all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα difficulties. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα difficulties. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29/3/14

∓ οι αλλαγές


picture taken by weheartit.com



Καλησπέρα και καλησπέρα!
Πιεστική η εβδομάδα που μας πέρασε. Αλήθεια, αυτά τα "καλύτερα" με τα πόδια κατεβαίνουν; 
Όπως και να 'χει, μασάνε οι πέτρες; Δε μασάνε. Ευχαριστώ τη Νίκη και τη Ρούλα που μου το επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά. Ο μήνας τελειώνει. Απολαυστική εμπειρία η συμμετοχή μου στο photo-shooting της φίλης μου και σχεδιάστριας των υπέροχων κοσμημάτων και ρούχων  ~ Art in Wonderland ~ ~ by Nicky σε συνεργασία με την Art Director Ευηλένα Μ. Ωστόσο, δεν είμαι και στα πολύ high μου και είπα να καταπιαστώ με ένα -φαινομενικά- αδιάφορο θέμα, όπως διαπιστώσατε και από τον τίτλο. Υπόσχομαι θα είμαι σύντομη, γιατί καμιά φορά χρειάζεται να μετράς τα λόγια σου και να αφήνεις χώρο για τις πράξεις σου. 

Οι αλλαγές, λοιπόν. Μικρές, μεγάλες, αδιάφορες, αισθητές και παράταιρες. Συνοδευμένες με τη φράση "από Δευτέρα μωρέ". Εννοώντας την Καθαρά. Βαριόμαστε; Απαισιοδοξούμε; Αδιαφορούμε συνειδητά; Σε κάθε περίπτωση το πιάτο δε θα πετάξει μόνο του για τη μαγική χώρα του νεροχύτη. Διακατεχόμαστε από το πνεύμα της αποβλακωμένης κινδυνολογίας. Δεν κάνουμε το επόμενο βήμα προτάσσοντας ως επιχείρημα τα δικαιώματα του ανεμιστήρα και της γόμας. Δεν είμαστε σε θέση να αλλάξουμε μια κατάσταση που δε μας ευχαριστεί, γιατί απλά βολευόμαστε. Αλλαγή; Που καιρός για πρίγκιπες. 

Δε μιλάω για να αλλαγή δουλειάς με καθαρό κίνητρο την ευχαρίστησή σου, ξέρω σε ποια χώρα ζούμε ή για ευτυχισμένο γάμο με κύριο κίνητρο να εγκαταλείψεις το παιδικό δωμάτιο. Μιλάω για απλά πράγματα. Από τη πρωινή μίζερη κακοκεφιά σου μέχρι τις απαράδεκτες συνήθειες της καθημερινότητάς, όπως η φαστ-φουντάδικη διατροφή σου. Το καλύτερο είναι όταν επιβάλλεται να προσαρμοστείς σε μια αλλαγή της οποίας δεν ήσουν εξ αρχής υπέρ ή μέτοχος της υλοποίησής της. 'Έχεις προπαγανδίσει σε όλες τις γλώσσες λανσάροντας τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις του '72 στον 21ο αιώνα. Τι και αν φτάσουμε στον Κρόνο, τι και αν η νανοτεχνολογία προοδεύσει δραματικά, τι και αν ο Ηρακλής (;!) πάρει το πρωτάθλημα, τι και αν η Apple γίνει Apricot, ο ιός της αποβλακωμένης κινδυνολογίας θα είναι επικίνδυνα μεταδοτικός. Είναι ο φόβος. Σε καταλαβαίνω, η ύπαρξη της αμφιβολίας είναι απόδειξη της ανθρώπινης υπόστασης μας. Είναι το ρίσκο. Μα αξίζει, επιβεβαιώνουν οι πιο ειδικοί από 'μένα την κοντή. Θαρρώ, άλλωστε, πως μπορούμε να αντέξουμε δίχως δράμα για μια-δυο εβδομάδες. 

Περιμένουμε τον από μηχανής θεό για να βελτιώσει ή να αποτρέψει αυτό που εσύ βαριέσαι ή διστάζεις να αντιμετωπίσεις κατάμουτρα. Η υπομονή δεν είναι λύση, είναι εμπόδιο. Λένε πως ο χρόνος αποφασίζει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Καλά, βάλε μονωτική στο κώλο και στο καναπέ σου και ανάμενε. Μπούρδες. Δεν υπάρχει ούτε σταθερό "ναι" ούτε και αμετάκλητο "όχι". Και που είσαι στενόμυαλε τύπε, ο χρόνος δε λέει ούτε ναι ούτε όχι. Και τα πιστεύω και τα ιδανικά και οι κάποτε σωστές επιλογές αλλάζουν. Δύσκολα, αλλά αλλάζουν. Ας το παραδεχτούμε, η αποφασιστικότητα δεν είναι από τα δυνατά στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Όλα αλλάζουν, αυτός είναι ο σκοπός της εξέλιξης. Μας αποθαρρύνει η διαδικασία αλλά μας ανταμείβει το αποτέλεσμα. Το να είσαι ανοιχτόμυαλος δε σε κάνει αυτομάτως αναρχικό, γκέι ή επιστήμονα. 

Τώρα, αν εσύ θες να μείνεις μια αποστειρωμένη μπουρμπουλήθρα από τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, σόδα με λεμόνι και στη δουλειά αύριο με το κάρο. 

Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Peter Drucker: "Το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για το μέλλον είναι ότι θα είναι διαφορετικό" . Πώς έχουμε συνδυάσει το διαφορετικό με την κόλαση και τα καζάνια, ουδέποτε θα κατανοήσω.

μικρή Carol.

1/2/14

☂ τα δύσκολα


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα αναγνώστριες/-ες μου. 
Μπήκαμε στο Φεβρουάριο και το μούντ του καταθλιπτικού χειμώνα εξακολουθεί να μας ακολουθεί. Σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα. Ωχ, μια σταγόνα στην 267η τρίχα του κεφαλιού μου! Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, εφτά σταγόνες και το βροχερό πάρτι κήρυξε την έναρξή του -και σήμερα- . Το σκηνικό θα παραμείνει έτσι στον Βόλο τουλάχιστον μέχρι το πρώτο 10-ήμερο του Φλεβάρη. Συγκινητικό. Η εξεταστική, επίσης, καλά κρατεί, αλλά υπομονή καθώς μπήκαμε στη τελική ευθεία (βέβαια, μόνο ευθεία δεν τη λες, αλλά κάνω τα στραβά μάτια για χάρη σας). 

Σήμερα γράφω για τις δυσκολίες. Ωραίο ξεκίνημα, θα μου πεις τώρα, για αρχή του μήνα, και θα συμφωνήσω μαζί σου, παρόλο που εσύ το λες ειρωνικά, εγώ σε υποστηρίζω. Και μιας που είπα υποστηρίζω, και δυο που οι δυσκολίες αναμφίβολα απαιτούν κάποιου είδους υποστήριξη, άμα θες, γύρνα πίσω στις αρχές του Δεκέμβρη (2013) και διάβασε εδώ το post που είχα κάνει για την υποστήριξη. Καλή η σέντρα, φίλη/-ε είρωνα.

Όπως έχει χιλιογραφτεί στα διάφορα posts σε αυτό blog, η ζωή του ανθρώπου, και γενικότερα του κάθε υπαρκτού είδους, δεν είναι ροδοπεταλωμένη. Ωραίες οι όμορφες στιγμές, γιατί αυτές μας φέρνουν κοντά, μας γνωρίζουν, μας ανταλλάσσουν συναισθήματα και μας ενώνουν. Μα και οι δύσκολες "άσχημες" στιγμές, αν το σκεφτείς με όση λογική σε διέπει, το ίδιο κάνουν. Σαφώς η πορεία της ίδιας, ωστόσο, διαδικασίας διαφέρει. Διαφέρει σε μεγάλο σχετικά βαθμό. Πολλές/-οί ενστερνίζονται τον ισχυρισμό της δοκιμασίας. Δε θα τον αποδεχθώ, ούτε και θα τον απορρίψω. Απλώς, θα επισημάνω πως η δοκιμασία, για εμένα, έχει μια εξω-ανθρώπινη υπόσταση και όπως αντιλαμβάνεστε τα εκτός ανθρωπίνων ορίων δεν είναι να τα πολυ-διαπραγματεύεσαι, γιατί οι γνώμες διίστανται και ποια/-ος θέλει να διαπληκτίζεται μεσημεριάτικα; Οπότε, οι άνθρωποι γιατί να δοκιμάζονται μεταξύ τους; Τόση βαρεμάρα ή τόση ηλιθιότητα τους διακατέχει; Και οι δύο απαντήσεις, σωστές μου φαίνονται, τείνω όμως προς την δεύτερη.

