all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

18/1/15

✌ η δικαιοσύνη


picture taken via weheartit.com

Ξεκούραστη Κυριακή σε όλες/-ους!
Πάλι εδώ με all time διαχρονικό, πάντα επίκαιρο και juicy θέμα. 

Δε θα περιγράψω τι γίνεται αυτή τη περίοδο στη πολυτάραχη ζωή μου στο Βόλο, απλά θα σας θέσω το ακόλουθο ερώτημα: γιατί την ξεκούραση την ακολουθεί διακαώς η πνευματική και σωματική εξαθλίωση; *είμαι λίγο υπερβολική για το εφέ*.

Εντελώς τυχαία και χωρίς καμία ιδιαίτερη προτίμηση, αναζητούσα μια ταινία να δώσει λίγη ζωντάνια σ' ένα χαλαρό μου απόγευμα *ξέρεις από αυτά τα 5λεπτα διαλείμματα που καταλήγουν σε 2ωρα*. Έπεσα πάνω στο Closed Circuit μια παραγωγή του 2013 με φόντο τη Βρετανία και θεματική την εξιχνίαση μιας βομβιστικής επίθεσης. Για να είμαι ειλικρινής, όπως πάντα άλλωστε, αυτό που με τράβηξε δεν ήταν η υπόθεσή της, μιας και κυκλοφορούν πολλές αντίστοιχες και εξίσου ενδιαφέρουσες πλοκές, αλλά ο Eric Bana (βλ. Munich, Star Trek). Δε θα εξιστορήσω τι ακριβώς συμβαίνει στη ταινία, ώστε να μην χαθεί το όποιο ενδιαφέρον έχει πιθανότατα ανακύψει. Εμένα, πάντως, μου δημιούργησε κάποια τραγικής ειρωνείας ερωτηματικά, με προβλημάτισε και ως ένα σχετικά μεγάλο βαθμό με εκνεύρισε ή και αηδίασε. 

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι κατά πόσο έχουν νοθευτεί αξίες και ιδανικά.  Ή μάλλον καλύτερα, κατά πόσο έχουν νοθευτεί άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους κάποιας λογής εξουσίας. Πληθώρα νομοθεσίας για να προασπίσουμε και να διαφυλάξουμε τη δικαιοσύνη. Συνταγματικά κατοχυρωμένα άπειρα άρθρα και παράγραφοι που γεμίζουν αυτοπεποίθηση και ελπίδα ότι ζούμε σε ένα κράτος Δικαίου. 
Ω! Κράτος Δικαίου *μαμά ακούς τι ωραία που τα γράφω;*. 

Το τι είναι δίκαιο και τι άδικο, σε προσωπικό επίπεδο, είναι μια τεράστια άνευ ορίων κουβέντα. Βέβαια, όπως θα έχεις παρατηρήσει δεν είσαι μόνη/-ος σου στον (από-)κόσμο, οπότε το προσωπικό ανάγεται αυτομάτως σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα πολυτάραχο επίπεδο που κυριαρχεί αυτό το κλισέ "όλοι γνωρίζουν, αλλά κανένας δεν ανοίγει το στόμα του", γιατί θα είναι μεταφορικά και κυριολεκτικά οι τελευταίες του κουβέντες. 
Ο φόβος, άλλωστε, είναι τιτανομέγιστος δυνάστης των πάντων. 

Δικαιοσύνη.
Η δικαιοσύνη ξεκινά με το γράμμα του νόμου και τελειώνει εκεί που η ελεύθερη βούληση γίνεται κίνητρο αναστοχασμού του προσωπικού συμφέροντος. Αλήθεια, πίστεψε με, δε πάω κόντρα στο μπάχαλο που επικρατεί, απλώς ανησυχώ. Όχι τόσο για τη διαφθορά, γιατί έγινε πια κομμάτι *ουπς, πρόβλημα ήθελα να πω* της ζωής μας, αλλά για εκείνες/-ους τις λίγες/ τους λίγους που σηκώνουν ανάστημα και πάνε ενάντια στα σκατά στην αρχή αλλά στη πορεία καίγονται από την ηλιοθεραπεία. Συγκυρίες μωρέ. 

Δεν υπάρχουν σούπερ-ήρωες. Η καθεμιά και ο καθένας πολεμά για το τομάρι του. Και πίστεψέ με δεν αξίζουν μία μπροστά σε αυτά που διακυβεύονται κάθε φορά. Δε σκόπευα να σε αγανακτήσω ούτε έχω να σου προσφέρω και κάποια λύση. 
Απλά να σου υπογραμμίσω πως η βρωμιά από λάδι είναι δύσκολος λεκές. 


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου