all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα choices. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα choices. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29/3/15

✌ η τόλμη


pictute taken via wehartit.com


Γιούχουυυυ επέστρεψα! 
Αναζητώντας την άνοιξη στη βροχερή καθημερινότητα ενώ οδεύουμε προς Απρίλη μήνα. Μη χάνεις τη πίστη σου, θα έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες και θα πίνεις μονοκοπανιά το freddo cappuccino σου σχεδιάζοντας τις διακοπές του Πάσχα, που ευτυχώς πλησιάζουν. 

Το θέμα του σημερινού post, όπως είδες και από τον τίτλο, είναι η τόλμη. Και όχι εξυπνάκια, δε θα μιλήσουμε για το υπέρτατο σίριαλ όλων των εποχών "Τόλμη & Γοητεία". Θα αναφερθώ στη τόλμη σκέτο. Τόλμη ή και θάρρος, άμα σου κάθεται πιο ωραία στο αυτί, μιας που θαρρώ πως τη λέξη τόλμη δε την πολυ-χρησιμοποιούμε τόσο άνετα στο λεξιλόγιο μας, αδιάφορο το γιατί. 

Όσο μεγαλώνω (πάντα παιδαρέλι θα μείνω, βεβαίως-βεβαίως) παρατηρώ πως τόσο πιο δύσκολο είναι να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε και εν ολίγοις, να ανοιχτούμε σε μια σχέση δούναι - λαβείν. Να ξεκαθαρίσω πως όλα αυτά δεν ανάγονται μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά γενικότερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικοποίησης μας (ερωτικά, επαγγελματικά, φιλικά, οικογενειακά ή απλά διαπροσωπικά). Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που ίσως σε τελική ανάλυση να αποξενώνει περισσότερο από το να εκμηδενίζει αποστάσεις.  Σαφώς, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τη χρήση και τον αρχικό επιθυμητό σκοπό που έχεις. Και πιστεύω, πως δεν έχεις την τόλμη να παραδεχθείς πως  η απόσταση σου προσφέρει κάποιου είδους ασφάλεια. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις από τι θες να προστατευτείς. 

Ίσως όντως να ισχύει αυτό περί παιδικών χρόνων αθωότητας και αυθορμητισμού. Σκεφτόμασταν και κάναμε ό,τι δε μπορείς να φανταστείς, γιατί η θέληση ήταν μεγάλη και η σκέψη περί συνεπειών και συνείδησης ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τώρα, φιλτράρουμε προσεκτικά τη σκέψη, το λόγο και τις κινήσεις μας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν τριβές στα αόρατα δεσμά που μας συγκρατούν. Την επιθυμία τη μετονομάσαμε σε περιορισμό, τη συνέπεια σε ενοχή και τη συνείδηση σε εχθρό. Από την άλλη, είναι και θέμα επιλογής. Συν του ότι, κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτείς (αθάνατη οικογενειακή ατάκα). Μα, δε μιλάω για σοβαρότητα αλλά για τόλμη. Το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου. Είναι απείρως άσχετα μεταξύ τους. 

Πέρυσι το καλοκαίρι, συνάντησα κατά τύχη έναν καθηγητή μου και αφού του είπα τι κάνω και που βρίσκομαι αναπάντεχα με ρώτησε "Είσαι ευτυχισμένη με τις επιλογές σου;" Αυθόρμητα και δίχως σκέψη, καθότι βιαζόμασταν ο καθένας για το λόγο του, απάντησα "Ναι, μου αρέσει αυτό που κάνω". Και όντας έτοιμη να βάλω μπρος και να φύγω (οδηγάρα, βεβαίως - βεβαίως) με σοβαρό βλέμμα μου λέει " Εγώ, όμως, δεν σε ρώτησα αυτό". Τώρα, λοιπόν, που το ανέσυρα στη μνήμη μου, πιθανότατα την ίδια απάντηση θα έδινα ξανά, γιατί που τόλμη να επανα-διαπραγματευτείς επιλογές και καταστάσεις (μεταξύ μας, ουδέποτε θέλησα να γίνω δασκάλα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post). Άλλωστε, η ευτυχία είναι σαν την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, την φτιάχνεις. Νομίζω, το ζητούμενο είναι να τολμάς ακόμα και με τα πιο σάπια λεμόνια που σου δίνει η ζωή, να κάνεις λεμονάδα. 
Στην υγεία μας. 

Έχω πολλά να γράψω, αλήθεια. Αλλά φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική. Οπότε θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Η βαρκάρισσα της χίμαιρας" : "Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους. (...) να έχεις υπόψη σου πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά από μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πιάσει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει". 



Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ. 

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


11/9/14

ϟ ο θυμός



picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα.
Είναι 22.34 το βράδυ. Περίεργες ώρες γράφω, συνήθως. Αυτό δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ότι δεν έχω χρόνο, αλλά κυρίως με την ψυχολογική μου διάθεση να αποτυπώσω γραπτώς αυτά που σκέφτομαι, όταν και όπως τα σκέφτομαι. Σε περίπτωση που τυγχάνει να αναρωτιέστε ή ακόμα χειρότερα να με νοιάζεστε, σας ενημερώνω πως η εξέλιξη της υγείας μου είναι σε καλό δρόμο και η γρίπη μαζεύει τις αποσκευές της αναζητώντας πιθανότατα νέο ξενιστή. 

