all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα moments. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα moments. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1/12/13

✌ η υποστήριξη



Καλησπέρα μικρές/-οι αναγνώστριες/ες μου!
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά, ψύχραιμοι και ανυπόμονοι για τα Χριστούγεννα. 
Προτού ξεκινήσω το θέμα του post για αυτή την εβδομάδα, να σας ευχηθώ Καλό μήνα! O Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του 2013, ήρθε και έφερε το κρύο, το χιόνι, τα κρυολογήματα και τις χουχουλιάρικες στιγμές.

Θέλω να μοιραστώ την παρακάτω εικόνα μαζί σας, μιας που μου αρέσει πολύ και ευελπιστώ "σύντομα" να πρωταγωνιστήσω κι εγώ σε μια τέτοια (κάνω όνειρα για τις μέρες που θα 'ρθούνε, κάνω όνειρα δε με νοιάζει ό,τι και αν πούνε. Ναυσικά μωρέ!).

picture taken by weheartit.com


Στο θέμα μας τώρα.
Να πέσει η εικόνα του σημερινού post παρακαλώ.

picture taken by weheartit.com

Είναι μια δύσκολη, υπερ-φορτωμένη και σχεδόν επίπονη περίοδος για εμένα. Για το λόγο αυτό και την προηγούμενη εβδομάδα δεν ανάρτησα κάποιο post. Συγνώμη, αλλά δεν εγγυώμαι πως δεν θα επαναληφθεί ξανά. Δε μπορώ να λέω τόσο "φως-φανάρι" ψέματα. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει και να διακατέχεται από έντονης μορφή ηττοπάθεια. Αναρωτήθηκα, το συζήτησα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που θα σας περιγράψω στη συνέχεια.

Υποστήριξη, λοιπόν.
Αναμφίβολα σαν λέξη την ξεστομίζουμε άφοβα και αμέτρητα πολλές φορές. Στην παροχή και στην είσπραξη της έχουμε μάλλον το πρόβλημα. Ίσως και στην αποδοχή της. Υπάρχουν αντιλήψεις και αντιλήψεις, συμπεριφορές και συμπεριφορές. Δε θα αναλύσω το ιδανικό, αν πιστεύεις πως είναι αυθύπαρκτο, βγάλε μια φωτογραφία με τον Άγιο-Βασίλη. Θα σου υπενθυμίσω την ανθρώπινη υπόστασή μας και τη δικαιολογημένη στάση μας στις δύσκολες στιγμές που παίρνει τη μορφή "όχι, δε θα τα καταφέρω".

Κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες, θεοποιούμε τους εαυτούς μας, αγιάζουμε τις υποχρεώσεις μας και προασπιζόμαστε τις τελεσίδικες προθεσμίες που μας έχουν δοθεί. Σου φάνηκε τρομακτικό; Όταν συνειδητοποιείς, πως όχι απλά το εφαρμόζεις, αλλά σταδιακά το έχεις εντάξει στη καθημερινότητά σου, μάλλον θα σε τρομοκρατήσει λιγάκι παραπάνω. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κι εγώ μαζί σας. Ένας δρόμος μακρύς με πολλές στάσεις. Κάθε στάση σου κλέβει από λίγα λεπτά, μέχρι κάμποσες ώρες έως και αρκετές μέρες. Ιδρώνεις, ξαγρυπνάς, είσαι μόνη/-ος και συνεχίζεις να τρέχεις. "Θα τα καταφέρω" . Στην αρχή το ψιθυρίζεις, δε σου αρκεί. Το λες, για να το ακούσεις, πάλι δε σου αρκεί. Το φωνάζεις, για να το εμπεδώσεις, τώρα κάτι γίνεται. Βλέπεις τον τελικό σταθμό, σωριάζεσαι κάτω. Τα ηχεία βροντο-ανακοινώνουν " αποτυχία".  Α Π Ο Τ Υ Χ Ι Α, λοιπόν.

Κάπως έτσι, με μερικές δυο-τρεις ατυχείς και κακές, αποτυχημένες στιγμές η θερμοκρασία του σώματός σου και το λογικό κομμάτι του μυαλού σου ενστερνίζονται την καθολική πλέον κατάσταση/φράση "όχι, δε θα τα καταφέρω". Και επειδή η ζωή δεν είναι τόσο suck όσο θες να πιστεύεις, έχουμε πάντα κάποια πληθώρα επιλογών. Ή κλαις τη μοίρα σου, ή κάνεις την φιλότιμη προσπάθειά σου εμποτισμένος με την αρνητική σου στάση ή αναρωτιέσαι πως μπορείς να απαλλαγείς από τη μιζέρια σου και σταδιακά να εξημερώσεις τις ανασφάλειες σου ή ζητάς βοήθεια. Κάνε την επιλογή σου, είναι σεβαστό δικαίωμα σου.

