all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα bye. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα bye. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

21/9/13

✖ το αντίο


picture taken by weheartit.com


Πεινάω.
Θα σου γράψω και θα πάω να τσακίσω το κρουασάν πραλίνα που πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς. OK, πήρα ένα τυρόψωμο και μερικά μίνι ελιόψωμα.  
Στο θέμα του ποστ, τώρα. 

Όχι, δε σας αποχαιρετώ επίσημα, αν αυτό αντιληφθήκατε από τον τίτλο. Απλώς, αφού σιγά-σιγά υποδεχόμαστε την φθινοπωρινή βερσιόν του καλοκαιριού γιατί, εδώ στο Βόλο, έπεσαν 4-7 στάλες βροχής και βάλαμε μια ομπρέλα για καλό και κακό στην τσάντα μας, δημοκρατικά αποφάσισα -με τον εαυτό μου-  να γράψω σχετικά με το αντίο που λέμε ή δε λέμε σε καταστάσεις, πράγματα,  σκέψεις, ανθρώπους. 

Αντίο, λοιπόν. Κατά διαστήματα έχουμε αποχαιρετήσει ή έχουμε πει πως θα αποχαιρετήσουμε πρώην αγάπες, νυν ευκαιρίες, περιττά κιλά, λοιπά έξοδα, μακρυά μαλλιά, αγαπημένα πρόσωπα, πατρίδα, εγωιστικές επιλογές, ανυπεράσπιστα επιχειρήματα και αυθόρμητες αποφάσεις. Καλά, και πολλά ακόμα, αλλά πεινάω, οπότε παύω να καταγράφω. Απλά, κάτσε αναπαυτικά και θυμήσου τα δικά σου ειπωμένα ή ανείπωτα αντίο. Μη προσπαθήσεις να τα καταγράψεις ή να τα μετρήσεις. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι που μετανιώνουν για τις επιλογές τους; Για αυτά που έκαναν, είπαν ή που δεν έκαναν ή είπαν; Είναι ανθρώπινο. Κάποια στιγμή κι εσύ, κι εγώ και αυτοί. Για αυτό, δε θέλω να σε βάλω στη διαδικασία να απολογηθείς για τα δικά σου αντίο, μόνο να σκεφτείς την όλη διαδικασία κάπως πιο ρεαλιστικά.  

Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ευκαιρίες φεύγουν, τα αισθήματα ξεθωριάζουν και οι σκέψεις πεθαίνουν. Μας είναι ψυχικά αδύνατο να υποστηρίξουμε ότι δε μας αρέσει και δημιουργούμε ένα τείχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα θέλω μας. Δεν υπολογίζουμε πως όσο πιο εύκολα αποδεχτούμε ένα τέλος τόσο πιο γρήγορα θα κινηθούν οι διαδικασίες για μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να αποχαιρετήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις σα να υπάρχει ένα αόρατο συμβόλαιο αμοιβαίας υποταγής. 

Θεωρούμε πως πολλά πράγματα και άνθρωποι που βάλαμε ή μπήκαν με το έτσι γουστάρω στη ζωή μας, έγιναν κάτι σαν ιδιοκτησίες μας. Όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσεις πίσω, ή να τα αφήσεις αλλού σε κυριεύει το εγωιστικό σου ένστικτο σα να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Ας το δεχτώ. Είμαι κατά της ημερομηνίας λήξης, πιστεύω πως ότι έρχεται, απλά δεν μένει για πάντα. Πάντα και ποτέ. Αιώνια απλησίαστες έννοιες. Γιατί να μη πιστεύουμε στα απλά,απτά καθημερινά, στο τώρα και λίγο στο χθες. Κυνηγάμε το όνειρο και καταλήγουμε με το χαμόγελο στο χέρι. Κυνηγάμε το φάντασμα και μένουμε με το χέρι άδειο. 

Θεωρούμε πως μια κατάσταση είναι μόνιμη μέχρι ένα ξαφνικό είτε χαρούμενο είτε δυσάρεστο γεγονός να μας την ανατρέψει. Έχουμε αυτή την υπερφυσική ικανότητα ή και χάρισμα το λες, να μαυρίζουμε και να μιζεριάζουμε τα πάντα και όλους. Πιστεύουμε πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τη καλύτερη τύχη του πράγματος και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας, και όταν η στιγμή να το αποχωριστούμε πλησιάζει ανακαλύπτουμε μια υπερφυσική δύναμη και τα φορτώνουμε εκεί. Άστην ήσυχη, έχεις και αυτή τις υποχρεώσεις της. 

Έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους που δεν λένε αντίο γιατί προτιμούμε να είμαστε θλιμμένοι ή να μην χαιρόμαστε με την προσπάθεια στην αναζήτηση του κάτι παραπάνω, του κάτι καλύτερου. Θέλουμε να βαδίζουμε σε γνώριμα μέρη με την ίδια ασφάλεια. Έχουμε πάψει να ρισκάρουμε αλλά παρόλα αυτά μιζεριάζουμε το λεπτό και το δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Αποφεύγουμε να αποχωριστούμε μια τέτοια κατάσταση γιατί μας φοβίζει το αύριο. Πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η ανωριμότητα μας; 

Λέω αντίο δε σημαίνει σε ξεχνώ, σε διαγράφω, δεν υπήρξες ποτέ.
Για 'μένα είναι το κεφάλαιο που χαίρομαι με την φυγή σου προς την αναζήτηση του καλύτερου. Λέω αντίο σε ό,τι με θλίβει και ξεκινώ να αναζητήσω ότι δε μου στερεί την ψυχική ισορροπία. Λέω αντίο γιατί σου χρωστάω την ευκαιρία να γευτείς, να δοκιμάσεις και να ζήσεις. Λέω αντίο γιατί ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Δεν είναι κακό να θέτουμε πράγματα εκτός. Είναι όμως παράλογο να μπουκώνουμε με πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις που δεν έχουν τίποτα πια να πας προσφέρουν αλλά και τίποτα να τους προσφέρουμε. 

Είναι δύσκολο.
Θέλει χρόνο και αποφασιστικότητα.
Σκέψου, το παζλ της ζωής, τα κομμάτια του. 
Πολλά μοιάζουν, αυτό είναι κάπως δελεαστικό ή και παρήγορο.
Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει μια μοναδική θέση. 
Τακτοποίησε το προηγούμενο και ξεκίνα για το επόμενο.

υγ. να το αφιερώσω στην σχεδιάστρια των σανδαλοδημιουργιών. 


μικρή Carol.