all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τόλμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τόλμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29/3/15

✌ η τόλμη


pictute taken via wehartit.com


Γιούχουυυυ επέστρεψα! 
Αναζητώντας την άνοιξη στη βροχερή καθημερινότητα ενώ οδεύουμε προς Απρίλη μήνα. Μη χάνεις τη πίστη σου, θα έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες και θα πίνεις μονοκοπανιά το freddo cappuccino σου σχεδιάζοντας τις διακοπές του Πάσχα, που ευτυχώς πλησιάζουν. 

Το θέμα του σημερινού post, όπως είδες και από τον τίτλο, είναι η τόλμη. Και όχι εξυπνάκια, δε θα μιλήσουμε για το υπέρτατο σίριαλ όλων των εποχών "Τόλμη & Γοητεία". Θα αναφερθώ στη τόλμη σκέτο. Τόλμη ή και θάρρος, άμα σου κάθεται πιο ωραία στο αυτί, μιας που θαρρώ πως τη λέξη τόλμη δε την πολυ-χρησιμοποιούμε τόσο άνετα στο λεξιλόγιο μας, αδιάφορο το γιατί. 

Όσο μεγαλώνω (πάντα παιδαρέλι θα μείνω, βεβαίως-βεβαίως) παρατηρώ πως τόσο πιο δύσκολο είναι να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε και εν ολίγοις, να ανοιχτούμε σε μια σχέση δούναι - λαβείν. Να ξεκαθαρίσω πως όλα αυτά δεν ανάγονται μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά γενικότερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικοποίησης μας (ερωτικά, επαγγελματικά, φιλικά, οικογενειακά ή απλά διαπροσωπικά). Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που ίσως σε τελική ανάλυση να αποξενώνει περισσότερο από το να εκμηδενίζει αποστάσεις.  Σαφώς, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τη χρήση και τον αρχικό επιθυμητό σκοπό που έχεις. Και πιστεύω, πως δεν έχεις την τόλμη να παραδεχθείς πως  η απόσταση σου προσφέρει κάποιου είδους ασφάλεια. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις από τι θες να προστατευτείς. 

Ίσως όντως να ισχύει αυτό περί παιδικών χρόνων αθωότητας και αυθορμητισμού. Σκεφτόμασταν και κάναμε ό,τι δε μπορείς να φανταστείς, γιατί η θέληση ήταν μεγάλη και η σκέψη περί συνεπειών και συνείδησης ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τώρα, φιλτράρουμε προσεκτικά τη σκέψη, το λόγο και τις κινήσεις μας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν τριβές στα αόρατα δεσμά που μας συγκρατούν. Την επιθυμία τη μετονομάσαμε σε περιορισμό, τη συνέπεια σε ενοχή και τη συνείδηση σε εχθρό. Από την άλλη, είναι και θέμα επιλογής. Συν του ότι, κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτείς (αθάνατη οικογενειακή ατάκα). Μα, δε μιλάω για σοβαρότητα αλλά για τόλμη. Το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου. Είναι απείρως άσχετα μεταξύ τους. 

Πέρυσι το καλοκαίρι, συνάντησα κατά τύχη έναν καθηγητή μου και αφού του είπα τι κάνω και που βρίσκομαι αναπάντεχα με ρώτησε "Είσαι ευτυχισμένη με τις επιλογές σου;" Αυθόρμητα και δίχως σκέψη, καθότι βιαζόμασταν ο καθένας για το λόγο του, απάντησα "Ναι, μου αρέσει αυτό που κάνω". Και όντας έτοιμη να βάλω μπρος και να φύγω (οδηγάρα, βεβαίως - βεβαίως) με σοβαρό βλέμμα μου λέει " Εγώ, όμως, δεν σε ρώτησα αυτό". Τώρα, λοιπόν, που το ανέσυρα στη μνήμη μου, πιθανότατα την ίδια απάντηση θα έδινα ξανά, γιατί που τόλμη να επανα-διαπραγματευτείς επιλογές και καταστάσεις (μεταξύ μας, ουδέποτε θέλησα να γίνω δασκάλα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post). Άλλωστε, η ευτυχία είναι σαν την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, την φτιάχνεις. Νομίζω, το ζητούμενο είναι να τολμάς ακόμα και με τα πιο σάπια λεμόνια που σου δίνει η ζωή, να κάνεις λεμονάδα. 
Στην υγεία μας. 

Έχω πολλά να γράψω, αλήθεια. Αλλά φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική. Οπότε θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Η βαρκάρισσα της χίμαιρας" : "Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους. (...) να έχεις υπόψη σου πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά από μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πιάσει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει". 



Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ.