all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα life. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα life. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


8/6/14

∓ η ψυχολογία


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα και καλή εβδομάδα.
Έχω κάνει δύο ολόκληρα θαλασσινά μπάνιο και ο καιρός αποφάσισε να μου διακόψει τη φόρα ξεκινώντας κακοκαιρία. Μα είναι δυνατόν; 9 Ιουνίου; Τι να πω. Περίεργο καλοκαίρι εν όψει. 
Μην αγχώνεσαι πάντως, δε σκοπεύω να σου ρίξω κι άλλο τη διάθεση. Α, και θα είμαι σύντομη, με περιμένει μια NUTELLA και ένα κουτάλι, yay. Και ο Jojo για αγκαλίτσες.  

Ψυχολογία, λοιπόν. Από τα πιο ευμετάβλητα του είναι μας, και ίσως από τα πιο τρωτά μας σημεία. Καλώς ή κακώς σχεδόν τα περισσότερα ανάγονται σε ψυχολογικής φύσεως ζητήματα με αποτέλεσμα να μιλάμε διακαώς για αϋπνία, στρεσογόνους παράγοντες και Lexotanil, ενώ έννοιες όπως η ψυχανάλυση και η ψυχοθεραπεία να αποκτούν μια κάπως αρνητική χροιά. Δεν αντιλέγω πάντως, αν το σκεφτείς λογικά -προσπάθησε- θα διαπιστώσεις πως ένα μεγάλο ποσοστό του τι θέλω, πως το κάνω, γιατί αυτό και όχι το άλλο, ακόμα και η επίδοσή μας στην εξεταστική, ανήκει στην ψυχολογία της στιγμής. 

Είναι δύσκολο να κοντρολάρεις τη ψυχολογία σου. Μεταξύ μας δε βρίσκω και λόγο να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Η ψυχολογία είναι χαρακτηριστικό αυθεντικότητας και ως ένα βαθμό αυθορμητισμού. Στην αντίπερα όχθη συναντάς την υποκρισία. Διάλεξε και ντύσου. Κατά έναν περίεργο τρόπο παραλληλίζω την ανάγνωση με την ψυχολογία. Όπως κάθε (ίδια) ανάγνωση μπορεί να είναι διαφορετική στον ίδιο αναγνώστη, έτσι και κάθε (ίδια) στιγμή μπορεί να σε φέρει σε διαφορετική ψυχολογική κατάσταση. Μεταξύ μας, ούτε και αυτό είναι απόλυτα αρνητικό. Όλα εν δυνάμει αλλάζουν, εγώ μαγεία το αποκαλώ αυτό. 

Κάποιοι/-ες κρατούν ημερολόγιο ψυχολογικής διάθεσης. Είναι ένα απλό ημερολόγιο στο οποίο ανάλογα με το αν η μέρα τους κύλισε ευχάριστα βάζουν μια χαρούμενη φάτσα, ενώ αν πήγε κατά ντιαόλου ζωγραφίζουν μια λυπημένη. Σαν ιδέα είναι καλή, αλλά όχι απόλυτα εποικοδομητική. Κάθε συναίσθημα είναι μια μορφή ψυχολογίας. Αφού υπάρχουν τόσα πολλά συναισθήματα, γιατί να βολευόμαστε με δύο; Θυμός, ντροπή, αισιοδοξία, υστερία, γαλήνη, ελπίδα, αντοχή, περιπέτεια, σέξυ, τεμπέλικα και πληθώρα άλλων που αγνοείς συνειδητά αλλά βιώνεις καθημερινά. Μια ωραία ιδέα είναι και η σύνδεση της ψυχολογίας με το χρώμα. Σίγουρα υπάρχουν σχετικές μελέτες, just google it. 

Είναι καθαρά προσωπική επιλογή σου πως θα διαχειριστείς τα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας σου. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η αποξένωση φαντάζει σωτήρια και άλλες που η ψυχολογία σου θέλει τη συντροφιά της, κάθε είδους συντροφιά (βλ. NUTELLA, Jojo, blogging και μουσική του γείτονα). Μην ξεχνάς, όμως, όλες/-ους εκείνες/-ους που θέλουν να είσαι απλά καλά, τους χρωστάς μια μικρή εξήγηση, για τις ώρες εκείνες που ταξίδευες μονάχος/-η. 

