all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

4/12/15

η διεκδίκηση

weheartit.com


Καλησπέρα σας!
Ναι, κι όμως είμαι ακόμα εδώ, ξινισμένο λιωμένο παγωτό. Δεν έχω παρατήσει το blogging (το γράφω για να το δηλώσω στον εαυτό μου κυρίως) απλώς συνθήκες γεγονότα και διάθεση δε συμβάδιζαν στο να είμαι συνεπής. Είμαι εδώ, όμως, μάλλον με το τελευταίο άρθρο για το 2015, ένα άρθρο που η αλήθεια με παίδεψε για το πότε θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να το αποτυπώσω γραπτώς και να το αναρτήσω. Ε, έφτασε η ώρα του. 

Η διεκδίκηση. 
Το πως θα γίνει κάτι αποκλειστικά δικό σου. 
Η διεκδίκηση είναι παιχνίδι και μάλιστα χωρίς τυπικούς κανόνες με βασική παρατήρηση πως δεν υπάρχει καμία εγγύηση στο αποτέλεσμα. Αυτό είναι που κάπως σε κρατάει σε εγρήγορση, το αναπάντεχο, το ξαφνικό, το ρε - λες - να; Η κατευθυντήρια γραμμή: ρισκάρεις τόσο όσο γουστάρεις αυτό που διεκδικείς. Σε γενικές γραμμές: η πίστη στον εαυτό και στις ικανότητες/δεξιότητες σου, η αποφασιστικότητα, η ευστροφία, και  η ξεκάθαρη αντιμετώπιση και διαχείριση είναι μερικά από τα στανταράκια tips για να διαμορφώσεις το χαρακτήρα του "είμαι διεκδικητής". Είναι κοινώς γνωστά που καταντούν βαρετά σε ό,τι θες να κάνεις δικό σου (άνθρωπο, αντικείμενο, θέση εργασίας και ό,τι άλλο περνά από το μυαλό σου - αλήθεια, δε θέλω να μάθω). 

Πάντα κάτι στραβώνει. 
Ναι, πάντα θα εμφανιστεί τουλάχιστον ένα εμπόδιο που θα ρημάξει το πλάνο σου. Όχι, μην το αντιμετωπίζεις πιο δραματικά από όσο είναι στην πραγματικότητα. Δεν είναι ούτε κακοτυχία ούτε κρυφογελάει ο Θεός με τα σχέδιά σου. Είναι μια μικρή ευκαιρία για να σιγουρευτείς πως όντως αυτό που διεκδικείς το θες. Αν το θες βρίσκεις τρόπο να ξεπεράσεις τα εμπόδια που θα προκύψουν, αν δε το θες τελικά τόσο όσο, είναι η ευκαιρία να το αφήσεις να πάει στο καλό βρε αδερφέ. 

Μην βιαστείς για ονειροπόληση. 
Και έτσι και αλλιώς και εκείνο με το άλλο και τι φανταστικά με μπόλικη αστερόσκονη. Όχι, όχι και όχι. Μην κάνεις το λάθος να δημιουργήσεις εγκεφαλικά μια ονειρική κατάσταση. Η διεκδίκηση όπως έγραψα στην αρχή είναι παιχνίδι χωρίς να σου εγγυάται επιτυχία. Άρα υπάρχει και νικητής και ηττημένος. Μην προτρέχεις, απόλαυσε την κάθε φάση του παιχνιδιού και ελαχιστοποίησε τις πιθανότητες απογοήτευσης σε περίπτωση που είσαι ο λούζερ ή η δεύτερη επιλογή. 

Η βρώμ(ι)α είναι παντού. 
Δε ζούμε στον ιδανικό κόσμο της διαφάνειας. Θα χρειαστεί να παρακάμψεις ίσως όχι πάντα με τους πιο δίκαιους τρόπους τους συναγωνιστές/ανταγωνιστές σου. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως σε αυτούς που σε ανταγωνίζονται χωρίς ουσιαστικά αλλά ούτε και τυπικά προσόντα, τα λεγόμενα αξιολύπητα προγλωσσικά κνώδαλα. Στην Ελλάδα μάλιστα τυγχάνει να αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου και να καταλαμβάνουν θέσεις περίοπτες έτσι ώστε να έχεις τη δυνατότητα 3D μούτζας και όχι μόνο. Μα κοίτα να δεις τη μικρή διαφορά της διεκδίκησης από την εκδίκηση. 

Για πότε το βλέπεις;
Περιμένω την κατάλληλη στιγμή; Δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή; Και αύριο μέρα είναι. Να συμβουλευτώ τα άστρα; Ναι, και χτύπα 16 φορές τον αριστερό σου δείκτη σε γυάλινη επιφάνεια. Ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχος. Καλό είναι να έχεις συνείδηση του χρόνου και γενικότερα των συνθηκών που επικρατούν και να ζυγίσεις (όχι πολύ πρόχειρα) όλες τις παραμέτρους. Μόνο μην ξεστομίσεις αυτή την μπούρδα "ποτέ δεν είναι αργά". Δεν ισχύει. Στην διεκδίκηση τουλάχιστον είναι απαγορευτικό να σκέφτεσαι έτσι. Κάποια στιγμή αυτό το "αόριστο ποτέ" θα γίνει η αιτία να βρεθείς εσύ σε "αόριστο χρόνο" και συνεπώς εκτός παιχνιδιού, κοινώς περσινό ξινό σταφύλι.

Να θυμάσαι πως κανείς/καμία δε θα σε πιάσει από το χέρι να σου πει "τώρα είναι η στιγμή", ξεστραβώσου, ξεβολέψου και πάρε τη κατάσταση στα χέρια σου. 

Θα κλείσω με διάθεση προβληματισμού και Ναπολέοντα Βοναπάρτη "Ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πετυχαίνουν είναι ότι ανταλλάσσουν αυτό που περισσότερο θέλουν με αυτό που θέλουν εκείνη τη στιγμή."

Εύχομαι καλές γιορτές!
Διεκδικήστε τώρα αυτό που θέλετε και μην αφήνετε εκκρεμότητες προηγούμενων ετών να διαιωνίζονται. 
Κάντε ουσιαστικά και νέα ξεκινήματα. 
Υγεία και αισιοδοξία. 
*γλυκό φιλί στο μέτωπο*


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.



7/10/15

✂ το φυσιολογικό





Καλησπέρα, αν και καθυστερημένα, (όπως πάντα άλλωστε) καλό μήνα και με-βαριά-καρδιά αντίο καλοκαιράκι και welcome φθινόπωρο. Ελπίζω να είσαι καλά και αν δεν είσαι, τουλάχιστον να είσαι επικεντρωμένος/-ή στο πως θα γίνεις. Δεν έχω διάθεση να σου μιλήσω για τα δικά μου, δε βρίσκω και το λόγο τώρα εδώ που τα λέμε. 

Οπότε βουτιά στο ψητό. Το φυσιολογικό. Το νορμάλ βρε αδερφέ. Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα, δεν υπάρχει το φυσιολογικό. Είναι ανυπόστατο, ένα φάντασμα. Πάμε ξανά όλοι μαζί: δεν υπάρχει. Πολλές φορές, αλλά κυρίως τώρα τελευταία ηχούν στα αυτιά μου φράσεις του τύπου:  να μάθεις να συμπεριφέρεσαι σαν φυσιολογικός άνθρωποςνα επανέλθεις στη φυσιολογική σου καθημερινότητα, τι φυσιολογικό βλέπεις σε αυτό Καρολινάκι μου, δεν είναι φυσιολογική αντίδραση αυτή, είναι φυσιολογικά πράγματα αυτά που κάνεις και πολλά πολλά συναφή. Στην αρχή, από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει. Μετά, κάπως με ενοχλούσε η επανάληψη, οπότε μεταπήδησα στο στάδιο του προβληματισμού. Το σκέφτηκα και κατέληξα στο FUCK OFF μαρή.

Φτάνει πια με τις αηδίες που μας σερβίρουν και καταπίνουμε αμάσητες. Και μετά διαμαρτυρόμαστε τάχα  για το στομάχι μας. Δε θα επικεντρωθώ στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα της κάθε ανθρώπινης (και όχι μόνο) ύπαρξης αλλά στη δύναμη του λόγου και της συνήθειας. Είναι απαραίτητο, θεμιτό και απόλυτα λογικό να έχουμε άποψη για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Με ή χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, σύμφωνη ή όχι με των άλλων, πρωτότυπη ή στερεότυπη, οφείλεις να έχεις άποψη για  την γκαρνταρόμπα της  Μέρκελ μέχρι και την ύπαρξη θεραπείας του καρκίνου. Άποψη που ικανοποιεί ξεκάθαρα τον εαυτό σου.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τη συμπεριφορά. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο σε ένα κοινό ερέθισμα. Αλλά ακόμη και ο ίδιος άνθρωπος σε ένα επαναλαμβανόμενο ερέθισμα μπορεί να αντιδράσει με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο. Είναι σύνηθες να διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα το γεγονός και τις συνθήκες που μας/το πλαισιώνουν. Σε καμία των περιπτώσεων, ωστόσο, η επανάληψη δεν πρέπει να θεωρείται η μητέρα της συνήθειας. Ειδάλλως, οι εκπλήξεις και οι ξαφνικές αλλαγές θα σου γίνουν εφιάλτες.

Συνηθίζουμε, όμως, για να μπορούμε να έχουμε κάτι σταθερό. Η σταθερότητα είναι βασική πηγή μιας αρμονικής ζωής. Επηρεαζόμαστε επίσης σε σημαντικό βαθμό από το λόγο των άλλων. Η επίδραση αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαμόρφωσης του τι θεωρεί κάποιος φυσιολογικό. Δημιουργείται έτσι μια  ισχυρή νοοτροπία της προσμονής των στάνταρ πραγμάτων από τους άλλους (κυρίως) αλλά και από τους εαυτούς μας (σε δεύτερο -πάντα- επίπεδο). Γιατί έτσι μας το επέβαλαν, γιατί έτσι μας έμαθαν, γιατί έτσι συνηθίσαμε, γιατί είναι δεδομένο ρε παιδάκι μου, αυτό είναι το φυσιολογικό. Ακόμη και έτσι, το σίγουρο είναι πως δεν είναι εφικτό να ικανοποιείς τις απαιτήσεις όλων και για πάντα.

Το φυσιολογικό είναι μια ψευδαίσθηση, μια αθέμιτη σύμπραξη. Το συνηθισμένο και αναμενόμενο είναι πέρα για πέρα υποκειμενικό.  Όλα μπορούν σε δευτερόλεπτα να θεωρηθούν αμφιλεγόμενα. Τις διαφωνίες μας με τους συνομιλητές μας οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν ερέθισμα για κοινό προβληματισμό. Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις στάση, πιστεύω και στόχο. Στην τελική, αυτός/ή που αποφασίζει τι και γιατί του ταιριάζει είσαι εσύ. Μην αποφασίζεις με γνώμονα τι είναι ή τι δεν είναι φυσιολογικό/σύνηθες/αναμενόμενο αλλά με κριτήριο την αυθεντικότητα, την ικανοποίηση και γιατί όχι την τρέλα της στιγμής. Είτε συνειδητά είτε άθελα σου εναρμονιστείς με την "κοινή λογική" ούτε τότε γλιτώνεις την κριτική και το φτυάρι. Τουλάχιστον καν' το με το δικό σου τρόπο, για να το απολαύσεις.

