all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα hope. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα hope. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.

21/10/13

☀ οι καλημέρες

picture taken by weheartit.com



Ηλιόλουστη Δευτέρα!
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Μετά από μέρες έχω πάλι πίσω την όσφρηση και την γεύση μου. Άτιμη γρίπη που ήθελες να γίνεις κολλητάρι μου. Με πολλή γκρίνια, μιζέρια και αγανάκτηση το πάλεψα και της εξήγησα πως δε ταιριάζουμε. Φαίνεται το συνειδητοποίησε και η ίδια και με αποχωρίζεται σιγά-σιγά. Ελπίζω να μην είσαι το επόμενο θύμα της. 

Tο post που θα ακολουθήσει έχει κάτι που το κάνει πολύτιμο. Είναι η πρώτη μου προσπάθεια. Το παρθενικό post, λοιπόν. Το έγραψα στις 29 Απριλίου 2013 στην Ρόδο με αφορμή έναν ιδιαίτερο άνθρωπο, την Καλλιόπη που θέλω να την ευχαριστώ ξανά και ξανά. Είναι δύσκολο να μοιράζεσαι πράγματα με τους άγνωστους γνωστούς, αλλά γίνεται πιο εύκολο όταν πρόκειται για συναισθήματα και αξίες. Ο σκοπός, επίσης, ιδιαίτερος και εύχομαι με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης να τον αναζητήσεις εκεί έξω, μέσα σου.
____________________________

Είμαι η Καρολίνα. 
Για πολλούς/-ές ένα ακόμα θηλυκό όνομα, ένα πρόσωπο σαν όλα αυτά που αντικρίζουμε στα πρώτα δύο βήματα που κάνουμε εκείνα τα ταλαίπωρα πρωινά βγαίνοντας από την είσοδο του σπιτιού μας υπό την αέναη σκέψη του σκοτεινού δωματίου και της αγκαλιάς του μαξιλαριού. Είμαι το κορίτσι εκείνο με τα μακρυά καστανά μαλλιά που της αρέσουν τα baby χρώματα και τα παιδικά ρούχα. Ναι, τα παιδικά! Είμαι από τις τυχερές άτυχες που το νούμερο 13-14 των Zara εφαρμόζουν γάντι. Αλλά τώρα θα μου πεις τι σε απασχολεί εσένα πως είμαι εγώ. Ε, να σου πω τότε. Σαν σκεπτόμενο ον κι εγώ (και όχι δεν είναι ψωνίστικο, το ανθρώπινο ον ήταν ανέκαθεν σκεπτόμενο, άσχετα αν πρόσφατα αμφισβητείται -και- αυτό) έχω απαιτήσεις. Και αν δε σου ακούγεται ωραία το ουσιαστικό αυτό ας προτείνω την εναλλακτική μου, το ουσιαστικό προσδοκία.

Προσδοκώ να είσαι λίγο εγώ, όχι εγώ εγώ, αλλά εσύ εσύ! Ο πραγματικός σου εαυτός, αυτός που κρύβεις βαθιά μέσα σου καμιά φορά γιατί φοβάσαι μη χαρακτηριστείς με μια από αυτές τις όμορφες νεανικές εκφράσεις "είσαι ξενέρωτος" ή και "έλα τώρα, πάλι εσύ το χαλάς, σπασίκλα ε.. σπασίκλα". Και θα σου το αιτιολογήσω, γιατί μιλώ με επιχειρήματα και επιδιώκω το διάλογο και το δυνατό αντεπιχείρημά σου. Είμαι το εγώ που κάποτε έκρυβα, γιατί φοβόμουν να ανοικτώ στον κόσμο, τον κοιτούσα σαν εν δυνάμει εχθρό μου. Κι όμως, όσο ήμουν έτσι δε κατάφερα μια φορά στον βραδινό απολογισμό της ημέρας να χαμογελάω. 

Άλλαξα. 
Ένα πρωινό, εκεί κατά τις 8.15 που ξυπνάω. Έγινα αυτό που περίμενα να είναι ο άλλος/-η απέναντί μου. Και από εκεί που τα πρωινά τα έλεγες δε τα έλεγες σάπια, πήραν αυτή την τροπή: Υπάλληλος: καλημέρα ! 
Κάρολ: Ένα καπουτσίνο διπλό ντεκαφεϊνέ μέτριο και μια κοτόπιτα(πρωί πρωί να μην καρδαμώσω;). 
Υπάλληλος : Ορίστε, καλή σας μέρα! 
Κάρολ προ βραδινού αναστοχασμού: Ευχαριστώ (φάτσα τύπου επιτέλους τελείωσες). Κάρολ μετά βραδινού αναστοχασμού : Ευχαριστώ πολύ, καλή συνέχεια, ευχάριστο υπόλοιπο ημέρας (φαντάζει σα ψεύτικο, αλλά φιλάω σταυρουδάκι!) σε συνδυασμό με φάτσα τύπου πραγματικά σε ευχαριστώ που μου ετοίμασες το πρωινό γιατί πέρα από τα επαγγελματικά σου καθήκοντα, δε μου το χρωστάς κιόλας. 

Και συνεχίζω με αυτό το χαμόγελο καλημερίζοντας το θυρωρό του χώρου όπου εργάζομαι και τους υπαλλήλους που συνεργάζομαι. Όχι από ανωτερότητα του τύπου "έλα μωρέ πες μια καλημέρα και ας πέσει κάτω" αλλά από μέσα μου γιατί εγώ και εσύ θα μοιραστούμε τη μέρα μαζί και είναι υπέροχο να μοιραζόμαστε τις ημέρες, τις καλημέρες και τα χαμόγελά μας. 

Προσδοκώ να στολίσεις τη μέρα και το βράδυ σου με το χαρούμενο εγώ σου, όχι γιατί θα είσαι πιο αγαπητός/-ή στους/-ις άλλους/-ες αλλά γιατί αυτό είναι η πιο απλή μέθοδος να ξεκινήσεις να επιδιώκεις τη χαρούμενη πλευρά της ζωής, γιατί υπάρχει. Είναι στην καλημέρα που θα πεις στο γείτονα , στην πεταλούδα που σε "ενοχλεί" ακούγοντας Imany ή και Πάολα (!!!), στα φύλλα του δρόμου που σείονται στο περπάτημά σου, στο πρωινό κορνάρισμα της Δευτέρας, στα φασολάκια που δε θες να φας (με λίγο κεφαλοτύρι τριμμένο είναι απλώς αμαρτία!), στο ψιλόβροχο που σου χάλασε τα μαλλιά.

Απαιτώ αύριο να σηκωθείς και να πεις καλημέρα και χάρηκα στον πρωτοεμφανιζόμενο χαρούμενο εαυτό σου. Υπάρχει, όπως υπάρχει νερό καλά κρυμμένο σε κάθε ξεχασμένη έρημο. Απλώς αναζητησέ το.
Άλλωστε ποιος/-α αντέχει για πολύ χωρίς νερό;  

                                                    ____________________________

*υγ. Καλλιόπη σε ευχαριστώ.

Δεν ξέρω αν από τότε έχει εξελιχθεί ο τρόπος που γράφω. Δεν είναι και εκ γενετής χάρισμα, άλλωστε δε πιστεύω στην ύπαρξή τους. Αν κάτι σου αρέσει και σε ευχαριστεί, θα βρεις τρόπο να το εξελίσσεις σταδιακά. 

μικρή Carol.