all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα future. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα future. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29/3/14

∓ οι αλλαγές


picture taken by weheartit.com



Καλησπέρα και καλησπέρα!
Πιεστική η εβδομάδα που μας πέρασε. Αλήθεια, αυτά τα "καλύτερα" με τα πόδια κατεβαίνουν; 
Όπως και να 'χει, μασάνε οι πέτρες; Δε μασάνε. Ευχαριστώ τη Νίκη και τη Ρούλα που μου το επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά. Ο μήνας τελειώνει. Απολαυστική εμπειρία η συμμετοχή μου στο photo-shooting της φίλης μου και σχεδιάστριας των υπέροχων κοσμημάτων και ρούχων  ~ Art in Wonderland ~ ~ by Nicky σε συνεργασία με την Art Director Ευηλένα Μ. Ωστόσο, δεν είμαι και στα πολύ high μου και είπα να καταπιαστώ με ένα -φαινομενικά- αδιάφορο θέμα, όπως διαπιστώσατε και από τον τίτλο. Υπόσχομαι θα είμαι σύντομη, γιατί καμιά φορά χρειάζεται να μετράς τα λόγια σου και να αφήνεις χώρο για τις πράξεις σου. 

Οι αλλαγές, λοιπόν. Μικρές, μεγάλες, αδιάφορες, αισθητές και παράταιρες. Συνοδευμένες με τη φράση "από Δευτέρα μωρέ". Εννοώντας την Καθαρά. Βαριόμαστε; Απαισιοδοξούμε; Αδιαφορούμε συνειδητά; Σε κάθε περίπτωση το πιάτο δε θα πετάξει μόνο του για τη μαγική χώρα του νεροχύτη. Διακατεχόμαστε από το πνεύμα της αποβλακωμένης κινδυνολογίας. Δεν κάνουμε το επόμενο βήμα προτάσσοντας ως επιχείρημα τα δικαιώματα του ανεμιστήρα και της γόμας. Δεν είμαστε σε θέση να αλλάξουμε μια κατάσταση που δε μας ευχαριστεί, γιατί απλά βολευόμαστε. Αλλαγή; Που καιρός για πρίγκιπες. 

Δε μιλάω για να αλλαγή δουλειάς με καθαρό κίνητρο την ευχαρίστησή σου, ξέρω σε ποια χώρα ζούμε ή για ευτυχισμένο γάμο με κύριο κίνητρο να εγκαταλείψεις το παιδικό δωμάτιο. Μιλάω για απλά πράγματα. Από τη πρωινή μίζερη κακοκεφιά σου μέχρι τις απαράδεκτες συνήθειες της καθημερινότητάς, όπως η φαστ-φουντάδικη διατροφή σου. Το καλύτερο είναι όταν επιβάλλεται να προσαρμοστείς σε μια αλλαγή της οποίας δεν ήσουν εξ αρχής υπέρ ή μέτοχος της υλοποίησής της. 'Έχεις προπαγανδίσει σε όλες τις γλώσσες λανσάροντας τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις του '72 στον 21ο αιώνα. Τι και αν φτάσουμε στον Κρόνο, τι και αν η νανοτεχνολογία προοδεύσει δραματικά, τι και αν ο Ηρακλής (;!) πάρει το πρωτάθλημα, τι και αν η Apple γίνει Apricot, ο ιός της αποβλακωμένης κινδυνολογίας θα είναι επικίνδυνα μεταδοτικός. Είναι ο φόβος. Σε καταλαβαίνω, η ύπαρξη της αμφιβολίας είναι απόδειξη της ανθρώπινης υπόστασης μας. Είναι το ρίσκο. Μα αξίζει, επιβεβαιώνουν οι πιο ειδικοί από 'μένα την κοντή. Θαρρώ, άλλωστε, πως μπορούμε να αντέξουμε δίχως δράμα για μια-δυο εβδομάδες. 