Αναθεώρησε με γνώμονα τη δική σου ευτυχία. 
Άνθρωπος με ημερομηνία λήξης είσαι. 



Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ.



9/9/15

∓ η ειλικρίνεια



picture taken via weheartit.com
                                        
Καλησπέρα σας. 
Κι όμως, μη τρίβετε άλλο τα ματάκια σας, είναι πραγματικότητα: νέο άρθρο. 

Κάτι που είναι ακόμα καλοκαιράκι (έστω και αν στον Βόλο έριξε κάτι ψιχάλες και έχουν ένα μικρό παρτάκι κάτι γκρίζα σύννεφα), κάτι η έλλειψη συγγραφής, κάτι που μεγάλωσα κατά 1 χρόνο, κάτι του στυλ αποφεύγω να ασχοληθώ με πιο επείγοντα θέματα, κάτι τα λόγια του παππά, ε το άνοιξα το ρημαδολάπτοτ και είπα "ήρθε η ώρα σου" και κυριολεκτικά είχε έρθει (αργοπεθαίνει). 

Για τα τυπικά, ξεκουράστηκα (αν και ποτέ δεν νιώθεις αρκετά ξεκούραστη/-ος), ήρθα μια βόλτα στο Βόλο, έχω πολλά στο κεφάλι μου και είμαι καλά. Δε θα ευχηθώ καλό χειμώνα (καλοκαιράκι στο μυαλό και στη καρδιά) αλλά μια γεμάτη, ανατρεπτική και ταλαντούχα ακαδημαϊκή / επαγγελματική  / προσωπική χρονιά. 

Στο θέμα μας τώρα, η αρετή της ειλικρίνειας. 
Σε μια εποχή που μπορούμε να κρυφτούμε πίσω (ή μάλλον μπροστά) από μια οθόνη υπολογιστή-κινητού-ταμπλετ- και οτιδήποτε άλλο σουξουμουξου τεχνολογικό γκάτζετ, είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται φύτρες αμφιβολιών για το τι ισχύει και τι όχι ως προς την αυθεντικότητα των λόγων που ανταλλάσσονται μεταξύ δύο ή και παραπάνω ανθρώπων μέσω των προαναφερθέντων συσκευών. Βέβαια, το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε τώρα, μη κατηγορούμε για όλα την τεχνολογία. Ακόμα και στην πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία δε μπορείς να καθησυχάσεις το πνεύμα της αμφιβολίας σου. 

Το να είσαι ειλικρινής είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με άλλες αρετές όπως η τιμιότητα, η αφοσίωση, η εμπιστοσύνη και διάφορα άλλα τέτοια καλούδια, αλλά κυρίως συσχετίζεται σε στατιστικά σημαντικό βαθμό με την αποφυγή απόκρυψης της αλήθειας και την μη προσφυγή στο ψέμα. Από μικρά μας κάνουν ώρες διαλέξεων γιατί δε πρέπει να λέμε ψέματα, τις συνέπειες αυτών εξυψώνοντας, παράλληλα. την αξία της αλήθειας με κάθε τίμημα. Μάθαμε, λοιπόν, να είμαστε ειλικρινείς στα λόγια και στις πράξεις μας. Στα συναισθήματα; 

Για κάποιο λόγο που αδυνατώ να καταλάβω υπάρχει μια σύγχυση μεταξύ της ειλικρίνειας και της ευγένειας. Πολλές φορές λέμε την γ@μημένη αλήθεια, όπως για παράδειγμα σε μια γνωριμία (όχι, δεν χάρηκα και τόσο για τη γνωριμία) και αμέσως "τι αγενής", ή όταν δεν έχουμε την ανάγκη βοήθειας, ή επειδή δε νιώθουμε την ανάγκη να την πούμε αυτή την ρημαδοκαλημέρα και ένα μάτσο ακόμα περιπτώσεις που συγχέουν τη μια με την άλλη αρετή. Μήπως, για να είσαι κάπως αρεστός/ή δε πρέπει να είσαι και 100% ειλικρινής;  

Πριν λίγο καιρό προβληματιζόμουν και για το ζεύγος ειλικρίνεια - ευτυχία. Εκεί να δεις σόου. Αναρωτιόμουν, πως ακόμα και με τον άνθρωπο, που πιθανότατα έχεις επιλέξει επίσημα να χαράξεις κοινή πορεία, ακόμα και με αυτόν αν το καλο/λογικο-σκεφτείς δεν έχεις υπάρξει 100% ειλικρινής. Για το λόγο αυτό, ίσως έχω και κάποιες περίεργες απόψεις ως προς αυτό το βήμα. Μετά όμως αναλογίστηκα πως και με τους γονείς, τους φίλους και κυρίως με τον εαυτό σου ισχύει το ίδιο. Και όχι δεν είναι τραγικό και σε καμία περίπτωση λάθος. 

Δε σκοπεύω να σε βάλω στο τρυπάκι να αναστοχαστείς πως έχεις συμβιβαστεί (πράγμα που ισχύει σε κάποιο βαθμό, βέβαια). Όπως έχω γράψει αρκετές φορές, η υπερανάλυση και η μανιακή αναζήτηση της απάντησης σε ένα διακαές "γιατί" είναι α) αγχωτική, β) κουραστική και γ) μάταιη. Είμαστε άνθρωποι. Και είναι ανθρώπινο να μην υπάρχουν απαντήσεις και εξηγήσεις σε όλα όσα μας προβληματίζουν. Είναι επίσης πολύ λογικό να υπάρχουν απαντήσεις, αλλά είναι ανθρώπινο να μη θέλουμε να τις αναζητήσουμε και να τις αποδεχτούμε. Είναι θέμα επιλογής, τύχης, προστασίας, δειλίας, ντροπής ή και "γιατί έτσι". 

Η παραδοχή στον εαυτό σου πως δεν θα υπάρξεις απόλυτα ειλικρινής στο πέρας της ζωή σου, είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να τη ζήσεις. Εξάλλου, οτιδήποτε καλό ή κακό στην πληρότητα του δεν είναι ωφέλιμο. 

Νιώθω πως αυτό που αισθάνομαι δε μπορώ να το αποτυπώσω. Οπότε δε θα συνεχίσω να γράφω γιατί πεινάω. Θα κλείσω με αυτό: "δε μπορείς να καταλάβεις πραγματικά τον άλλον αν δεν κάτσεις πρώτα να σκεφτείς τα πράγματα από τη δική του σκοπιά" (Harper Lee, How to kill a mockingbird). Αν τολμάς αναζητήσεις τους λόγους ανυπαρξίας της ειλικρίνειας των άλλων, τώρα ξέρεις έναν τρόπο. Είσαι σίγουρος/η πως θα δοκιμάσεις;


Ραντεβού στο επόμενο,

 μικρή Κάρολ. 



7/8/15

✉ από την Ε.Π.


picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα! 
Ελπίζω, αν δε βρίσκεστε ήδη σε καλοκαιρινό - vacation mood, να πλησιάζουν οι μέρες που το μόνο που θα σας προβληματίζει είναι το mix & match του μαγιό και ο δείκτης προστασίας του αντηλιακού. 

Βρίσκομαι στη Ρόδο, όπως γνωρίζετε ή μόλις το μάθατε. Είμαι καλά και ξεκουράζομαι σωματικά και πνευματικά (κυρίως). Δεν έχω σκοπό να γράψω κάποιο post άμεσα, παρόλο που με απασχολούν αρκετά θεματάκια και ο λόγος είναι προφανής: αποχή από όλα. Ωστόσο, δέχτηκα το πρώτο μου "γράμμα" από μια αναγνώστρια και θα το μοιραστώ μαζί σας, αφού κι εκείνη επιθυμεί την ανάρτησή του. 

_________________________________________________________________________________

Κάποιες φορές πιστέψαμε στους υπεροπτικούς εαυτούς μας
και νομίσαμε πως κάναμε το σωστό.

Κάποιες άλλες σκύψαμε το κεφάλι και αφήσαμε να περάσουν οι δυσκολίες ξεπερνώντας μας.

Υπεροπτικοί εαυτοί –

Κάποιες φορές πιστέψαμε σε ένα όνειρο, και είπαμε να το ακολουθήσουμε.

Πιστέψαμε σε μια φιλία, σε έναν άνθρωπο. Πιστέψαμε στον έρωτα και αυτός γύρισε και μας απογοήτευσε. Πιστέψαμε ότι θα τα καταφέρουμε.

Και όλα μία απάτη. Μία απάτη χωρίς τέλος.

Μα που να πάμε; Όπου σε πάει η ζωή. Κάνεις επιλογές και αυτές σε ανταμείβουν αναλόγως.

Μία καλή επιλογή: να δώσεις το καλύτερο του εαυτού σου. Η υπέρβαση.

Ακόμη και αν είναι όνειρο θερινής νυκτός. 
Έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι καλύτερο.

Έχουμε ανάγκη να μην κλεινόμαστε μέσα στους εαυτούς μας, να βγούμε έξω, να ζήσουμε.

Ο Θεός μας έδωσε το μεγαλύτερο δώρο.

Και εμείς αντ’ αυτού κάθε μέρα απαρνιόμαστε τη ζωή μας, παραιτούμαστε και το βάζουμε κάτω.

Δίχως σκοπό, δίχως λόγο.

Γιατί ξέρεις η ζωή είναι τόσο μα.....τόσο οδυνηρή.


"Αρνούμαστε το δάνειο της ζωής για να αποφύγουμε το χρέος του θανάτου».

Οδυνηρή είναι για αυτόν που δε θέλει να ζήσει. Για αυτόν που απαρνιέται τις επιλογές του.
Κακόμοιρη για αυτόν που αποδέχεται την ήττα του.

Πίστη, Αγάπη για τον εαυτό μας και Χρόνο.

Σήκω. Σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά και προχώρα.

Η ζωή είναι δική σου. Τίποτα δε χάθηκε.

Και αν δεν έχει έρθει το καλό, είναι γιατί ακόμη δεν έχει έρθει το τέλος.


________________________________________________________________________________

Ευχαριστώ πολύ την αναγνώστρια Ε.Π. 
Περιμένω και τις δικές σας σημειώσεις/σκέψεις. 

Προσεχτικές βουτιές και γόνιμο λάιτ (λόγω καλοκαιριού) προβληματισμό.
Σας φιλώ σταυρωτά και... θα τα πούμε! 




Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 




17/6/15

♛ το ιδανικό


picture taken via wehartit.com



Guess who is back guys (στόματα ανοιχτά, χεράκια να χτυπούν παλαμάκια - δε συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο!). Ελπίζω να σας βρίσκω όλες και όλους καλά, πανέτοιμες/-ους για εξεταστική ή τις σουξουμουξου υποχρεώσεις σας και με διάθεση σχετικά ανεβασμένη πέραν της τρέλας του καιρού. Που να σας πω τη κρυφή μου αλήθεια, δε με χαλά και πολύ (ντιπ πυροβολημένη). 

