all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα a new start. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα a new start. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

23/12/13

↻ ο απολογισμός


picture taken by weheartit.com

Και ναι μικρές/-οί αναγνώστριες/-ες τα Χριστούγεννα έρχονται. Το πάρτι των κουραμπιέδων και των μελομακάρονων καλά κρατεί και η συνοδεία του αλκοόλ μας κάνει να βλέπουμε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να κινούνται. Ελπίζω τα σχέδια σας για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν να δρομολογούνται και να βρείτε την ευκαιρία να χαλαρώσετε σε συντροφιά με αγαπημένα πρόσωπα. Εγώ βρίσκομαι στη Ρόδο μαζί με τον Jojo (ψυχουλίνι μου) και απολαμβάνουμε την ζεστασιά του οικογενειακού νοικοκυριού. Στα σχέδια μου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια χαλάρωσης λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων (βλ. ΠΜΣ), ωστόσο μια ηλιοθεραπεία θα την κάνω. Η αλήθεια είναι πως σε σχέση με τον Βόλο, εδώ ο καιρός είναι πιο ήπιος και φυσικά δε μυρίζει χριστούγεννο. 
Ας όψεται.  

Ας προχωρήσω στο θέμα του τελευταίου post για το 2013. 
Ο απολογισμός.
Συνήθως, όταν ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του όλες/-οι κάνουν έναν συνολικό απολογισμό για το τι δούλεψε και τι όχι, πως χειρίστηκαν τις Ψ,Χ καταστάσεις και ποιες απερισκεψίες τους στέρησαν το χαμόγελο και την ξεγνοιασιά. Το κόνσεπτ είναι λειτουργικό, αλλά όχι πολύ αποδοτικό. Το γιατί δε θέλει και πολλή σκέψη. Είμαστε τόσο μίζεροι, ακόμα και τις γιορτινές μέρες, και εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά της χρονιάς που ολοκληρώνεται. 

Σίγουρα, μια χρονιά δε συμπεριλαμβάνει μόνο πραγματοποίηση ονείρων, χαλάρωση και ροή των πραγμάτων όπως τα επιθυμούμε. Υπάρχουν και άσχημες καταστάσεις που μας κάνουν να λυγίζουμε βραχυπρόθεσμα, αλλά σε μακροχρονικό επίπεδο μας κάνουν πιο δυνατούς, άσχετα που καθόλου δε το σκεφτόμαστε. Υπάρχουν άσχημα γεγονότα που είτε προκαλούμε, είτε απλώς βιώνουμε που ταλανίζουν το σώμα και το μυαλό μας με αποτέλεσμα τα αποθέματα υπομονής να λιγοστεύουν.

Η ουσία της διαδικασίας βρίσκεται στο να εξομολογηθούμε και να ευχαριστήσουμε θερμά τους ανθρώπους με τους οποίους ζήσαμε τις όμορφες χρωματιστές στιγμές του 2013. Δε φτάνει απλά να τους το αναγνωρίσουμε. Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό μας και μας στήριξαν, αξίζουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα βροντόφωνο ευχαριστώ. Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνου που είτε δε μας φέρθηκαν καλά είτε εμείς τους περιθωριοποιήσαμε για υπαρκτούς και ανύπαρκτους λόγους. Μια προσπάθεια συνομιλίας και διευθέτησης του ζητήματος σίγουρα θα βοηθούσε, ώστε το 2014 να είναι η αφορμή για μια όντως καινούρια αρχή. Σίγουρα για τις/τους εγωίστριες/-ές αυτό δε θα είναι στα σχέδια του απολογισμού τους, μην κλαψουρίζετε τουλάχιστον σαν παιδάκια της Δ' Δημοτικού επειδή ο γείτονας δε σας λέει καλημέρα. 

Ο απολογισμός δε γίνεται με αυτοσκοπό να ξεχωρίσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε τους ευεργέτες και τους εχθρούς μας. Βέβαια, ασυναίσθητα και θέλοντας ή μη καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα τέτοιου τύπου. Βλέπετε, έχουμε και αυτό τον "παλαιο-εγκέφαλο" που μας υπενθυμίζει την ανάγκη μας για επιβίωση. Είναι δύσκολο να κοντρολάρουμε τον εαυτό μας και το τρόπο συμπεριφοράς μας. Είμαστε αυθόρμητοι και κατ' επέκταση αυθεντικοί. Οι ρομποτικοί άνθρωποι που κρύβουν και μια διπλωματική και πολυπρόσωπη όψη πολύ με ενοχλούν. Δυστυχώς, αυξάνονται οι άτιμοι.