Περιμένουμε τον από μηχανής θεό για να βελτιώσει ή να αποτρέψει αυτό που εσύ βαριέσαι ή διστάζεις να αντιμετωπίσεις κατάμουτρα. Η υπομονή δεν είναι λύση, είναι εμπόδιο. Λένε πως ο χρόνος αποφασίζει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Καλά, βάλε μονωτική στο κώλο και στο καναπέ σου και ανάμενε. Μπούρδες. Δεν υπάρχει ούτε σταθερό "ναι" ούτε και αμετάκλητο "όχι". Και που είσαι στενόμυαλε τύπε, ο χρόνος δε λέει ούτε ναι ούτε όχι. Και τα πιστεύω και τα ιδανικά και οι κάποτε σωστές επιλογές αλλάζουν. Δύσκολα, αλλά αλλάζουν. Ας το παραδεχτούμε, η αποφασιστικότητα δεν είναι από τα δυνατά στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Όλα αλλάζουν, αυτός είναι ο σκοπός της εξέλιξης. Μας αποθαρρύνει η διαδικασία αλλά μας ανταμείβει το αποτέλεσμα. Το να είσαι ανοιχτόμυαλος δε σε κάνει αυτομάτως αναρχικό, γκέι ή επιστήμονα. 

Τώρα, αν εσύ θες να μείνεις μια αποστειρωμένη μπουρμπουλήθρα από τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, σόδα με λεμόνι και στη δουλειά αύριο με το κάρο. 

Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Peter Drucker: "Το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για το μέλλον είναι ότι θα είναι διαφορετικό" . Πώς έχουμε συνδυάσει το διαφορετικό με την κόλαση και τα καζάνια, ουδέποτε θα κατανοήσω.

μικρή Carol.

3/11/13


❻❻❻
η ηλικία


picture taken by weheartit.com


Welcome November!
Απουσία την προηγούμενη εβδομάδα.
Κάτι το τριήμερο, κάτι οι επισκέψεις από μακρυά, κάτι ο ήλιος και οι υψηλές θερμοκρασίες, άνθρωπος είμαι και παρασύρομαι. Μου χρειαζόταν μια γενναία δόση αποπροσανατολισμού και μια μικρή κουταλιά του γλυκού αποδιοργάνωση. Τώρα είμαι φόκους σε ό,τι έχω αναλάβει (επαγγελματικά,χόμπι κτλ) με περισσότερη διάθεση και πολλή όρεξη για το κάτι παραπάνω. Θα αφήσω στη κρίση σας την κυριακάτικη εμπορική εργασιομανία που εφαρμόζεται από σήμερα. Λίγο εγκέφαλο διαθέτουμε όλοι μας για να επεξεργαστούμε το φαινόμενο.

Θέμα του post η ηλικία, όπως είδες και από τον τίτλο. Για άλλες/ους μια πληγή που ρίχνω άλας και για αρκετές/ους ένα μεταβαλλόμενο αυξανόμενο νούμερο με πολλαπλές πτυχές, δυνατότητες και ορισμένες απαγορεύσεις. Αφορμή ο μήνας Νοέμβρης, μέσα στον οποίον πολλοί φίλοι έχουν τα γενέθλιά τους. Και μη μου το παίζεις πολύ κυριλέ, υπάρχει ένα τεταρτημόριο του εγκεφάλου σου που θεωρεί τα γενέθλια συνυφασμένα με ένα διψήφιο ( ή και τριψήφιο, στο εύχομαι) αριθμό.