Εγώ ας τα λέμε καλά, περιμένοντας τα καλύτερα βασικά. Ξέρετε, αυτά που έρχονται από την Κίνα με χελώνα που είναι κουτσή. Υποχρεώσεις, υποχρεώσεις και υποχρεώσεις. Πήρα δύο μέρες off λόγω της επικείμενης παρουσίασης της διπλωματικής μου (εδώ να επαναλάβετε αυτό με το στόμα και τα χέρια, ευχαριστώ!) αύριο (Πέμπτη 18/6) και εκμεταλλεύομαι παράλληλα το καθισιό μου για λίγο blogging που λέει και η γιαγιά μου η Ροδίτισσα (εμείς στα Δωδεκάνησα το έχουμε το εκλεπτυσμένο ξενόγλωσσο λέγειν). Που λέτε, έχω μια μικρή λίστα με θέματα που με απασχολούν και θέλω να γράψω, αλλά δε της έδωσα σημασία. Μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα. Τώρα με απασχολεί αυτό που διάβασες στο τίτλο: το ιδανικό. 

Έχω κάνει κάποιες προσωπικές συζητήσεις το τελευταίο διάστημα με μια φίλη (της στέλνω φιλιά, αγάπη και όσο κουράγιο μου έχει απομείνει, ενώ παράλληλα την ευχαριστώ πολύ πολύ) σχετικά με το ιδανικό πρόσωπο και την ιδανική κατάσταση. Ω ναι, φυσικά, και μιλάμε για ερωτικά μπιχλιμπίδια. Ας είναι πάντα τέτοιες οι σκοτούρες μας. 

Δεν θυμάμαι από μικρή να ήμουν ποτέ υποστηρίκτρια της ύπαρξης του ενός και μοναδικού κατάλληλου συντρόφου. Αυτού που θα αναιρέσει όλους/όλες τους/τις προηγούμενους/-ες και θα εκμηδενίσει την ύπαρξη των υπολοίπων εναπομεινάντων αρσενικών/θηλυκών. Καλά, αυτό δε σημαίνει ότι πέφτεις σε κατάθλιψη, γίνεσαι μοναχός/-ή ή δε δίνεις ευκαιρίες. Το επισημαίνω αυτό, γιατί τα άκρα αντί να τα αποφεύγουμε, τα ξεχειλώνουμε καμιά φορά. 

Με την όχι απόλυτη βεβαιότητα, έστω μια φορά στη ζωή σου θα πιστέψεις πως είσαι με το ιδανικό πρόσωπο και βιώνεις την ανεπανάληπτα μοναδική σχεσιακή κατάσταση. Σε αυτό μπορείς να φτάσεις μέσω δύο τρόπων: 1. στην αρχή λόγω του τρομερού ενθουσιασμού και των δύο πλευρών (ή και μόνο από τη μία, -τη δική σου- καθόλου σπάνιο) και 2. μετά από 2-3 χρόνια σχέσης (έχοντας "γνωρίσει" ο ένας τον άλλον και συμβιβαστεί και εναρμονιστεί και οι δύο με το πρότυπο της σχέσης που θέλετε να πετύχετε). Well, το νούμερο 1. φαντάζει εύκολο, ενώ το 2. θέλει όλα αυτά τα μαγικά φίλτρα της υπομονής, της ισχυρής θέλησης να σε γνωρίσω καλύτερα, γιατί σε γουστάρω και της σταδιακής αποδοχής πως έχει και αυτός/αυτή κάποια ελαττώματα  (όπως μου το είπε κατά γράμμα και η προαναφερθείσα φίλη): "ότι τελικά οι πρίγκιπες των παραμυθιών έχουν και αυτοί ανθρώπινα ελαττώματα. Βαριούνται ρεύονται, βγάζουν σπυράκια, πηγαίνουν τουαλέτα". Κι όμως. Καμία ελπίδα.

Σαφώς, το πρόβλημα δεν έγκειται στο να πιστέψεις αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ιδανικό πρόσωπο ή κατάσταση για εσένα. Αλλά τι γίνεται όταν θεωρείς πως είσαι με αυτό ζώντας το δικό σας number one και ξάφνου εμφανιστεί σαν από μηχανής διαολεμένος θεός κάτι που σε κάνει να θεωρείς πως αυτό είναι πιο "συμβατό" ιδανικό για εσένα. Αμ, εκεί φίλε/-η μου, είσαι αυτο-αναγκασμένος/-η να πας στα τυφλά. Τυφλά, αλλά συνειδητά. 

Είναι στην ανθρώπινη φύση να θέλει πάντα το κάτι παραπάνω, να βάζει  μηχανισμούς είτε ηθικούς είτε ανήθικους σε λειτουργία για να το πλησιάσει-δοκιμάσει-αποδεχθεί/απορρίψει. Σα παιχνίδι ακούγεται. Αλλά με τα παιχνίδια συνήθως περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Άσε που το να αποκαλέσεις κάποιον/-α παιχνίδι δεν είναι ό,τι πιο πρέπον. Εδώ, δε σου εγγυάται κανείς ότι θα περάσεις αποκλειστικά ευχάριστα. Απαιτείται μια δόση διαύγειας και ειλικρίνειας. Ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου πρώτα απ'όλους/-ες και όλα. Γιατί, αν δεν είσαι εξ' αρχής, θα χρειαστεί να γίνεις πολύ αυστηρός/-ή αργότερα μαζί του. Και μπορεί και να μη σου αξίζει στη τελική. Η ειλικρίνεια, είναι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του παζλ της ζωής που με απασχολεί έντονα, επίσης. Θα αναφερθώ εκτενώς σε αντίστοιχο post κάποια στιγμή. 

