all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα memories. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα memories. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.

1/12/13

✌ η υποστήριξη



Καλησπέρα μικρές/-οι αναγνώστριες/ες μου!
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά, ψύχραιμοι και ανυπόμονοι για τα Χριστούγεννα. 
Προτού ξεκινήσω το θέμα του post για αυτή την εβδομάδα, να σας ευχηθώ Καλό μήνα! O Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του 2013, ήρθε και έφερε το κρύο, το χιόνι, τα κρυολογήματα και τις χουχουλιάρικες στιγμές.

Θέλω να μοιραστώ την παρακάτω εικόνα μαζί σας, μιας που μου αρέσει πολύ και ευελπιστώ "σύντομα" να πρωταγωνιστήσω κι εγώ σε μια τέτοια (κάνω όνειρα για τις μέρες που θα 'ρθούνε, κάνω όνειρα δε με νοιάζει ό,τι και αν πούνε. Ναυσικά μωρέ!).

picture taken by weheartit.com


Στο θέμα μας τώρα.
Να πέσει η εικόνα του σημερινού post παρακαλώ.

picture taken by weheartit.com

Είναι μια δύσκολη, υπερ-φορτωμένη και σχεδόν επίπονη περίοδος για εμένα. Για το λόγο αυτό και την προηγούμενη εβδομάδα δεν ανάρτησα κάποιο post. Συγνώμη, αλλά δεν εγγυώμαι πως δεν θα επαναληφθεί ξανά. Δε μπορώ να λέω τόσο "φως-φανάρι" ψέματα. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει και να διακατέχεται από έντονης μορφή ηττοπάθεια. Αναρωτήθηκα, το συζήτησα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που θα σας περιγράψω στη συνέχεια.

Υποστήριξη, λοιπόν.
Αναμφίβολα σαν λέξη την ξεστομίζουμε άφοβα και αμέτρητα πολλές φορές. Στην παροχή και στην είσπραξη της έχουμε μάλλον το πρόβλημα. Ίσως και στην αποδοχή της. Υπάρχουν αντιλήψεις και αντιλήψεις, συμπεριφορές και συμπεριφορές. Δε θα αναλύσω το ιδανικό, αν πιστεύεις πως είναι αυθύπαρκτο, βγάλε μια φωτογραφία με τον Άγιο-Βασίλη. Θα σου υπενθυμίσω την ανθρώπινη υπόστασή μας και τη δικαιολογημένη στάση μας στις δύσκολες στιγμές που παίρνει τη μορφή "όχι, δε θα τα καταφέρω".

Κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες, θεοποιούμε τους εαυτούς μας, αγιάζουμε τις υποχρεώσεις μας και προασπιζόμαστε τις τελεσίδικες προθεσμίες που μας έχουν δοθεί. Σου φάνηκε τρομακτικό; Όταν συνειδητοποιείς, πως όχι απλά το εφαρμόζεις, αλλά σταδιακά το έχεις εντάξει στη καθημερινότητά σου, μάλλον θα σε τρομοκρατήσει λιγάκι παραπάνω. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κι εγώ μαζί σας. Ένας δρόμος μακρύς με πολλές στάσεις. Κάθε στάση σου κλέβει από λίγα λεπτά, μέχρι κάμποσες ώρες έως και αρκετές μέρες. Ιδρώνεις, ξαγρυπνάς, είσαι μόνη/-ος και συνεχίζεις να τρέχεις. "Θα τα καταφέρω" . Στην αρχή το ψιθυρίζεις, δε σου αρκεί. Το λες, για να το ακούσεις, πάλι δε σου αρκεί. Το φωνάζεις, για να το εμπεδώσεις, τώρα κάτι γίνεται. Βλέπεις τον τελικό σταθμό, σωριάζεσαι κάτω. Τα ηχεία βροντο-ανακοινώνουν " αποτυχία".  Α Π Ο Τ Υ Χ Ι Α, λοιπόν.

Κάπως έτσι, με μερικές δυο-τρεις ατυχείς και κακές, αποτυχημένες στιγμές η θερμοκρασία του σώματός σου και το λογικό κομμάτι του μυαλού σου ενστερνίζονται την καθολική πλέον κατάσταση/φράση "όχι, δε θα τα καταφέρω". Και επειδή η ζωή δεν είναι τόσο suck όσο θες να πιστεύεις, έχουμε πάντα κάποια πληθώρα επιλογών. Ή κλαις τη μοίρα σου, ή κάνεις την φιλότιμη προσπάθειά σου εμποτισμένος με την αρνητική σου στάση ή αναρωτιέσαι πως μπορείς να απαλλαγείς από τη μιζέρια σου και σταδιακά να εξημερώσεις τις ανασφάλειες σου ή ζητάς βοήθεια. Κάνε την επιλογή σου, είναι σεβαστό δικαίωμα σου.

Πολλές/-οί θεωρούν πως αν εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους, τις δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις τους δείχνουν πόσο ευάλωτοι είναι. ΟΚ, το δέχομαι. Υπάρχουν όμως, άτομα εκεί έξω, γύρω σου ή και πιο μακρυά σου που, αλήθεια, καταλαβαίνουν πως δεν είσαι καλά, κάτι σε απασχολεί, κάτι σε ζορίζει και μπορούν σε βοηθήσουν, να σε υποστηρίξουν. Μπορεί να θεωρείς τα λόγια εύκολα και να αντιλαμβάνεσαι το μειονέκτημά τους να αλλάξουν πρακτικά μια κατάσταση ή να εξαλείψουν μια προθεσμία που μετρά αντίστροφα, αλλά παραβλέπεις το πλεονέκτημά τους, το ότι σε αγγίζουν, σε γαληνεύουν και σε ηρεμούν. Σου προσφέρουν τη δύναμη να μη το βάλεις κάτω και να προσπαθήσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο. Σου υπενθυμίζουν πως η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και το σημαντικότερο σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τέλεια/-ος. Είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη.

Η συνταγή της υποστήριξης δε κρύβει κάποιο μυστικό συστατικό. Απαιτεί μονάχα ειλικρίνεια. Δεν δημιουργεί σχέσεις πωλητή-αγοραστή αλλά συνδέει ανθρώπους παρέχοντας ψυχολογική δύναμη ή και σωματική στο να κάνουν το επόμενο βήμα, ίσως το πιο σημαντικό βήμα. Απαιτεί ελευθερία της σκέψης και πλήρης άφεση απόψεων. Το να υποστηρίζεις και να υποστηρίζεσαι δεν είναι ματαιόδοξη κραυγή βοήθειας, είναι ανθρώπινη αλληλοσυμπλήρωση. Σκέψου απλά, τα όνειρά σου δε συμπεριλαμβάνουν μονάχα εσένα. Γιατί, όμως, αντιδράς σα να είσαι μοναχική ύπαρξη;

Η υποστήριξη δε σου υπενθυμίζει την αδυναμία σου να τα καταφέρεις.
Σου κρυφοψιθυρίζει πως η επιτυχία και η αποτυχία θέλουν καλή παρέα.
Λοιπόν, θες να γίνουμε φίλοι;


υγ. μην ξεχνάτε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα "Κατά του AIDS". Κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όχι μόνο κάθε 1η Δεκέμβρη.

μικρή Carol.

11/8/13

☍ το στεφάνι


picture taken by wehearti.com


Αγαπητή/-έ αναγνώστρια/-η,
μη το πάρεις (πολύ) προσωπικά το post που ακολουθεί. 
Βασικά, αν ετοιμάζεσαι για κάτι πολύ σοβαρό (βλ. αρραβώνα,γάμο,λογοδέσιμο) μη το διαβάσεις, για να μη νιώθω (πολλές) τύψεις. Ραντεβού στο επόμενο, δε θα στεναχωρηθώ (πολύ). 

Του στεφανιού τα λόγια θα σου γράψω σε αυτό το post.
Ήδη νιώθω τα άκρα μου να μουδιάζουν, ο λαιμός μου να έχει μποτιλιάρισμα, το μυαλό μου να πετάει κεραυνούς και τα μάτια μου να πλημμυρίζουν,σίγουρα όχι από χαρά.
Ώστε στεφάνι. Κοίτα, στεφάνια βλέπω και στις κηδείες και στους γάμους. Μάλλον δεν θα έχουν και μεγάλη διαφορά (εδώ υποτίθεται πως γελάς).

Λένε πως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, ερωτευόμαστε μια φορά και αγαπάμε μέχρι να πληγωθούμε. 
Ενθουσιασμός. Έρωτας. Αγάπη. Μια σύγχρονη εκδοχή του τριαδικού συστήματος, η εξελικτική πορεία μιας σχέσης. Δεν θα σου αποκαλύψω τα μυστικά της τέλειας σχέσης, γιατί πολύ απλά το "τέλεια" είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό και φυσικά δεν θεωρώ πως υπάρχει μυστική συνταγή για την ευτυχία. Γνωρίζουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, αλλά καμιά φορά το αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί; Θαρρώ πως είμαστε σατανικά δυνατοί προκειμένου να κυνηγήσουμε την ευτυχία μας από το δύσκολο μονοπάτι, έτσι απλά για να αποδείξουμε ότι μπορούμε. Ή γιατί το δύσκολο, το μυστηριώδες και το αναπάντεχο κρύβει μια άτιμη γοητεία και μπόλικη περιπέτεια που ψοφάμε να ζήσουμε. Άλλωστε, δεν είμαστε και στο Αμέρικα, εκεί που με ένα take away καφέ και μια στοίβα βιβλία προχωρώντας αμέριμνη πέφτει πάνω σου αυτός ο ΕΝΑΣ, so επαναπροσδιόρισε τη πραγματικότητα.

Καλημέρες, αγκαλιές, φιλιά, βόλτες, ταξίδια, φωτογραφίες, cupcakes, διάβασμα παρέα στη βιβλιοθήκη, λίγη ένταση για ισορροπία και αρκετά χαμόγελα και λίγα δάκρυα (πάλι για την ισορροπία). Και κάπως έτσι έρωτας, κάπως έτσι σ'αγαπώ-μ'αγαπάς. Και όλα είναι πολύχρωμα ωραία. Μέχρι που κάτι σπάει. Γιατί πάντα σπάει, κάτι. Δοκιμασία. Αλήθεια, δεν ξέρω να σου πω πόσες φορές θα το ζήσεις όλο αυτό. Πόσες θα είναι αληθινές, με νόημα, και πόσες απλά για το εγωιστικό κορμάκι σου. Ξέρω, όμως, πως δεν ερωτεύεσαι μια φορά, παραδέξου το. Δεν είναι λάθος, δεν είναι αμαρτία, δεν είναι απιστία στην ανάμνηση των όμορφων στιγμών που έζησες. Ναι, ναι, αλλά μια φορά είναι ο δυνατός ο έρωτας. Κουραφέξαλα μανδάμ. Κάπως έτσι είναι η δυστυχία. Περιμένοντας να ζωντανέψει η ανάμνηση.

Και άμα ερωτευόμαστε πάνω από μια φορά, πως καταλήγουμε στο ιδανικό; Ιδανικό; Ιδανικό what? Σοβαρό σφάλμα η ψευδαίσθηση της ύπαρξης του ιδανικού. Κάπως έτσι χάνονται οι στιγμές. Κάπως έτσι δυστυχία. Αν περιμένεις να χιλιοερωτευετείς με σκοπό να βρεις το ιδανικό και να δέσεις το γάιδαρό σου, είσαι ήδη στη χώρα των αποθανόντων, ψυχικά αποθανόντων. Απορώ πως μπορεί κάποια/-ος να ξεκινά το ταξίδι της σχέσης με σκοπό το στεφάνι. Μα είναι τρέλα, καταδίκη, σχιζοφρένεια. Κι όμως, υπάρχουν και δαύτα. Γνωριστήκαμε, είμαστε στο στάδιο "θέλω ένα συρτάρι στο σπίτι σου" μετά περνάμε στο στάδιο "χώρο στη ντουλάπα" και μετά "σαν το σπίτι σου" και τέλος "σπίτι μας". Και μετά από 14 μήνες, κου-κου σπιτάκια μας.  Αν ο γάμος καταστρέφει τον έρωτα; Μάλλον δεν υπήρξε ποτέ έρωτας. Κάπως έτσι δυστυχία.

Τώρα θα μου πεις, είσαι 23 (μαρή) και μιλάς για κάτι τόσο σημαντικό, όπως ο γάμος. Δεν ξέρεις τίποτα, μπλα μπλα και δώσε βρίσιμο (σαν Ελληνάρες που είμαστε). Δεν ξέρω και να σου πω την αλήθεια δε θέλω να μάθω. Ένας θεσμός που εν μέρει έχει κάτι το ρατσιστικό (δες απαγόρευση γάμων ομοφυλόφιλων) δεν με αγγίζει. Δεν με αγγίζει το να μάθουν 175 άτομα με ποιον είμαι ερωτευμένη, δε με αγγίζουν τα πανηγύρια, τα καημένα ζωντανά που τρως χορεύοντας σαν κατσίκι. Δεν με αγγίζει τίποτα που γίνεται για τα μάτια ενός τρίτου με σκοπό του να σε κρίνει. Δεν με αγγίζει το να είσαι 18 ή 22 και να θες οικογένεια. Δεν πάσχω από σχεσοφοβία. Ίσως είναι αυτό το παραμύθι του " δε θα είμαι ποτέ αγαπημένο ζευγάρι όπως οι γονείς μου". Όμως, μην ξεχνάς, τα παραμύθια είναι όμορφα, αλλά τα προτιμάμε πριν τον ύπνο.


Ζήσε, άσε τον εαυτό σου ελεύθερο.
Κάνε λάθη.
Μην επιδιώξεις να γυρίσεις στο παρελθόν. Αυτό τελείωσε.
Δες το σαν ευκαιρία.

υ.γ. κάποιες απόψεις αλλάζουν με το καιρό, ας προσευχηθούμε στο να λογικευτώ.

μικρή Carol.