all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα bright side of life. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα bright side of life. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

6/5/14

◕ ο φόβος


picture take by weheartit.com


Χριστός Ανέστη & Χρόνια Πολλά!
Παραδοσιακά αργοπορημένη. Ελπίζω να είχατε χρόνο για ξεκούραση και αναστοχασμό στις διακοπές του Πάσχα. Εγώ είμαι πίσω στο Βόλο και το αγγούρι σίγουρα δε θα μπει στη σαλάτα. Ωστόσο, θετική σκέψη και οργάνωση υποχρεώσεων. Όλα ή τουλάχιστον τα περισσότερα θα στεφθούν με επιτυχία, γιατί απλά το θέλω. Μεγάλο πράμα η θέληση σε καταστάσεις που μπορείς πάνω-κάτω να έχεις τον έλεγχο. Επίσης, μια μικρή παρένθεση και ένα μεγάλο ερωτηματικό: πότε σκοπεύει ο καιρός να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της εποχής; 

Δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ακούγεται το σημερινό post. Αντιθέτως, ελπίζω να έχετε καταλάβει την θετική προοπτική που (προσπαθώ να) αντιμετωπίζω τις καταστάσεις/ τα θέματα που ασχολούμαι σε αυτό το ταπεινό blog. Μια καλή μουσική υπόκρουση θα μπορούσε να είναι αυτή εδώ. Μια εξαιρετική τύπου περιγραφή του φόβου μπορείτε να βρείτε στο ποίημα της Κικής Δημουλά, "Ο πληθυντικός αριθμός" :
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Αν το καλοσκεφτείς το τρομακτικό του θέματος είναι πως για καθετί που θα φτάσει στα αυτιά, μάτια, κεφάλι μας ακόμα και στα πόδια μας θα το αντιμετωπίσουμε με πλήρη αμφιβολία και πολλαπλά συναισθήματα φόβου. Η κάθε νέα αρχή σε φοβίζει, το παρελθόν σε τρομάζει, το αύριο σε λυγίζει, η γρίπη σε σκοτώνει, το διαγώνισμα χημείας τα ισοπεδώνει όλα και το σπυρί στο δεξί σου χέρι σε θεωρεί ήδη νεκρή/-ό. Όπως συνηθίζει να λέει και μια φίλη μου : #σοβαρομιλάς τώρα; Να σου εξομολογηθώ πως κι εγώ το κάνω, άρα θεώρησέ το φυσιολογικό. Αστειευόμεθα και καμιά φορά. 

Ως ένα σημείο μπορεί να δικαιολογηθεί ο πανικός και η ταραχή που σε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θα μετατραπούν σε φόβο. Είναι καθαρά ανθρώπινο το να φοβάσαι ακόμη και τη σκιά σου. Αλλά δεν είναι νορμάλ να σε σκιάζει ο φόβος για όσο θα ζεις. Ο ενστικτώδης φόβος, που τις περισσότερες φορές είναι προϊόν του αδικαιολόγητου άγχους, έχει μια κατάληξη, το φόβο του να φοβάσαι. Είναι αλυσίδα. Δώσε στον εαυτό σου και πόσο μάλλον στην ψυχή σου το δικαίωμα να χαρεί το κάθε συναίσθημα σε ποσότητες που προσφέρουν αρμονία και ευφορία. Δεν είναι κανενός σκοπός της ζωής η μαύρη κατάρα. Και μην ακούσω "ο φόβος για το άγνωστο" γιατί ξέρεις πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο το άγνωστο παύει να είναι άγνωστο. 

Όπως λέει και η εικόνα στην αρχή του post "ένα κεφάλι γεμάτο φόβους δεν έχει χώρο για όνειρα" . Αλήθεια πιστεύεις πως υπάρχει ζωντανή ύπαρξη εκεί έξω που δεν έχει όνειρα, έστω και σκοτεινά; Μην ξεχνάς, δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, είναι μονάχα θέμα επιλογής. Μια επιλογή μπορεί να είναι καλή μπορεί να είναι και κακή. Αλλά το πιο σημαντικό; Οι επιλογές είναι από τις αποφάσεις που αλλάζουν λεπτό με το λεπτό. Και τέλος, ΕΣΥ επιλέγεις. 

Θα κλείσω με το γνωστό τρόπο που τελευταία υιοθέτησα. Γνωμικό και τροφή για σκέψη από τον Richard Powers: "Εν πάση περιπτώσει, τι είναι η υψοφοβία, αν όχι η ασυνείδητη επιθυμία να πηδήξεις;" .



μικρή Κάρολ.

14/9/13

☁ η μοναξιά


picture taken by weheartit.com




-Άργησες.
-Ναι. Αλλά το καλό πράγμα, λένε, έχει μια Α', ίσως και Β', καθυστέρηση.

Και ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες καλά κρατούν, θα γράψεις για τη μοναξιά ρε Κάρολ; Δε νομίζω να σε βυθίσω περισσότερο στη μιζέρια που εσύ επέλεξες να κολυμπήσεις. Αν κάτι επιδιώκω μέσα από τα posts μου, αυτό πλαισιώνεται αυστηρά στα όρια του προβληματισμού, τελεία. Τα υπόλοιπα είναι στη κρίση,διάθεση,ψυχοσύνθεση σου. 

Μοναξιά.Μόνη και μόνος. Φόβος, ανασφάλεια, άγχος, καταθλιπτική συμπεριφορά και πολλά αιωρούμενα γιατί. Ναι, αυτά μάλλον είναι ενδείξεις μιας σχετικά άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, ή καλύτερα μιας ηθελημένης κατάστασης ή και πιο λιανά ακόμα είναι επιλογή, επιλογή σου. Πιστεύω πολύ στην πρωτοβουλία και στη διαδικασία επιλογής, ως αυστηρότατα προσωπικό ζήτημα. Διαδικασία που για κάποιο λόγο αποφεύγουμε να αποδεχθούμε πως έχουμε ακολουθήσει σε ζητήματα ψυχολογικής κατάπτωσης. 