Πολλές/-οί θεωρούν πως αν εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους, τις δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις τους δείχνουν πόσο ευάλωτοι είναι. ΟΚ, το δέχομαι. Υπάρχουν όμως, άτομα εκεί έξω, γύρω σου ή και πιο μακρυά σου που, αλήθεια, καταλαβαίνουν πως δεν είσαι καλά, κάτι σε απασχολεί, κάτι σε ζορίζει και μπορούν σε βοηθήσουν, να σε υποστηρίξουν. Μπορεί να θεωρείς τα λόγια εύκολα και να αντιλαμβάνεσαι το μειονέκτημά τους να αλλάξουν πρακτικά μια κατάσταση ή να εξαλείψουν μια προθεσμία που μετρά αντίστροφα, αλλά παραβλέπεις το πλεονέκτημά τους, το ότι σε αγγίζουν, σε γαληνεύουν και σε ηρεμούν. Σου προσφέρουν τη δύναμη να μη το βάλεις κάτω και να προσπαθήσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο. Σου υπενθυμίζουν πως η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και το σημαντικότερο σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τέλεια/-ος. Είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη.

Η συνταγή της υποστήριξης δε κρύβει κάποιο μυστικό συστατικό. Απαιτεί μονάχα ειλικρίνεια. Δεν δημιουργεί σχέσεις πωλητή-αγοραστή αλλά συνδέει ανθρώπους παρέχοντας ψυχολογική δύναμη ή και σωματική στο να κάνουν το επόμενο βήμα, ίσως το πιο σημαντικό βήμα. Απαιτεί ελευθερία της σκέψης και πλήρης άφεση απόψεων. Το να υποστηρίζεις και να υποστηρίζεσαι δεν είναι ματαιόδοξη κραυγή βοήθειας, είναι ανθρώπινη αλληλοσυμπλήρωση. Σκέψου απλά, τα όνειρά σου δε συμπεριλαμβάνουν μονάχα εσένα. Γιατί, όμως, αντιδράς σα να είσαι μοναχική ύπαρξη;

Η υποστήριξη δε σου υπενθυμίζει την αδυναμία σου να τα καταφέρεις.
Σου κρυφοψιθυρίζει πως η επιτυχία και η αποτυχία θέλουν καλή παρέα.
Λοιπόν, θες να γίνουμε φίλοι;


υγ. μην ξεχνάτε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα "Κατά του AIDS". Κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όχι μόνο κάθε 1η Δεκέμβρη.

μικρή Carol.

3/11/13


❻❻❻
η ηλικία


picture taken by weheartit.com


Welcome November!
Απουσία την προηγούμενη εβδομάδα.
Κάτι το τριήμερο, κάτι οι επισκέψεις από μακρυά, κάτι ο ήλιος και οι υψηλές θερμοκρασίες, άνθρωπος είμαι και παρασύρομαι. Μου χρειαζόταν μια γενναία δόση αποπροσανατολισμού και μια μικρή κουταλιά του γλυκού αποδιοργάνωση. Τώρα είμαι φόκους σε ό,τι έχω αναλάβει (επαγγελματικά,χόμπι κτλ) με περισσότερη διάθεση και πολλή όρεξη για το κάτι παραπάνω. Θα αφήσω στη κρίση σας την κυριακάτικη εμπορική εργασιομανία που εφαρμόζεται από σήμερα. Λίγο εγκέφαλο διαθέτουμε όλοι μας για να επεξεργαστούμε το φαινόμενο.

Θέμα του post η ηλικία, όπως είδες και από τον τίτλο. Για άλλες/ους μια πληγή που ρίχνω άλας και για αρκετές/ους ένα μεταβαλλόμενο αυξανόμενο νούμερο με πολλαπλές πτυχές, δυνατότητες και ορισμένες απαγορεύσεις. Αφορμή ο μήνας Νοέμβρης, μέσα στον οποίον πολλοί φίλοι έχουν τα γενέθλιά τους. Και μη μου το παίζεις πολύ κυριλέ, υπάρχει ένα τεταρτημόριο του εγκεφάλου σου που θεωρεί τα γενέθλια συνυφασμένα με ένα διψήφιο ( ή και τριψήφιο, στο εύχομαι) αριθμό.

Σπάνια έως ποτέ θα αμφισβητήσει κάποιος/α το φαινόμενο "άτομα μικρότερης ηλικίας να θέλουν να μεγαλώσουν εδώ και τώρα, ενώ εκείνα μεγαλύτερης ηλικίας να αναζητούν μια χρονομηχανή με όπισθεν". Υπάρχουν "εργαλεία" που κάπως βελτιώνουν, μονάχα προς όφελός τους, την παρούσα κατάσταση. Δύο μου έρχονται τσακ μπαμ στο μυαλό και σου τα γράφω ευθύς αμέσως. Η εμφάνιση είναι το κατεξοχήν εργαλείο. Μπορεί να κάνει ένα 15χρονο να φαίνεται 17-20 και μια/έναν 45αρα/αρη να γυροφέρνει στα 35-40. Οι τρόποι δεν είναι πολλοί ούτε και ευφάνταστοι. Οι στυλιστικές προτιμήσεις, και οι επισκέψεις σε ένα ντόκτορ θα σου δώσουν κάποια λύση στην επιθυμία σου. Εργαλείο number two είναι ο/οι τρόπος/οι συμπεριφοράς. Ο τρόπος που μιλάς, σκέφτεσαι, αντιδράς και γενικά το πόσο ψάχνεσαι και σε τι ψάχνεσαι μπορούν να σε βοηθήσουν να ανέβεις ή να κατέβεις (παραισθησιακά πάντα) την ηλικιακή κλίμακα.

Μπορεί να μην αναρωτιέσαι ποια είναι η άποψή μου, αλλά επειδή το blog είναι δικό μου (μοναρχία, και εδώ) θα στην παραθέσω με ή χωρίς την έγκρισή σου. Δεν έχω το δικαίωμα να ανακατεύομαι στις επιθυμίες των άλλων, ούτε ακόμα σε αυτές του αδερφού ή των γονιών μου. Σέβομαι τις επιλογές και τις προτιμήσεις του κάθε ατόμου, εφόσον έχουν ληφθεί υπό νηφάλια κατάσταση. Μπορώ να τις κατανοήσω κιόλας, αν δεν ξεπερνούν τα όρια μου, ειδάλλως απλώς αδιαφορώ. Δε θα το διαψεύσω, είναι αστείο να βλέπεις μικρομέγαλα 15χρονα και σχεδόν αποκρουστικό, όταν αυτό είναι τόσο κιτσέ δουλεμένο και θυμίζει καγκουροτερμινέιτορς και πρόστυχη barbie. Επιλογές. Την ίδια περιγραφή δίνω και στα άντα/ήντα που βασανίζονται σε γυμναστήρια και χειρουργικά κρεβάτια για να κρύψουν 2 μήνες έως και 15 χρόνια ηλικίας. Επιλογές. Δε θα σε κατακρίνω, ούτε θα γελάσω, αλήθεια. Αλλά αν με ρωτήσει "πως σου φαίνομαι;", δυστυχώς θα πρέπει να σου απαντήσω. Σαφώς, υπάρχει και η θετική εικόνα των πραγμάτων. Ίσως αναφέρομαι στο ένα άκρο, αλλά ο περίγυρος μου εκεί κυμαίνεται.
Sorry guys.

Η αλήθεια είναι πως είναι πικρό αλλά συχνό να προσπαθείς να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι. Πολλές/οι θεωρούν πως αποκρύπτοντας το διψήφιο νούμερό τους, έχουν κάποιες συν ευκαιρίες στον επαγγελματικό και προσωπικό τους τομέα. Επίσης, πικρό και συχνό είναι το φαινόμενο της αποκάλυψης. Η ταμπελοποίηση βάσει της ηλικίας είναι μάστιγα. Έχουμε το αδιάλειπτο αλάθητο να προγραμματίζουμε τις ζωές άλλων ανθρώπων με γνώμονα την ηλικία τους. Βλέποντας μια κυρία μεγάλης, πολύ μεγάλης ηλικίας να χορεύει τανγκό αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι σπίτι της να πλέκει. Βλέποντας πιτσιρίκια να καπνίζουν αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι σπίτι τους να ολοκληρώσουν τις σχολικές εργασίες τους, και προβλέπουμε σε τι αλήτες θα εξελιχθούν. Δεν λαμβάνουμε υπόψη το πλαίσιο, γιατί δε το γνωρίζουμε, αλλά σιγά το πρόβλημα, σαν αθεόφοβοι και αλάθητοι δημιουργούμε ένα που καλύπτει την εγωιστική συνήθειά μας να ασχολούμαστε με τις ζωές και τις επιλογές των άλλων.

Υπάρχει μια στερεοτυπικά κατάλληλη ηλικία για σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Κάπως έτσι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας παραμερίζονται από επιλογή τους πλέον, ενώ άτομα μικρότερης ηλικίας επαναστατούν με άσχημο τρόπο για τα όποια δικαιώματά τους. Σίγουρα υπάρχουν κατάλληλες κατά προσέγγιση ηλικίες για να συνάψεις ερωτικές σχέσεις,να ξεκινήσεις ενόργανη ή να τζογάρεις στο διαδίκτυο. Υπάρχουν, όμως, δραστηριότητες όπως ο χορός, τα μαθήματα ξένων γλωσσών ή και η ορειβασία που δεν αναφέρονται μόνο σε εσένα και στη συνομήλικη παρέα σου εξυπνάκια.

Δεν είμαι πολύ υπέρ του συμβιβασμού.
Σε ό,τι έχει να κάνει με την ηλικία, όμως, μην χαραμίζεις τις στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει η κάθε ηλικία με αυτές που ο κολιός τους έρχεται σε μια και συν δεκαετία.
Εξάλλου, κάπως έτσι γεννιούνται τα απωθημένα.
Και τα απωθημένα δε μας κάνουν να χαμογελάμε.




*υγ. Ένα από τα πράγματα  που αγαπώ στο Βόλο είναι να κατεβαίνω στην παραλία τις ηλιόλουστες μέρες (και όχι μόνο) και να βλέπω διαφόρων ηλικιών ανθρώπους να περπατούν, να απολαμβάνουν το ρόφημά τους, να ποδηλατοδρομούν ή να μετέχουν σε προγραμματισμένες δραστηριότητες. Αυτούς τους ανθρώπους χαίρομαι.
Αυτούς που ξέρουν να αναζητούν την ομορφιά της ζωής ανά πάσα στιγμή.

**υγ. Χρόνια πολλά στον Θάνο και στην Βασιλική.


μικρή Carol.

22/8/13

◑ οι στιγμές


picture taken by wehartit.com

Αργοπορημένη σε αυτό το post. 
Αλλά να μου πεις, καλοκαίρι δίχως καθυστέρηση δε θυμίζει και πολύ Ελλάδα. Επεξεργάζομαι αν φταίει μόνο η εποχή, και το μυαλό μου αραδιάζει ένα σωρό εικόνες για την ελληνική αργοπορία παντός εποχιακών και μη συνθηκών. Δεν είναι κακία, είναι η αλήθεια κακιασμένη. 
Και λίγο εγώ ( I confess). 

Τελευταία εβδομάδα διακοπών. Τα συνοψίζει όλα. Αντίο μαμαδίστικο φαγητό, αντίο μπαμπαδίστικη καληνύχτα (κάπου εδώ δείχνεις συμπόνια) και τέλος αντίο καθαροσιδερωμένα μοσχομυρισμένα ρουχαλάκια (εδώ πια λυγίζεις). Η προσαρμογή γίνεται λιγότερη επώδυνη γνωρίζοντας ότι σε περιμένουν άνθρωποι και στιγμές για περιπετειώδεις καλοκαιρινο(γιατί ακόμα κάνω μπάνια)φθινοπωρινοχειμωνιάτικες περιπέτειες (guys, i am coming!).  

Για τις στιγμές θα σου γράψω σε αυτό το post.
Τα τελευταία 5 χρόνια (από τότε που ζω μόνη μου δηλαδή) αναθεώρησα σε πολλά πράγματα τις απόψεις μου και κατέληξα σε ένα γενικό πλαίσιο: η ζωή είναι οι στιγμές που βίωσες χθες, η στιγμή που τώρα εξελίσσεται μπροστά σου και που μετά ή αύριο δεν ξέρεις, αν θα υπάρξει επόμενη. Δεν νομίζω πως είναι τόσο δραματικό όσο ακούγεται (σε ορισμένους/ες). Στιγμές καλές, άσχημες, μοναδικές, αχώνευτες ή και προσδοκώμενες. Στιγμές παρέας, μοναξιάς, αγάπης, μίσους, ζήλιας ή και εγωκεντρισμού. Στιγμές που έρχονται ξαφνικά ή που βάζουμε το χεράκι μας και τις καρυκεύουμε έξτρα. 