Πρόσφατα δίχως σαφή λόγο αναζητούσα πληροφορίες για το συναίσθημα του θυμού. Ήμουν πεπεισμένη για κάποιον μη, όπως πάντα, σαφή λόγο πως δεν είναι τόσο άσχημο όσο η χροιά που τον περιβάλλει στο άκουσμα του. Θεωρώ πως δύσκολα κάποιος θα θυμώσει από μίσος, εμπάθεια ή έχθρα. Θα θυμώσεις επειδή νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Νομίζω πως κάποια σύνδεση θα υπάρχει με την απογοήτευση. Απογοητευόμαστε από άτομα που νοιαζόμαστε, αγαπάμε και συμπονάμε. Ο θυμός βέβαια, κάποια στιγμή περνάει, η απογοήτευση θαρρώ δε λειτουργεί έτσι. 

Δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τον θυμό συγκριτικά με την λύπη ή την χαρά. Ίσως γιατί πάψαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Είναι σαν μια καμουφλαρισμένη κηλίδα δυναμικότητας σε ένα ήρεμο και γαλήνιο πρόσωπο. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο θυμός είναι ένα αγνό συναίσθημα. Ίσα ίσα, να φοβάσαι για το τι μπορεί να σου προκαλέσει μια θυμωμένη ψυχή. Ο θυμωμένος άνθρωπος ενδιαφέρεται να σου προξενήσει έντονο πόνο της στιγμής, σκέψου ας πούμε για παράδειγμα τις ενέσεις του οδοντιάτρου, μη αντιλαμβανόμενος τις περισσότερες φορές τις μετέπειτα συνέπειες ή τη τυχόν μετάνοιά του. Είναι σα τη δίψα των βαμπίρ, το θέλω εδώ και τώρα. Το μετά είναι κάτι σαν "10 χρόνια αργότερα". Ποιος/-α νοιάζεται για τύψεις μετά από 10 χρόνια; Χμ, εκτός από την εκπομπή "Πάμε πακέτο".

Θα μου πεις πως γίνεται να θες να πονέσεις κάποιον που νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Και θα σου απαντήσω απλά λέγοντας πως, εσύ νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς ενώ εκείνος/-η σου προκαλεί το αίσθημα του θυμού. Κάπου η ζυγαριά δεν ισορροπεί, προφανέστατα. Ίσως τελικά ο θυμός να συγγενεύει και με τη τρέλα. Μόνο που στη τρέλα δε νομίζω να υπάρχει επιλογή συγνώμης. Η αλήθεια είναι πως αναλωνόμαστε αρκετά σε πράγματα που αύριο δε θα μας απασχολούν μόνο και μόνο για να αποδείξουμε, αρχικά στον/στην άλλον/-ην και σε δεύτερη μοίρα στον εαυτό μας, πως είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να καταστρέψουμε οτιδήποτε αξιολάτρευτο και μεγάλης συναισθηματικής αξίας έχουμε κοπιάσει από κοινού να δημιουργήσουμε. Τελικά, μάλλον κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει εκδικητή έτοιμο να αναλάβει δράση ανά πάσα στιγμή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες άνευ τιμημάτων.

Ο Αριστοτέλης θεωρεί πως "ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο". Εγώ συμπληρώνω πως όσο μαζεύεις στοιχεία και πυροδοτείς τον θυμό σου σε συνάρτηση με την άγνοια του στόχου, οτιδήποτε από τα παραπάνω φαντάζει εύκολο και σωστό, δεν θα συνεχίσει να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Ή που θα κοπεί το σχοινί ή που θα χάσει την ισορροπία του.
Make your choice.




Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

31/5/14

ʊ η απιστία


picture taken by weheartit.com


Μπορεί να ήμουν αδρανής το τελευταίο διάστημα, αλλά υπόσχομαι δυναμικό come back (στυλ Άντζελας yay!). Άφησα κάποιες εκκρεμότητες στη μέση του πουθενά, γιατί ξάφνου εμφανίστηκε μπρος μου η παραπάνω εικόνα (βλ. διαδικτυακό βολτάρισμα) και είπα να την αξιοποιήσω αναλόγως. Μιας και το είχα ρίξει λίγο στα κοινωνικά θέματα, χαμηλώνω σε δευτέρα και γυρίζω το τιμόνι αριστερά. Φανάρι κόκκινο.  Έτοιμη για campari πορτοκάλι. 

Δεν έχω πολλά να γράψω, το υπόσχομαι. Απιστία στα κομψά ελληνικά και κέρατο στα απλά λαϊκά. Λόγω του επιπέδου του blog (εδώ κουνάς καταφατικά την κεφαλήν σου), θα πορευθώ με την πρώτη. Ξεκινώ ομαλά την εισαγωγή στο θέμα με κάποια λεξιλογικά μπλα μπλα, η απιστία υποδηλώνει κάθε μορφής έλλειψη πίστης (π.χ.θρησκευτική, ερωτική κτλ) καθώς και το αδίκημα δημόσιου υπαλλήλου ο οποίος από πρόθεση ζημιώνει τη δημόσια περιουσία. Μεταξύ μας η δεύτερη σημασία πιο γνώριμη μου ακούγεται, εν τέλει (καμπανίτσες γκλαν γκλαν). 