Μην στερήσεις σε αυτόν που νοιάζεται για εσένα, ένα κομμάτι της αυθεντικότητά σου. 

μικρή Κάρολ.

31/5/14

ʊ η απιστία


picture taken by weheartit.com


Μπορεί να ήμουν αδρανής το τελευταίο διάστημα, αλλά υπόσχομαι δυναμικό come back (στυλ Άντζελας yay!). Άφησα κάποιες εκκρεμότητες στη μέση του πουθενά, γιατί ξάφνου εμφανίστηκε μπρος μου η παραπάνω εικόνα (βλ. διαδικτυακό βολτάρισμα) και είπα να την αξιοποιήσω αναλόγως. Μιας και το είχα ρίξει λίγο στα κοινωνικά θέματα, χαμηλώνω σε δευτέρα και γυρίζω το τιμόνι αριστερά. Φανάρι κόκκινο.  Έτοιμη για campari πορτοκάλι. 

Δεν έχω πολλά να γράψω, το υπόσχομαι. Απιστία στα κομψά ελληνικά και κέρατο στα απλά λαϊκά. Λόγω του επιπέδου του blog (εδώ κουνάς καταφατικά την κεφαλήν σου), θα πορευθώ με την πρώτη. Ξεκινώ ομαλά την εισαγωγή στο θέμα με κάποια λεξιλογικά μπλα μπλα, η απιστία υποδηλώνει κάθε μορφής έλλειψη πίστης (π.χ.θρησκευτική, ερωτική κτλ) καθώς και το αδίκημα δημόσιου υπαλλήλου ο οποίος από πρόθεση ζημιώνει τη δημόσια περιουσία. Μεταξύ μας η δεύτερη σημασία πιο γνώριμη μου ακούγεται, εν τέλει (καμπανίτσες γκλαν γκλαν). 

Αν μιλήσουμε με κριτήρια ερευνητικά, καταλήγουμε στο ότι το θηλυκό φαίνεται να κάνει καλό διπλό παιχνίδι μέχρι να βαρεθεί. Τα αρσενικά είναι δυναμικά αλλά δυστυχώς δεν σκεπάζουν με άμμο τις σκατοδουλειές τους. Πληθώρα ελαφρυντικών, εκ των οποίων τα περισσότερα δε στέκουν ούτε με τεχνητή νοημοσύνη. Πληθώρα απόψεων για το πως εκλαμβάνουν τα ζευγάρια (ετερό/-ομοφυλόφιλα) τις διαστάσεις της απιστίας. Για άλλους/-ες  είναι κίνητρο για ενδυνάμωση και βελτίωση της σχέσης τους, για πολλούς/-ές μια απλή περιπέτεια, για τους/τις περισσότερους/-ές μια χημεία που καταλήγει σε κάτι παραπάνω και φέρνει τα πάνω-κάτω. Σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητη η αποκάλυψή της, με όποιο τρόπο και αν αυτή επέλθει. 

Χωρίζουμε και σου κάνω τη ζωή κόλαση.
Θα κάνω τα βυζιά μου σα χυλωμένα τηγανητά αυγά (?!).
Χωρίζουμε και κλαίω μέχρι να χρειάζομαι ορό για περισσότερο δάκρυ.
Χωρίζουμε και  όλα καλά.
Όλα καλά και πάμε παρακάτω, μαζί (ηλεκτρισμός). 

Λίγες από τις εναλλακτικές των θυμάτων της απιστίας. Θαρρώ πως η τελευταία στρατηγική είναι η πιο celebrity φάση, που πολύ δύσκολα εφαρμόζεται παρόλο το απλό της σύνταξής της. Σε κάθε περίπτωση πάντως ένα καραγκιοζιλίκι θα κάνει πρεμιέρα. Η αλήθεια είναι πως η απιστία είναι ο εχθρός της εμπιστοσύνης. Από την άλλη όμως, πως να εμπιστευτείς τον/την άλλον/-ην αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς αρχικά τον εαυτό σου; 

Η απιστία μου φαίνεται σαν ένα παιχνίδι γνώσεων. 
Όσα περισσότερα γνωρίζεις τόσα περισσότερα θες να ανακαλύψεις ακόμα. 
Και η ανακάλυψη είναι ένα παιχνίδι που: α) δύσκολα το βαριέσαι και β) θες καλό παρτενέρ.  