Το να καταλήξουμε σε μια γενικότερη διαπίστωση αν όντως ήταν καλή ή κακή χρονιά, είναι το δύσκολο κομμάτι του απολογισμού. Νομίζω δεν πρέπει να πέφτουμε σε αυτή τη παγίδα.  Θαρρώ πως δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης για τις στιγμές και τα γεγονότα που μοιραζόμαστε. 365 μερόνυχτα το καθένα με τη γλύκα του. Είναι ανθρώπινο να επιδιώκουμε το καλύτερο για τις ψυχούλες που αγαπάμε και να προσπαθούμε, ο καθένας με το τρόπο του, να μειώσουμε τον πόνο των άσχημων και ατυχών γεγονότων, που είναι και αυτά κομμάτι της ζωής. 

Εύχομαι οι 365 μέρες του 2014 να είναι αρκετές για να ανακαλύψετε τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και να αναθεωρήσετε τις στερεότυπες απόψεις σας για το λάθος-σωστό, το καλό-κακό και του τρίπτυχου παρελθόν-παρόν-μέλλον. Ο απολογισμός δεν πρέπει να θεωρείται διαδικασία εμμονής με το παρελθόν. Θα πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως συνδετικό κρίκο με το παρόν. Το μέλλον για εμένα είναι το παρόν υψωμένο στο τετράγωνο.
Έτσι με φοβίζει λιγότερο. 

Ραντεβού το 2014!

μικρή Carol.

13/10/13

οι επιλογές


picture taken by weheartit.com

Ζεστή φθινοπωρινή Κυριακή του Οκτώβρη. 
Μάλιστα, και ζέστη και φθινόπωρο, γιατί η καλοκαιρία δεν αφήνει την Ελλάδα, όπως εσύ το φρέντο καπουτσίνο. Και σε παρακαλώ μην μιζεριάζεις για τον καιρό, για τόσα άλλα δε σου καίγεται καρφί και σήκωσες ανάστημα για κάτι που δεν είναι στο χέρι σου; Απόλαυσε την περίεργη εποχιακή αλλαγή χωρίς να σκέφτεσαι, προς το παρόν, πως θα θερμάνεις το κορμάκι σου τον Νοέμβρη. 

Άν το (καλο)σκεφτείς τα πάντα δρομολογούνται βάσει επιλογών. Ακόμα και οι αποφάσεις είναι ζήτημα επιλογής. Βέβαια, για τα (πολύ) δικά μας θέματα, οι επιλογές είναι προσωπική υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις που δεν εξαρτώνται από την κρίση και τη θέλησή μας (βλ. γραφειοκρατικοσυνθηκολογήσεις). Δε θα ασχοληθώ με τη δεύτερη κατηγορία, γιατί απλούστατα αυτή είναι η  επιλογή μου.

Θα βάλω αυτό το πουκάμισο, αυτό το παντελόνι και θα παστωθώ μέικ απ. Επιλογή μου. Θα πας να χτυπήσεις τατουάζ. Επιλογή σου. Είναι ομοφυλόφιλος. Επιλογή του. Χωρίζουν και ψάχνουν δικηγόρο για τα διαδικαστικά. Επιλογή τους. Μεγάλη γκάμα από την καθημερινότητα μου, σου, του/της, τους. Εύκολες, δύσκολες, χρονοβόρες και μη, σοβαρές και λάιτ, οι επιλογές παραμένουν προσωπικό ζήτημα, που ωστόσο επιδέχεται διάλογο και ανταλλαγή απόψεων. Αναμφίβολα, κάθε επιλογή συνοδεύεται και από τον αντίκτυπό της. Συνήθως τον έχουμε προμελετήσει σε βάθος και ύψος, αλλά τυχαίνουν και αυτά τα ξαφνικά άσχημα-ωραία που ανατρέπουν τα προβλεπόμενα σκορ.