Για τα περισσότερα πράγματα δεν ισχύει το δίπτυχο μαύρο - άσπρο. Ίσως, βέβαια, αν είχαμε μόνο δύο επιλογές τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Αλλά, σίγουρα κάτι θα έπρεπε να διαλέξουμε έναντι του άλλου. Και σίγουρα η διαδικασία επιλογής δεν επαναλαμβάνεται όποτε βαριέσαι ή γουστάρεις. Και για να στο κάνω ακόμα χειρότερο, μπορεί η επιλογή σου να μην είναι τελικά ακόμα διαθέσιμη. Δε φταις εσύ. Ούτε η ζωή είναι άδικη. Ούτε ο χρόνος κλέφτης. Είναι που είναι ανθρώπινο να μην υπάρχουν εξηγήσεις για όλα. 

Νομίζω πως έγινα κουραστική. Άσε που θεωρώ πως έγραψα με λίγο δασκαλίστικο τρόπο. 
Τουλάχιστον, τα έβγαλα από το κεφάλι μου. 

Να θυμάστε πως κανείς/καμία δεν είναι τέλειος/-α. Απλώς μπορεί να γίνει καλύτερος/-η από αυτό που ήδη είναι. Τώρα αυτό κάπου το διάβασα, αλλά το μυαλό μου αδυνατεί και το Google το βαριέμαι ώρα που 'ναι. 


Ευχηθείτε μου καλή τύχη (την έχω ανάγκη!).


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 

1/5/15

ουπς (!)

από προσωπική συλλογή (εγώ και οι μαϊμούδες μου)



Ναι ναι, κι όμως!
Έτσι είμαι εγώ, χθες λέω όχι και σήμερα ίσως. Για αύριο, αν με ρωτάς, μάλλον θα αδιαφορήσω. 
Μα δε μπορούσα να μη σας ευχηθώ: 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ 

Η αλήθεια, δεν έχω χρόνο. Πόση ανευθυνότητα κρύβει αυτή η φράση; Ο χρόνος υπάρχει και τρέχει, οι αντοχές είναι λίγες και καλοβολεμένες. Υποχρεώσεις, εμπόδια, ο παράγοντας της ψυχολογίας, δηλαδή το ανελέητο στρες, οι διάφορες εντάσεις, η βλακεία η απεριόριστη, η ανευθυνότητα βεβαίως - βεβαίως και σαφώς οι ατέλειωτες αναπάντητες ερωτήσεις. Γενικώς, BURNOUT. Και έτσι, λοιπόν λέω "φεύγω". Φεύγω με ευκαιρία το τριήμερο και υπόσχομαι στον εαυτό μου (κλαίνε και οι γλάροι) πως θα επιστρέψω πολύ πιο "εγώ". Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα σας ενημερώσω στα σοσιαλμιντιακά μαραφέτια μου. 

Αυτά τα νέα. 

Και μια φιλική συμβουλή, περιοριστείτε στο παρόν

Από εμένα και τις μαϊμούδες μου, να περάσετε όμορφα! Φάτε - πιείτε, γελάστε, συνουσιαστείτε, χαλαρώστε και από Δευτέρα πάλι, γραβατωθείτε. 



*υ.γ. αφιερωμένο σε όλες/-ους που είπαν "όλα θα πάνε καλά, το 'χουμε" και υποστήριξαν  "προσέχουμε για να σε έχουμε".  Μεγάλη αγκαλιά και παρατεταμένα φιλιά στα μαγουλάκια σας.





Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


29/3/15

✌ η τόλμη


pictute taken via wehartit.com


Γιούχουυυυ επέστρεψα! 
Αναζητώντας την άνοιξη στη βροχερή καθημερινότητα ενώ οδεύουμε προς Απρίλη μήνα. Μη χάνεις τη πίστη σου, θα έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες και θα πίνεις μονοκοπανιά το freddo cappuccino σου σχεδιάζοντας τις διακοπές του Πάσχα, που ευτυχώς πλησιάζουν. 

Το θέμα του σημερινού post, όπως είδες και από τον τίτλο, είναι η τόλμη. Και όχι εξυπνάκια, δε θα μιλήσουμε για το υπέρτατο σίριαλ όλων των εποχών "Τόλμη & Γοητεία". Θα αναφερθώ στη τόλμη σκέτο. Τόλμη ή και θάρρος, άμα σου κάθεται πιο ωραία στο αυτί, μιας που θαρρώ πως τη λέξη τόλμη δε την πολυ-χρησιμοποιούμε τόσο άνετα στο λεξιλόγιο μας, αδιάφορο το γιατί. 

Όσο μεγαλώνω (πάντα παιδαρέλι θα μείνω, βεβαίως-βεβαίως) παρατηρώ πως τόσο πιο δύσκολο είναι να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε και εν ολίγοις, να ανοιχτούμε σε μια σχέση δούναι - λαβείν. Να ξεκαθαρίσω πως όλα αυτά δεν ανάγονται μόνο σε ερωτικό επίπεδο, αλλά γενικότερα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικοποίησης μας (ερωτικά, επαγγελματικά, φιλικά, οικογενειακά ή απλά διαπροσωπικά). Από την άλλη, είναι και η τεχνολογία που ίσως σε τελική ανάλυση να αποξενώνει περισσότερο από το να εκμηδενίζει αποστάσεις.  Σαφώς, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τη χρήση και τον αρχικό επιθυμητό σκοπό που έχεις. Και πιστεύω, πως δεν έχεις την τόλμη να παραδεχθείς πως  η απόσταση σου προσφέρει κάποιου είδους ασφάλεια. Γιατί πολύ απλά, δεν ξέρεις από τι θες να προστατευτείς. 

