all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα difference. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα difference. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16/10/14

✂ το σεξ

picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα σας και πάλι!
Σοκαριστήκατε από τον τίτλο; Τα ταμπού είναι τόσο σταθερά όσο και η θέληση των προγόνων μας να παραμείνουν στις υπηρεσίες του Ο.Τ.Ε. θεωρώντας αναποτελεσματικό καθετί πιο εξελιγμένο. Προκαταβολικά συγνώμη για τις ίσως απρεπείς εκφράσεις που ακολουθούν. 

Το σεξ λοιπόν. Γλωσσολογικά μιλώντας, πρόκειται για δάνεια λέξη που αντιστοιχεί στα ελληνικά με λέξεις όπως: ερωτική πράξη- έρωτας, συνουσία και άλλες πιο διαδεδομένες και καυστικές. Είναι από εκείνα τα θέματα που αφορούν όλους/-ες, ανεξαρτήτως ερωτικών προτιμήσεων, και που αν τα πιάσεις στο στόμα σου αμέσως συγκαταλέγεσαι σε μια από τις δύο κατηγορίες, ανάλογα με τη χρήση και το χρόνο που τους αφιερώνεις. Τι εννοώ, ας πούμε πως μιλάς ως επί το πλείστον για αυτό με αρκετές λεπτομέρειες, τότε είσαι μια λυσσάρα ανοιχτοπόδαρη ή ένας χυδαίος παρτάκιας. Αν από την άλλη, το αποφεύγεις σε συζητήσεις και γενικά εκφράζεις έντονη απέχθεια, είσαι μια ξενέρωτη προβατίνα ή ένας μαμούχαλος πιγκουίνος. Τόσο απλά και ανέπαφα παίρνεις την ταμπελίτσα σου. Διότι αν το σκεφτείς, τι είναι η κοινωνία μας; Ένα καλοστημένο σούπερμαρκετ.

Μετά ακολουθεί το πολυπόθητο θέμα των συναισθημάτων. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "σεξ" αποσκοπείς καθαρά στη σαρκική απόλαυση και δε σε νοιάζει τίποτα παραπάνω. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "έρωτας" τότε αναβαθμίζεται η σαρκική απόλαυση σε μια ρομαντική περιπέτεια αγάπης και πάθους. Πάρε το καλαθάκι σου και ψώνισε. Κάπως έτσι δυσκολεύουμε τη ζωή μας και διαχωρίζουμε το Α από το α και την χαδιάρα από το τσουλάκι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Βλακείες μασημένες που αναπαράγονται και αποβλακώνουν το τοσοδούλικο μυαλό σου. Συν την απογοήτευση που βιώνεις, καθώς τίποτα στην πραγματική ζωή δε συνάδει με τα των σαπουνόπερων της δεκαετίας του '90 που για κάποιον paranormal λόγο έχεις κολλήσει. Όπως έχει δηλώσει ο Andy Warhol "το σεξ είναι πιο συναρπαστικό στην οθόνη και ανάμεσα στις σελίδες παρά ανάμεσα στα σεντόνια". 

Σεξ, έρωτας, συνουσία, γαμήσι, όπως και να το αποκαλέσεις αναφέρεσαι κατάφωρα στην ερωτική πράξη που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη σαρκική απόλαυση και που τα όποια συναισθήματα προκλίνονται αφορούν μεμονωμένα τα άτομα που συμμετέχουν σ' αυτήν. Ω ναι, μεμονωμένα, γιατί όσο συντροφική και αν είναι η πράξη, καταλήγει σε κάτι απόλυτα μοναχικό. Δε είναι κακό αυτό. Σκεφτείτε λογικά και απροκάλυπτα, ποτέ ο/η/οι σύντροφος/οι δε θα καταλάβουν τι, πως και πόσο νιώθεις όταν και όποτε το νιώθεις. Απλά μετέχουν στη πράξη- μυστήριο και απολαμβάνουν μοναχικά στο βαθμό τους την περάτωση της διαδικασίας. Δεν είναι η ωμή αλήθεια, ή κάποια καταθλιπτική διαπίστωση. Είναι η δική μου οπτική. Το ίδιο θεωρώ ισχύει για όλες τις καταστάσεις που ελκύουν συναισθήματα (πόνο, χαρά, θυμό, ενθουσιασμό κτλ). Η βίωση τους είναι μοναχική και δύσκολα περιγράψιμη (δε ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) ή βιώσιμη με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό από ένα δεύτερο πρόσωπο. 

