες των frozen yogurts που έβαλαν λουκέτο, poor guys. Και το παίζεις ανετίλα και γιο λέγοντας, ρωτήστε τη παρέα μου, poor guys. 

Από τις 24 ώρες της ημέρας, τις 15 έχεις κάτι που απασχολεί το μισοάδειο κεφάλι σου. Το κοπανάς απο 'δώ και απο 'κει μέχρι που έρχεται η ώρα και το αποκαλείς "πρόβλημα". Και επειδή δεν έχεις ούτε κριτική σκέψη, ούτε μια γενική αίσθηση πρωτοβουλίας και προσωπικής άποψης καταφεύγεις στην άλογη λογική των ειδημόνων φίλων σου. Η παραπάνω τακτική επικρατεί και στη περίπτωση που υπάρχει όντως κάποιο (σοβαρό) πρόβλημα. Α, και όταν η λύση-απάντηση δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου ή σε προσβάλλει ενεργοποιείται το χάρισμα του "λέω όχι" πάντα κρατώντας ισχυρό το διπλωματικό τουπέ, poor guys.

Σαφώς, οι φίλοι/ες και η οικογένεια μας μπορούν μέσα από περιστατικά να δώσουν μια κάπως ολοκληρωμένη, άλλα όχι πάντα αντικειμενική, εικόνα για το ποιες/οι είμαστε και που φτάνουν τα κυβικά μας. Δεν αντιλέγω στην ευεργετική πλευρά της ανταλλαγής απόψεων και συμβουλών. Ωστόσο, έχω ενστάσεις. Καταλήγουμε στο να φτάνουμε άνω των 25 και είμαστε μαμμόθρεφτα της γνώμης του Τάκη-Μάκη και της Μαρίκας-Χαρούλας. Δεν μπορούμε να ενεργήσουμε αυτόνομα σε ό,τι αφορά εμάς και τους εαυτούς μας. Η κλασσική δικαιολογία του στυλ "για τη ζωή σου χίλιες συμβουλές έχω να δώσω, τα προβλήματά μου να δω πως θα λύσω" έχει καταντήσει καραμέλα με γεύση τριαντάφυλλο. Και όταν ο Τάκης-Μάκης και η Μαρίκα-Χαρούλα έχουν "δουλίτσες" στις οποίες δε συμπεριλαμβάνεσαι, αρχίζεις τα κουκουρούκου που ξεκινούν με ένα "άι", και δεν αναφέρομαι στα άι φόουν. 

Θα στο γράψω για ακόμη μια φορά. Είσαι μια ύπαρξη μοναδική, διαφορετική και σίγουρα έχεις τα καλά και τα ανάποδά σου. Αμφιβάλλω αν μπορείς να μου τα απαριθμήσεις, αλλά τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεσαι. Λυπάμαι, αλλά σε αυτόν τον επίσης, μοναδικό, διαφορετικό με τα καλά και ανάποδά του κόσμο δεν θα επιβιώσεις χωρίς αγώνα. Μη μιζεριάζεις τώρα, το γνωρίζεις. Κανείς δε θα έρθει να σε πιάσει από το χέρι αποκαλύπτοντάς σου ό,τι σου αρέσουν τα κρύα ανέκδοτα και το σιέλ. Μας είναι εύκολο να προσαρμοζόμαστε σε αυτό που θέλουν οι πολλοί αλλά κάπου-κάπου χανόμαστε σαν μεμονωμένες οντότητες. Και πίστεψέ με, λίγοι (ή κανένας) θα σε αναζητήσουν. 

