all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

7/10/15

✂ το φυσιολογικό





Καλησπέρα, αν και καθυστερημένα, (όπως πάντα άλλωστε) καλό μήνα και με-βαριά-καρδιά αντίο καλοκαιράκι και welcome φθινόπωρο. Ελπίζω να είσαι καλά και αν δεν είσαι, τουλάχιστον να είσαι επικεντρωμένος/-ή στο πως θα γίνεις. Δεν έχω διάθεση να σου μιλήσω για τα δικά μου, δε βρίσκω και το λόγο τώρα εδώ που τα λέμε. 

Οπότε βουτιά στο ψητό. Το φυσιολογικό. Το νορμάλ βρε αδερφέ. Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα, δεν υπάρχει το φυσιολογικό. Είναι ανυπόστατο, ένα φάντασμα. Πάμε ξανά όλοι μαζί: δεν υπάρχει. Πολλές φορές, αλλά κυρίως τώρα τελευταία ηχούν στα αυτιά μου φράσεις του τύπου:  να μάθεις να συμπεριφέρεσαι σαν φυσιολογικός άνθρωποςνα επανέλθεις στη φυσιολογική σου καθημερινότητα, τι φυσιολογικό βλέπεις σε αυτό Καρολινάκι μου, δεν είναι φυσιολογική αντίδραση αυτή, είναι φυσιολογικά πράγματα αυτά που κάνεις και πολλά πολλά συναφή. Στην αρχή, από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει. Μετά, κάπως με ενοχλούσε η επανάληψη, οπότε μεταπήδησα στο στάδιο του προβληματισμού. Το σκέφτηκα και κατέληξα στο FUCK OFF μαρή.

Φτάνει πια με τις αηδίες που μας σερβίρουν και καταπίνουμε αμάσητες. Και μετά διαμαρτυρόμαστε τάχα  για το στομάχι μας. Δε θα επικεντρωθώ στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα της κάθε ανθρώπινης (και όχι μόνο) ύπαρξης αλλά στη δύναμη του λόγου και της συνήθειας. Είναι απαραίτητο, θεμιτό και απόλυτα λογικό να έχουμε άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με ή χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, σύμφωνη ή όχι με των άλλων, πρωτότυπη ή στερεότυπη, οφείλεις να έχεις άποψη για  την γκαρνταρόμπα της  Μέρκελ μέχρι και την ύπαρξη θεραπείας του καρκίνου. Άποψη που ικανοποιεί ξεκάθαρα τον εαυτό σου.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τη συμπεριφορά. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο σε ένα κοινό ερέθισμα. Αλλά ακόμη και ο ίδιος άνθρωπος σε ένα επαναλαμβανόμενο ερέθισμα μπορεί να αντιδράσει με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο. Είναι σύνηθες να διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα το γεγονός και τις συνθήκες που μας/το πλαισιώνουν. Σε καμία των περιπτώσεων, ωστόσο, η επανάληψη δεν πρέπει να θεωρείται η μητέρα της συνήθειας. Ειδάλλως, οι εκπλήξεις και οι ξαφνικές αλλαγές θα σου γίνουν εφιάλτες.

Συνηθίζουμε, όμως, για να μπορούμε να έχουμε κάτι σταθερό. Η σταθερότητα είναι βασική πηγή μιας αρμονικής ζωής. Επηρεαζόμαστε επίσης σε σημαντικό βαθμό από το λόγο των άλλων. Η επίδραση αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαμόρφωσης του τι θεωρεί κάποιος φυσιολογικό. Δημιουργείται έτσι μια  ισχυρή νοοτροπία της προσμονής των στάνταρ πραγμάτων από τους άλλους (κυρίως) αλλά και από τους εαυτούς μας (σε δεύτερο -πάντα- επίπεδο). Γιατί έτσι μας το επέβαλαν, γιατί έτσι μας έμαθαν, γιατί έτσι συνηθίσαμε, γιατί είναι δεδομένο ρε παιδάκι μου, αυτό είναι το φυσιολογικό. Ακόμη και έτσι, το σίγουρο είναι πως δεν είναι εφικτό να ικανοποιείς τις απαιτήσεις όλων και για πάντα.

Το φυσιολογικό είναι μια ψευδαίσθηση, μια αθέμιτη σύμπραξη. Το συνηθισμένο και αναμενόμενο είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό.  Όλα μπορούν σε δευτερόλεπτα να θεωρηθούν αμφιλεγόμενα. Τις διαφωνίες μας με τους συνομιλητές μας οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν ερέθισμα για κοινό προβληματισμό. Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις στάση, πιστεύω και στόχο. Στην τελική, αυτός/ή που αποφασίζει τι και γιατί του ταιριάζει είσαι εσύ. Μην αποφασίζεις με γνώμονα τι είναι ή τι δεν είναι φυσιολογικό/σύνηθες/αναμενόμενο αλλά με κριτήριο την αυθεντικότητα, την ικανοποίηση και γιατί όχι την τρέλα της στιγμής. Είτε συνειδητά είτε άθελα σου εναρμονιστείς με την "κοινή λογική" ούτε τότε γλιτώνεις την κριτική και το φτυάρι. Τουλάχιστον καν' το με το δικό σου τρόπο, για να το απολαύσεις.

Αναθεώρησε με γνώμονα τη δική σου ευτυχία. 
Άνθρωπος με ημερομηνία λήξης είσαι. 



Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου