all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα friends. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα friends. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

8/6/14

∓ η ψυχολογία


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα και καλή εβδομάδα.
Έχω κάνει δύο ολόκληρα θαλασσινά μπάνιο και ο καιρός αποφάσισε να μου διακόψει τη φόρα ξεκινώντας κακοκαιρία. Μα είναι δυνατόν; 9 Ιουνίου; Τι να πω. Περίεργο καλοκαίρι εν όψει. 
Μην αγχώνεσαι πάντως, δε σκοπεύω να σου ρίξω κι άλλο τη διάθεση. Α, και θα είμαι σύντομη, με περιμένει μια NUTELLA και ένα κουτάλι, yay. Και ο Jojo για αγκαλίτσες.  

Ψυχολογία, λοιπόν. Από τα πιο ευμετάβλητα του είναι μας, και ίσως από τα πιο τρωτά μας σημεία. Καλώς ή κακώς σχεδόν τα περισσότερα ανάγονται σε ψυχολογικής φύσεως ζητήματα με αποτέλεσμα να μιλάμε διακαώς για αϋπνία, στρεσογόνους παράγοντες και Lexotanil, ενώ έννοιες όπως η ψυχανάλυση και η ψυχοθεραπεία να αποκτούν μια κάπως αρνητική χροιά. Δεν αντιλέγω πάντως, αν το σκεφτείς λογικά -προσπάθησε- θα διαπιστώσεις πως ένα μεγάλο ποσοστό του τι θέλω, πως το κάνω, γιατί αυτό και όχι το άλλο, ακόμα και η επίδοσή μας στην εξεταστική, ανήκει στην ψυχολογία της στιγμής. 

Είναι δύσκολο να κοντρολάρεις τη ψυχολογία σου. Μεταξύ μας δε βρίσκω και λόγο να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Η ψυχολογία είναι χαρακτηριστικό αυθεντικότητας και ως ένα βαθμό αυθορμητισμού. Στην αντίπερα όχθη συναντάς την υποκρισία. Διάλεξε και ντύσου. Κατά έναν περίεργο τρόπο παραλληλίζω την ανάγνωση με την ψυχολογία. Όπως κάθε (ίδια) ανάγνωση μπορεί να είναι διαφορετική στον ίδιο αναγνώστη, έτσι και κάθε (ίδια) στιγμή μπορεί να σε φέρει σε διαφορετική ψυχολογική κατάσταση. Μεταξύ μας, ούτε και αυτό είναι απόλυτα αρνητικό. Όλα εν δυνάμει αλλάζουν, εγώ μαγεία το αποκαλώ αυτό. 

Κάποιοι/-ες κρατούν ημερολόγιο ψυχολογικής διάθεσης. Είναι ένα απλό ημερολόγιο στο οποίο ανάλογα με το αν η μέρα τους κύλισε ευχάριστα βάζουν μια χαρούμενη φάτσα, ενώ αν πήγε κατά ντιαόλου ζωγραφίζουν μια λυπημένη. Σαν ιδέα είναι καλή, αλλά όχι απόλυτα εποικοδομητική. Κάθε συναίσθημα είναι μια μορφή ψυχολογίας. Αφού υπάρχουν τόσα πολλά συναισθήματα, γιατί να βολευόμαστε με δύο; Θυμός, ντροπή, αισιοδοξία, υστερία, γαλήνη, ελπίδα, αντοχή, περιπέτεια, σέξυ, τεμπέλικα και πληθώρα άλλων που αγνοείς συνειδητά αλλά βιώνεις καθημερινά. Μια ωραία ιδέα είναι και η σύνδεση της ψυχολογίας με το χρώμα. Σίγουρα υπάρχουν σχετικές μελέτες, just google it. 

Είναι καθαρά προσωπική επιλογή σου πως θα διαχειριστείς τα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας σου. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η αποξένωση φαντάζει σωτήρια και άλλες που η ψυχολογία σου θέλει τη συντροφιά της, κάθε είδους συντροφιά (βλ. NUTELLA, Jojo, blogging και μουσική του γείτονα). Μην ξεχνάς, όμως, όλες/-ους εκείνες/-ους που θέλουν να είσαι απλά καλά, τους χρωστάς μια μικρή εξήγηση, για τις ώρες εκείνες που ταξίδευες μονάχος/-η. 

Μην στερήσεις σε αυτόν που νοιάζεται για εσένα, ένα κομμάτι της αυθεντικότητά σου. 

μικρή Κάρολ.

1/12/13

✌ η υποστήριξη



Καλησπέρα μικρές/-οι αναγνώστριες/ες μου!
Ελπίζω να είστε όλες/-οι καλά, ψύχραιμοι και ανυπόμονοι για τα Χριστούγεννα. 
Προτού ξεκινήσω το θέμα του post για αυτή την εβδομάδα, να σας ευχηθώ Καλό μήνα! O Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του 2013, ήρθε και έφερε το κρύο, το χιόνι, τα κρυολογήματα και τις χουχουλιάρικες στιγμές.

Θέλω να μοιραστώ την παρακάτω εικόνα μαζί σας, μιας που μου αρέσει πολύ και ευελπιστώ "σύντομα" να πρωταγωνιστήσω κι εγώ σε μια τέτοια (κάνω όνειρα για τις μέρες που θα 'ρθούνε, κάνω όνειρα δε με νοιάζει ό,τι και αν πούνε. Ναυσικά μωρέ!).

picture taken by weheartit.com


Στο θέμα μας τώρα.
Να πέσει η εικόνα του σημερινού post παρακαλώ.

picture taken by weheartit.com

Είναι μια δύσκολη, υπερ-φορτωμένη και σχεδόν επίπονη περίοδος για εμένα. Για το λόγο αυτό και την προηγούμενη εβδομάδα δεν ανάρτησα κάποιο post. Συγνώμη, αλλά δεν εγγυώμαι πως δεν θα επαναληφθεί ξανά. Δε μπορώ να λέω τόσο "φως-φανάρι" ψέματα. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει και να διακατέχεται από έντονης μορφή ηττοπάθεια. Αναρωτήθηκα, το συζήτησα και συνειδητοποίησα ορισμένα πράγματα που θα σας περιγράψω στη συνέχεια.

Υποστήριξη, λοιπόν.
Αναμφίβολα σαν λέξη την ξεστομίζουμε άφοβα και αμέτρητα πολλές φορές. Στην παροχή και στην είσπραξη της έχουμε μάλλον το πρόβλημα. Ίσως και στην αποδοχή της. Υπάρχουν αντιλήψεις και αντιλήψεις, συμπεριφορές και συμπεριφορές. Δε θα αναλύσω το ιδανικό, αν πιστεύεις πως είναι αυθύπαρκτο, βγάλε μια φωτογραφία με τον Άγιο-Βασίλη. Θα σου υπενθυμίσω την ανθρώπινη υπόστασή μας και τη δικαιολογημένη στάση μας στις δύσκολες στιγμές που παίρνει τη μορφή "όχι, δε θα τα καταφέρω".

Κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες, θεοποιούμε τους εαυτούς μας, αγιάζουμε τις υποχρεώσεις μας και προασπιζόμαστε τις τελεσίδικες προθεσμίες που μας έχουν δοθεί. Σου φάνηκε τρομακτικό; Όταν συνειδητοποιείς, πως όχι απλά το εφαρμόζεις, αλλά σταδιακά το έχεις εντάξει στη καθημερινότητά σου, μάλλον θα σε τρομοκρατήσει λιγάκι παραπάνω. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κι εγώ μαζί σας. Ένας δρόμος μακρύς με πολλές στάσεις. Κάθε στάση σου κλέβει από λίγα λεπτά, μέχρι κάμποσες ώρες έως και αρκετές μέρες. Ιδρώνεις, ξαγρυπνάς, είσαι μόνη/-ος και συνεχίζεις να τρέχεις. "Θα τα καταφέρω" . Στην αρχή το ψιθυρίζεις, δε σου αρκεί. Το λες, για να το ακούσεις, πάλι δε σου αρκεί. Το φωνάζεις, για να το εμπεδώσεις, τώρα κάτι γίνεται. Βλέπεις τον τελικό σταθμό, σωριάζεσαι κάτω. Τα ηχεία βροντο-ανακοινώνουν " αποτυχία".  Α Π Ο Τ Υ Χ Ι Α, λοιπόν.

Κάπως έτσι, με μερικές δυο-τρεις ατυχείς και κακές, αποτυχημένες στιγμές η θερμοκρασία του σώματός σου και το λογικό κομμάτι του μυαλού σου ενστερνίζονται την καθολική πλέον κατάσταση/φράση "όχι, δε θα τα καταφέρω". Και επειδή η ζωή δεν είναι τόσο suck όσο θες να πιστεύεις, έχουμε πάντα κάποια πληθώρα επιλογών. Ή κλαις τη μοίρα σου, ή κάνεις την φιλότιμη προσπάθειά σου εμποτισμένος με την αρνητική σου στάση ή αναρωτιέσαι πως μπορείς να απαλλαγείς από τη μιζέρια σου και σταδιακά να εξημερώσεις τις ανασφάλειες σου ή ζητάς βοήθεια. Κάνε την επιλογή σου, είναι σεβαστό δικαίωμα σου.

Πολλές/-οί θεωρούν πως αν εκμυστηρευτούν τα προβλήματά τους, τις δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις τους δείχνουν πόσο ευάλωτοι είναι. ΟΚ, το δέχομαι. Υπάρχουν όμως, άτομα εκεί έξω, γύρω σου ή και πιο μακρυά σου που, αλήθεια, καταλαβαίνουν πως δεν είσαι καλά, κάτι σε απασχολεί, κάτι σε ζορίζει και μπορούν σε βοηθήσουν, να σε υποστηρίξουν. Μπορεί να θεωρείς τα λόγια εύκολα και να αντιλαμβάνεσαι το μειονέκτημά τους να αλλάξουν πρακτικά μια κατάσταση ή να εξαλείψουν μια προθεσμία που μετρά αντίστροφα, αλλά παραβλέπεις το πλεονέκτημά τους, το ότι σε αγγίζουν, σε γαληνεύουν και σε ηρεμούν. Σου προσφέρουν τη δύναμη να μη το βάλεις κάτω και να προσπαθήσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο. Σου υπενθυμίζουν πως η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και το σημαντικότερο σε βοηθούν να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι τέλεια/-ος. Είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και πάθη.

Η συνταγή της υποστήριξης δε κρύβει κάποιο μυστικό συστατικό. Απαιτεί μονάχα ειλικρίνεια. Δεν δημιουργεί σχέσεις πωλητή-αγοραστή αλλά συνδέει ανθρώπους παρέχοντας ψυχολογική δύναμη ή και σωματική στο να κάνουν το επόμενο βήμα, ίσως το πιο σημαντικό βήμα. Απαιτεί ελευθερία της σκέψης και πλήρης άφεση απόψεων. Το να υποστηρίζεις και να υποστηρίζεσαι δεν είναι ματαιόδοξη κραυγή βοήθειας, είναι ανθρώπινη αλληλοσυμπλήρωση. Σκέψου απλά, τα όνειρά σου δε συμπεριλαμβάνουν μονάχα εσένα. Γιατί, όμως, αντιδράς σα να είσαι μοναχική ύπαρξη;

Η υποστήριξη δε σου υπενθυμίζει την αδυναμία σου να τα καταφέρεις.
Σου κρυφοψιθυρίζει πως η επιτυχία και η αποτυχία θέλουν καλή παρέα.
Λοιπόν, θες να γίνουμε φίλοι;


υγ. μην ξεχνάτε πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα "Κατά του AIDS". Κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όχι μόνο κάθε 1η Δεκέμβρη.

μικρή Carol.

29/9/13

✄ ο συμβιβασμός


picture taken by weheartit.com



Κυριακάτικο post. 
Ναι άργησα, αλλά μάλλον θα καθιερώσω την Κυριακή σαν ημέρα του κάθε νέου blog post γιατί από τη επόμενη εβδομάδα οι υποχρεώσεις μου αυξάνονται και φτάνουν στα όρια του υπέρβαρου. Και για να συμπονέσετε και εσείς λίγο σκεφτείτε πως θα ήταν τα Σάββατά σας αν έπρεπε να ξυπνάτε 8.00 άντε 8.30. Κάθε Σάββατο. Μέχρι τον Ιανουάριο. Με μια μικρή παύση για Χριστούγεννα. Συμβιβάζεσαι; 

Εγώ ναι. Πρέπει. Ξεκινούν τα μαθήματά μου στο μεταπτυχιακό οπότε τα Παρασκευοβράδια μου και τα πρωινά του Σαββάτου καίγονται. Το γνώριζα βέβαια, αλλά ξέρεις, όταν το συνειδητοποιείς ότι πλησιάζει είναι κάπως "what the fuck?!". Τέλος πάντων, είμαι ενθουσιασμένη και περιμένω να δω κάτι που ανταποκρίνεται σ'αυτόν τον ενθουσιασμό. Καλή μου αρχή, λοιπόν. 
Στο θέμα του post τώρα.

Λίγο πολύ οι περισσότερες/οι έχουμε (και ο εαυτούλης μου μέσα) υποκύψει στο συμβιβάζομαι, κάνω πίσω, το δέχομαι αλλά, καλά ΟΚ και τα γνωστά συναφή. Θα παίξω (πάλι) το ρόλο της σατανού κάνοντας κήρυγμα για τα αρνητικά του να συμβιβάζεσαι, εξυψώνοντας έτσι, για λίγο, το εγωιστικό υφάκι σου. Όπως έχω ποστάρει πολλαπλές φορές, κάθε πράξη έχει τα καλά και τα κακά της, έτσι είναι κάθε τι ανθρώπινο και όχι μόνο. Και όρια. Άμα τα ξεπερνάμε είμαστε μαγκάκια, άμα δε τα αγγίζουμε δειλοί. Πολύ αμφιβάλλω αν κάποια/ος έχει καθίσει να τα πει με τον εαυτό του σχετικά με τα όρια που θέτει σε διάφορες συχνές και καθημερινές καταστάσεις. Όλες/οι  κάνουμε σαν να μας τσίμπησε κουνούπι του Νείλου όταν το αφεντικό μας πει "φτιάξε μου ένα φραπέ" και εσύ απλώς συμβιβάζεσαι και κάνεις τον πιο χάλια καφέ της δεκαετίας. Συγνώμη  που δεν αναφέρεται στο συμβόλαιό σου, αλλά δεν έθεσες τα όρια σου ερχόμενη στην εταιρεία για το τι παραπάνω είσαι διατεθειμένη να κάνεις. Και επειδή επικρατεί  μεσαίωνας στο εργατικό περιβάλλον, θα πας να κάνεις τον καφέ, σήμερα, αύριο, μεθαύριο, α όχι μεθαύριο έχεις ρεπό. 