Ίσως όντως να ισχύει αυτό περί παιδικών χρόνων αθωότητας και αυθορμητισμού. Σκεφτόμασταν και κάναμε ό,τι δε μπορείς να φανταστείς, γιατί η θέληση ήταν μεγάλη και η σκέψη περί συνεπειών και συνείδησης ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τώρα, φιλτράρουμε προσεκτικά τη σκέψη, το λόγο και τις κινήσεις μας, προκειμένου να μην δημιουργηθούν τριβές στα αόρατα δεσμά που μας συγκρατούν. Την επιθυμία τη μετονομάσαμε σε περιορισμό, τη συνέπεια σε ενοχή και τη συνείδηση σε εχθρό. Από την άλλη, είναι και θέμα επιλογής. Συν του ότι, κάποια στιγμή πρέπει να σοβαρευτείς (αθάνατη οικογενειακή ατάκα). Μα, δε μιλάω για σοβαρότητα αλλά για τόλμη. Το ένα δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου. Είναι απείρως άσχετα μεταξύ τους. 

Πέρυσι το καλοκαίρι, συνάντησα κατά τύχη έναν καθηγητή μου και αφού του είπα τι κάνω και που βρίσκομαι αναπάντεχα με ρώτησε "Είσαι ευτυχισμένη με τις επιλογές σου;" Αυθόρμητα και δίχως σκέψη, καθότι βιαζόμασταν ο καθένας για το λόγο του, απάντησα "Ναι, μου αρέσει αυτό που κάνω". Και όντας έτοιμη να βάλω μπρος και να φύγω (οδηγάρα, βεβαίως - βεβαίως) με σοβαρό βλέμμα μου λέει " Εγώ, όμως, δεν σε ρώτησα αυτό". Τώρα, λοιπόν, που το ανέσυρα στη μνήμη μου, πιθανότατα την ίδια απάντηση θα έδινα ξανά, γιατί που τόλμη να επανα-διαπραγματευτείς επιλογές και καταστάσεις (μεταξύ μας, ουδέποτε θέλησα να γίνω δασκάλα, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post). Άλλωστε, η ευτυχία είναι σαν την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, την φτιάχνεις. Νομίζω, το ζητούμενο είναι να τολμάς ακόμα και με τα πιο σάπια λεμόνια που σου δίνει η ζωή, να κάνεις λεμονάδα. 
Στην υγεία μας. 

Έχω πολλά να γράψω, αλήθεια. Αλλά φοβάμαι πως θα γίνω κουραστική. Οπότε θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Η βαρκάρισσα της χίμαιρας" : "Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους. (...) να έχεις υπόψη σου πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά από μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πιάσει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει". 



Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ. 

5/3/15

✄ ο εκφοβισμός


picture via weheartit.com



Ετεροχρονισμένα, καλό μήνα!
Μάρτιος. Ο μήνας που ο χειμώνας δίνει τη θέση του στην άνοιξη. Ιδανικά, τα λουλουδάκια ανθίζουν, ο ήλιος μας κρατάει περισσότερη συντροφιά ενώ, παράλληλα η διάθεση μας παίρνει την ανιούσα.

Μεγάλος ντόρος τελευταία στην εκπαιδευτική και, όχι μόνο, κοινότητα για τον εκφοβισμό, στο χωριό μου γνωστό και ως bullying, λόγω των αυξανόμενων περιστατικών (δε πρόκειται να αναφερθώ στο γνωστό συμβάν του εξαφανισμένου φοιτητή). Αποφάσισα να γράψω δύο κουβέντες, όχι ως εκπαιδευτικός, αλλά ως απλός νοήμων (θεωρώ, εγώ τουλάχιστον) άνθρωπος που έχει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Όπως συνηθίζω άλλωστε να κάνω.

Τo bullying είναι μία επιθετική συμπεριφορά – σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή και κοινωνική – που εκδηλώνεται σκόπιμα, απρόκλητα και επαναλαμβανόμενα, στο σχολείο, στον εργασιακό χώρο, ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σκοπός της είναι η επιβολή, και η πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου στο άτομο (ή ομάδα ατόμων) που την υφίσταται (http://www.psychotherapeia.net.gr/). Με απλά λόγια, κάτι που δε συνηθίζεται στο χωριό μου, το νταηλίκι. 

Ο άνθρωπος είναι το πιο ισχυρό ον, μπορεί να προξενήσει μεγάλο πόνο ηθελημένα και απολύτως συνειδητά. Συνήθως, ευθύνεται το αίσθημα αυτοσυντήρησής του ή κάποιο τραυματικό του υπόβαθρο, που σπάνια είναι γνωστό ή και αποδεκτό από τον ίδιο. Γνωρίζει καλά πως τα λόγια σε ένα πρώτο επίπεδο, αλλά και οι πράξεις στη συνέχεια, μπορούν κάλλιστα να μετατραπούν σε φονικά όπλα. Πολλοί ρίχνουν ευθύνες στην οικογένεια. Όταν γαλουχείς το παιδί σου να είναι ανταγωνιστικό, πρώτο στη τάξη και να πατάει επί πτωμάτων, για να φτάσει το στόχο του, μάλλον βάζεις το λιθαράκι σου στο υπό εξέλιξη τέρας. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Για θέματα όπως ο ρατσισμός, ο εκφοβισμός, η βία και ο ανθρωπισμός, ένας σημερινός νέος θα μπορούσε να σου απαριθμήσει αρκετά επιχειρήματα υπέρ και κατά και να προβάλει την αξία τους στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Γιατί ξέρεις τι ωραία που τα διδάσκουν οι φιλόλογοι στα σχολεία και στα φροντιστήρια για να τα γράψεις έτσι ωραία τεκμηριωμένα στην έκθεση; Ξέρεις. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με δράσεις ενημέρωσης αλλά και καταστολής του φαινομένου και διοργανώνουν συνέδρια, ημερίδες και εξ' αποστάσεως σεμινάρια προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν ακόμη περισσότεροι, αλλά και να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν το φαινόμενο από τη συμπτωματολογία. Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, γονείς, φοιτητές και μαθητές τα παρακολουθούν. Ξέρεις γιατί; Για μια βεβαίωση παρακολούθησης. Ωστόσο, ας μη γενικεύουμε. 