Αν δε πάρεις εσύ την απόφαση να αλλάξεις, να πας για τρέξιμο, να κάνεις δίαιτα, να βάψεις κόκκινα τα μαλλιά σου, να χωρίσεις, να πας στο εξωτερικό για σπουδές, κανένας/καμία δε καίγεται να σου πει τι να κάνεις με τη ζωή σου. Κανείς/καμία δεν θα μείνει ξάγρυπνος επειδή εσύ αύριο θα πας για σφράγισμα. Για να αλλάξει μια κατάσταση πρέπει να το πάρεις εσύ απόφαση και όχι ο κολλητός σου από την έκτη δημοτικού. Σίγουρα, όμως, μπορεί να φανεί χρήσιμος. Ασχολήσου λίγο με αυτό που αποκαλείς αντί για "ζωή" σου, μπάχαλο και έπειτα μένει άφθονος χρόνος να λογοδοτήςεις και για τα μπάχαλα των υπολοίπων. Ο φόβος της λάθος επιλογής σε ό,τι αφορά το "μου" σε σκιάζει χειρότερα και από τον εξορκισμό της Έμιλι Ρόουζ. 

Και εσύ εξυπνάκια που θα με πεις εγωίστρια, πρόσεξε λίγο παραπάνω.
Δε μιλάω για εγωισμό ούτε εγωκεντρισμό. 
Δεν αποσκοπώ στο να σου μαυρίσω την ψυχή.
Απλώς, ξύπνα. 
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να έχεις τον πρώτο λόγο. 
Και που είσαι, όταν αντιληφθείς πως αυτό που δείχνεις απέχει από αυτό που είσαι, μην φοβηθείς (πάλι), συλλογίσου το γιατί. 
Αλήθεια, τα ρούχα σου ποιος/α στα απλώνει; 

μικρή Carol.

29/9/13

✄ ο συμβιβασμός


picture taken by weheartit.com



Κυριακάτικο post. 
Ναι άργησα, αλλά μάλλον θα καθιερώσω την Κυριακή σαν ημέρα του κάθε νέου blog post γιατί από τη επόμενη εβδομάδα οι υποχρεώσεις μου αυξάνονται και φτάνουν στα όρια του υπέρβαρου. Και για να συμπονέσετε και εσείς λίγο σκεφτείτε πως θα ήταν τα Σάββατά σας αν έπρεπε να ξυπνάτε 8.00 άντε 8.30. Κάθε Σάββατο. Μέχρι τον Ιανουάριο. Με μια μικρή παύση για Χριστούγεννα. Συμβιβάζεσαι; 

Εγώ ναι. Πρέπει. Ξεκινούν τα μαθήματά μου στο μεταπτυχιακό οπότε τα Παρασκευοβράδια μου και τα πρωινά του Σαββάτου καίγονται. Το γνώριζα βέβαια, αλλά ξέρεις, όταν το συνειδητοποιείς ότι πλησιάζει είναι κάπως "what the fuck?!". Τέλος πάντων, είμαι ενθουσιασμένη και περιμένω να δω κάτι που ανταποκρίνεται σ'αυτόν τον ενθουσιασμό. Καλή μου αρχή, λοιπόν. 
Στο θέμα του post τώρα.

Λίγο πολύ οι περισσότερες/οι έχουμε (και ο εαυτούλης μου μέσα) υποκύψει στο συμβιβάζομαι, κάνω πίσω, το δέχομαι αλλά, καλά ΟΚ και τα γνωστά συναφή. Θα παίξω (πάλι) το ρόλο της σατανού κάνοντας κήρυγμα για τα αρνητικά του να συμβιβάζεσαι, εξυψώνοντας έτσι, για λίγο, το εγωιστικό υφάκι σου. Όπως έχω ποστάρει πολλαπλές φορές, κάθε πράξη έχει τα καλά και τα κακά της, έτσι είναι κάθε τι ανθρώπινο και όχι μόνο. Και όρια. Άμα τα ξεπερνάμε είμαστε μαγκάκια, άμα δε τα αγγίζουμε δειλοί. Πολύ αμφιβάλλω αν κάποια/ος έχει καθίσει να τα πει με τον εαυτό του σχετικά με τα όρια που θέτει σε διάφορες συχνές και καθημερινές καταστάσεις. Όλες/οι  κάνουμε σαν να μας τσίμπησε κουνούπι του Νείλου όταν το αφεντικό μας πει "φτιάξε μου ένα φραπέ" και εσύ απλώς συμβιβάζεσαι και κάνεις τον πιο χάλια καφέ της δεκαετίας. Συγνώμη  που δεν αναφέρεται στο συμβόλαιό σου, αλλά δεν έθεσες τα όρια σου ερχόμενη στην εταιρεία για το τι παραπάνω είσαι διατεθειμένη να κάνεις. Και επειδή επικρατεί  μεσαίωνας στο εργατικό περιβάλλον, θα πας να κάνεις τον καφέ, σήμερα, αύριο, μεθαύριο, α όχι μεθαύριο έχεις ρεπό. 