Καθώς ωριμάζεις αντιλαμβάνεσαι τον διαφορετικό τρόπο που προσεγγίζεις τα γεγονότα, τις πράξεις σου και τις πράξεις των άλλων. Δε κρίνεις μόνο το αποτέλεσμα, κοιτάς πιο βαθιά πλέον, τη διάθεση ή τη προδιάθεση των αυτουργών. Αναμφίβολα, ως αγχώδης άνθρωπος, πίστευα πως η κακιά, η μαύρη και θλιβερή στιγμή είναι αυτή που σου καταστρέφει τον όμορφο κόσμο σου και τη ροδοπεταλομένη ζωή σου, μένοντας, τις περισσότερες φορές, με ένα αναπάντητο γιατί. Αργότερα συνειδητοποίησα πως όλα κάπου συμβάλουν, κάτι σου προσφέρουν. Γιατί βλέπεις, δίνουμε πολύ περισσότερη σημασία στο τι είμαστε και όχι στο τι μπορούμε να γίνουμε. 

Είναι συχνή η τάση των ανθρώπων να προσπαθούν να σβήσουν τις μαύρες ή τις γκρίζες στιγμές και να κρατήσουν μόνο τις όμορφες, τις ζεστές και τις γλυκές. Αυτές προτιμούν να τις μετατρέψουν σε αναμνήσεις, φωτογραφίες και ποιήματα. Όχι αγάπη μου,όχι δεν είναι έτσι. Έχεις μεγάλο μερίδιο στη ζωή σου, το μεγαλύτερο, αλλά δεν κάνεις κουμάντο μόνο εσύ. Δε λυπάμαι που στο λέω (κακιά). Η ζωή δεν είναι μονόπλευρη. Δεν είναι ατέλειωτα χαχανιτά,γλέντια και άσπρο πάτο. Είναι και ο πάτος ο κυριολεκτικός. Αν πιστεύεις στην ύπαρξη του καλού, αναμφισβήτητα  οφείλεις να πιστέψεις και στο άλλο, το σκοτεινό άκρο.

Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι που έγινε, κάτι που βίωσες. Κακά τα ψέματα, η αναίρεση δεν υπάρχει στις στιγμές, στη ζωή. Όσο πιο γρήγορα συμφιλιωθούμε και με τις δύο όψεις του νομίσματος, τόσο πιο σύντομα θα απολαύσουμε τη στιγμή και κατ'επέκταση, τη ζωή. Μην ξεχωρίζεις τις στιγμές. Μην κρατάς μόνο ό,τι σε συμφέρει και σε γαληνεύει. Δεν είμαστε φτιαγμένοι μόνο για να αντέχουμε στη βροχή από ζαχαρωτά. Μπόρες και πλημμύρες μπορείς να αντιμετωπίσεις, αρκεί να εκμεταλλευτείς με το σωστό τρόπο όσα έμαθες από προηγούμενες στιγμές που δοκιμάστηκες. Είσαι άνθρωπος, όχι βράχος. Μην διαστάσεις να κλάψεις σε ό,τι σου μαυρίζει τη ψυχή φοβούμενος/η ότι θα σε αποκαλέσουν δειλό/η (καθρεφτάκι).

 Κάνουμε επιλογές στο τι θα φάμε, τι θα βάλουμε, τι θα κάνουμε το απόγευμα αλλά δυστυχώς ή και ευτυχώς δεν μπορούμε να διαλέξουμε εύκολο ή δύσκολο τρόπο ζωής. Ακόμα και αν το κάνεις, και δε λυπάμαι (πολύ κακιά) που στο λέω, δεν θα έχεις ζήσει ανθρώπινα.

Η ζωή δεν είναι σαν τα παιχνίδια τύπου game over και replay.
Είναι μια φορά (σε αυτό το σώμα τουλάχιστον).
Θα ζήσεις;


υ.γ. καλή αρχή σε μια ψυχή εκεί στη Σκανδιναβία.

μικρή Carol.