Αν μιλήσουμε με κριτήρια ερευνητικά, καταλήγουμε στο ότι το θηλυκό φαίνεται να κάνει καλό διπλό παιχνίδι μέχρι να βαρεθεί. Τα αρσενικά είναι δυναμικά αλλά δυστυχώς δεν σκεπάζουν με άμμο τις σκατοδουλειές τους. Πληθώρα ελαφρυντικών, εκ των οποίων τα περισσότερα δε στέκουν ούτε με τεχνητή νοημοσύνη. Πληθώρα απόψεων για το πως εκλαμβάνουν τα ζευγάρια (ετερό/-ομοφυλόφιλα) τις διαστάσεις της απιστίας. Για άλλους/-ες  είναι κίνητρο για ενδυνάμωση και βελτίωση της σχέσης τους, για πολλούς/-ές μια απλή περιπέτεια, για τους/τις περισσότερους/-ές μια χημεία που καταλήγει σε κάτι παραπάνω και φέρνει τα πάνω-κάτω. Σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητη η αποκάλυψή της, με όποιο τρόπο και αν αυτή επέλθει. 

Χωρίζουμε και σου κάνω τη ζωή κόλαση.
Θα κάνω τα βυζιά μου σα χυλωμένα τηγανητά αυγά (?!).
Χωρίζουμε και κλαίω μέχρι να χρειάζομαι ορό για περισσότερο δάκρυ.
Χωρίζουμε και  όλα καλά.
Όλα καλά και πάμε παρακάτω, μαζί (ηλεκτρισμός). 

Λίγες από τις εναλλακτικές των θυμάτων της απιστίας. Θαρρώ πως η τελευταία στρατηγική είναι η πιο celebrity φάση, που πολύ δύσκολα εφαρμόζεται παρόλο το απλό της σύνταξής της. Σε κάθε περίπτωση πάντως ένα καραγκιοζιλίκι θα κάνει πρεμιέρα. Η αλήθεια είναι πως η απιστία είναι ο εχθρός της εμπιστοσύνης. Από την άλλη όμως, πως να εμπιστευτείς τον/την άλλον/-ην αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς αρχικά τον εαυτό σου; 

Η απιστία μου φαίνεται σαν ένα παιχνίδι γνώσεων. 
Όσα περισσότερα γνωρίζεις τόσα περισσότερα θες να ανακαλύψεις ακόμα. 
Και η ανακάλυψη είναι ένα παιχνίδι που: α) δύσκολα το βαριέσαι και β) θες καλό παρτενέρ.  

Δεν θα σου τύχει έτσι απλά να απιστήσεις αγάπη μου. 
Θα το θέλεις πολύ, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει απόλαυση (τζ τζ τζ).
Μην ακούσω για μοιραία αποπλάνηση γιατί θα σε συνοδεύσω εις τόπον χλοερόν (τζ τζ τζ).

Α, και αν περιμένατε κάποια λύση ή γιατρικό, λυπάμαι δεν έχω. Αλλά άρπα αυτό:
"το γεγονός ότι ένας πιστός είναι πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, δεν είναι πιο αξιόπιστο από το γεγονός ότι ένας μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν ξεμέθυστο." (Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω).

μικρή Κάρολ.


13/5/14

⋕ η απογοήτευση


picture taken by weheartit.com


Καλησπέρα σας.
Ελπίζω να είστε καλά και να σκορπίζετε τη χολή σας με μέτρο. Γενικά δεν είμαι καλά. Ντου από παντού και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία για να μην εκραγεί ο εσωτερικός μου Βεζούβιος. Θαρρώ πως ο Μάιος μου προβλέπεται τρομακτικά δύστροπος. Δε βαριέσαι, θα τη βρω την άκρη, πάλι. Το μόνο θετικό είναι πως ο καιρός ζέστανε, επίσης, τρομακτικά και ανυπομονώ για σάνταλο, θάλαττα και παγωτό "Μπούκη" (ξέρουν οι του Βόλου μόνιμοι /προσωρινοί κάτοικοι). 

Στα πιο juicy τώρα. Είχαμε που είχαμε τη μανία των υποψήφιων δημοτικών συμβούλων, τώρα αποκτήσαμε και αυτή της Eurovision. Επειδή γενικότερα μας διακατέχει η φιλοδοξία να είμαστε ειδικοί στα πάντα όλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα, θα αφήσω με τη σειρά μου το σχόλιό μου, έτσι απλά. Ας συμφωνήσουμε πως γενικά είναι ένας διαγωνισμός μηδαμινής μουσικής αξίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις ανά μακρινά χρονικά διαστήματα) και υψηλών οικονομικά δαπανών για (αν όχι όλες) τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τάχα μου της Ευρώπης. 

Με αυτά και εκείνα, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάτι το "διαφορετικό" το οποίο ως χώρα και ως Ευρώπη υπερψηφίσαμε/υπερψηφίστηκε. Και ξεκίνησε ο κακό χαμός. Βασικά, αποδέχομαι πως δεν ήταν κάτι ωραίο αισθητικά. Αποδέχομαι, επίσης, πως ίσως ήταν προκλητικό αρκετά. Αλλά, αλήθεια, προτιμάς την υποτιμητική εμφάνισης της Πολωνίας που με τρόπο εξαιρετικά ευρηματικό κατάφερε να περάσει το βυζο-μήνυμα, πως το πλύσιμο στο χέρι είναι πιο αποτελεσματικό από αυτό του πλυντηρίου; Απογοήτευση. Τόσα καινοτόμα προγράμματα για την ισότητα και τη διαφορετικότητα πάνε στράφι, και ας τα χρυσοπληρώνουμε. 