Σπάνια έως ποτέ θα αμφισβητήσει κάποιος/α το φαινόμενο "άτομα μικρότερης ηλικίας να θέλουν να μεγαλώσουν εδώ και τώρα, ενώ εκείνα μεγαλύτερης ηλικίας να αναζητούν μια χρονομηχανή με όπισθεν". Υπάρχουν "εργαλεία" που κάπως βελτιώνουν, μονάχα προς όφελός τους, την παρούσα κατάσταση. Δύο μου έρχονται τσακ μπαμ στο μυαλό και σου τα γράφω ευθύς αμέσως. Η εμφάνιση είναι το κατεξοχήν εργαλείο. Μπορεί να κάνει ένα 15χρονο να φαίνεται 17-20 και μια/έναν 45αρα/αρη να γυροφέρνει στα 35-40. Οι τρόποι δεν είναι πολλοί ούτε και ευφάνταστοι. Οι στυλιστικές προτιμήσεις, και οι επισκέψεις σε ένα ντόκτορ θα σου δώσουν κάποια λύση στην επιθυμία σου. Εργαλείο number two είναι ο/οι τρόπος/οι συμπεριφοράς. Ο τρόπος που μιλάς, σκέφτεσαι, αντιδράς και γενικά το πόσο ψάχνεσαι και σε τι ψάχνεσαι μπορούν να σε βοηθήσουν να ανέβεις ή να κατέβεις (παραισθησιακά πάντα) την ηλικιακή κλίμακα.

Μπορεί να μην αναρωτιέσαι ποια είναι η άποψή μου, αλλά επειδή το blog είναι δικό μου (μοναρχία, και εδώ) θα στην παραθέσω με ή χωρίς την έγκρισή σου. Δεν έχω το δικαίωμα να ανακατεύομαι στις επιθυμίες των άλλων, ούτε ακόμα σε αυτές του αδερφού ή των γονιών μου. Σέβομαι τις επιλογές και τις προτιμήσεις του κάθε ατόμου, εφόσον έχουν ληφθεί υπό νηφάλια κατάσταση. Μπορώ να τις κατανοήσω κιόλας, αν δεν ξεπερνούν τα όρια μου, ειδάλλως απλώς αδιαφορώ. Δε θα το διαψεύσω, είναι αστείο να βλέπεις μικρομέγαλα 15χρονα και σχεδόν αποκρουστικό, όταν αυτό είναι τόσο κιτσέ δουλεμένο και θυμίζει καγκουροτερμινέιτορς και πρόστυχη barbie. Επιλογές. Την ίδια περιγραφή δίνω και στα άντα/ήντα που βασανίζονται σε γυμναστήρια και χειρουργικά κρεβάτια για να κρύψουν 2 μήνες έως και 15 χρόνια ηλικίας. Επιλογές. Δε θα σε κατακρίνω, ούτε θα γελάσω, αλήθεια. Αλλά αν με ρωτήσει "πως σου φαίνομαι;", δυστυχώς θα πρέπει να σου απαντήσω. Σαφώς, υπάρχει και η θετική εικόνα των πραγμάτων. Ίσως αναφέρομαι στο ένα άκρο, αλλά ο περίγυρος μου εκεί κυμαίνεται.
Sorry guys.

Η αλήθεια είναι πως είναι πικρό αλλά συχνό να προσπαθείς να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι. Πολλές/οι θεωρούν πως αποκρύπτοντας το διψήφιο νούμερό τους, έχουν κάποιες συν ευκαιρίες στον επαγγελματικό και προσωπικό τους τομέα. Επίσης, πικρό και συχνό είναι το φαινόμενο της αποκάλυψης. Η ταμπελοποίηση βάσει της ηλικίας είναι μάστιγα. Έχουμε το αδιάλειπτο αλάθητο να προγραμματίζουμε τις ζωές άλλων ανθρώπων με γνώμονα την ηλικία τους. Βλέποντας μια κυρία μεγάλης, πολύ μεγάλης ηλικίας να χορεύει τανγκό αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι σπίτι της να πλέκει. Βλέποντας πιτσιρίκια να καπνίζουν αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι σπίτι τους να ολοκληρώσουν τις σχολικές εργασίες τους, και προβλέπουμε σε τι αλήτες θα εξελιχθούν. Δεν λαμβάνουμε υπόψη το πλαίσιο, γιατί δε το γνωρίζουμε, αλλά σιγά το πρόβλημα, σαν αθεόφοβοι και αλάθητοι δημιουργούμε ένα που καλύπτει την εγωιστική συνήθειά μας να ασχολούμαστε με τις ζωές και τις επιλογές των άλλων.