Τέλος, "είναι θλιβερό που οι πιο υπέροχες σεξουαλικές μας εμπειρίες μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι, ντροπιασμένοι, αμήχανοι και ανώμαλοι" (Sue Johanson).


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.
  

13/5/14

⋕ η απογοήτευση


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα σας.
Ελπίζω να είστε καλά και να σκορπίζετε τη χολή σας με μέτρο. Γενικά δεν είμαι καλά. Ντου από παντού και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία για να μην εκραγεί ο εσωτερικός μου Βεζούβιος. Θαρρώ πως ο Μάιος μου προβλέπεται τρομακτικά δύστροπος. Δε βαριέσαι, θα τη βρω την άκρη, πάλι. Το μόνο θετικό είναι πως ο καιρός ζέστανε, επίσης, τρομακτικά και ανυπομονώ για σάνταλο, θάλαττα και παγωτό "Μπούκη" (ξέρουν οι του Βόλου μόνιμοι /προσωρινοί κάτοικοι). 

Στα πιο juicy τώρα. Είχαμε που είχαμε τη μανία των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων, τώρα αποκτήσαμε και αυτή της Eurovision. Επειδή γενικότερα μας διακατέχει η φιλοδοξία να είμαστε ειδικοί στα πάντα όλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα, θα αφήσω με τη σειρά μου το σχόλιό μου, έτσι απλά. Ας συμφωνήσουμε πως γενικά είναι ένας διαγωνισμός μηδαμινής μουσικής αξίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις ανά μακρινά χρονικά διαστήματα) και υψηλών οικονομικά δαπανών για (αν όχι όλες) τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τάχα μου της Ευρώπης. 

Με αυτά και εκείνα, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάτι το "διαφορετικό" το οποίο ως χώρα και ως Ευρώπη υπερψηφίσαμε/υπερψηφίστηκε. Και ξεκίνησε ο κακό χαμός. Βασικά, αποδέχομαι πως δεν ήταν κάτι ωραίο αισθητικά. Αποδέχομαι, επίσης, πως ίσως ήταν προκλητικό αρκετά. Αλλά, αλήθεια, προτιμάς την υποτιμητική εμφάνισης της Πολωνίας που με τρόπο εξαιρετικά ευρηματικό κατάφερε να περάσει το βυζο-μήνυμα, πως το πλύσιμο στο χέρι είναι πιο αποτελεσματικό από αυτό του πλυντηρίου; Απογοήτευση. Τόσα καινοτόμα προγράμματα για την ισότητα και τη διαφορετικότητα πάνε στράφι, και ας τα χρυσοπληρώνουμε. 

Βασικά, απογοητεύομαι με δύο πράγματα επί του θέματος. Πρώτο, αν δε σου αρέσει αυτό που βλέπεις, γιατί συνεχίζεις να το βλέπεις; Μαζοχισμός και έλλειψη κριτικής σκέψης. Κρίμα, και πλησιάζουν οι εκλογές. Δεύτερο, λυπάμαι γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η πρωτιά δε σημαίνει τίποτα άλλο, εκτός από την πλήρη εγκεφαλική παράλυση των Ευρωπαίων. Θεωρώ πως οι περισσότεροι ψήφοι δόθηκαν καθαρά ως "ας κάνω χαβαλέ με το καρναβαλάκι" , τουλάχιστον για το ελληνικό 12αρι. Τίποτε παραπάνω δεν έχω να συμπληρώσω. Μούγκα. 

Αλήθεια, έχεις να μου δώσεις μια ερμηνεία του επιθέτου "φυσιολογικός-ή-ό"; Όλο αυτό με έβαλες σε σκέψεις και κατέληξα στη πλήρη απογοήτευση. Πόσο εύκολα στιγματίζουμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε το τρόπο ζωής και τις επιλογές των άλλων. Νοοτροπία. Ναι, αλλά που στο καλό καλλιεργείται; Μια ενδοσχολική ζωή θυμάμαι να μας ευαγγελίζουν την αξία της προσωπικότητάς μας και το σεβασμό της αυτονομίας της προσωπικότητας και των επιλογών όλων των άλλων. Πόσο εύκολα απορρίπτουμε το περίεργο, το αλλιώτικο το ξενικό και πόσο δύσκολα αποδεχόμαστε πως ανήκουμε σε μια, από τις πολλές, κατηγορία ανθρώπων. 

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει. 



μικρή Κάρολ.



1/8/13

♯ το εγκεφαλικό


picture taken by weheartit.com


Καλό μήνα !