Δεν θα σου τύχει έτσι απλά να απιστήσεις αγάπη μου. 
Θα το θέλεις πολύ, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόλαυση (τζ τζ τζ).
Μην ακούσω για μοιραία αποπλάνηση γιατί θα σε συνοδεύσω εις τόπον χλοερόν (τζ τζ τζ).

Α, και αν περιμένατε κάποια λύση ή γιατρικό, λυπάμαι δεν έχω. Αλλά άρπα αυτό:
"το γεγονός ότι ένας πιστός είναι πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, δεν είναι πιο αξιόπιστο από το γεγονός ότι ένας μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν ξεμέθυστο." (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω).

μικρή Κάρολ.


13/5/14

⋕ η απογοήτευση


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα σας.
Ελπίζω να είστε καλά και να σκορπίζετε τη χολή σας με μέτρο. Γενικά δεν είμαι καλά. Ντου από παντού και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία για να μην εκραγεί ο εσωτερικός μου Βεζούβιος. Θαρρώ πως ο Μάιος μου προβλέπεται τρομακτικά δύστροπος. Δε βαριέσαι, θα τη βρω την άκρη, πάλι. Το μόνο θετικό είναι πως ο καιρός ζέστανε, επίσης, τρομακτικά και ανυπομονώ για σάνταλο, θάλαττα και παγωτό "Μπούκη" (ξέρουν οι του Βόλου μόνιμοι /προσωρινοί κάτοικοι). 

Στα πιο juicy τώρα. Είχαμε που είχαμε τη μανία των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων, τώρα αποκτήσαμε και αυτή της Eurovision. Επειδή γενικότερα μας διακατέχει η φιλοδοξία να είμαστε ειδικοί στα πάντα όλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα, θα αφήσω με τη σειρά μου το σχόλιό μου, έτσι απλά. Ας συμφωνήσουμε πως γενικά είναι ένας διαγωνισμός μηδαμινής μουσικής αξίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις ανά μακρινά χρονικά διαστήματα) και υψηλών οικονομικά δαπανών για (αν όχι όλες) τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τάχα μου της Ευρώπης. 

Με αυτά και εκείνα, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάτι το "διαφορετικό" το οποίο ως χώρα και ως Ευρώπη υπερψηφίσαμε/υπερψηφίστηκε. Και ξεκίνησε ο κακό χαμός. Βασικά, αποδέχομαι πως δεν ήταν κάτι ωραίο αισθητικά. Αποδέχομαι, επίσης, πως ίσως ήταν προκλητικό αρκετά. Αλλά, αλήθεια, προτιμάς την υποτιμητική εμφάνισης της Πολωνίας που με τρόπο εξαιρετικά ευρηματικό κατάφερε να περάσει το βυζο-μήνυμα, πως το πλύσιμο στο χέρι είναι πιο αποτελεσματικό από αυτό του πλυντηρίου; Απογοήτευση. Τόσα καινοτόμα προγράμματα για την ισότητα και τη διαφορετικότητα πάνε στράφι, και ας τα χρυσοπληρώνουμε. 

Βασικά, απογοητεύομαι με δύο πράγματα επί του θέματος. Πρώτο, αν δε σου αρέσει αυτό που βλέπεις, γιατί συνεχίζεις να το βλέπεις; Μαζοχισμός και έλλειψη κριτικής σκέψης. Κρίμα, και πλησιάζουν οι εκλογές. Δεύτερο, λυπάμαι γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η πρωτιά δε σημαίνει τίποτα άλλο, εκτός από την πλήρη εγκεφαλική παράλυση των Ευρωπαίων. Θεωρώ πως οι περισσότεροι ψήφοι δόθηκαν καθαρά ως "ας κάνω χαβαλέ με το καρναβαλάκι" , τουλάχιστον για το ελληνικό 12αρι. Τίποτε παραπάνω δεν έχω να συμπληρώσω. Μούγκα. 