Υπάρχουν και εκείνα τα συμβιβάζομαι τα απαρχαιωμένα που έχουν να κάνουν με τις σχέσεις. Ξέρεις όλα αυτά με τα ρούχα τα κοντά, την κοινωνικότητά σου με το άλλο φύλο, τις αναπάντητες κλήσεις και μηνύματα, τους φίλους στο φβ, τις εξόδους με τα παιδιά και μπλα μπλα. Καλά να πάθεις (κακία), γιατί όταν κρατάς το στόμα σου κλειστό, κρύβεσαι πίσω από το θέλω σου, καταλήγεις να κάνεις κάτι που ούτε σε εκφράζει αλλά ούτε σ'αρέσει. Είσαι καταδικασμένη/ος για όσες μέρες και βράδια συνεχίζεις το θεατράκι να είσαι έρμαιο της ανεγκέφαλης λογικής σου. Αγαπάς, εκτιμάς, αλλά έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι αγαπάς και τι εκτιμάς, γιατί αν είναι καλό παιδί, έχω να σου γνωρίσω αρκετά από αυτά, που ίσως έχετε και κανένα κοινό σημείο, έτσι για έξτρα μπόνους.

Α τα καλύτερα είναι τα φιλικά γκολ. Κυρίως για τα κοριτσάκια που αν βάλουν κάτι διαφορετικό από τις άλλες 5 είμαι-μοδάτη-και-το-ξέρω φίλες τους, γυρνούν σπίτι αλλάζουν, και μένουν με τις πυτζάμες. Κάποια στιγμή έρχεται η έξοδος, που λες ναι, άσχετα αν και μόνο στο όνομα του μαγαζιού σε πιάνει εμετική διάρροια. Θα πας μια, δύο, ίσως και τρεις φορές, γιατί η παρέα μετράει και γιο και ξανά γιο κι εγώ μαζί σου, αλλά όταν δεν υπολογίζουν ότι έχεις και εσύ στόμα και μιλιά, ακουστικές και όχι μόνο προτιμήσεις καλύτερα να μείνεις με τις πυτζάμες. Γουστάρεις να γίνεσαι λιώμα σαν μέλισσα που γεννά; Γουστάρω να πίνω σόδα με λεμόνι και να χαζεύω τον Παγασητικό. Ξενέρωτη. Αλλά όταν σε χρειαστούν για εκείνη την εργασία στο μάθημα της Πέμπτης θα σε καλέσουν. Πάρε να μου πεις νέα. 

Και πολλές ακόμα καταστάσεις έχω να περιγράψω, αλλά δε χρειάζεται. Γιατί τις ξέρεις, τις περνάς ή ελπίζω να τις ξεπερνάς. Ξέρω πως δεν θα ζητήσεις παραίτηση για έναν φραπέ, δε θα χωρίσεις για λίγη ζήλια, δε θα διακόψεις μια φιλία για ένα ποτό. Και το δέχομαι. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι να αναγνωρίσεις ποια/ος είσαι, τι θες και τι σε κάνει εσένα και μόνο εσένα να περνάς ουΑου. Αν η λύση σου είναι να συμβιβάζεσαι από τις 10 τις 8 φορές, λυπάμαι αλλά μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσεις ποιος/α είσαι και τι θες ή σε κάνει να περνάς -λίγο- καλά. Γιατί ξέρεις, οι άνθρωποι αλλάζουν. Εσύ προτιμάς να αλλάξεις με τη θέλησή σου ή όχι; 

Ο συμβιβασμός δεν είναι κακό πράγμα, όπως  και το φαγητό. 
Σε φυσιολογικά όρια. Καθόρισέ τα όμως εσύ. 
Α, και γνωστοποιήσέ τα. Ό,τι μένει κρυφό, σίγουρα ξεθωριάζει.
Είμαι η Κάρολ και γουστάρω να φέρομαι σαν Κάρολ σήμερα, αύριο και μέχρι το 2078.  

μικρή Carol.