Μπήκαμε και στον Αύγουστο, τον υποθετικά τελευταίο μήνα του καλοκαιριού και μάλλον τον πιο καυτό (ατς).  Συνεχίστε να απολαμβάνετε τις βουτιές σας, πραγματικές ή εικονικές και τη συλλογή των αναμνήσεων που θα σας ζεσταίνουν το χειμώνα που μας έρχεται (γιατί καλοριφέρ δεν προβλέπεται).Σε αυτό το post αποφάσισα (με δημοκρατικές διαδικασίες) να ασχοληθώ με τα του εγκεφάλου. Μη σας τρομάζει ο τίτλος, άλλωστε κακά τα ψέματα και αυτό στη ζωή είναι (γκολ στην αισιοδοξία).

 Οι σκέψεις, που γίνονται προβλήματα,δάκρυα,λόγια,κίνητρα,ενέργειες,επιτυχία ή αποτυχία, εικόνες ή και αντικείμενα,στιγμές ακόμα και όνειρα, ξεκινούν από το μυαλουδάκι σου. Βέβαια κάθε μυαλουδάκι είναι διαφορετικό, όχι στα εκατοστά των ημισφαιρίων, αλλά στο τρόπο που αντιλαμβάνονται και εκκινούν  τη λειτουργία σκέψης.  Κατ' εμέ ο εγκέφαλος είναι μόνιμα ρυθμισμένος στη λειτουργία stand by. Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του.

Ανισόρροπες ιδέες, μαύρες σκέψεις. Έντονες αναμνήσεις, θολές συγκινήσεις. Τα καλύτερα μας χρόνια, οι δύσκολες μέρες. Μπορείς με ένα βλέμμα στον ουρανό να θυμηθείς το δυνατό σου μεθύσι, με μια επιστροφή στο πατρικό σου, τα 15α γενέθλιά σου (τότε που η μάνα σου καθάριζε την τούρτα από τις κουρτίνες), με μια βόλτα στη παραλία, τα πρώτα σου μπρατσάκια. Και κάπως έτσι χαμογελάς. Ωστόσο, με ένα βλέμμα στον ουρανό μπορείς να θυμηθείς το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, με μια επιστροφή στο πατρικό, το γιουβέτσι που σε καρτερούσε στο τραπέζι της Τρίτης, με μια βόλτα στη παραλία, τον έρωτα που σε πρόδωσε. Και κάπως έτσι λησμονάς. Αλίμονο, αυτός ο εγκέφαλος είναι μια συσκευή αποθήκευσης.  Κατ' εμέ ο εγκέφαλος έχει μνήμη συν άπειρον. 
Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. 

Είναι αυτό που φαίνεται,ή μήπως κάτι άλλο; Άσπρο, μαύρο ή μήπως γκρι; Πολύχρωμο; Καλό ή κακό; Επιτυχημένο, αποτυχημένο ή απροσδιόριστο; Σωστό ή λάθος; Κάπως έτσι βασανίζουμε το μυαλουδάκι μας να προσδιορίσει το γεγονός που τον ενεργοποίησε. Δεν είναι λίγες οι φορές που χρειάζεται μέρες, ίσως και εβδομάδες, γιατί όχι και κάποιο μεγαλύτερο διάστημα, προκειμένου να αποφανθεί.  Αλλά, αλήθεια ο εγκέφαλος έχει τον σωστό αλγόριθμο για να αποφανθεί; Υπάρχει αλγόριθμος; Και είναι ο σωστός;!  Και έχουμε όλοι τον ίδιο, αφού οι εγκέφαλοί μας είναι διαφορετικοί; Ποια να είναι τα κριτήρια, ποια τα όρια και που βρίσκονται οι παρωπίδες; 
Αυτό μου φαντάζει τρομακτικό. 

Μα είναι. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να βάλεις σειρά εκεί που θέλεις το χάος να κυριαρχήσει. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να επιβάλεις το χαμόγελο εκεί που θες να λυγίσεις. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να σιωπήσεις  εκεί που θες να βγεις να αποκαλύψεις. Είναι το λιγότερο τρομαχτικό να προσπαθείς να τρέξεις εκεί που θες να αντιμετωπίσεις.
Ο εγκέφαλος δε θα πάψει να επεξεργάζεται τις σκέψεις και να καταλήγει στο πιθανό. Ο δικός σου εγκέφαλος, τις δικές σου σκέψεις. Ο δικός μου, τις δικές μου. Μπορεί να μην συναντηθούν, αλλά θα είμαστε ευτυχισμένοι, δε νομίζεις; 

Οι πόλοι του εγκεφάλου. Οι πόλοι των σκέψεων.
Αυτό αναμφίβολα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. 


μικρή Carol.