Υπάρχουν και εκείνα τα συμβιβάζομαι τα απαρχαιωμένα που έχουν να κάνουν με τις σχέσεις. Ξέρεις όλα αυτά με τα ρούχα τα κοντά, την κοινωνικότητά σου με το άλλο φύλο, τις αναπάντητες κλήσεις και μηνύματα, τους φίλους στο φβ, τις εξόδους με τα παιδιά και μπλα μπλα. Καλά να πάθεις (κακία), γιατί όταν κρατάς το στόμα σου κλειστό, κρύβεσαι πίσω από το θέλω σου, καταλήγεις να κάνεις κάτι που ούτε σε εκφράζει αλλά ούτε σ'αρέσει. Είσαι καταδικασμένη/ος για όσες μέρες και βράδια συνεχίζεις το θεατράκι να είσαι έρμαιο της ανεγκέφαλης λογικής σου. Αγαπάς, εκτιμάς, αλλά έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι αγαπάς και τι εκτιμάς, γιατί αν είναι καλό παιδί, έχω να σου γνωρίσω αρκετά από αυτά, που ίσως έχετε και κανένα κοινό σημείο, έτσι για έξτρα μπόνους.

Α τα καλύτερα είναι τα φιλικά γκολ. Κυρίως για τα κοριτσάκια που αν βάλουν κάτι διαφορετικό από τις άλλες 5 είμαι-μοδάτη-και-το-ξέρω φίλες τους, γυρνούν σπίτι αλλάζουν, και μένουν με τις πυτζάμες. Κάποια στιγμή έρχεται η έξοδος, που λες ναι, άσχετα αν και μόνο στο όνομα του μαγαζιού σε πιάνει εμετική διάρροια. Θα πας μια, δύο, ίσως και τρεις φορές, γιατί η παρέα μετράει και γιο και ξανά γιο κι εγώ μαζί σου, αλλά όταν δεν υπολογίζουν ότι έχεις και εσύ στόμα και μιλιά, ακουστικές και όχι μόνο προτιμήσεις καλύτερα να μείνεις με τις πυτζάμες. Γουστάρεις να γίνεσαι λιώμα σαν μέλισσα που γεννά; Γουστάρω να πίνω σόδα με λεμόνι και να χαζεύω τον Παγασητικό. Ξενέρωτη. Αλλά όταν σε χρειαστούν για εκείνη την εργασία στο μάθημα της Πέμπτης θα σε καλέσουν. Πάρε να μου πεις νέα. 

