all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα be what you want to be. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα be what you want to be. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7/11/14

◦ το απειροελάχιστο


picture via weheartit.com



Καλησπέρα σας.
Δεν ξέρω τι ώρα θα αναρτηθεί και τι ώρα θα διαβάσετε το παρόν άρθρο μα σας πληροφορώ πως είναι 3:49 π.μ. τώρα που το πληκτρολογώ. Δεν έχω ύπνο γιατί βαρυστομάχιασα, καθώς προηγουμένως κατέβασα κυριολεκτικά με το κουταλάκι μισό πακέτο Nutella. Όχι καλά να πάθω. Η τόση σοκολάτα στον οργανισμό μου, μάλλον, θα φταίει για τον οργασμό σκέψεων που με κατακλύζουν αυτό το κρύο χάραμα, και έτσι άπτομαι της ευκαιρίας για post. 
Δε μου κακόπεσε. 

Αρχικά να ξεκινήσω με τα ευχάριστα άσχετα σχετικά που πολύ μου αρέσει να μοιράζομαι. Τα άρθρα μου πέραν από εδώ φιλοξενούνται και από το http://www.mysalonika.gr/ (Fb page: MySalonika - Η Θεσσαλονίκη μου ). Ε, και ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος! Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στο κόνσεπτ του blog ούτε των posts. Ελευθερία στη θεματολογία και εν καιρώ με την ανανέωση της ιστοσελίδας, μάλλον θα υπάρχει συγκεκριμένος χώρος/ στήλη που θα με βρίσκετε. Προς το παρόν κλικάρετε στη κατηγορία "Κοινωνικά".  Έπειτα, να σας εκμυστηρευτώ πως όλα βαίνουν καλώς με τη διπλωματική μου εργασία, βρίσκομαι αισίως στο στάδιο της διεξαγωγής της έρευνας. Βέβαια υπάρχει μια σχετική πίεση αλλά όλα θα πάνε καλά. Γιατί θέλω να πάνε καλά και θα πάνε. 
Αυτά. 

Στο θέμα του σημερινού post τώρα. 
Το απειροελάχιστο. Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα έμψυχα που η τελική σημασία που τους δίνουμε είναι απειροελάχιστη παρά το αρχικό φαινομενικό ενδιαφέρον μας. Είναι η γνωστή λαϊκή ρήση από το ένα (αυτί) μου μπαίνει από το άλλο, μη σου πω και από το ίδιο, μου βγαίνει. Και ναι δυστυχώς αφορά έμψυχα "αντικείμενα", γιατί στα υλικά είμαστε μη στάξει και μη βρέξει. Ρε συ πρόσεχε λίγο, είναι το i-Phone 6!

O άπορος, μικρότερης ασφαλώς χρηματικής αξίας από τη προαναφερθείσα συσκευή κινητού, που τριγυρνά στους δρόμους αναζητώντας ένα υπόστεγο ή κάποιου είδους τροφή μας εκλύει από τη μια συναισθήματα συμπόνοιας και θλίψης και από την άλλη οργής και θυμού για τις πολιτικές, κυρίως, ευθύνες που δεν θα αποδοθούν εις τους αιώνας των αιώνων. Παραπλήσια ισχύουν για τα χιλιάδες αδέσποτα σε όλες τις ελληνικές γειτονιές, για τις βίαιες επιθέσεις που είμαστε μάρτυρες και το βουλώνουμε, για όλα εκείνα τα άσχημα που συνέβαιναν, συμβαίνουν δίπλα και απέναντι μας και που θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να συμβαίνουν. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη θετική όψη του νομίσματος. Μια απρόσμενη ευχάριστη είδηση που δε μας αφορά άμεσα, ένα γενικότερο θετικό συμβάν ή κάποια κοινωφελής εκδήλωση, που ακούγεται υπέροχη σαν ιδέα, αλλά που θα σταυρώσεις τα πόδια σου στον καναπέ και δε θα πας. Όλα όσα παρουσιάζονται είναι κομμάτια της καθημερινότητας και της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, ο καθένας/καθεμιά με την μοναδικότητα της προσωπικότητάς του/της.

Και πόσο μας αγγίζουν αυτά;
Απειροελάχιστα. Είμαστε φαινομενικοί χαρακτήρες κατά βάθος και μη ξεκινήσετε τώρα τα σούξου- μούξου μανταλάκια. Θα λυπηθούμε και θα χαρούμε για κάτι που βρίσκεται έξω από τη σφαίρα της προσωπικής μας ζωής, απειροελάχιστα. Θα αναρωτηθούμε το γιατί, θα αναζητήσουμε εύκολες λύσεις, θα συγχαρούμε, θα αναφωνήσουμε αλλά αύριο μεθαύριο θα θεωρείται λήξαν ή στη καλύτερη περσινό ξινό σταφύλι. Τίποτε που δεν επηρεάζει άμεσα αλλά και έμμεσα, όπως φαίνεται, τη καθημερινότητά μας δεν έχει λόγο να μας αγγίξει παραπάνω από το απειροελάχιστο.

Δε κατηγορώ κανέναν και καμία, άλλωστε δε με εντάσσω στη κατηγορία "εξαιρέσεις". Αυτές/-οί είμαστε. Ίσως να προσπαθούμε κάποιες φορές να βρεθούμε στη θέση όλων των παραπάνω αλλά με την πρώτη δυσκολία τα παρατάμε. Όχι γιατί δεν αντέχουμε, αλλά γιατί φοβόμαστε. Το απειροελάχιστο είναι μια ικανοποιητική ποσότητα να είμαστε εντάξει απέναντι στις τύψεις μας. Η στιγμιαία συγκίνηση, απογοήτευση, και τα αναπάντητα γιατί μας προσφέρουν μια ψυχική γαλήνη ότι είμαστε συναισθηματικά νοήμονες και όχι άσπλαχνα τέρατα.
Όλα αυτά βέβαια στο απειροελάχιστο.

Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μισή κουταλιά του γλυκού ανομολόγητη συμπόνια;
Να μας υπενθυμίσει τη μικρής χωρητικότητα συνείδηση μας.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.


30/8/13

╳ η απόσταση


από προσωπική συλλογή 

Όντας μακρυά από οικογένεια και στενούς συγγενείς, φίλους,-ες δε δυσκολεύτηκα στην ανάρτηση αυτής της εβδομάδας. Στα συν η ανακοίνωση των βάσεων και η "ξενιτιά" αρκετών 18άρηδων σε διάφορες επαρχιακές και μη πόλεις, και η "ξενιτιά" ορισμένων φίλων εις τας εξωτερικάς μεριά για μετεκπαίδευση και προσωπική πλήρωση. Μίλια μακρυά από την οικογενειακή θαλπωρή και τον περιποιημένο ετοιματζίδικο τρόπο ζωής. Ελευθερία ή αδυναμία; Δεν έχω σαφέστατη απάντηση, νομίζω it' s complicated (αμερικανιές για πάντα).

Απόσταση λοιπόν. Απόσταση χιλιομετρική, εγωιστική, πνευματική, ερωτική. Απόσταση μεταξύ ατόμων, καταστάσεων, αποφάσεων. Απόσταση πραγματική, νοητή, ασήμαντη. Απόσταση ηθελημένη, αδικαιολόγητη. Δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω υπερ ή κατά των διαφόρων ειδών της απόστασης, αλλά κατά την ταπεινότατη γνώμη μου, η χιλιομετρική είναι η πιο "γνωστή" και χρονικά ανώδυνη. Ξέρεις πως πας μακρυά, είτε το θες είτε το επιβάλλουν οι  καταστάσεις και κυρίως οι  επιλογές σου. Υπάρχουν μέσα που, ΟΚ δεν εκμηδενίζουν τα χιλιόμετρα-μίλια αλλά, βοηθούν στο να ξεπεραστούν κάποια "φυσικά" εμπόδια. Skype, MSN (απορώ ποιος/α το χρησιμοποιεί ακόμα), Facebook video-chat, Viber και σούξου μούξου applications (τζαμπέ). Αν θες, βέβαια, να ξεπεραστούν τα εμπόδια. 