Αλήθεια, έχεις να μου δώσεις μια ερμηνεία του επιθέτου "φυσιολογικός-ή-ό"; Όλο αυτό με έβαλες σε σκέψεις και κατέληξα στη πλήρη απογοήτευση. Πόσο εύκολα στιγματίζουμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε το τρόπο ζωής και τις επιλογές των άλλων. Νοοτροπία. Ναι, αλλά που στο καλό καλλιεργείται; Μια ενδοσχολική ζωή θυμάμαι να μας ευαγγελίζουν την αξία της προσωπικότητάς μας και το σεβασμό της αυτονομίας της προσωπικότητας και των επιλογών όλων των άλλων. Πόσο εύκολα απορρίπτουμε το περίεργο, το αλλιώτικο το ξενικό και πόσο δύσκολα αποδεχόμαστε πως ανήκουμε σε μια, από τις πολλές, κατηγορία ανθρώπων. 

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει. 



μικρή Κάρολ.



29/3/14

∓ οι αλλαγές


picture taken by weheartit.com



Καλησπέρα και καλησπέρα!
Πιεστική η εβδομάδα που μας πέρασε. Αλήθεια, αυτά τα "καλύτερα" με τα πόδια κατεβαίνουν; 
Όπως και να 'χει, μασάνε οι πέτρες; Δε μασάνε. Ευχαριστώ τη Νίκη και τη Ρούλα που μου το επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά. Ο μήνας τελειώνει. Απολαυστική εμπειρία η συμμετοχή μου στο photo-shooting της φίλης μου και σχεδιάστριας των υπέροχων κοσμημάτων και ρούχων  ~ Art in Wonderland ~ ~ by Nicky σε συνεργασία με την Art Director Ευηλένα Μ. Ωστόσο, δεν είμαι και στα πολύ high μου και είπα να καταπιαστώ με ένα -φαινομενικά- αδιάφορο θέμα, όπως διαπιστώσατε και από τον τίτλο. Υπόσχομαι θα είμαι σύντομη, γιατί καμιά φορά χρειάζεται να μετράς τα λόγια σου και να αφήνεις χώρο για τις πράξεις σου. 

Οι αλλαγές, λοιπόν. Μικρές, μεγάλες, αδιάφορες, αισθητές και παράταιρες. Συνοδευμένες με τη φράση "από Δευτέρα μωρέ". Εννοώντας την Καθαρά. Βαριόμαστε; Απαισιοδοξούμε; Αδιαφορούμε συνειδητά; Σε κάθε περίπτωση το πιάτο δε θα πετάξει μόνο του για τη μαγική χώρα του νεροχύτη. Διακατεχόμαστε από το πνεύμα της αποβλακωμένης κινδυνολογίας. Δεν κάνουμε το επόμενο βήμα προτάσσοντας ως επιχείρημα τα δικαιώματα του ανεμιστήρα και της γόμας. Δεν είμαστε σε θέση να αλλάξουμε μια κατάσταση που δε μας ευχαριστεί, γιατί απλά βολευόμαστε. Αλλαγή; Που καιρός για πρίγκιπες. 

Δε μιλάω για να αλλαγή δουλειάς με καθαρό κίνητρο την ευχαρίστησή σου, ξέρω σε ποια χώρα ζούμε ή για ευτυχισμένο γάμο με κύριο κίνητρο να εγκαταλείψεις το παιδικό δωμάτιο. Μιλάω για απλά πράγματα. Από τη πρωινή μίζερη κακοκεφιά σου μέχρι τις απαράδεκτες συνήθειες της καθημερινότητάς, όπως η φαστ-φουντάδικη διατροφή σου. Το καλύτερο είναι όταν επιβάλλεται να προσαρμοστείς σε μια αλλαγή της οποίας δεν ήσουν εξ αρχής υπέρ ή μέτοχος της υλοποίησής της. 'Έχεις προπαγανδίσει σε όλες τις γλώσσες λανσάροντας τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις του '72 στον 21ο αιώνα. Τι και αν φτάσουμε στον Κρόνο, τι και αν η νανοτεχνολογία προοδεύσει δραματικά, τι και αν ο Ηρακλής (;!) πάρει το πρωτάθλημα, τι και αν η Apple γίνει Apricot, ο ιός της αποβλακωμένης κινδυνολογίας θα είναι επικίνδυνα μεταδοτικός. Είναι ο φόβος. Σε καταλαβαίνω, η ύπαρξη της αμφιβολίας είναι απόδειξη της ανθρώπινης υπόστασης μας. Είναι το ρίσκο. Μα αξίζει, επιβεβαιώνουν οι πιο ειδικοί από 'μένα την κοντή. Θαρρώ, άλλωστε, πως μπορούμε να αντέξουμε δίχως δράμα για μια-δυο εβδομάδες. 