Και πολλές ακόμα καταστάσεις έχω να περιγράψω, αλλά δε χρειάζεται. Γιατί τις ξέρεις, τις περνάς ή ελπίζω να τις ξεπερνάς. Ξέρω πως δεν θα ζητήσεις παραίτηση για έναν φραπέ, δε θα χωρίσεις για λίγη ζήλια, δε θα διακόψεις μια φιλία για ένα ποτό. Και το δέχομαι. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι να αναγνωρίσεις ποια/ος είσαι, τι θες και τι σε κάνει εσένα και μόνο εσένα να περνάς ουΑου. Αν η λύση σου είναι να συμβιβάζεσαι από τις 10 τις 8 φορές, λυπάμαι αλλά μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσεις ποιος/α είσαι και τι θες ή σε κάνει να περνάς -λίγο- καλά. Γιατί ξέρεις, οι άνθρωποι αλλάζουν. Εσύ προτιμάς να αλλάξεις με τη θέλησή σου ή όχι; 

Ο συμβιβασμός δεν είναι κακό πράγμα, όπως  και το φαγητό. 
Σε φυσιολογικά όρια. Καθόρισέ τα όμως εσύ. 
Α, και γνωστοποιήσέ τα. Ό,τι μένει κρυφό, σίγουρα ξεθωριάζει.
Είμαι η Κάρολ και γουστάρω να φέρομαι σαν Κάρολ σήμερα, αύριο και μέχρι το 2078.  

μικρή Carol.

21/9/13

✖ το αντίο


picture taken by weheartit.com


Πεινάω.
Θα σου γράψω και θα πάω να τσακίσω το κρουασάν πραλίνα που πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς. OK, πήρα ένα τυρόψωμο και μερικά μίνι ελιόψωμα.  
Στο θέμα του ποστ, τώρα. 

Όχι, δε σας αποχαιρετώ επίσημα, αν αυτό αντιληφθήκατε από τον τίτλο. Απλώς, αφού σιγά-σιγά υποδεχόμαστε την φθινοπωρινή βερσιόν του καλοκαιριού γιατί, εδώ στο Βόλο, έπεσαν 4-7 στάλες βροχής και βάλαμε μια ομπρέλα για καλό και κακό στην τσάντα μας, δημοκρατικά αποφάσισα -με τον εαυτό μου-  να γράψω σχετικά με το αντίο που λέμε ή δε λέμε σε καταστάσεις, πράγματα,  σκέψεις, ανθρώπους. 

Αντίο, λοιπόν. Κατά διαστήματα έχουμε αποχαιρετήσει ή έχουμε πει πως θα αποχαιρετήσουμε πρώην αγάπες, νυν ευκαιρίες, περιττά κιλά, λοιπά έξοδα, μακρυά μαλλιά, αγαπημένα πρόσωπα, πατρίδα, εγωιστικές επιλογές, ανυπεράσπιστα επιχειρήματα και αυθόρμητες αποφάσεις. Καλά, και πολλά ακόμα, αλλά πεινάω, οπότε παύω να καταγράφω. Απλά, κάτσε αναπαυτικά και θυμήσου τα δικά σου ειπωμένα ή ανείπωτα αντίο. Μη προσπαθήσεις να τα καταγράψεις ή να τα μετρήσεις. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι που μετανιώνουν για τις επιλογές τους; Για αυτά που έκαναν, είπαν ή που δεν έκαναν ή είπαν; Είναι ανθρώπινο. Κάποια στιγμή κι εσύ, κι εγώ και αυτοί. Για αυτό, δε θέλω να σε βάλω στη διαδικασία να απολογηθείς για τα δικά σου αντίο, μόνο να σκεφτείς την όλη διαδικασία κάπως πιο ρεαλιστικά.  

Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ευκαιρίες φεύγουν, τα αισθήματα ξεθωριάζουν και οι σκέψεις πεθαίνουν. Μας είναι ψυχικά αδύνατο να υποστηρίξουμε ότι δε μας αρέσει και δημιουργούμε ένα τείχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα θέλω μας. Δεν υπολογίζουμε πως όσο πιο εύκολα αποδεχτούμε ένα τέλος τόσο πιο γρήγορα θα κινηθούν οι διαδικασίες για μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να αποχαιρετήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις σα να υπάρχει ένα αόρατο συμβόλαιο αμοιβαίας υποταγής. 

Θεωρούμε πως πολλά πράγματα και άνθρωποι που βάλαμε ή μπήκαν με το έτσι γουστάρω στη ζωή μας, έγιναν κάτι σαν ιδιοκτησίες μας. Όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσεις πίσω, ή να τα αφήσεις αλλού σε κυριεύει το εγωιστικό σου ένστικτο σα να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Ας το δεχτώ. Είμαι κατά της ημερομηνίας λήξης, πιστεύω πως ότι έρχεται, απλά δεν μένει για πάντα. Πάντα και ποτέ. Αιώνια απλησίαστες έννοιες. Γιατί να μη πιστεύουμε στα απλά,απτά καθημερινά, στο τώρα και λίγο στο χθες. Κυνηγάμε το όνειρο και καταλήγουμε με το χαμόγελο στο χέρι. Κυνηγάμε το φάντασμα και μένουμε με το χέρι άδειο. 

Θεωρούμε πως μια κατάσταση είναι μόνιμη μέχρι ένα ξαφνικό είτε χαρούμενο είτε δυσάρεστο γεγονός να μας την ανατρέψει. Έχουμε αυτή την υπερφυσική ικανότητα ή και χάρισμα το λες, να μαυρίζουμε και να μιζεριάζουμε τα πάντα και όλους. Πιστεύουμε πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τη καλύτερη τύχη του πράγματος και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας, και όταν η στιγμή να το αποχωριστούμε πλησιάζει ανακαλύπτουμε μια υπερφυσική δύναμη και τα φορτώνουμε εκεί. Άστην ήσυχη, έχεις και αυτή τις υποχρεώσεις της. 

Έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους που δεν λένε αντίο γιατί προτιμούμε να είμαστε θλιμμένοι ή να μην χαιρόμαστε με την προσπάθεια στην αναζήτηση του κάτι παραπάνω, του κάτι καλύτερου. Θέλουμε να βαδίζουμε σε γνώριμα μέρη με την ίδια ασφάλεια. Έχουμε πάψει να ρισκάρουμε αλλά παρόλα αυτά μιζεριάζουμε το λεπτό και το δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Αποφεύγουμε να αποχωριστούμε μια τέτοια κατάσταση γιατί μας φοβίζει το αύριο. Πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η ανωριμότητα μας; 

Λέω αντίο δε σημαίνει σε ξεχνώ, σε διαγράφω, δεν υπήρξες ποτέ.
Για 'μένα είναι το κεφάλαιο που χαίρομαι με την φυγή σου προς την αναζήτηση του καλύτερου. Λέω αντίο σε ό,τι με θλίβει και ξεκινώ να αναζητήσω ότι δε μου στερεί την ψυχική ισορροπία. Λέω αντίο γιατί σου χρωστάω την ευκαιρία να γευτείς, να δοκιμάσεις και να ζήσεις. Λέω αντίο γιατί ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Δεν είναι κακό να θέτουμε πράγματα εκτός. Είναι όμως παράλογο να μπουκώνουμε με πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις που δεν έχουν τίποτα πια να πας προσφέρουν αλλά και τίποτα να τους προσφέρουμε. 

Είναι δύσκολο.
Θέλει χρόνο και αποφασιστικότητα.
Σκέψου, το παζλ της ζωής, τα κομμάτια του. 
Πολλά μοιάζουν, αυτό είναι κάπως δελεαστικό ή και παρήγορο.
Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει μια μοναδική θέση. 
Τακτοποίησε το προηγούμενο και ξεκίνα για το επόμενο.

υγ. να το αφιερώσω στην σχεδιάστρια των σανδαλοδημιουργιών. 


μικρή Carol.