Υπάρχει μια στερεοτυπικά κατάλληλη ηλικία για σχεδόν όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Κάπως έτσι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας παραμερίζονται από επιλογή τους πλέον, ενώ άτομα μικρότερης ηλικίας επαναστατούν με άσχημο τρόπο για τα όποια δικαιώματά τους. Σίγουρα υπάρχουν κατάλληλες κατά προσέγγιση ηλικίες για να συνάψεις ερωτικές σχέσεις,να ξεκινήσεις ενόργανη ή να τζογάρεις στο διαδίκτυο. Υπάρχουν, όμως, δραστηριότητες όπως ο χορός, τα μαθήματα ξένων γλωσσών ή και η ορειβασία που δεν αναφέρονται μόνο σε εσένα και στη συνομήλικη παρέα σου εξυπνάκια.

Δεν είμαι πολύ υπέρ του συμβιβασμού.
Σε ό,τι έχει να κάνει με την ηλικία, όμως, μην χαραμίζεις τις στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει η κάθε ηλικία με αυτές που ο κολιός τους έρχεται σε μια και συν δεκαετία.
Εξάλλου, κάπως έτσι γεννιούνται τα απωθημένα.
Και τα απωθημένα δε μας κάνουν να χαμογελάμε.




*υγ. Ένα από τα πράγματα  που αγαπώ στο Βόλο είναι να κατεβαίνω στην παραλία τις ηλιόλουστες μέρες (και όχι μόνο) και να βλέπω διαφόρων ηλικιών ανθρώπους να περπατούν, να απολαμβάνουν το ρόφημά τους, να ποδηλατοδρομούν ή να μετέχουν σε προγραμματισμένες δραστηριότητες. Αυτούς τους ανθρώπους χαίρομαι.
Αυτούς που ξέρουν να αναζητούν την ομορφιά της ζωής ανά πάσα στιγμή.

**υγ. Χρόνια πολλά στον Θάνο και στην Βασιλική.


μικρή Carol.

7/9/13

↻ ο χρόνος


picture taken by weheartit.com


Και είμαστε στον Σεπτέμβρη. Έτσι ξαφνικά, χωρίς επιλογή. 
Δεν πτοούμαι όμως, η ζεστή της ημέρας και η δροσιά της νύχτας δεν αφήνει το καλοκαίρι να χαθεί, ενώ παράλληλα κοιμάσαι χωρίς να μιζεριάζεις την ώρα και τη στιγμή. Και μην ξεκινήσουμε αυτά τα "καλό φθινόπωρο" "άντε και καλό μας χειμώνα", δε τα μπορώ. Φοράς σορτσάκι αγάπη μου; Φοράς ανοικτό παπούτσι (αν είσαι αρσενικού γένους και απάντησες ναι, μη μου το αποκαλύψεις, να χαρείς) ; Ε, κάνε μου τη χάρη. Ας αλληλοευχηθούμε μια καλή επαγγελματική, σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. 

Ο χρόνος λοιπόν. Ο χρόνος είναι γιατρός. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος. Ο χρόνος είναι το τώρα. Ο χρόνος είναι δικαστής. Ο χρόνος σου τελείωσε. Μπόλικα. Και άμα βάλω το μυαλό μου να κάνει ακόμα δυο-τρεις στροφές, και άλλα θα κατεβάσει να σου γράψω. Μάλιστα. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ με σχετική σιγουριά και που δε θα κλονίσει τα πιστεύω σου είναι πως ο χρόνος αντιπροσωπεύει το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον.