Περιμένουμε τον από μηχανής θεό για να βελτιώσει ή να αποτρέψει αυτό που εσύ βαριέσαι ή διστάζεις να αντιμετωπίσεις κατάμουτρα. Η υπομονή δεν είναι λύση, είναι εμπόδιο. Λένε πως ο χρόνος αποφασίζει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Καλά, βάλε μονωτική στο κώλο και στο καναπέ σου και ανάμενε. Μπούρδες. Δεν υπάρχει ούτε σταθερό "ναι" ούτε και αμετάκλητο "όχι". Και που είσαι στενόμυαλε τύπε, ο χρόνος δε λέει ούτε ναι ούτε όχι. Και τα πιστεύω και τα ιδανικά και οι κάποτε σωστές επιλογές αλλάζουν. Δύσκολα, αλλά αλλάζουν. Ας το παραδεχτούμε, η αποφασιστικότητα δεν είναι από τα δυνατά στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Όλα αλλάζουν, αυτός είναι ο σκοπός της εξέλιξης. Μας αποθαρρύνει η διαδικασία αλλά μας ανταμείβει το αποτέλεσμα. Το να είσαι ανοιχτόμυαλος δε σε κάνει αυτομάτως αναρχικό, γκέι ή επιστήμονα. 

Τώρα, αν εσύ θες να μείνεις μια αποστειρωμένη μπουρμπουλήθρα από τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, σόδα με λεμόνι και στη δουλειά αύριο με το κάρο. 

Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Peter Drucker: "Το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για το μέλλον είναι ότι θα είναι διαφορετικό" . Πώς έχουμε συνδυάσει το διαφορετικό με την κόλαση και τα καζάνια, ουδέποτε θα κατανοήσω.

μικρή Carol.

1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.

22/8/13

◑ οι στιγμές


picture taken by wehartit.com

Αργοπορημένη σε αυτό το post. 
Αλλά να μου πεις, καλοκαίρι δίχως καθυστέρηση δε θυμίζει και πολύ Ελλάδα. Επεξεργάζομαι αν φταίει μόνο η εποχή, και το μυαλό μου αραδιάζει ένα σωρό εικόνες για την ελληνική αργοπορία παντός εποχιακών και μη συνθηκών. Δεν είναι κακία, είναι η αλήθεια κακιασμένη. 
Και λίγο εγώ ( I confess). 

Τελευταία εβδομάδα διακοπών. Τα συνοψίζει όλα. Αντίο μαμαδίστικο φαγητό, αντίο μπαμπαδίστικη καληνύχτα (κάπου εδώ δείχνεις συμπόνια) και τέλος αντίο καθαροσιδερωμένα μοσχομυρισμένα ρουχαλάκια (εδώ πια λυγίζεις). Η προσαρμογή γίνεται λιγότερη επώδυνη γνωρίζοντας ότι σε περιμένουν άνθρωποι και στιγμές για περιπετειώδεις καλοκαιρινο(γιατί ακόμα κάνω μπάνια)φθινοπωρινοχειμωνιάτικες περιπέτειες (guys, i am coming!).  

Για τις στιγμές θα σου γράψω σε αυτό το post.
Τα τελευταία 5 χρόνια (από τότε που ζω μόνη μου δηλαδή) αναθεώρησα σε πολλά πράγματα τις απόψεις μου και κατέληξα σε ένα γενικό πλαίσιο: η ζωή είναι οι στιγμές που βίωσες χθες, η στιγμή που τώρα εξελίσσεται μπροστά σου και που μετά ή αύριο δεν ξέρεις, αν θα υπάρξει επόμενη. Δεν νομίζω πως είναι τόσο δραματικό όσο ακούγεται (σε ορισμένους/ες). Στιγμές καλές, άσχημες, μοναδικές, αχώνευτες ή και προσδοκώμενες. Στιγμές παρέας, μοναξιάς, αγάπης, μίσους, ζήλιας ή και εγωκεντρισμού. Στιγμές που έρχονται ξαφνικά ή που βάζουμε το χεράκι μας και τις καρυκεύουμε έξτρα. 