7/9/13

↻ ο χρόνος


picture taken by weheartit.com


Και είμαστε στον Σεπτέμβρη. Έτσι ξαφνικά, χωρίς επιλογή. 
Δεν πτοούμαι όμως, η ζεστή της ημέρας και η δροσιά της νύχτας δεν αφήνει το καλοκαίρι να χαθεί, ενώ παράλληλα κοιμάσαι χωρίς να μιζεριάζεις την ώρα και τη στιγμή. Και μην ξεκινήσουμε αυτά τα "καλό φθινόπωρο" "άντε και καλό μας χειμώνα", δε τα μπορώ. Φοράς σορτσάκι αγάπη μου; Φοράς ανοικτό παπούτσι (αν είσαι αρσενικού γένους και απάντησες ναι, μη μου το αποκαλύψεις, να χαρείς) ; Ε, κάνε μου τη χάρη. Ας αλληλοευχηθούμε μια καλή επαγγελματική, σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. 

Ο χρόνος λοιπόν. Ο χρόνος είναι γιατρός. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος. Ο χρόνος είναι το τώρα. Ο χρόνος είναι δικαστής. Ο χρόνος σου τελείωσε. Μπόλικα. Και άμα βάλω το μυαλό μου να κάνει ακόμα δυο-τρεις στροφές, και άλλα θα κατεβάσει να σου γράψω. Μάλιστα. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ με σχετική σιγουριά και που δε θα κλονίσει τα πιστεύω σου είναι πως ο χρόνος αντιπροσωπεύει το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον.

Όλοι/ες λίγο πολύ έχουμε αφήσει σκέψεις, εμπειρίες και αναμνήσεις πίσω μας, ή σχεδόν πίσω μας. Λίγο η ανασφάλειά μας, λίγο ο εγωισμός μας, λίγο το κρασί, κάτι τα λόγια του παπά και έρχεται από μόνο του. Αναμφίβολα έχουμε κάνει και πράγματα για τα οποία δεν αισθανόμαστε πολύ περήφανοι/ες. Κάποιοι/ες τα πετούν στο βωμό του παρελθόντος ευχόμενοι/ες σε όλο το τέως και νυν δωδεκάθεο να καούν δίχως έλεος. Κάποιοι/ες απλώς συμπορεύονται με την ανάμνηση ως μάθημα ή ως εμπειρία. Με σχετική σιγουριά πρέπει πλέον να αποδεχθείς πως οι πόρτες του παρελθόντος μένουν ερμητικά ανοικτές. Πολλές φορές θα πιαστείς αιχμάλωτος του εαυτού σου καθώς τις διαβαίνεις. Δεν έχεις επιλογές. Όταν είχες, επέλεξες. Τώρα απλώς κάνεις σαν 5χρονο που θες παγωτό γρανίτα αλλά ξέρεις πως η μαμά δε θα σου πάρει γιατί:  "Χρηστάκο κάνει κακό στα δόντια". Και πας στα κλεφτά και την μασαμουκώνεις. Εμ, επιλογή. Τώρα αν κάποτε αποκτήσεις τεχνητή οδοντοστοιχία it's your problem (κακία).

Και κάπως έτσι θα πουν τώρα οι 4-8 εξυπνάκηδες πως το παρελθόν χτίζει το παρόν και κατά συνέπεια το μέλλον. Διότι είναι η δομή,τα θεμέλια, το μπετόν αρμέ βρε αδερφέ. Δηλαδή, καταδικασμένοι/ες για πάντα. Μια λάθος κίνηση, κουβέντα, πράξη είναι αρκετή για να σε βάλει στη blacklist της συνέχειας της ζωής σου. Άξιοι/ες της μοίρας σας.

Κάποιες φορές μας παρακινεί το συναίσθημα και κάποιες φορές η λογική. Κάποιες φορές αδικούμε ή αδικούμαστε από τις ίδιες μας τις πράξεις. Κάποιες φορές μετανιώνουμε. Κάποιες φορές πονάμε. Κάποιες φορές δοκιμαζόμαστε. Κάποιες φορές απλά θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια. Βασικά, το βλέπω όλο πολύ ανθρώπινο. Είναι ανθρώπινο να κάνω το λάθος μου  χθες, να το συνειδητοποιώ τώρα και αύριο να προσπαθώ να το διορθώσω ή να το αφήνω λάθος. Επιλογή. Οι ανθρώπινες επιλογές δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα στιγμής,ψυχικής αδυναμίας και έντασης συναισθημάτων. Για μένα το παρελθόν ίσως λέει κάτι για τη ζωή ενός ανθρώπου αλλά σίγουρα δεν είμαι ο κριτής του. Η περηφάνια που θες να ντύσεις το μέλλον σου, φρόντισε να ταιριάζει με αυτό που πραγματικά θες για εσένα. Δεν είναι ντροπή να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Απλώς μάλλον κάτι δικό μας βρίσκουμε σ'αυτά. Και εγώ όπου βρίσκω κομμάτι μου, κολλάω, κάποιες φορές. Όταν είσαι και αν όντως είσαι έτοιμος/η συνεχίζεις, αλλά κάποια στιγμή συνεχίζεις. Γιατί πρέπει. Πολλοί κάνουν το άλλο λάθος : το βάζουν στα πόδια. Φίλε/η μου δε δραπετεύεις από την ανάμνηση. Ποτέ δεν ξεχνάς. Απλώς μαθαίνεις να αγνοείς ή και να συμβιβάζεσαι.

Μάθε να στηρίζεις τις απόψεις, τις πράξεις και τα λάθη σου.
Δε σου κρύβω πως θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσεις για τα περισσότερα.
Χειρότερος δικαστής δεν είναι ο χρόνος, αλλά ο εαυτός μας που παίζει παιχνίδια με τον χρόνο.
Αν εσύ μείνεις μόνιμα κολλημένος/η  στο χθες, θα καταλάβεις -αργά λογικά- πως έζησες μια αόριστη ζωή.

μικρή Carol.

30/8/13

╳ η απόσταση


από προσωπική συλλογή 

Όντας μακρυά από οικογένεια και στενούς συγγενείς, φίλους,-ες δε δυσκολεύτηκα στην ανάρτηση αυτής της εβδομάδας. Στα συν η ανακοίνωση των βάσεων και η "ξενιτιά" αρκετών 18άρηδων σε διάφορες επαρχιακές και μη πόλεις, και η "ξενιτιά" ορισμένων φίλων εις τας εξωτερικάς μεριά για μετεκπαίδευση και προσωπική πλήρωση. Μίλια μακρυά από την οικογενειακή θαλπωρή και τον περιποιημένο ετοιματζίδικο τρόπο ζωής. Ελευθερία ή αδυναμία; Δεν έχω σαφέστατη απάντηση, νομίζω it' s complicated (αμερικανιές για πάντα).

Απόσταση λοιπόν. Απόσταση χιλιομετρική, εγωιστική, πνευματική, ερωτική. Απόσταση μεταξύ ατόμων, καταστάσεων, αποφάσεων. Απόσταση πραγματική, νοητή, ασήμαντη. Απόσταση ηθελημένη, αδικαιολόγητη. Δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω υπερ ή κατά των διαφόρων ειδών της απόστασης, αλλά κατά την ταπεινότατη γνώμη μου, η χιλιομετρική είναι η πιο "γνωστή" και χρονικά ανώδυνη. Ξέρεις πως πας μακρυά, είτε το θες είτε το επιβάλλουν οι  καταστάσεις και κυρίως οι  επιλογές σου. Υπάρχουν μέσα που, ΟΚ δεν εκμηδενίζουν τα χιλιόμετρα-μίλια αλλά, βοηθούν στο να ξεπεραστούν κάποια "φυσικά" εμπόδια. Skype, MSN (απορώ ποιος/α το χρησιμοποιεί ακόμα), Facebook video-chat, Viber και σούξου μούξου applications (τζαμπέ). Αν θες, βέβαια, να ξεπεραστούν τα εμπόδια. 