Τα δύσκολα δεν σου χτυπούν το κουδούνι. Μια φορά θα ξεχάσεις την πόρτα ή το παραθύρι σου ανοικτό και θα έρθουν να σε βρουν. Δε είναι ότι φταις, είναι σαν μια υπενθύμιση του κλισέ "γιατί σε εμένα; ή σε εμένα ποτέ." . Οι δυσκολίες δε κάνουν διακρίσεις. Μονάχα ο άνθρωπος κάνει, και ο εαυτός του μένει πάντα εκτός λίστας. Δεν είναι ότι φταις, είναι που θέλεις να τη σκαπουλάρεις, σα να έχεις κάποιο μαγικό πέπλο που έχει ποτιστεί με το ξόρκι "μακρυά από εμένα κάθε είδος κακού". Αμ δε. Οι δυσκολίες είναι κάτι σαν warning για τις "τεκμηριωμένες" απόψεις σου. Σίγουρα είναι στενάχωρες και τις απευχόμαστε για εμάς και τα άτομα που αγαπάμε. Ωχ, διάκριση;

Τα δύσκολα δε παύουν να είναι δύσκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα θαύματα ανήκουν στη κατηγορία των εκτός ανθρωπίνων ορίων και επειδή θέλουμε χειροπιαστές απαντήσεις συνεχίζουμε το βάδην χωρίς περαιτέρω σχολιασμό. Χρειάζεσαι να μείνεις μόνη/-ος, να ξεθυμάνεις, να ανακουφιστείς εσωτερικά από τις όποιες ενοχές σου, ίσως γιατί κατά βάθος αποδέχεσαι το εμπόδιο. Θα επιδιώξεις κάποια στιγμή να το μοιραστείς. Δεν είναι ίχνος αδυναμίας ή ανάγκη για παρηγοριά, είναι ανάγκη να μοιραστείς, να μιλήσεις και να ισορροπήσεις το συναίσθημα με τη λογική. Σίγουρα η φιλία είναι πρώτη σύμμαχος, ωστόσο υπάρχουν και ειδικοί, μη τους απορρίπτεις χωρίς δοκιμή. Καμιά φορά ο άγνωστος ειδικός, μπορεί να μη σου προσφέρει άμεσα τη λύση, αλλά υποσυνείδητα σου δείχνει που να ψάξεις να τη βρεις.

Όταν βρίσκεσαι ή αντιμετωπίζεις μια δύσκολη κατάσταση, η διαδικασία της λήψης αποφάσεων γίνεται ακόμα πιο επώδυνη.  Είναι σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό; Πάρε το χρόνο σου και όσες ανάσες θέλεις. Μα ο χρόνος πιέζει, θα μου πεις. Ναι, και δυστυχώς δεν έχει pause. Κλείσε τα μάτια σου, ψιθύρισε το όνομά σου και ηρέμησε. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει με το άνοιγμα των ματιών σου, είναι η απόφαση που πήρες. Δεν υπάρχει σωστό - λάθος,  ωφέλιμο - βλαβερό, ρίσκο - δειλία, αποτελεσματικό - αναποτελεσματικό.  Δεν υπάρχουν ενοχές, γιατί γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν σε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις και σε όλα τα προβλήματα λύσεις. Απλά έτσι γίνεται, έτσι έγινε, και έτσι θα γίνει. Τα δύσκολα λήγουν είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Σε κάθε περίπτωση, με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναμνήσεις. Ισχυρές ή αδύναμες, εσύ το καθορίζεις.
Μη βιαστείς.

Όπως είπε και ένας Καναδός ποιητής (Robert Service) :
"Δεν είναι το βουνό μπροστά σου που σε καταβάλει, είναι το χαλίκι στο παπούτσι σου".



μικρή Carol.