all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα feelings. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα feelings. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16/10/14

✂ το σεξ

picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα σας και πάλι!
Σοκαριστήκατε από τον τίτλο; Τα ταμπού είναι τόσο σταθερά όσο και η θέληση των προγόνων μας να παραμείνουν στις υπηρεσίες του Ο.Τ.Ε. θεωρώντας αναποτελεσματικό καθετί πιο εξελιγμένο. Προκαταβολικά συγνώμη για τις ίσως απρεπείς εκφράσεις που ακολουθούν. 

Το σεξ λοιπόν. Γλωσσολογικά μιλώντας, πρόκειται για δάνεια λέξη που αντιστοιχεί στα ελληνικά με λέξεις όπως: ερωτική πράξη- έρωτας, συνουσία και άλλες πιο διαδεδομένες και καυστικές. Είναι από εκείνα τα θέματα που αφορούν όλους/-ες, ανεξαρτήτως ερωτικών προτιμήσεων, και που αν τα πιάσεις στο στόμα σου αμέσως συγκαταλέγεσαι σε μια από τις δύο κατηγορίες, ανάλογα με τη χρήση και το χρόνο που τους αφιερώνεις. Τι εννοώ, ας πούμε πως μιλάς ως επί το πλείστον για αυτό με αρκετές λεπτομέρειες, τότε είσαι μια λυσσάρα ανοιχτοπόδαρη ή ένας χυδαίος παρτάκιας. Αν από την άλλη, το αποφεύγεις σε συζητήσεις και γενικά εκφράζεις έντονη απέχθεια, είσαι μια ξενέρωτη προβατίνα ή ένας μαμούχαλος πιγκουίνος. Τόσο απλά και ανέπαφα παίρνεις την ταμπελίτσα σου. Διότι αν το σκεφτείς, τι είναι η κοινωνία μας; Ένα καλοστημένο σούπερμαρκετ.

Μετά ακολουθεί το πολυπόθητο θέμα των συναισθημάτων. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "σεξ" αποσκοπείς καθαρά στη σαρκική απόλαυση και δε σε νοιάζει τίποτα παραπάνω. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "έρωτας" τότε αναβαθμίζεται η σαρκική απόλαυση σε μια ρομαντική περιπέτεια αγάπης και πάθους. Πάρε το καλαθάκι σου και ψώνισε. Κάπως έτσι δυσκολεύουμε τη ζωή μας και διαχωρίζουμε το Α από το α και την χαδιάρα από το τσουλάκι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Βλακείες μασημένες που αναπαράγονται και αποβλακώνουν το τοσοδούλικο μυαλό σου. Συν την απογοήτευση που βιώνεις, καθώς τίποτα στην πραγματική ζωή δε συνάδει με τα των σαπουνόπερων της δεκαετίας του '90 που για κάποιον paranormal λόγο έχεις κολλήσει. Όπως έχει δηλώσει ο Andy Warhol "το σεξ είναι πιο συναρπαστικό στην οθόνη και ανάμεσα στις σελίδες παρά ανάμεσα στα σεντόνια". 

Σεξ, έρωτας, συνουσία, γαμήσι, όπως και να το αποκαλέσεις αναφέρεσαι κατάφωρα στην ερωτική πράξη που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη σαρκική απόλαυση και που τα όποια συναισθήματα προκλίνονται αφορούν μεμονωμένα τα άτομα που συμμετέχουν σ' αυτήν. Ω ναι, μεμονωμένα, γιατί όσο συντροφική και αν είναι η πράξη, καταλήγει σε κάτι απόλυτα μοναχικό. Δε είναι κακό αυτό. Σκεφτείτε λογικά και απροκάλυπτα, ποτέ ο/η/οι σύντροφος/οι δε θα καταλάβουν τι, πως και πόσο νιώθεις όταν και όποτε το νιώθεις. Απλά μετέχουν στη πράξη- μυστήριο και απολαμβάνουν μοναχικά στο βαθμό τους την περάτωση της διαδικασίας. Δεν είναι η ωμή αλήθεια, ή κάποια καταθλιπτική διαπίστωση. Είναι η δική μου οπτική. Το ίδιο θεωρώ ισχύει για όλες τις καταστάσεις που ελκύουν συναισθήματα (πόνο, χαρά, θυμό, ενθουσιασμό κτλ). Η βίωση τους είναι μοναχική και δύσκολα περιγράψιμη (δε ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) ή βιώσιμη με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό από ένα δεύτερο πρόσωπο. 

Τέλος, "είναι θλιβερό που οι πιο υπέροχες σεξουαλικές μας εμπειρίες μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι, ντροπιασμένοι, αμήχανοι και ανώμαλοι" (Sue Johanson).


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.
  

8/6/14

∓ η ψυχολογία


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα και καλή εβδομάδα.
Έχω κάνει δύο ολόκληρα θαλασσινά μπάνιο και ο καιρός αποφάσισε να μου διακόψει τη φόρα ξεκινώντας κακοκαιρία. Μα είναι δυνατόν; 9 Ιουνίου; Τι να πω. Περίεργο καλοκαίρι εν όψει. 
Μην αγχώνεσαι πάντως, δε σκοπεύω να σου ρίξω κι άλλο τη διάθεση. Α, και θα είμαι σύντομη, με περιμένει μια NUTELLA και ένα κουτάλι, yay. Και ο Jojo για αγκαλίτσες.  

Ψυχολογία, λοιπόν. Από τα πιο ευμετάβλητα του είναι μας, και ίσως από τα πιο τρωτά μας σημεία. Καλώς ή κακώς σχεδόν τα περισσότερα ανάγονται σε ψυχολογικής φύσεως ζητήματα με αποτέλεσμα να μιλάμε διακαώς για αϋπνία, στρεσογόνους παράγοντες και Lexotanil, ενώ έννοιες όπως η ψυχανάλυση και η ψυχοθεραπεία να αποκτούν μια κάπως αρνητική χροιά. Δεν αντιλέγω πάντως, αν το σκεφτείς λογικά -προσπάθησε- θα διαπιστώσεις πως ένα μεγάλο ποσοστό του τι θέλω, πως το κάνω, γιατί αυτό και όχι το άλλο, ακόμα και η επίδοσή μας στην εξεταστική, ανήκει στην ψυχολογία της στιγμής. 

Είναι δύσκολο να κοντρολάρεις τη ψυχολογία σου. Μεταξύ μας δε βρίσκω και λόγο να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Η ψυχολογία είναι χαρακτηριστικό αυθεντικότητας και ως ένα βαθμό αυθορμητισμού. Στην αντίπερα όχθη συναντάς την υποκρισία. Διάλεξε και ντύσου. Κατά έναν περίεργο τρόπο παραλληλίζω την ανάγνωση με την ψυχολογία. Όπως κάθε (ίδια) ανάγνωση μπορεί να είναι διαφορετική στον ίδιο αναγνώστη, έτσι και κάθε (ίδια) στιγμή μπορεί να σε φέρει σε διαφορετική ψυχολογική κατάσταση. Μεταξύ μας, ούτε και αυτό είναι απόλυτα αρνητικό. Όλα εν δυνάμει αλλάζουν, εγώ μαγεία το αποκαλώ αυτό. 

Κάποιοι/-ες κρατούν ημερολόγιο ψυχολογικής διάθεσης. Είναι ένα απλό ημερολόγιο στο οποίο ανάλογα με το αν η μέρα τους κύλισε ευχάριστα βάζουν μια χαρούμενη φάτσα, ενώ αν πήγε κατά ντιαόλου ζωγραφίζουν μια λυπημένη. Σαν ιδέα είναι καλή, αλλά όχι απόλυτα εποικοδομητική. Κάθε συναίσθημα είναι μια μορφή ψυχολογίας. Αφού υπάρχουν τόσα πολλά συναισθήματα, γιατί να βολευόμαστε με δύο; Θυμός, ντροπή, αισιοδοξία, υστερία, γαλήνη, ελπίδα, αντοχή, περιπέτεια, σέξυ, τεμπέλικα και πληθώρα άλλων που αγνοείς συνειδητά αλλά βιώνεις καθημερινά. Μια ωραία ιδέα είναι και η σύνδεση της ψυχολογίας με το χρώμα. Σίγουρα υπάρχουν σχετικές μελέτες, just google it. 

Είναι καθαρά προσωπική επιλογή σου πως θα διαχειριστείς τα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας σου. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η αποξένωση φαντάζει σωτήρια και άλλες που η ψυχολογία σου θέλει τη συντροφιά της, κάθε είδους συντροφιά (βλ. NUTELLA, Jojo, blogging και μουσική του γείτονα). Μην ξεχνάς, όμως, όλες/-ους εκείνες/-ους που θέλουν να είσαι απλά καλά, τους χρωστάς μια μικρή εξήγηση, για τις ώρες εκείνες που ταξίδευες μονάχος/-η. 

Μην στερήσεις σε αυτόν που νοιάζεται για εσένα, ένα κομμάτι της αυθεντικότητά σου. 

μικρή Κάρολ.

31/5/14

ʊ η απιστία


picture taken by weheartit.com


Μπορεί να ήμουν αδρανής το τελευταίο διάστημα, αλλά υπόσχομαι δυναμικό come back (στυλ Άντζελας yay!). Άφησα κάποιες εκκρεμότητες στη μέση του πουθενά, γιατί ξάφνου εμφανίστηκε μπρος μου η παραπάνω εικόνα (βλ. διαδικτυακό βολτάρισμα) και είπα να την αξιοποιήσω αναλόγως. Μιας και το είχα ρίξει λίγο στα κοινωνικά θέματα, χαμηλώνω σε δευτέρα και γυρίζω το τιμόνι αριστερά. Φανάρι κόκκινο.  Έτοιμη για campari πορτοκάλι. 

Δεν έχω πολλά να γράψω, το υπόσχομαι. Απιστία στα κομψά ελληνικά και κέρατο στα απλά λαϊκά. Λόγω του επιπέδου του blog (εδώ κουνάς καταφατικά την κεφαλήν σου), θα πορευθώ με την πρώτη. Ξεκινώ ομαλά την εισαγωγή στο θέμα με κάποια λεξιλογικά μπλα μπλα, η απιστία υποδηλώνει κάθε μορφής έλλειψη πίστης (π.χ.θρησκευτική, ερωτική κτλ) καθώς και το αδίκημα δημόσιου υπαλλήλου ο οποίος από πρόθεση ζημιώνει τη δημόσια περιουσία. Μεταξύ μας η δεύτερη σημασία πιο γνώριμη μου ακούγεται, εν τέλει (καμπανίτσες γκλαν γκλαν). 

Αν μιλήσουμε με κριτήρια ερευνητικά, καταλήγουμε στο ότι το θηλυκό φαίνεται να κάνει καλό διπλό παιχνίδι μέχρι να βαρεθεί. Τα αρσενικά είναι δυναμικά αλλά δυστυχώς δεν σκεπάζουν με άμμο τις σκατοδουλειές τους. Πληθώρα ελαφρυντικών, εκ των οποίων τα περισσότερα δε στέκουν ούτε με τεχνητή νοημοσύνη. Πληθώρα απόψεων για το πως εκλαμβάνουν τα ζευγάρια (ετερό/-ομοφυλόφιλα) τις διαστάσεις της απιστίας. Για άλλους/-ες  είναι κίνητρο για ενδυνάμωση και βελτίωση της σχέσης τους, για πολλούς/-ές μια απλή περιπέτεια, για τους/τις περισσότερους/-ές μια χημεία που καταλήγει σε κάτι παραπάνω και φέρνει τα πάνω-κάτω. Σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητη η αποκάλυψή της, με όποιο τρόπο και αν αυτή επέλθει. 

Χωρίζουμε και σου κάνω τη ζωή κόλαση.
Θα κάνω τα βυζιά μου σα χυλωμένα τηγανητά αυγά (?!).
Χωρίζουμε και κλαίω μέχρι να χρειάζομαι ορό για περισσότερο δάκρυ.
Χωρίζουμε και  όλα καλά.
Όλα καλά και πάμε παρακάτω, μαζί (ηλεκτρισμός). 

Λίγες από τις εναλλακτικές των θυμάτων της απιστίας. Θαρρώ πως η τελευταία στρατηγική είναι η πιο celebrity φάση, που πολύ δύσκολα εφαρμόζεται παρόλο το απλό της σύνταξής της. Σε κάθε περίπτωση πάντως ένα καραγκιοζιλίκι θα κάνει πρεμιέρα. Η αλήθεια είναι πως η απιστία είναι ο εχθρός της εμπιστοσύνης. Από την άλλη όμως, πως να εμπιστευτείς τον/την άλλον/-ην αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς αρχικά τον εαυτό σου; 

Η απιστία μου φαίνεται σαν ένα παιχνίδι γνώσεων. 
Όσα περισσότερα γνωρίζεις τόσα περισσότερα θες να ανακαλύψεις ακόμα. 
Και η ανακάλυψη είναι ένα παιχνίδι που: α) δύσκολα το βαριέσαι και β) θες καλό παρτενέρ.  

Δεν θα σου τύχει έτσι απλά να απιστήσεις αγάπη μου. 
Θα το θέλεις πολύ, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόλαυση (τζ τζ τζ).
Μην ακούσω για μοιραία αποπλάνηση γιατί θα σε συνοδεύσω εις τόπον χλοερόν (τζ τζ τζ).

Α, και αν περιμένατε κάποια λύση ή γιατρικό, λυπάμαι δεν έχω. Αλλά άρπα αυτό:
"το γεγονός ότι ένας πιστός είναι πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, δεν είναι πιο αξιόπιστο από το γεγονός ότι ένας μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν ξεμέθυστο." (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω).

μικρή Κάρολ.


1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.

13/10/13

οι επιλογές


picture taken by weheartit.com

Ζεστή φθινοπωρινή Κυριακή του Οκτώβρη. 
Μάλιστα, και ζέστη και φθινόπωρο, γιατί η καλοκαιρία δεν αφήνει την Ελλάδα, όπως εσύ το φρέντο καπουτσίνο. Και σε παρακαλώ μην μιζεριάζεις για τον καιρό, για τόσα άλλα δε σου καίγεται καρφί και σήκωσες ανάστημα για κάτι που δεν είναι στο χέρι σου; Απόλαυσε την περίεργη εποχιακή αλλαγή χωρίς να σκέφτεσαι, προς το παρόν, πως θα θερμάνεις το κορμάκι σου τον Νοέμβρη. 

Άν το (καλο)σκεφτείς τα πάντα δρομολογούνται βάσει επιλογών. Ακόμα και οι αποφάσεις είναι ζήτημα επιλογής. Βέβαια, για τα (πολύ) δικά μας θέματα, οι επιλογές είναι προσωπική υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις που δεν εξαρτώνται από την κρίση και τη θέλησή μας (βλ. γραφειοκρατικοσυνθηκολογήσεις). Δε θα ασχοληθώ με τη δεύτερη κατηγορία, γιατί απλούστατα αυτή είναι η  επιλογή μου.

Θα βάλω αυτό το πουκάμισο, αυτό το παντελόνι και θα παστωθώ μέικ απ. Επιλογή μου. Θα πας να χτυπήσεις τατουάζ. Επιλογή σου. Είναι ομοφυλόφιλος. Επιλογή του. Χωρίζουν και ψάχνουν δικηγόρο για τα διαδικαστικά. Επιλογή τους. Μεγάλη γκάμα από την καθημερινότητα μου, σου, του/της, τους. Εύκολες, δύσκολες, χρονοβόρες και μη, σοβαρές και λάιτ, οι επιλογές παραμένουν προσωπικό ζήτημα, που ωστόσο επιδέχεται διάλογο και ανταλλαγή απόψεων. Αναμφίβολα, κάθε επιλογή συνοδεύεται και από τον αντίκτυπό της. Συνήθως τον έχουμε προμελετήσει σε βάθος και ύψος, αλλά τυχαίνουν και αυτά τα ξαφνικά άσχημα-ωραία που ανατρέπουν τα προβλεπόμενα σκορ.

Δε θα κάνω κήρυγμα για το τι εστί μια "σωστή ή λάθος" επιλογή, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό έως και εγωιστικό ζήτημα. Από το να φτάσεις να βρίσκεσαι σε δίλημμα μέχρι να επιλέξεις τι σε συμφέρει (συνήθως αυτό κάνεις εξυπνάκια) είναι ένας ζόρικος δύσβατος δρόμος. Ωστόσο, έρχονται και οι μαύρες σκέψεις, και τις αποκαλώ μαύρες, γιατί η ώρα εμφάνισής τους είναι βραδινή, που απολογείσαι ή λογοδοτείς γι'αυτές. Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι θα έπρεπε να έχω κάνει και τι δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, τι μπορώ να κάνω και τι όχι από 'δω και στο εξής. Το εύκολο είναι η απολογία στους τρίτους (θεωρώ δεύτερο τον εαυτούλη σου). Τα σαλατώνεις, τα σαλτσάρεις και τα προσφέρεις. Η απολογία αυτή είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς, συνήθως, οι επιλογές παρουσιάζονται σαν "ήταν η μοναδική μου επιλογή", οπότε πιάνετε το point. Από την άλλη, η απολογία στον εαυτό σου εκείνες τις βραδινές ώρες φαίνεται κάτι σαν Ιερά Εξέταση που προσπαθείς να αποφύγεις αλλά σε περιμένει μέχρι να αποδεχθείς την πρόσκληση-πρόκληση. Δέχομαι πως δεν είμαστε και πολύ περήφανες/οι για όλες μας τις επιλογές και αυτό όσο να 'ναι μας στοιχειώνει ανά διαστήματα. Το θέμα είναι να το αντιμετωπίζεις, γιατί ξεροκέφαλε/η εσύ το επέλεξες. 

Σίγουρα η χρονοχωροδιάταξη των πραγμάτων συνοδευόμενη από την ψυχολογική κατάσταση παίζει σπουδαίο ρόλο στην διαδικασία επιλογής. Ωστόσο, και οι δύο παράγοντες είναι φοβερά αστάθμητοι, γεγονός που είτε θα βοηθήσει πολύ είτε θα τα ρημάξει όλα. Το να μετανιώνεις είναι επίσης μια από τις εύκολες και πάντα available λύσεις. Δεν αδικώ το αίσθημα, αντίθετα θεωρώ πολύ φυσιολογικό βάσει των δύο προαναφερόμενων παραγόντων να μετανιώνει κάποιος/α για τις επιλογές του/της. Θεωρώ όμως ψέμα το "μετάνιωσα" σαν να είναι καταφύγιο της ντροπής και του φόβου που σε κυριεύουν κατά την υποστήριξη της επιλογής σου. Καραμελίτσα; Δεν αντιλέγω βέβαια, πως από τα πρώτα διλήμματα κατά τη διάρκεια των επιλογών μας είναι αν "θα πληγώσω ή θα πληγωθώ", μια επίσης συνετή επιλογή. 