Γιατί είμαστε και εμείς τόσο κυκλοθυμικά όντα στον πλανήτη Γη που μερικές φορές σχεδιάζουμε λεπτομερώς τα εμπόδια, και τα κάνουμε πιο περίπλοκα και από την δημιουργία βιογραφικού σε πρότυπα Europass. Εμπόδια ανάμεσα σε εμένα και εκείνο το αμαρτωλό πράγμα που με ευχαριστεί. Κακά τα ψέματα, όλα τα γλυκόαλατισμένα της ζωής είναι ή απαγορευμένα από κοινή ομολογία μιας 3άδας φίλων ή απωθημένα του κεφαλιού μιας/ενός 20χρονης/ου. Απόσταση. Κάπως έτσι καταλήγουμε να αποφεύγουμε ή να απομακρυνόμαστε από αυτό που μετά μανίας λαχταρούμε. Και κάπως έτσι φτάνεις στα ..άντα και στα ..ήντα και απολογείσαι για τις μπιπ σου. Αλλά υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Τώρα αυτομαστιγώσου (κανά 10λεπτο).

Είμαι αυτή/ος και θέλω αυτό. Παραδέξου το. Η απόσταση που δημιουργείς ανάμεσα στο θέλω σου και στον εαυτό σου δείχνει πόσο ανυπεράσπιστος/η είσαι να το αποδεχθείς και να το διεκδικήσεις. Και πραγματικά δε καταλαβαίνω γιατί παλεύουμε να αποδεικνύουμε εξισώσεις με χψ αγνώστους εις την 28η και δε παλεύουμε για να αποδείξουμε τι στο καλό είμαστε και θέλουμε. Κάνουμε τη ζωή μας τόσο περίπλοκη, που πραγματικά απορώ πως η αυτοκτονία θεωρείται παράλογη ακόμα (εσύ μείνε στο αυτομαστίγωμα). Δεν αμφιβάλω στην επίδραση της οικογένειας, της παρέας των συνομηλίκων και των ΜΜΕ (δυστυχώς) αλλά θεωρώ πως αν υπάρχει κάποιο "τέλος" (σκοπός, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη) στη ζωή μας σίγουρα δεν είναι να απομακρυνθούμε από τον εαυτό μας, αλλά να τον πλησιάσουμε και να τον γνωρίσουμε. Δίνουμε καθημερινά ευκαιρίες σε ένα μάτσο άγνωστους για μια γνωριμία και επενδύουμε ένα μάτσο σαπίλα και άρνηση σε αυτό που είμαστε και θέλουμε.

Αργά ή και πιο σύντομα, θα καταλάβεις πως είσαι μόνος/η σου. Απόσταση. Υπάρχουν άτομα που θα μας στηρίξουν σε μια πτώση μας, θα χαρούν με μια επιτυχία μας. Αλλά, είσαι μόνος/η στο να βιώσεις το 100% της πτώσης και της επιτυχίας σου. Δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται. Σε καμιά περίπτωση ο περίγυρος μας δεν είναι μηδαμινής αξίας (καλά, όχι πάντα) αλλά σκέψου πως ο ίδιος ο περίγυρος είναι αυτός που λανθάνεται κάτω/πίσω από τη προσωπική  απόσταση με το είναι ή το θέλω σου. 

Η απόσταση αντιμετωπίζεται μόνο αν αναγνωρίσεις και αποδεχθείς την ύπαρξή της. 
Μην ψάχνεις να αποδώσεις ευθύνες.
Ξεκίνα να γκρεμίζεις αδιάβατους δρόμους και μισοτελειωμένα τείχη. 
Αν θες απόσταση, περιορίσου στη χιλιομετρική.

υγ. καλή αρχή σε τρεις ψυχές που αναχωρούν για  εξωτερικά εξωτικά μέρη.

μικρή Carol.