Βασικά, απογοητεύομαι με δύο πράγματα επί του θέματος. Πρώτο, αν δε σου αρέσει αυτό που βλέπεις, γιατί συνεχίζεις να το βλέπεις; Μαζοχισμός και έλλειψη κριτικής σκέψης. Κρίμα, και πλησιάζουν οι εκλογές. Δεύτερο, λυπάμαι γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η πρωτιά δε σημαίνει τίποτα άλλο, εκτός από την πλήρη εγκεφαλική παράλυση των Ευρωπαίων. Θεωρώ πως οι περισσότεροι ψήφοι δόθηκαν καθαρά ως "ας κάνω χαβαλέ με το καρναβαλάκι" , τουλάχιστον για το ελληνικό 12αρι. Τίποτε παραπάνω δεν έχω να συμπληρώσω. Μούγκα. 

Αλήθεια, έχεις να μου δώσεις μια ερμηνεία του επιθέτου "φυσιολογικός-ή-ό"; Όλο αυτό με έβαλες σε σκέψεις και κατέληξα στη πλήρη απογοήτευση. Πόσο εύκολα στιγματίζουμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε το τρόπο ζωής και τις επιλογές των άλλων. Νοοτροπία. Ναι, αλλά που στο καλό καλλιεργείται; Μια ενδοσχολική ζωή θυμάμαι να μας ευαγγελίζουν την αξία της προσωπικότητάς μας και το σεβασμό της αυτονομίας της προσωπικότητας και των επιλογών όλων των άλλων. Πόσο εύκολα απορρίπτουμε το περίεργο, το αλλιώτικο το ξενικό και πόσο δύσκολα αποδεχόμαστε πως ανήκουμε σε μια, από τις πολλές, κατηγορία ανθρώπων. 

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε:

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει. 



μικρή Κάρολ.



6/5/14

◕ ο φόβος


picture take by weheartit.com


Χριστός Ανέστη & Χρόνια Πολλά!
Παραδοσιακά αργοπορημένη. Ελπίζω να είχατε χρόνο για ξεκούραση και αναστοχασμό στις διακοπές του Πάσχα. Εγώ είμαι πίσω στο Βόλο και το αγγούρι σίγουρα δε θα μπει στη σαλάτα. Ωστόσο, θετική σκέψη και οργάνωση υποχρεώσεων. Όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα θα στεφθούν με επιτυχία, γιατί απλά το θέλω. Μεγάλο πράμα η θέληση σε καταστάσεις που μπορείς πάνω-κάτω να έχεις τον έλεγχο. Επίσης, μια μικρή παρένθεση και ένα μεγάλο ερωτηματικό: πότε σκοπεύει ο καιρός να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της εποχής; 

Δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ακούγεται το σημερινό post. Αντιθέτως, ελπίζω να έχετε καταλάβει την θετική προοπτική που (προσπαθώ να) αντιμετωπίζω τις καταστάσεις/ τα θέματα που ασχολούμαι σε αυτό το ταπεινό blog. Μια καλή μουσική υπόκρουση θα μπορούσε να είναι αυτή εδώ. Μια εξαιρετική τύπου περιγραφή του φόβου μπορείτε να βρείτε στο ποίημα της Κικής Δημουλά, "Ο πληθυντικός αριθμός" :
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Αν το καλοσκεφτείς το τρομακτικό του θέματος είναι πως για καθετί που θα φτάσει στα αυτιά, μάτια, κεφάλι μας ακόμα και στα πόδια μας θα το αντιμετωπίσουμε με πλήρη αμφιβολία και πολλαπλά συναισθήματα φόβου. Η κάθε νέα αρχή σε φοβίζει, το παρελθόν σε τρομάζει, το αύριο σε λυγίζει, η γρίπη σε σκοτώνει, το διαγώνισμα χημείας τα ισοπεδώνει όλα και το σπυρί στο δεξί σου χέρι σε θεωρεί ήδη νεκρή/-ό. Όπως συνηθίζει να λέει και μια φίλη μου : #σοβαρομιλάς τώρα; Να σου εξομολογηθώ πως κι εγώ το κάνω, άρα θεώρησέ το φυσιολογικό. Αστειευόμεθα και καμιά φορά. 

Ως ένα σημείο μπορεί να δικαιολογηθεί ο πανικός και η ταραχή που σε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θα μετατραπούν σε φόβο. Είναι καθαρά ανθρώπινο το να φοβάσαι ακόμη και τη σκιά σου. Αλλά δεν είναι νορμάλ να σε σκιάζει ο φόβος για όσο θα ζεις. Ο ενστικτώδης φόβος, που τις περισσότερες φορές είναι προϊόν του αδικαιολόγητου άγχους, έχει μια κατάληξη, το φόβο του να φοβάσαι. Είναι αλυσίδα. Δώσε στον εαυτό σου και πόσο μάλλον στην ψυχή σου το δικαίωμα να χαρεί το κάθε συναίσθημα σε ποσότητες που προσφέρουν αρμονία και ευφορία. Δεν είναι κανενός σκοπός της ζωής η μαύρη κατάρα. Και μην ακούσω "ο φόβος για το άγνωστο" γιατί ξέρεις πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο το άγνωστο παύει να είναι άγνωστο. 

Όπως λέει και η εικόνα στην αρχή του post "ένα κεφάλι γεμάτο φόβους δεν έχει χώρο για όνειρα" . Αλήθεια πιστεύεις πως υπάρχει ζωντανή ύπαρξη εκεί έξω που δεν έχει όνειρα, έστω και σκοτεινά; Μην ξεχνάς, δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, είναι μονάχα θέμα επιλογής. Μια επιλογή μπορεί να είναι καλή μπορεί να είναι και κακή. Αλλά το πιο σημαντικό; Οι επιλογές είναι από τις αποφάσεις που αλλάζουν λεπτό με το λεπτό. Και τέλος, ΕΣΥ επιλέγεις. 

Θα κλείσω με το γνωστό τρόπο που τελευταία υιοθέτησα. Γνωμικό και τροφή για σκέψη από τον Richard Powers: "Εν πάση περιπτώσει, τι είναι η υψοφοβία, αν όχι η ασυνείδητη επιθυμία να πηδήξεις;" .



μικρή Κάρολ.

13/10/13

οι επιλογές


picture taken by weheartit.com

Ζεστή φθινοπωρινή Κυριακή του Οκτώβρη. 
Μάλιστα, και ζέστη και φθινόπωρο, γιατί η καλοκαιρία δεν αφήνει την Ελλάδα, όπως εσύ το φρέντο καπουτσίνο. Και σε παρακαλώ μην μιζεριάζεις για τον καιρό, για τόσα άλλα δε σου καίγεται καρφί και σήκωσες ανάστημα για κάτι που δεν είναι στο χέρι σου; Απόλαυσε την περίεργη εποχιακή αλλαγή χωρίς να σκέφτεσαι, προς το παρόν, πως θα θερμάνεις το κορμάκι σου τον Νοέμβρη. 

Άν το (καλο)σκεφτείς τα πάντα δρομολογούνται βάσει επιλογών. Ακόμα και οι αποφάσεις είναι ζήτημα επιλογής. Βέβαια, για τα (πολύ) δικά μας θέματα, οι επιλογές είναι προσωπική υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις που δεν εξαρτώνται από την κρίση και τη θέλησή μας (βλ. γραφειοκρατικοσυνθηκολογήσεις). Δε θα ασχοληθώ με τη δεύτερη κατηγορία, γιατί απλούστατα αυτή είναι η  επιλογή μου.

Θα βάλω αυτό το πουκάμισο, αυτό το παντελόνι και θα παστωθώ μέικ απ. Επιλογή μου. Θα πας να χτυπήσεις τατουάζ. Επιλογή σου. Είναι ομοφυλόφιλος. Επιλογή του. Χωρίζουν και ψάχνουν δικηγόρο για τα διαδικαστικά. Επιλογή τους. Μεγάλη γκάμα από την καθημερινότητα μου, σου, του/της, τους. Εύκολες, δύσκολες, χρονοβόρες και μη, σοβαρές και λάιτ, οι επιλογές παραμένουν προσωπικό ζήτημα, που ωστόσο επιδέχεται διάλογο και ανταλλαγή απόψεων. Αναμφίβολα, κάθε επιλογή συνοδεύεται και από τον αντίκτυπό της. Συνήθως τον έχουμε προμελετήσει σε βάθος και ύψος, αλλά τυχαίνουν και αυτά τα ξαφνικά άσχημα-ωραία που ανατρέπουν τα προβλεπόμενα σκορ.

Δε θα κάνω κήρυγμα για το τι εστί μια "σωστή ή λάθος" επιλογή, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό έως και εγωιστικό ζήτημα. Από το να φτάσεις να βρίσκεσαι σε δίλημμα μέχρι να επιλέξεις τι σε συμφέρει (συνήθως αυτό κάνεις εξυπνάκια) είναι ένας ζόρικος δύσβατος δρόμος. Ωστόσο, έρχονται και οι μαύρες σκέψεις, και τις αποκαλώ μαύρες, γιατί η ώρα εμφάνισής τους είναι βραδινή, που απολογείσαι ή λογοδοτείς γι'αυτές. Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι θα έπρεπε να έχω κάνει και τι δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, τι μπορώ να κάνω και τι όχι από 'δω και στο εξής. Το εύκολο είναι η απολογία στους τρίτους (θεωρώ δεύτερο τον εαυτούλη σου). Τα σαλατώνεις, τα σαλτσάρεις και τα προσφέρεις. Η απολογία αυτή είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς, συνήθως, οι επιλογές παρουσιάζονται σαν "ήταν η μοναδική μου επιλογή", οπότε πιάνετε το point. Από την άλλη, η απολογία στον εαυτό σου εκείνες τις βραδινές ώρες φαίνεται κάτι σαν Ιερά Εξέταση που προσπαθείς να αποφύγεις αλλά σε περιμένει μέχρι να αποδεχθείς την πρόσκληση-πρόκληση. Δέχομαι πως δεν είμαστε και πολύ περήφανες/οι για όλες μας τις επιλογές και αυτό όσο να 'ναι μας στοιχειώνει ανά διαστήματα. Το θέμα είναι να το αντιμετωπίζεις, γιατί ξεροκέφαλε/η εσύ το επέλεξες. 

Σίγουρα η χρονοχωροδιάταξη των πραγμάτων συνοδευόμενη από την ψυχολογική κατάσταση παίζει σπουδαίο ρόλο στην διαδικασία επιλογής. Ωστόσο, και οι δύο παράγοντες είναι φοβερά αστάθμητοι, γεγονός που είτε θα βοηθήσει πολύ είτε θα τα ρημάξει όλα. Το να μετανιώνεις είναι επίσης μια από τις εύκολες και πάντα available λύσεις. Δεν αδικώ το αίσθημα, αντίθετα θεωρώ πολύ φυσιολογικό βάσει των δύο προαναφερόμενων παραγόντων να μετανιώνει κάποιος/α για τις επιλογές του/της. Θεωρώ όμως ψέμα το "μετάνιωσα" σαν να είναι καταφύγιο της ντροπής και του φόβου που σε κυριεύουν κατά την υποστήριξη της επιλογής σου. Καραμελίτσα; Δεν αντιλέγω βέβαια, πως από τα πρώτα διλήμματα κατά τη διάρκεια των επιλογών μας είναι αν "θα πληγώσω ή θα πληγωθώ", μια επίσης συνετή επιλογή. 

Είμαστε ό,τι επιλέγουμε; Χμ, πολύ θα ήθελα να κρατούσαμε μια λίστα με τις πιο "σημαντικές" (κατά τα μυαλουδάκια μας) επιλογές, ώστε να δούμε τι σόι ανθρωποτέρατα είμαστε. Να σου δικαιολογηθώ. Επιλέγουμε τις περισσότερες φορές την εύκολη λύση, την εφήμερη ευτυχία, τους δήθεν συμπαθείς, τους εύκολους στόχους, το άγνωστο αύριο, το μαύρο, την ανετίλα, το burger, το μπρόκολο, και το ρευστό της οικογενείας. Δικαίωμα και επιλογή σου ποια στάση θα κρατήσεις στην επικαιρότητα, τι θα κάνεις στην και με την ζωή σου, ποιους ανθρώπους θα κρατήσεις κοντά σου, ποιους θα διώξεις και ποιους θα εκμεταλλευτείς. Αλλά πρόσεχε γιατί ξοδεύοντας τον εαυτό σου σ’ αυτά που δεν χρειάζεται, δεν φτάνεις γι’ αυτά που πρέπει (Ισοκράτης).

Αναλωνόμαστε σε τόσα και τόσα, σπάμε το κεφάλι μας για τόσα και άλλα τόσα και χανόμαστε σε ένα τούνελ που το έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας. Δεν μπορούμε να βρούμε την έξοδο, γιατί επιλέγουμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι στα ίδια και τα ίδια. Μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για τόσα και τόσα που αλλάζουν μονάχα αν το πάρουμε απόφαση, αλλά ανετίλα και μουρμούρα. Πνιγόμαστε σε μικροσκοπικές κουταλιές νερό αποζητώντας βλέμματα πάνω μας. Και όταν μαυρίζουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες, κουνάμε το κουλό μας χέρι και παίρνουμε πόζα απελπισίας. Τι στο καλό μας ταΐζουν; Απορώ με κάτι 23-25αρηδες για την εξέλιξη τους. Εξέλιξη; Στο τούνελ. Επιλογές.

Δεν κρίνω τις επιλογές κανενός/καμίας.
Ευελπιστώ να ταρακουνώ κοιμισμένες υπάρξεις ή συνειδήσεις.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά (έστω και στα -άντα/-ήντα) να επαναδιαπραγματευτείς τις επιλογές σου.
Όπως είπε και η Κοκό, στα τριάντα της μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον πισινό της και στο πρόσωπό της. 
Άρα ξεκίνα με τα εύκολα, όπως άλλωστε έχεις συνηθίσει. 


*υγ. να ευχαριστήσω τον/την Α.Β. για την επιλογή του θέματος και τη συνεργασία μας στη συγγραφή αυτού του post.

**υγ. σε εσένα που σκότωσες σκυλιά, γατιά και περιστέρια ρίχνοντας φόλες σε κεντρικό σημείο του Βόλου, ελπίζω η δικιά σου ζωή να ήταν δικιά μου επιλογή. 



μικρή Carol.

14/9/13

☁ η μοναξιά


picture taken by weheartit.com




-Άργησες.
-Ναι. Αλλά το καλό πράγμα, λένε, έχει μια Α', ίσως και Β', καθυστέρηση.

Και ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες καλά κρατούν, θα γράψεις για τη μοναξιά ρε Κάρολ; Δε νομίζω να σε βυθίσω περισσότερο στη μιζέρια που εσύ επέλεξες να κολυμπήσεις. Αν κάτι επιδιώκω μέσα από τα posts μου, αυτό πλαισιώνεται αυστηρά στα όρια του προβληματισμού, τελεία. Τα υπόλοιπα είναι στη κρίση,διάθεση,ψυχοσύνθεση σου. 

Μοναξιά.Μόνη και μόνος. Φόβος, ανασφάλεια, άγχος, καταθλιπτική συμπεριφορά και πολλά αιωρούμενα γιατί. Ναι, αυτά μάλλον είναι ενδείξεις μιας σχετικά άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, ή καλύτερα μιας ηθελημένης κατάστασης ή και πιο λιανά ακόμα είναι επιλογή, επιλογή σου. Πιστεύω πολύ στην πρωτοβουλία και στη διαδικασία επιλογής, ως αυστηρότατα προσωπικό ζήτημα. Διαδικασία που για κάποιο λόγο αποφεύγουμε να αποδεχθούμε πως έχουμε ακολουθήσει σε ζητήματα ψυχολογικής κατάπτωσης. 