Καθώς ωριμάζεις αντιλαμβάνεσαι τον διαφορετικό τρόπο που προσεγγίζεις τα γεγονότα, τις πράξεις σου και τις πράξεις των άλλων. Δε κρίνεις μόνο το αποτέλεσμα, κοιτάς πιο βαθιά πλέον, τη διάθεση ή τη προδιάθεση των αυτουργών. Αναμφίβολα, ως αγχώδης άνθρωπος, πίστευα πως η κακιά, η μαύρη και θλιβερή στιγμή είναι αυτή που σου καταστρέφει τον όμορφο κόσμο σου και τη ροδοπεταλομένη ζωή σου, μένοντας, τις περισσότερες φορές, με ένα αναπάντητο γιατί. Αργότερα συνειδητοποίησα πως όλα κάπου συμβάλουν, κάτι σου προσφέρουν. Γιατί βλέπεις, δίνουμε πολύ περισσότερη σημασία στο τι είμαστε και όχι στο τι μπορούμε να γίνουμε. 

Είναι συχνή η τάση των ανθρώπων να προσπαθούν να σβήσουν τις μαύρες ή τις γκρίζες στιγμές και να κρατήσουν μόνο τις όμορφες, τις ζεστές και τις γλυκές. Αυτές προτιμούν να τις μετατρέψουν σε αναμνήσεις, φωτογραφίες και ποιήματα. Όχι αγάπη μου,όχι δεν είναι έτσι. Έχεις μεγάλο μερίδιο στη ζωή σου, το μεγαλύτερο, αλλά δεν κάνεις κουμάντο μόνο εσύ. Δε λυπάμαι που στο λέω (κακιά). Η ζωή δεν είναι μονόπλευρη. Δεν είναι ατέλειωτα χαχανιτά,γλέντια και άσπρο πάτο. Είναι και ο πάτος ο κυριολεκτικός. Αν πιστεύεις στην ύπαρξη του καλού, αναμφισβήτητα  οφείλεις να πιστέψεις και στο άλλο, το σκοτεινό άκρο.

Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι που έγινε, κάτι που βίωσες. Κακά τα ψέματα, η αναίρεση δεν υπάρχει στις στιγμές, στη ζωή. Όσο πιο γρήγορα συμφιλιωθούμε και με τις δύο όψεις του νομίσματος, τόσο πιο σύντομα θα απολαύσουμε τη στιγμή και κατ'επέκταση, τη ζωή. Μην ξεχωρίζεις τις στιγμές. Μην κρατάς μόνο ό,τι σε συμφέρει και σε γαληνεύει. Δεν είμαστε φτιαγμένοι μόνο για να αντέχουμε στη βροχή από ζαχαρωτά. Μπόρες και πλημμύρες μπορείς να αντιμετωπίσεις, αρκεί να εκμεταλλευτείς με το σωστό τρόπο όσα έμαθες από προηγούμενες στιγμές που δοκιμάστηκες. Είσαι άνθρωπος, όχι βράχος. Μην διαστάσεις να κλάψεις σε ό,τι σου μαυρίζει τη ψυχή φοβούμενος/η ότι θα σε αποκαλέσουν δειλό/η (καθρεφτάκι).

 Κάνουμε επιλογές στο τι θα φάμε, τι θα βάλουμε, τι θα κάνουμε το απόγευμα αλλά δυστυχώς ή και ευτυχώς δεν μπορούμε να διαλέξουμε εύκολο ή δύσκολο τρόπο ζωής. Ακόμα και αν το κάνεις, και δε λυπάμαι (πολύ κακιά) που στο λέω, δεν θα έχεις ζήσει ανθρώπινα.

Η ζωή δεν είναι σαν τα παιχνίδια τύπου game over και replay.
Είναι μια φορά (σε αυτό το σώμα τουλάχιστον).
Θα ζήσεις;


υ.γ. καλή αρχή σε μια ψυχή εκεί στη Σκανδιναβία.

μικρή Carol.