all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

4/12/15

η διεκδίκηση

weheartit.com


Καλησπέρα σας!
Ναι, κι όμως είμαι ακόμα εδώ, ξινισμένο λιωμένο παγωτό. Δεν έχω παρατήσει το blogging (το γράφω για να το δηλώσω στον εαυτό μου κυρίως) απλώς συνθήκες γεγονότα και διάθεση δε συμβάδιζαν στο να είμαι συνεπής. Είμαι εδώ, όμως, μάλλον με το τελευταίο άρθρο για το 2015, ένα άρθρο που η αλήθεια με παίδεψε για το πότε θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να το αποτυπώσω γραπτώς και να το αναρτήσω. Ε, έφτασε η ώρα του. 

Η διεκδίκηση. 
Το πως θα γίνει κάτι αποκλειστικά δικό σου. 
Η διεκδίκηση είναι παιχνίδι και μάλιστα χωρίς τυπικούς κανόνες με βασική παρατήρηση πως δεν υπάρχει καμία εγγύηση στο αποτέλεσμα. Αυτό είναι που κάπως σε κρατάει σε εγρήγορση, το αναπάντεχο, το ξαφνικό, το ρε - λες - να; Η κατευθυντήρια γραμμή: ρισκάρεις τόσο όσο γουστάρεις αυτό που διεκδικείς. Σε γενικές γραμμές: η πίστη στον εαυτό και στις ικανότητες/δεξιότητες σου, η αποφασιστικότητα, η ευστροφία, και  η ξεκάθαρη αντιμετώπιση και διαχείριση είναι μερικά από τα στανταράκια tips για να διαμορφώσεις το χαρακτήρα του "είμαι διεκδικητής". Είναι κοινώς γνωστά που καταντούν βαρετά σε ό,τι θες να κάνεις δικό σου (άνθρωπο, αντικείμενο, θέση εργασίας και ό,τι άλλο περνά από το μυαλό σου - αλήθεια, δε θέλω να μάθω). 

Πάντα κάτι στραβώνει. 
Ναι, πάντα θα εμφανιστεί τουλάχιστον ένα εμπόδιο που θα ρημάξει το πλάνο σου. Όχι, μην το αντιμετωπίζεις πιο δραματικά από όσο είναι στην πραγματικότητα. Δεν είναι ούτε κακοτυχία ούτε κρυφογελάει ο Θεός με τα σχέδιά σου. Είναι μια μικρή ευκαιρία για να σιγουρευτείς πως όντως αυτό που διεκδικείς το θες. Αν το θες βρίσκεις τρόπο να ξεπεράσεις τα εμπόδια που θα προκύψουν, αν δε το θες τελικά τόσο όσο, είναι η ευκαιρία να το αφήσεις να πάει στο καλό βρε αδερφέ. 

Μην βιαστείς για ονειροπόληση. 
Και έτσι και αλλιώς και εκείνο με το άλλο και τι φανταστικά με μπόλικη αστερόσκονη. Όχι, όχι και όχι. Μην κάνεις το λάθος να δημιουργήσεις εγκεφαλικά μια ονειρική κατάσταση. Η διεκδίκηση όπως έγραψα στην αρχή είναι παιχνίδι χωρίς να σου εγγυάται επιτυχία. Άρα υπάρχει και νικητής και ηττημένος. Μην προτρέχεις, απόλαυσε την κάθε φάση του παιχνιδιού και ελαχιστοποίησε τις πιθανότητες απογοήτευσης σε περίπτωση που είσαι ο λούζερ ή η δεύτερη επιλογή. 

Η βρώμ(ι)α είναι παντού. 
Δε ζούμε στον ιδανικό κόσμο της διαφάνειας. Θα χρειαστεί να παρακάμψεις ίσως όχι πάντα με τους πιο δίκαιους τρόπους τους συναγωνιστές/ανταγωνιστές σου. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως σε αυτούς που σε ανταγωνίζονται χωρίς ουσιαστικά αλλά ούτε και τυπικά προσόντα, τα λεγόμενα αξιολύπητα προγλωσσικά κνώδαλα. Στην Ελλάδα μάλιστα τυγχάνει να αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου και να καταλαμβάνουν θέσεις περίοπτες έτσι ώστε να έχεις τη δυνατότητα 3D μούτζας και όχι μόνο. Μα κοίτα να δεις τη μικρή διαφορά της διεκδίκησης από την εκδίκηση. 

Για πότε το βλέπεις;
Περιμένω την κατάλληλη στιγμή; Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή; Και αύριο μέρα είναι. Να συμβουλευτώ τα άστρα; Ναι, και χτύπα 16 φορές τον αριστερό σου δείκτη σε γυάλινη επιφάνεια. Ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχος. Καλό είναι να έχεις συνείδηση του χρόνου και γενικότερα των συνθηκών που επικρατούν και να ζυγίσεις (όχι πολύ πρόχειρα) όλες τις παραμέτρους. Μόνο μην ξεστομίσεις αυτή την μπούρδα "ποτέ δεν είναι αργά". Δεν ισχύει. Στην διεκδίκηση τουλάχιστον είναι απαγορευτικό να σκέφτεσαι έτσι. Κάποια στιγμή αυτό το "αόριστο ποτέ" θα γίνει η αιτία να βρεθείς εσύ σε "αόριστο χρόνο" και συνεπώς εκτός παιχνιδιού, κοινώς περσινό ξινό σταφύλι.

Να θυμάσαι πως κανείς/καμία δε θα σε πιάσει από το χέρι να σου πει "τώρα είναι η στιγμή", ξεστραβώσου, ξεβολέψου και πάρε τη κατάσταση στα χέρια σου. 

Θα κλείσω με διάθεση προβληματισμού και Ναπολέοντα Βοναπάρτη "Ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πετυχαίνουν είναι ότι ανταλλάσσουν αυτό που περισσότερο θέλουν με αυτό που θέλουν εκείνη τη στιγμή."

Εύχομαι καλές γιορτές!
Διεκδικήστε τώρα αυτό που θέλετε και μην αφήνετε εκκρεμότητες προηγούμενων ετών να διαιωνίζονται. 
Κάντε ουσιαστικά και νέα ξεκινήματα. 
Υγεία και αισιοδοξία. 
*γλυκό φιλί στο μέτωπο*


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.



1 σχόλιο:

  1. Πάντως σε αυτή την περίπτωση και διαβάζοντας το άρθρο σου, εγώ νιώθω πως εσύ είσαι αυτή που τώρα μου λέει "τώρα είναι η στιγμή". Μήπως για να μεταφέρεις αυτό το μήνυμα δεν έκατσες και έγραψες; Μήπως αυτός που μας παρακινεί είναι κάπου, ένας φίλος μας, μια αφίσα στο δρόμο, μια συγκινητική ιστορία, που απλά πρέπει να ανοίξουμε τα αυτιά και τα μάτια μας για να λάβουμε το μήνυμα;
    υ.γ. άντε, το χρειαζόμασταν ένα ποστ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή