all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα fear. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα fear. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


6/5/14

◕ ο φόβος


picture take by weheartit.com


Χριστός Ανέστη & Χρόνια Πολλά!
Παραδοσιακά αργοπορημένη. Ελπίζω να είχατε χρόνο για ξεκούραση και αναστοχασμό στις διακοπές του Πάσχα. Εγώ είμαι πίσω στο Βόλο και το αγγούρι σίγουρα δε θα μπει στη σαλάτα. Ωστόσο, θετική σκέψη και οργάνωση υποχρεώσεων. Όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα θα στεφθούν με επιτυχία, γιατί απλά το θέλω. Μεγάλο πράμα η θέληση σε καταστάσεις που μπορείς πάνω-κάτω να έχεις τον έλεγχο. Επίσης, μια μικρή παρένθεση και ένα μεγάλο ερωτηματικό: πότε σκοπεύει ο καιρός να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της εποχής; 

Δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ακούγεται το σημερινό post. Αντιθέτως, ελπίζω να έχετε καταλάβει την θετική προοπτική που (προσπαθώ να) αντιμετωπίζω τις καταστάσεις/ τα θέματα που ασχολούμαι σε αυτό το ταπεινό blog. Μια καλή μουσική υπόκρουση θα μπορούσε να είναι αυτή εδώ. Μια εξαιρετική τύπου περιγραφή του φόβου μπορείτε να βρείτε στο ποίημα της Κικής Δημουλά, "Ο πληθυντικός αριθμός" :
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Αν το καλοσκεφτείς το τρομακτικό του θέματος είναι πως για καθετί που θα φτάσει στα αυτιά, μάτια, κεφάλι μας ακόμα και στα πόδια μας θα το αντιμετωπίσουμε με πλήρη αμφιβολία και πολλαπλά συναισθήματα φόβου. Η κάθε νέα αρχή σε φοβίζει, το παρελθόν σε τρομάζει, το αύριο σε λυγίζει, η γρίπη σε σκοτώνει, το διαγώνισμα χημείας τα ισοπεδώνει όλα και το σπυρί στο δεξί σου χέρι σε θεωρεί ήδη νεκρή/-ό. Όπως συνηθίζει να λέει και μια φίλη μου : #σοβαρομιλάς τώρα; Να σου εξομολογηθώ πως κι εγώ το κάνω, άρα θεώρησέ το φυσιολογικό. Αστειευόμεθα και καμιά φορά. 

Ως ένα σημείο μπορεί να δικαιολογηθεί ο πανικός και η ταραχή που σε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θα μετατραπούν σε φόβο. Είναι καθαρά ανθρώπινο το να φοβάσαι ακόμη και τη σκιά σου. Αλλά δεν είναι νορμάλ να σε σκιάζει ο φόβος για όσο θα ζεις. Ο ενστικτώδης φόβος, που τις περισσότερες φορές είναι προϊόν του αδικαιολόγητου άγχους, έχει μια κατάληξη, το φόβο του να φοβάσαι. Είναι αλυσίδα. Δώσε στον εαυτό σου και πόσο μάλλον στην ψυχή σου το δικαίωμα να χαρεί το κάθε συναίσθημα σε ποσότητες που προσφέρουν αρμονία και ευφορία. Δεν είναι κανενός σκοπός της ζωής η μαύρη κατάρα. Και μην ακούσω "ο φόβος για το άγνωστο" γιατί ξέρεις πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο το άγνωστο παύει να είναι άγνωστο. 

Όπως λέει και η εικόνα στην αρχή του post "ένα κεφάλι γεμάτο φόβους δεν έχει χώρο για όνειρα" . Αλήθεια πιστεύεις πως υπάρχει ζωντανή ύπαρξη εκεί έξω που δεν έχει όνειρα, έστω και σκοτεινά; Μην ξεχνάς, δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, είναι μονάχα θέμα επιλογής. Μια επιλογή μπορεί να είναι καλή μπορεί να είναι και κακή. Αλλά το πιο σημαντικό; Οι επιλογές είναι από τις αποφάσεις που αλλάζουν λεπτό με το λεπτό. Και τέλος, ΕΣΥ επιλέγεις. 

Θα κλείσω με το γνωστό τρόπο που τελευταία υιοθέτησα. Γνωμικό και τροφή για σκέψη από τον Richard Powers: "Εν πάση περιπτώσει, τι είναι η υψοφοβία, αν όχι η ασυνείδητη επιθυμία να πηδήξεις;" .



μικρή Κάρολ.