all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα anger. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα anger. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

11/9/14

ϟ ο θυμός



picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα.
Είναι 22.34 το βράδυ. Περίεργες ώρες γράφω, συνήθως. Αυτό δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ότι δεν έχω χρόνο, αλλά κυρίως με την ψυχολογική μου διάθεση να αποτυπώσω γραπτώς αυτά που σκέφτομαι, όταν και όπως τα σκέφτομαι. Σε περίπτωση που τυγχάνει να αναρωτιέστε ή ακόμα χειρότερα να με νοιάζεστε, σας ενημερώνω πως η εξέλιξη της υγείας μου είναι σε καλό δρόμο και η γρίπη μαζεύει τις αποσκευές της αναζητώντας πιθανότατα νέο ξενιστή. 

Πρόσφατα δίχως σαφή λόγο αναζητούσα πληροφορίες για το συναίσθημα του θυμού. Ήμουν πεπεισμένη για κάποιον μη, όπως πάντα, σαφή λόγο πως δεν είναι τόσο άσχημο όσο η χροιά που τον περιβάλλει στο άκουσμα του. Θεωρώ πως δύσκολα κάποιος θα θυμώσει από μίσος, εμπάθεια ή έχθρα. Θα θυμώσεις επειδή νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Νομίζω πως κάποια σύνδεση θα υπάρχει με την απογοήτευση. Απογοητευόμαστε από άτομα που νοιαζόμαστε, αγαπάμε και συμπονάμε. Ο θυμός βέβαια, κάποια στιγμή περνάει, η απογοήτευση θαρρώ δε λειτουργεί έτσι. 

Δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τον θυμό συγκριτικά με την λύπη ή την χαρά. Ίσως γιατί πάψαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Είναι σαν μια καμουφλαρισμένη κηλίδα δυναμικότητας σε ένα ήρεμο και γαλήνιο πρόσωπο. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο θυμός είναι ένα αγνό συναίσθημα. Ίσα ίσα, να φοβάσαι για το τι μπορεί να σου προκαλέσει μια θυμωμένη ψυχή. Ο θυμωμένος άνθρωπος ενδιαφέρεται να σου προξενήσει έντονο πόνο της στιγμής, σκέψου ας πούμε για παράδειγμα τις ενέσεις του οδοντιάτρου, μη αντιλαμβανόμενος τις περισσότερες φορές τις μετέπειτα συνέπειες ή τη τυχόν μετάνοιά του. Είναι σα τη δίψα των βαμπίρ, το θέλω εδώ και τώρα. Το μετά είναι κάτι σαν "10 χρόνια αργότερα". Ποιος/-α νοιάζεται για τύψεις μετά από 10 χρόνια; Χμ, εκτός από την εκπομπή "Πάμε πακέτο".

Θα μου πεις πως γίνεται να θες να πονέσεις κάποιον που νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Και θα σου απαντήσω απλά λέγοντας πως, εσύ νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς ενώ εκείνος/-η σου προκαλεί το αίσθημα του θυμού. Κάπου η ζυγαριά δεν ισορροπεί, προφανέστατα. Ίσως τελικά ο θυμός να συγγενεύει και με τη τρέλα. Μόνο που στη τρέλα δε νομίζω να υπάρχει επιλογή συγνώμης. Η αλήθεια είναι πως αναλωνόμαστε αρκετά σε πράγματα που αύριο δε θα μας απασχολούν μόνο και μόνο για να αποδείξουμε, αρχικά στον/στην άλλον/-ην και σε δεύτερη μοίρα στον εαυτό μας, πως είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να καταστρέψουμε οτιδήποτε αξιολάτρευτο και μεγάλης συναισθηματικής αξίας έχουμε κοπιάσει από κοινού να δημιουργήσουμε. Τελικά, μάλλον κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει εκδικητή έτοιμο να αναλάβει δράση ανά πάσα στιγμή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες άνευ τιμημάτων.

Ο Αριστοτέλης θεωρεί πως "ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο". Εγώ συμπληρώνω πως όσο μαζεύεις στοιχεία και πυροδοτείς τον θυμό σου σε συνάρτηση με την άγνοια του στόχου, οτιδήποτε από τα παραπάνω φαντάζει εύκολο και σωστό, δεν θα συνεχίσει να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Ή που θα κοπεί το σχοινί ή που θα χάσει την ισορροπία του.
Make your choice.




Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.