Είμαστε ό,τι επιλέγουμε; Χμ, πολύ θα ήθελα να κρατούσαμε μια λίστα με τις πιο "σημαντικές" (κατά τα μυαλουδάκια μας) επιλογές, ώστε να δούμε τι σόι ανθρωποτέρατα είμαστε. Να σου δικαιολογηθώ. Επιλέγουμε τις περισσότερες φορές την εύκολη λύση, την εφήμερη ευτυχία, τους δήθεν συμπαθείς, τους εύκολους στόχους, το άγνωστο αύριο, το μαύρο, την ανετίλα, το burger, το μπρόκολο, και το ρευστό της οικογενείας. Δικαίωμα και επιλογή σου ποια στάση θα κρατήσεις στην επικαιρότητα, τι θα κάνεις στην και με την ζωή σου, ποιους ανθρώπους θα κρατήσεις κοντά σου, ποιους θα διώξεις και ποιους θα εκμεταλλευτείς. Αλλά πρόσεχε γιατί ξοδεύοντας τον εαυτό σου σ’ αυτά που δεν χρειάζεται, δεν φτάνεις γι’ αυτά που πρέπει (Ισοκράτης).

Αναλωνόμαστε σε τόσα και τόσα, σπάμε το κεφάλι μας για τόσα και άλλα τόσα και χανόμαστε σε ένα τούνελ που το έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας. Δεν μπορούμε να βρούμε την έξοδο, γιατί επιλέγουμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι στα ίδια και τα ίδια. Μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για τόσα και τόσα που αλλάζουν μονάχα αν το πάρουμε απόφαση, αλλά ανετίλα και μουρμούρα. Πνιγόμαστε σε μικροσκοπικές κουταλιές νερό αποζητώντας βλέμματα πάνω μας. Και όταν μαυρίζουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες, κουνάμε το κουλό μας χέρι και παίρνουμε πόζα απελπισίας. Τι στο καλό μας ταΐζουν; Απορώ με κάτι 23-25αρηδες για την εξέλιξη τους. Εξέλιξη; Στο τούνελ. Επιλογές.

Δεν κρίνω τις επιλογές κανενός/καμίας.
Ευελπιστώ να ταρακουνώ κοιμισμένες υπάρξεις ή συνειδήσεις.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά (έστω και στα -άντα/-ήντα) να επαναδιαπραγματευτείς τις επιλογές σου.
Όπως είπε και η Κοκό, στα τριάντα της μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον πισινό της και στο πρόσωπό της. 
Άρα ξεκίνα με τα εύκολα, όπως άλλωστε έχεις συνηθίσει. 


*υγ. να ευχαριστήσω τον/την Α.Β. για την επιλογή του θέματος και τη συνεργασία μας στη συγγραφή αυτού του post.

**υγ. σε εσένα που σκότωσες σκυλιά, γατιά και περιστέρια ρίχνοντας φόλες σε κεντρικό σημείο του Βόλου, ελπίζω η δικιά σου ζωή να ήταν δικιά μου επιλογή. 



μικρή Carol.

1/8/13

♯ το εγκεφαλικό


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα !

Μπήκαμε και στον Αύγουστο, τον υποθετικά τελευταίο μήνα του καλοκαιριού και μάλλον τον πιο καυτό (ατς).  Συνεχίστε να απολαμβάνετε τις βουτιές σας, πραγματικές ή εικονικές και τη συλλογή των αναμνήσεων που θα σας ζεσταίνουν το χειμώνα που μας έρχεται (γιατί καλοριφέρ δεν προβλέπεται).Σε αυτό το post αποφάσισα (με δημοκρατικές διαδικασίες) να ασχοληθώ με τα του εγκεφάλου. Μη σας τρομάζει ο τίτλος, άλλωστε κακά τα ψέματα και αυτό στη ζωή είναι (γκολ στην αισιοδοξία).

 Οι σκέψεις, που γίνονται προβλήματα,δάκρυα,λόγια,κίνητρα,ενέργειες,επιτυχία ή αποτυχία, εικόνες ή και αντικείμενα,στιγμές ακόμα και όνειρα, ξεκινούν από το μυαλουδάκι σου. Βέβαια κάθε μυαλουδάκι είναι διαφορετικό, όχι στα εκατοστά των ημισφαιρίων, αλλά στο τρόπο που αντιλαμβάνονται και εκκινούν  τη λειτουργία σκέψης.  Κατ' εμέ ο εγκέφαλος είναι μόνιμα ρυθμισμένος στη λειτουργία stand by. Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του.

Ανισόρροπες ιδέες, μαύρες σκέψεις. Έντονες αναμνήσεις, θολές συγκινήσεις. Τα καλύτερα μας χρόνια, οι δύσκολες μέρες. Μπορείς με ένα βλέμμα στον ουρανό να θυμηθείς το δυνατό σου μεθύσι, με μια επιστροφή στο πατρικό σου, τα 15α γενέθλιά σου (τότε που η μάνα σου καθάριζε την τούρτα από τις κουρτίνες), με μια βόλτα στη παραλία, τα πρώτα σου μπρατσάκια. Και κάπως έτσι χαμογελάς. Ωστόσο, με ένα βλέμμα στον ουρανό μπορείς να θυμηθείς το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, με μια επιστροφή στο πατρικό, το γιουβέτσι που σε καρτερούσε στο τραπέζι της Τρίτης, με μια βόλτα στη παραλία, τον έρωτα που σε πρόδωσε. Και κάπως έτσι λησμονάς. Αλίμονο, αυτός ο εγκέφαλος είναι μια συσκευή αποθήκευσης.  Κατ' εμέ ο εγκέφαλος έχει μνήμη συν άπειρον. 
Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. 

Είναι αυτό που φαίνεται,ή μήπως κάτι άλλο; Άσπρο, μαύρο ή μήπως γκρι; Πολύχρωμο; Καλό ή κακό; Επιτυχημένο, αποτυχημένο ή απροσδιόριστο; Σωστό ή λάθος; Κάπως έτσι βασανίζουμε το μυαλουδάκι μας να προσδιορίσει το γεγονός που τον ενεργοποίησε. Δεν είναι λίγες οι φορές που χρειάζεται μέρες, ίσως και εβδομάδες, γιατί όχι και κάποιο μεγαλύτερο διάστημα, προκειμένου να αποφανθεί.  Αλλά, αλήθεια ο εγκέφαλος έχει τον σωστό αλγόριθμο για να αποφανθεί; Υπάρχει αλγόριθμος; Και είναι ο σωστός;!  Και έχουμε όλοι τον ίδιο, αφού οι εγκέφαλοί μας είναι διαφορετικοί; Ποια να είναι τα κριτήρια, ποια τα όρια και που βρίσκονται οι παρωπίδες; 
Αυτό μου φαντάζει τρομακτικό. 

Μα είναι. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να βάλεις σειρά εκεί που θέλεις το χάος να κυριαρχήσει. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να επιβάλεις το χαμόγελο εκεί που θες να λυγίσεις. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να σιωπήσεις  εκεί που θες να βγεις να αποκαλύψεις. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να τρέξεις εκεί που θες να αντιμετωπίσεις.
Ο εγκέφαλος δε θα πάψει να επεξεργάζεται τις σκέψεις και να καταλήγει στο πιθανό. Ο δικός σου εγκέφαλος, τις δικές σου σκέψεις. Ο δικός μου, τις δικές μου. Μπορεί να μην συναντηθούν, αλλά θα είμαστε ευτυχισμένοι, δε νομίζεις; 

Οι πόλοι του εγκεφάλου. Οι πόλοι των σκέψεων.
Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. 


μικρή Carol.