Δε θα κάνω κήρυγμα για το τι εστί μια "σωστή ή λάθος" επιλογή, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό έως και εγωιστικό ζήτημα. Από το να φτάσεις να βρίσκεσαι σε δίλημμα μέχρι να επιλέξεις τι σε συμφέρει (συνήθως αυτό κάνεις εξυπνάκια) είναι ένας ζόρικος δύσβατος δρόμος. Ωστόσο, έρχονται και οι μαύρες σκέψεις, και τις αποκαλώ μαύρες, γιατί η ώρα εμφάνισής τους είναι βραδινή, που απολογείσαι ή λογοδοτείς γι'αυτές. Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι θα έπρεπε να έχω κάνει και τι δεν θα έπρεπε να έχω κάνει, τι μπορώ να κάνω και τι όχι από 'δω και στο εξής. Το εύκολο είναι η απολογία στους τρίτους (θεωρώ δεύτερο τον εαυτούλη σου). Τα σαλατώνεις, τα σαλτσάρεις και τα προσφέρεις. Η απολογία αυτή είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς, συνήθως, οι επιλογές παρουσιάζονται σαν "ήταν η μοναδική μου επιλογή", οπότε πιάνετε το point. Από την άλλη, η απολογία στον εαυτό σου εκείνες τις βραδινές ώρες φαίνεται κάτι σαν Ιερά Εξέταση που προσπαθείς να αποφύγεις αλλά σε περιμένει μέχρι να αποδεχθείς την πρόσκληση-πρόκληση. Δέχομαι πως δεν είμαστε και πολύ περήφανες/οι για όλες μας τις επιλογές και αυτό όσο να 'ναι μας στοιχειώνει ανά διαστήματα. Το θέμα είναι να το αντιμετωπίζεις, γιατί ξεροκέφαλε/η εσύ το επέλεξες. 

Σίγουρα η χρονοχωροδιάταξη των πραγμάτων συνοδευόμενη από την ψυχολογική κατάσταση παίζει σπουδαίο ρόλο στην διαδικασία επιλογής. Ωστόσο, και οι δύο παράγοντες είναι φοβερά αστάθμητοι, γεγονός που είτε θα βοηθήσει πολύ είτε θα τα ρημάξει όλα. Το να μετανιώνεις είναι επίσης μια από τις εύκολες και πάντα available λύσεις. Δεν αδικώ το αίσθημα, αντίθετα θεωρώ πολύ φυσιολογικό βάσει των δύο προαναφερόμενων παραγόντων να μετανιώνει κάποιος/α για τις επιλογές του/της. Θεωρώ όμως ψέμα το "μετάνιωσα" σαν να είναι καταφύγιο της ντροπής και του φόβου που σε κυριεύουν κατά την υποστήριξη της επιλογής σου. Καραμελίτσα; Δεν αντιλέγω βέβαια, πως από τα πρώτα διλήμματα κατά τη διάρκεια των επιλογών μας είναι αν "θα πληγώσω ή θα πληγωθώ", μια επίσης συνετή επιλογή. 

Είμαστε ό,τι επιλέγουμε; Χμ, πολύ θα ήθελα να κρατούσαμε μια λίστα με τις πιο "σημαντικές" (κατά τα μυαλουδάκια μας) επιλογές, ώστε να δούμε τι σόι ανθρωποτέρατα είμαστε. Να σου δικαιολογηθώ. Επιλέγουμε τις περισσότερες φορές την εύκολη λύση, την εφήμερη ευτυχία, τους δήθεν συμπαθείς, τους εύκολους στόχους, το άγνωστο αύριο, το μαύρο, την ανετίλα, το burger, το μπρόκολο, και το ρευστό της οικογενείας. Δικαίωμα και επιλογή σου ποια στάση θα κρατήσεις στην επικαιρότητα, τι θα κάνεις στην και με την ζωή σου, ποιους ανθρώπους θα κρατήσεις κοντά σου, ποιους θα διώξεις και ποιους θα εκμεταλλευτείς. Αλλά πρόσεχε γιατί ξοδεύοντας τον εαυτό σου σ’ αυτά που δεν χρειάζεται, δεν φτάνεις γι’ αυτά που πρέπει (Ισοκράτης).