Γιατί είμαστε και εμείς τόσο κυκλοθυμικά όντα στον πλανήτη Γη που μερικές φορές σχεδιάζουμε λεπτομερώς τα εμπόδια, και τα κάνουμε πιο περίπλοκα και από την δημιουργία βιογραφικού σε πρότυπα Europass. Εμπόδια ανάμεσα σε εμένα και εκείνο το αμαρτωλό πράγμα που με ευχαριστεί. Κακά τα ψέματα, όλα τα γλυκόαλατισμένα της ζωής είναι ή απαγορευμένα από κοινή ομολογία μιας 3άδας φίλων ή απωθημένα του κεφαλιού μιας/ενός 20χρονης/ου. Απόσταση. Κάπως έτσι καταλήγουμε να αποφεύγουμε ή να απομακρυνόμαστε από αυτό που μετά μανίας λαχταρούμε. Και κάπως έτσι φτάνεις στα ..άντα και στα ..ήντα και απολογείσαι για τις μπιπ σου. Αλλά υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Τώρα αυτομαστιγώσου (κανά 10λεπτο).

Είμαι αυτή/ος και θέλω αυτό. Παραδέξου το. Η απόσταση που δημιουργείς ανάμεσα στο θέλω σου και στον εαυτό σου δείχνει πόσο ανυπεράσπιστος/η είσαι να το αποδεχθείς και να το διεκδικήσεις. Και πραγματικά δε καταλαβαίνω γιατί παλεύουμε να αποδεικνύουμε εξισώσεις με χψ αγνώστους εις την 28η και δε παλεύουμε για να αποδείξουμε τι στο καλό είμαστε και θέλουμε. Κάνουμε τη ζωή μας τόσο περίπλοκη, που πραγματικά απορώ πως η αυτοκτονία θεωρείται παράλογη ακόμα (εσύ μείνε στο αυτομαστίγωμα). Δεν αμφιβάλω στην επίδραση της οικογένειας, της παρέας των συνομηλίκων και των ΜΜΕ (δυστυχώς) αλλά θεωρώ πως αν υπάρχει κάποιο "τέλος" (σκοπός, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη) στη ζωή μας σίγουρα δεν είναι να απομακρυνθούμε από τον εαυτό μας, αλλά να τον πλησιάσουμε και να τον γνωρίσουμε. Δίνουμε καθημερινά ευκαιρίες σε ένα μάτσο άγνωστους για μια γνωριμία και επενδύουμε ένα μάτσο σαπίλα και άρνηση σε αυτό που είμαστε και θέλουμε.

Αργά ή και πιο σύντομα, θα καταλάβεις πως είσαι μόνος/η σου. Απόσταση. Υπάρχουν άτομα που θα μας στηρίξουν σε μια πτώση μας, θα χαρούν με μια επιτυχία μας. Αλλά, είσαι μόνος/η στο να βιώσεις το 100% της πτώσης και της επιτυχίας σου. Δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται. Σε καμιά περίπτωση ο περίγυρος μας δεν είναι μηδαμινής αξίας (καλά, όχι πάντα) αλλά σκέψου πως ο ίδιος ο περίγυρος είναι αυτός που λανθάνεται κάτω/πίσω από τη προσωπική  απόσταση με το είναι ή το θέλω σου. 

Η απόσταση αντιμετωπίζεται μόνο αν αναγνωρίσεις και αποδεχθείς την ύπαρξή της. 
Μην ψάχνεις να αποδώσεις ευθύνες.
Ξεκίνα να γκρεμίζεις αδιάβατους δρόμους και μισοτελειωμένα τείχη. 
Αν θες απόσταση, περιορίσου στη χιλιομετρική.

υγ. καλή αρχή σε τρεις ψυχές που αναχωρούν για  εξωτερικά εξωτικά μέρη.

μικρή Carol.