Όλοι/ες λίγο πολύ έχουμε αφήσει σκέψεις, εμπειρίες και αναμνήσεις πίσω μας, ή σχεδόν πίσω μας. Λίγο η ανασφάλειά μας, λίγο ο εγωισμός μας, λίγο το κρασί, κάτι τα λόγια του παπά και έρχεται από μόνο του. Αναμφίβολα έχουμε κάνει και πράγματα για τα οποία δεν αισθανόμαστε πολύ περήφανοι/ες. Κάποιοι/ες τα πετούν στο βωμό του παρελθόντος ευχόμενοι/ες σε όλο το τέως και νυν δωδεκάθεο να καούν δίχως έλεος. Κάποιοι/ες απλώς συμπορεύονται με την ανάμνηση ως μάθημα ή ως εμπειρία. Με σχετική σιγουριά πρέπει πλέον να αποδεχθείς πως οι πόρτες του παρελθόντος μένουν ερμητικά ανοικτές. Πολλές φορές θα πιαστείς αιχμάλωτος του εαυτού σου καθώς τις διαβαίνεις. Δεν έχεις επιλογές. Όταν είχες, επέλεξες. Τώρα απλώς κάνεις σαν 5χρονο που θες παγωτό γρανίτα αλλά ξέρεις πως η μαμά δε θα σου πάρει γιατί:  "Χρηστάκο κάνει κακό στα δόντια". Και πας στα κλεφτά και την μασαμουκώνεις. Εμ, επιλογή. Τώρα αν κάποτε αποκτήσεις τεχνητή οδοντοστοιχία it's your problem (κακία).

Και κάπως έτσι θα πουν τώρα οι 4-8 εξυπνάκηδες πως το παρελθόν χτίζει το παρόν και κατά συνέπεια το μέλλον. Διότι είναι η δομή,τα θεμέλια, το μπετόν αρμέ βρε αδερφέ. Δηλαδή, καταδικασμένοι/ες για πάντα. Μια λάθος κίνηση, κουβέντα, πράξη είναι αρκετή για να σε βάλει στη blacklist της συνέχειας της ζωής σου. Άξιοι/ες της μοίρας σας.

Κάποιες φορές μας παρακινεί το συναίσθημα και κάποιες φορές η λογική. Κάποιες φορές αδικούμε ή αδικούμαστε από τις ίδιες μας τις πράξεις. Κάποιες φορές μετανιώνουμε. Κάποιες φορές πονάμε. Κάποιες φορές δοκιμαζόμαστε. Κάποιες φορές απλά θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια. Βασικά, το βλέπω όλο πολύ ανθρώπινο. Είναι ανθρώπινο να κάνω το λάθος μου  χθες, να το συνειδητοποιώ τώρα και αύριο να προσπαθώ να το διορθώσω ή να το αφήνω λάθος. Επιλογή. Οι ανθρώπινες επιλογές δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα στιγμής,ψυχικής αδυναμίας και έντασης συναισθημάτων. Για μένα το παρελθόν ίσως λέει κάτι για τη ζωή ενός ανθρώπου αλλά σίγουρα δεν είμαι ο κριτής του. Η περηφάνια που θες να ντύσεις το μέλλον σου, φρόντισε να ταιριάζει με αυτό που πραγματικά θες για εσένα. Δεν είναι ντροπή να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Απλώς μάλλον κάτι δικό μας βρίσκουμε σ'αυτά. Και εγώ όπου βρίσκω κομμάτι μου, κολλάω, κάποιες φορές. Όταν είσαι και αν όντως είσαι έτοιμος/η συνεχίζεις, αλλά κάποια στιγμή συνεχίζεις. Γιατί πρέπει. Πολλοί κάνουν το άλλο λάθος : το βάζουν στα πόδια. Φίλε/η μου δε δραπετεύεις από την ανάμνηση. Ποτέ δεν ξεχνάς. Απλώς μαθαίνεις να αγνοείς ή και να συμβιβάζεσαι.

Μάθε να στηρίζεις τις απόψεις, τις πράξεις και τα λάθη σου.
Δε σου κρύβω πως θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσεις για τα περισσότερα.
Χειρότερος δικαστής δεν είναι ο χρόνος, αλλά ο εαυτός μας που παίζει παιχνίδια με τον χρόνο.
Αν εσύ μείνεις μόνιμα κολλημένος/η  στο χθες, θα καταλάβεις -αργά λογικά- πως έζησες μια αόριστη ζωή.

μικρή Carol.