Αφήνουμε τον περίγυρο μας να πιστεύει πως είμαστε (οι) μόνοι που περνάμε μια άσχημη ψυχολογική φάση ή και απλά μια φάση βαρεμάρας και κλειστήκαμε στο σπιτικό μας. Το χειρότερο, αφήνουμε τον εαυτό μας να πιστεύει πως απλά περνάμε μια δύσκολη περίοδο και δεν έχουμε ανάγκη να το μοιραστούμε με κανέναν. Δεκτόν. Αλλά, να παραδεχθείς πως είναι επιλογή σου να να περάσεις την οποιαδήποτε περίοδο μόνη/ος σου και να ξεκαθαρίσεις στους 5-6 που σε παίρνουν 15-16 τηλέφωνα και χτυπούν το κουδούνι σου ασταμάτητα για την επιλογή σου στη μοναξιά και πως αυτή δε συνεπάγεται καψουροτράγουδα (βλ. Παντελίδη), ουίσκι και ξυραφάκια.  Ολίγον τι κάπως έτσι έχουμε τη μοναχική συμπεριφορά στο όποιο μυαλό μας.  Μοναξιά= καταστροφή. Ναι εξυπνάκια, μπράβο, έσκισες πάλι. 

Δεν αρνούμαι πως κυρίως σε κάποιες δύσκολες στιγμές μας θέλουμε να μείνουμε μόνες/οι. Θέλουμε γιατί το επιλέγουμε. Σαφέστατα είναι μια απόλυτα αποδεκτή συμπεριφορά και αναμφίβολα καθόλου σπάνια. Ωστόσο, θα πρέπει να ξεκολλήσουμε από την στερεότυπη ιδέα της μοναξιάς ως κάτι μαύρο και επώδυνο. Είπαμε πως υπάρχει και αυτή η όψη, αλλά σε ποιο πράγμα/κατάσταση υπάρχει μόνο η λαμπρή όψη; Για να σκεφτώ. Σε κανένα. Θα πρέπει να σκεφτόμαστε όσο γίνεται πιο σφαιρικά, όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα, αλλά σε και οποιοδήποτε άλλο. Μένουμε κολλημένοι γιατί θέλουμε να μείνουμε. Επιλογές. Για μένα, υπάρχει και η μοναξιά που επιλέγει κάποια/ος και είναι από τις καλύτερες ώρες μέσα στην ημέρα, όχι γιατί είναι αντικοινωνική/ος ή δεν έχει παρέα και κοινωνικό περίγυρο αλλά γιατί σε αυτές τις ώρες αφιερώνεται σε κάτι που διακρίνει ότι τον αντιπροσωπεύει και το καταφέρνει καλά. Αυτό στα δανεικά ελληνικά μπορείς να το αποκαλέσεις και χόμπι.

Τι εννοώ; Διάβασα κάπου το ακόλουθο: " οι δημιουργικοί άνθρωποι θέλουν να περνούν μόνοι τους το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Η μοναχικότητα μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με πολλές άλλες θετικές ιδιότητες. Ορισμένοι άνθρωποι ανανεώνονται ή ηρεμούν όταν είναι μόνοι τους. Επίσης, μπορεί να αποζητούν τη μοναχικότητα για τους ίδιους λόγους με τον καλλιτέχνη ή το συγγραφέα, μπορούν να σκεφτούν καλύτερα όταν είναι μόνοι τους και επιλύουν τα προβλήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, η μοναχικότητα είναι εκούσια  ευκαιρία για δημιουργικότητα, ανακούφιση από τις πιέσεις ή ψυχολογική ανανέωση".  Συνεπώς, δεν είναι πάντα μαύρη η μοναξιά. Το λέω για εσένα που νοιάζεσαι για την/ον φίλη/ο σου ή και τον εαυτό σου και έχεις τη τάση να τραγικοποιείς τις καταστάσεις. 

Αφού λοιπόν ζούμε -ακόμα- σε μια δημοκρατική χώρα και έχουμε -ακόμα- το δικαίωμα της επιλογής ας το αξιοποιήσουμε και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα λόγια μας ή να δοκιμάζουμε συμπεριφορές 7χρονου "θα πω πως θέλω να μείνω μόνη μου,ώστε να με ρωτάνε όλοι γιατί και γιατί και να με ψάχνουν σα τρελοί". Αν και δε θα απαλλαγούμε ποτέ -το πιστεύω- από την ανθρώπινη βλακεία. 

Ακόμα και αν έχεις λευκό μητρώο δεν έχεις σίγουρα το δικαίωμα να κρίνεις την επιλογή της μοναξιάς μου.
Κάνε επιλογές και πάρε πρωτοβουλίες σχετικά μόνο με τη ζωή και την εξέλιξή σου. 
Μήπως χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου για αυτές;
Γιατί σε ό,τι αφορά τις ζωές των άλλων, έχουμε διδακτορικό δίπλωμα και ετοιμαζόμαστε και για μεταδιδακτορικό, ενώ στη δική μας αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά -άραγε;- . 


υγ: καλή ακαδημαϊκή αρχή σε μια ψυχή στην Αυστρία.
υγ: να αφιερώσω το post σε μια παρέα κοριτσιών που η μοναξιά είναι συλλογική υπόθεση και η αγγλική προφορά τους άπταιστη. 

μικρή Carol.

7/9/13

↻ ο χρόνος


picture taken by weheartit.com


Και είμαστε στον Σεπτέμβρη. Έτσι ξαφνικά, χωρίς επιλογή. 
Δεν πτοούμαι όμως, η ζεστή της ημέρας και η δροσιά της νύχτας δεν αφήνει το καλοκαίρι να χαθεί, ενώ παράλληλα κοιμάσαι χωρίς να μιζεριάζεις την ώρα και τη στιγμή. Και μην ξεκινήσουμε αυτά τα "καλό φθινόπωρο" "άντε και καλό μας χειμώνα", δε τα μπορώ. Φοράς σορτσάκι αγάπη μου; Φοράς ανοικτό παπούτσι (αν είσαι αρσενικού γένους και απάντησες ναι, μη μου το αποκαλύψεις, να χαρείς) ; Ε, κάνε μου τη χάρη. Ας αλληλοευχηθούμε μια καλή επαγγελματική, σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. 

Ο χρόνος λοιπόν. Ο χρόνος είναι γιατρός. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος. Ο χρόνος είναι το τώρα. Ο χρόνος είναι δικαστής. Ο χρόνος σου τελείωσε. Μπόλικα. Και άμα βάλω το μυαλό μου να κάνει ακόμα δυο-τρεις στροφές, και άλλα θα κατεβάσει να σου γράψω. Μάλιστα. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ με σχετική σιγουριά και που δε θα κλονίσει τα πιστεύω σου είναι πως ο χρόνος αντιπροσωπεύει το τρίπτυχο παρελθόν-παρόν-μέλλον.

Όλοι/ες λίγο πολύ έχουμε αφήσει σκέψεις, εμπειρίες και αναμνήσεις πίσω μας, ή σχεδόν πίσω μας. Λίγο η ανασφάλειά μας, λίγο ο εγωισμός μας, λίγο το κρασί, κάτι τα λόγια του παπά και έρχεται από μόνο του. Αναμφίβολα έχουμε κάνει και πράγματα για τα οποία δεν αισθανόμαστε πολύ περήφανοι/ες. Κάποιοι/ες τα πετούν στο βωμό του παρελθόντος ευχόμενοι/ες σε όλο το τέως και νυν δωδεκάθεο να καούν δίχως έλεος. Κάποιοι/ες απλώς συμπορεύονται με την ανάμνηση ως μάθημα ή ως εμπειρία. Με σχετική σιγουριά πρέπει πλέον να αποδεχθείς πως οι πόρτες του παρελθόντος μένουν ερμητικά ανοικτές. Πολλές φορές θα πιαστείς αιχμάλωτος του εαυτού σου καθώς τις διαβαίνεις. Δεν έχεις επιλογές. Όταν είχες, επέλεξες. Τώρα απλώς κάνεις σαν 5χρονο που θες παγωτό γρανίτα αλλά ξέρεις πως η μαμά δε θα σου πάρει γιατί:  "Χρηστάκο κάνει κακό στα δόντια". Και πας στα κλεφτά και την μασαμουκώνεις. Εμ, επιλογή. Τώρα αν κάποτε αποκτήσεις τεχνητή οδοντοστοιχία it's your problem (κακία).

Και κάπως έτσι θα πουν τώρα οι 4-8 εξυπνάκηδες πως το παρελθόν χτίζει το παρόν και κατά συνέπεια το μέλλον. Διότι είναι η δομή,τα θεμέλια, το μπετόν αρμέ βρε αδερφέ. Δηλαδή, καταδικασμένοι/ες για πάντα. Μια λάθος κίνηση, κουβέντα, πράξη είναι αρκετή για να σε βάλει στη blacklist της συνέχειας της ζωής σου. Άξιοι/ες της μοίρας σας.

Κάποιες φορές μας παρακινεί το συναίσθημα και κάποιες φορές η λογική. Κάποιες φορές αδικούμε ή αδικούμαστε από τις ίδιες μας τις πράξεις. Κάποιες φορές μετανιώνουμε. Κάποιες φορές πονάμε. Κάποιες φορές δοκιμαζόμαστε. Κάποιες φορές απλά θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια. Βασικά, το βλέπω όλο πολύ ανθρώπινο. Είναι ανθρώπινο να κάνω το λάθος μου  χθες, να το συνειδητοποιώ τώρα και αύριο να προσπαθώ να το διορθώσω ή να το αφήνω λάθος. Επιλογή. Οι ανθρώπινες επιλογές δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα στιγμής,ψυχικής αδυναμίας και έντασης συναισθημάτων. Για μένα το παρελθόν ίσως λέει κάτι για τη ζωή ενός ανθρώπου αλλά σίγουρα δεν είμαι ο κριτής του. Η περηφάνια που θες να ντύσεις το μέλλον σου, φρόντισε να ταιριάζει με αυτό που πραγματικά θες για εσένα. Δεν είναι ντροπή να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Απλώς μάλλον κάτι δικό μας βρίσκουμε σ'αυτά. Και εγώ όπου βρίσκω κομμάτι μου, κολλάω, κάποιες φορές. Όταν είσαι και αν όντως είσαι έτοιμος/η συνεχίζεις, αλλά κάποια στιγμή συνεχίζεις. Γιατί πρέπει. Πολλοί κάνουν το άλλο λάθος : το βάζουν στα πόδια. Φίλε/η μου δε δραπετεύεις από την ανάμνηση. Ποτέ δεν ξεχνάς. Απλώς μαθαίνεις να αγνοείς ή και να συμβιβάζεσαι.

Μάθε να στηρίζεις τις απόψεις, τις πράξεις και τα λάθη σου.
Δε σου κρύβω πως θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσεις για τα περισσότερα.
Χειρότερος δικαστής δεν είναι ο χρόνος, αλλά ο εαυτός μας που παίζει παιχνίδια με τον χρόνο.
Αν εσύ μείνεις μόνιμα κολλημένος/η  στο χθες, θα καταλάβεις -αργά λογικά- πως έζησες μια αόριστη ζωή.

μικρή Carol.