Αναλωνόμαστε σε τόσα και τόσα, σπάμε το κεφάλι μας για τόσα και άλλα τόσα και χανόμαστε σε ένα τούνελ που το έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας. Δεν μπορούμε να βρούμε την έξοδο, γιατί επιλέγουμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι στα ίδια και τα ίδια. Μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για τόσα και τόσα που αλλάζουν μονάχα αν το πάρουμε απόφαση, αλλά ανετίλα και μουρμούρα. Πνιγόμαστε σε μικροσκοπικές κουταλιές νερό αποζητώντας βλέμματα πάνω μας. Και όταν μαυρίζουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες, κουνάμε το κουλό μας χέρι και παίρνουμε πόζα απελπισίας. Τι στο καλό μας ταΐζουν; Απορώ με κάτι 23-25αρηδες για την εξέλιξη τους. Εξέλιξη; Στο τούνελ. Επιλογές.

Δεν κρίνω τις επιλογές κανενός/καμίας.
Ευελπιστώ να ταρακουνώ κοιμισμένες υπάρξεις ή συνειδήσεις.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά (έστω και στα -άντα/-ήντα) να επαναδιαπραγματευτείς τις επιλογές σου.
Όπως είπε και η Κοκό, στα τριάντα της μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον πισινό της και στο πρόσωπό της. 
Άρα ξεκίνα με τα εύκολα, όπως άλλωστε έχεις συνηθίσει. 


*υγ. να ευχαριστήσω τον/την Α.Β. για την επιλογή του θέματος και τη συνεργασία μας στη συγγραφή αυτού του post.

**υγ. σε εσένα που σκότωσες σκυλιά, γατιά και περιστέρια ρίχνοντας φόλες σε κεντρικό σημείο του Βόλου, ελπίζω η δικιά σου ζωή να ήταν δικιά μου επιλογή. 



μικρή Carol.

21/9/13

✖ το αντίο


picture taken by weheartit.com


Πεινάω.
Θα σου γράψω και θα πάω να τσακίσω το κρουασάν πραλίνα που πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς. OK, πήρα ένα τυρόψωμο και μερικά μίνι ελιόψωμα.  
Στο θέμα του ποστ, τώρα. 

Όχι, δε σας αποχαιρετώ επίσημα, αν αυτό αντιληφθήκατε από τον τίτλο. Απλώς, αφού σιγά-σιγά υποδεχόμαστε την φθινοπωρινή βερσιόν του καλοκαιριού γιατί, εδώ στο Βόλο, έπεσαν 4-7 στάλες βροχής και βάλαμε μια ομπρέλα για καλό και κακό στην τσάντα μας, δημοκρατικά αποφάσισα -με τον εαυτό μου-  να γράψω σχετικά με το αντίο που λέμε ή δε λέμε σε καταστάσεις, πράγματα,  σκέψεις, ανθρώπους. 

Αντίο, λοιπόν. Κατά διαστήματα έχουμε αποχαιρετήσει ή έχουμε πει πως θα αποχαιρετήσουμε πρώην αγάπες, νυν ευκαιρίες, περιττά κιλά, λοιπά έξοδα, μακρυά μαλλιά, αγαπημένα πρόσωπα, πατρίδα, εγωιστικές επιλογές, ανυπεράσπιστα επιχειρήματα και αυθόρμητες αποφάσεις. Καλά, και πολλά ακόμα, αλλά πεινάω, οπότε παύω να καταγράφω. Απλά, κάτσε αναπαυτικά και θυμήσου τα δικά σου ειπωμένα ή ανείπωτα αντίο. Μη προσπαθήσεις να τα καταγράψεις ή να τα μετρήσεις. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι που μετανιώνουν για τις επιλογές τους; Για αυτά που έκαναν, είπαν ή που δεν έκαναν ή είπαν; Είναι ανθρώπινο. Κάποια στιγμή κι εσύ, κι εγώ και αυτοί. Για αυτό, δε θέλω να σε βάλω στη διαδικασία να απολογηθείς για τα δικά σου αντίο, μόνο να σκεφτείς την όλη διαδικασία κάπως πιο ρεαλιστικά.  

Δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, οι ευκαιρίες φεύγουν, τα αισθήματα ξεθωριάζουν και οι σκέψεις πεθαίνουν. Μας είναι ψυχικά αδύνατο να υποστηρίξουμε ότι δε μας αρέσει και δημιουργούμε ένα τείχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στα θέλω μας. Δεν υπολογίζουμε πως όσο πιο εύκολα αποδεχτούμε ένα τέλος τόσο πιο γρήγορα θα κινηθούν οι διαδικασίες για μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να αποχαιρετήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις σα να υπάρχει ένα αόρατο συμβόλαιο αμοιβαίας υποταγής. 

Θεωρούμε πως πολλά πράγματα και άνθρωποι που βάλαμε ή μπήκαν με το έτσι γουστάρω στη ζωή μας, έγιναν κάτι σαν ιδιοκτησίες μας. Όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσεις πίσω, ή να τα αφήσεις αλλού σε κυριεύει το εγωιστικό σου ένστικτο σα να μην υπάρχει αύριο. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Ας το δεχτώ. Είμαι κατά της ημερομηνίας λήξης, πιστεύω πως ότι έρχεται, απλά δεν μένει για πάντα. Πάντα και ποτέ. Αιώνια απλησίαστες έννοιες. Γιατί να μη πιστεύουμε στα απλά,απτά καθημερινά, στο τώρα και λίγο στο χθες. Κυνηγάμε το όνειρο και καταλήγουμε με το χαμόγελο στο χέρι. Κυνηγάμε το φάντασμα και μένουμε με το χέρι άδειο. 

Θεωρούμε πως μια κατάσταση είναι μόνιμη μέχρι ένα ξαφνικό είτε χαρούμενο είτε δυσάρεστο γεγονός να μας την ανατρέψει. Έχουμε αυτή την υπερφυσική ικανότητα ή και χάρισμα το λες, να μαυρίζουμε και να μιζεριάζουμε τα πάντα και όλους. Πιστεύουμε πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τη καλύτερη τύχη του πράγματος και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας, και όταν η στιγμή να το αποχωριστούμε πλησιάζει ανακαλύπτουμε μια υπερφυσική δύναμη και τα φορτώνουμε εκεί. Άστην ήσυχη, έχεις και αυτή τις υποχρεώσεις της. 

Έχουμε μετατραπεί σε ανθρώπους που δεν λένε αντίο γιατί προτιμούμε να είμαστε θλιμμένοι ή να μην χαιρόμαστε με την προσπάθεια στην αναζήτηση του κάτι παραπάνω, του κάτι καλύτερου. Θέλουμε να βαδίζουμε σε γνώριμα μέρη με την ίδια ασφάλεια. Έχουμε πάψει να ρισκάρουμε αλλά παρόλα αυτά μιζεριάζουμε το λεπτό και το δευτερόλεπτο της ύπαρξής μας. Αποφεύγουμε να αποχωριστούμε μια τέτοια κατάσταση γιατί μας φοβίζει το αύριο. Πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η ανωριμότητα μας; 

Λέω αντίο δε σημαίνει σε ξεχνώ, σε διαγράφω, δεν υπήρξες ποτέ.
Για 'μένα είναι το κεφάλαιο που χαίρομαι με την φυγή σου προς την αναζήτηση του καλύτερου. Λέω αντίο σε ό,τι με θλίβει και ξεκινώ να αναζητήσω ότι δε μου στερεί την ψυχική ισορροπία. Λέω αντίο γιατί σου χρωστάω την ευκαιρία να γευτείς, να δοκιμάσεις και να ζήσεις. Λέω αντίο γιατί ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Δεν είναι κακό να θέτουμε πράγματα εκτός. Είναι όμως παράλογο να μπουκώνουμε με πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις και πράξεις που δεν έχουν τίποτα πια να πας προσφέρουν αλλά και τίποτα να τους προσφέρουμε. 

Είναι δύσκολο.
Θέλει χρόνο και αποφασιστικότητα.
Σκέψου, το παζλ της ζωής, τα κομμάτια του. 
Πολλά μοιάζουν, αυτό είναι κάπως δελεαστικό ή και παρήγορο.
Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει μια μοναδική θέση. 
Τακτοποίησε το προηγούμενο και ξεκίνα για το επόμενο.

υγ. να το αφιερώσω στην σχεδιάστρια των σανδαλοδημιουργιών. 


μικρή Carol.