Αφήνουμε τον περίγυρο μας να πιστεύει πως είμαστε (οι) μόνοι που περνάμε μια άσχημη ψυχολογική φάση ή και απλά μια φάση βαρεμάρας και κλειστήκαμε στο σπιτικό μας. Το χειρότερο, αφήνουμε τον εαυτό μας να πιστεύει πως απλά περνάμε μια δύσκολη περίοδο και δεν έχουμε ανάγκη να το μοιραστούμε με κανέναν. Δεκτόν. Αλλά, να παραδεχθείς πως είναι επιλογή σου να να περάσεις την οποιαδήποτε περίοδο μόνη/ος σου και να ξεκαθαρίσεις στους 5-6 που σε παίρνουν 15-16 τηλέφωνα και χτυπούν το κουδούνι σου ασταμάτητα για την επιλογή σου στη μοναξιά και πως αυτή δε συνεπάγεται καψουροτράγουδα (βλ. Παντελίδη), ουίσκι και ξυραφάκια.  Ολίγον τι κάπως έτσι έχουμε τη μοναχική συμπεριφορά στο όποιο μυαλό μας.  Μοναξιά= καταστροφή. Ναι εξυπνάκια, μπράβο, έσκισες πάλι. 

Δεν αρνούμαι πως κυρίως σε κάποιες δύσκολες στιγμές μας θέλουμε να μείνουμε μόνες/οι. Θέλουμε γιατί το επιλέγουμε. Σαφέστατα είναι μια απόλυτα αποδεκτή συμπεριφορά και αναμφίβολα καθόλου σπάνια. Ωστόσο, θα πρέπει να ξεκολλήσουμε από την στερεότυπη ιδέα της μοναξιάς ως κάτι μαύρο και επώδυνο. Είπαμε πως υπάρχει και αυτή η όψη, αλλά σε ποιο πράγμα/κατάσταση υπάρχει μόνο η λαμπρή όψη; Για να σκεφτώ. Σε κανένα. Θα πρέπει να σκεφτόμαστε όσο γίνεται πιο σφαιρικά, όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα, αλλά σε και οποιοδήποτε άλλο. Μένουμε κολλημένοι γιατί θέλουμε να μείνουμε. Επιλογές. Για μένα, υπάρχει και η μοναξιά που επιλέγει κάποια/ος και είναι από τις καλύτερες ώρες μέσα στην ημέρα, όχι γιατί είναι αντικοινωνική/ος ή δεν έχει παρέα και κοινωνικό περίγυρο αλλά γιατί σε αυτές τις ώρες αφιερώνεται σε κάτι που διακρίνει ότι τον αντιπροσωπεύει και το καταφέρνει καλά. Αυτό στα δανεικά ελληνικά μπορείς να το αποκαλέσεις και χόμπι.

Τι εννοώ; Διάβασα κάπου το ακόλουθο: " οι δημιουργικοί άνθρωποι θέλουν να περνούν μόνοι τους το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Η μοναχικότητα μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με πολλές άλλες θετικές ιδιότητες. Ορισμένοι άνθρωποι ανανεώνονται ή ηρεμούν όταν είναι μόνοι τους. Επίσης, μπορεί να αποζητούν τη μοναχικότητα για τους ίδιους λόγους με τον καλλιτέχνη ή το συγγραφέα, μπορούν να σκεφτούν καλύτερα όταν είναι μόνοι τους και επιλύουν τα προβλήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, η μοναχικότητα είναι εκούσια  ευκαιρία για δημιουργικότητα, ανακούφιση από τις πιέσεις ή ψυχολογική ανανέωση".  Συνεπώς, δεν είναι πάντα μαύρη η μοναξιά. Το λέω για εσένα που νοιάζεσαι για την/ον φίλη/ο σου ή και τον εαυτό σου και έχεις τη τάση να τραγικοποιείς τις καταστάσεις. 

Αφού λοιπόν ζούμε -ακόμα- σε μια δημοκρατική χώρα και έχουμε -ακόμα- το δικαίωμα της επιλογής ας το αξιοποιήσουμε και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα λόγια μας ή να δοκιμάζουμε συμπεριφορές 7χρονου "θα πω πως θέλω να μείνω μόνη μου,ώστε να με ρωτάνε όλοι γιατί και γιατί και να με ψάχνουν σα τρελοί". Αν και δε θα απαλλαγούμε ποτέ -το πιστεύω- από την ανθρώπινη βλακεία. 

Ακόμα και αν έχεις λευκό μητρώο δεν έχεις σίγουρα το δικαίωμα να κρίνεις την επιλογή της μοναξιάς μου.
Κάνε επιλογές και πάρε πρωτοβουλίες σχετικά μόνο με τη ζωή και την εξέλιξή σου. 
Μήπως χρειάζεται να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου για αυτές;
Γιατί σε ό,τι αφορά τις ζωές των άλλων, έχουμε διδακτορικό δίπλωμα και ετοιμαζόμαστε και για μεταδιδακτορικό, ενώ στη δική μας αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά -άραγε;- . 


υγ: καλή ακαδημαϊκή αρχή σε μια ψυχή στην Αυστρία.
υγ: να αφιερώσω το post σε μια παρέα κοριτσιών που η μοναξιά είναι συλλογική υπόθεση και η αγγλική προφορά τους άπταιστη. 

μικρή Carol.