Και ξαφνικά φτάσαμε να έχουμε ένα γενικό πρόβλημα.
Και τα στόματα σιωπούν σε μια απραγία που δίνει τροφή για ακόμα περισσότερο πόνο. 
Κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη πατώντας ένα Like ή κοινοποιώντας σούξουμουξου επίκαιρα θέματα που μας κλονίζουν. 
Μας κλονίζουν επιφανειακά. 
Άλλωστε, ο βυθός έχει καρχαρίες. 

Δε θα συμβεί σε εμένα, είχε πει.  


Ραντεβού στο επόμενο,


μικρή Κάρολ. 


8/2/15

ϟ η λογική


via weheartit.com


Καλέ μπήκαμε στον Φεβρουάριο, power!
Καιρό έχω να γράψω post και ευχαριστώ δύο θηλυκές υπάρξεις που μου το επισήμαναν - υπενθύμισαν. Η αλήθεια είναι πως στενεύουν κάποιες καταστάσεις, προέκυψαν και κάποιες ευχάριστα επαγγελματικές/ακαδημαϊκές εξελίξεις, και η μικρή Κάρολ νιώθει αφενός να πνίγεται στον Αμαζόνιο, αφετέρου όμως, ποιος/-α δε θα ήθελε να πάει σε εκείνα τα μέρη; *ατς μαγκιά*. Έτσι, λοιπόν, γυρνάω τον διακόπτη στον blogger εαυτό μου και είμαι σήμερα εδώ για να σε προβληματίσω για μερικά ή ίσως και λίγα παραπάνω λεπτά. 

Και όχι δε πρόκειται να μιλήσουμε για αγάπη, γκομενάκια και λουκάνικα με μέλι. Κουράστηκα να πέφτω πάνω σε άρθρα που αναλώνονται στην ερωτική πλευρά του Φεβρουαρίου. Αλλά, επειδή η βλακεία είναι τιτανομέγιστη, είμαι σχεδόν βέβαιη πως στις επόμενες ημέρες θα κυκλοφορήσει ως έκτακτη είδηση:  "Πως γιόρτασε ο Γ. Βαρουφάκης την ημέρα των ερωτευμένων;" *βοήθειά μας*. 

Η λογική. 
Η λογική, ως ουσιαστικό, χαρακτηρίζει τα άτομα με ακολουθία ιδεών, σκέψεων, εσωτερική συνέπεια και συνάφεια (http://www.greek-language.gr/), ενώ, λάθος κατ' εμέ, είναι συνυφασμένη με το φυσιολογικό, το σωστό, την κανονικότητα. Σε απλά ελληνικά, η λογική προσδιορίζει το τρόπο σκέψης και δράσης οποιουδήποτε ατόμου και για το λόγο αυτό, εκ φύσεως είναι μοναδικά διαφορετική. Βέβαια, επειδή δεν είμαστε παρτάκηδες και μας αρέσει να γενικεύουμε, καταλήξαμε με (ο Θεός ας τα κάνει) σαφή και αποδεκτά προσδιορισμένα κριτήρια στην κοινή λογική που υποθετικά συνεπάγεται τον άνθρωπο που σκέφτεται σωστά *οι υπόλοιποι είστε αλογάκια*.

Στο πλαίσιο αυτό, προβληματιζόμουν κατά πόσο η λογική είναι ένα γνώρισμα που καλλιεργείται και βάσει ποιών συνθηκών ή μήπως τελικά είναι αυθύπαρκτη και απλώς ξεδιπλώνεται σταδιακά και προσαρμόζεται σε αυτά τα αποδεκτά προσδιορισμένα κριτήρια. Βέβαια, επειδή δε μας αρέσει να ασχολούμαστε με τα του οίκου μας, γιατί είμαστε βαθιά πιστοί/-ές στο αλτρουιστικό ιδεώδες μας, με σχεδόν απόλυτη ελευθερία και χωρίς κανένα ίχνος διακριτικότητας λογοκρίνουμε το τρόπο σκέψης και δράσης αυτών που σκέφτονται και δρουν αρκετά έως πολύ διαφορετικά από την "κοινή λογική" χαρακτηρίζοντάς τους/-ες ως υπερβολικούς/-ές και παράλογους/-ες. 

Μμ, το παράλογο.
Ό,τι δε συνάδει με τα στενόμυαλα καθωσπρέπει θεωρείται το λιγότερο παράλογο, προπαγάνδα ίσως πλησιάζει και το διαβολικό. Σίγουρα κάποια επιφανειακά όρια θα υπάρχουν, αλλά ποιος/-α έχει όρεξη για διαλλακτικότητες; Κατάλαβες, είναι από εκείνα τα θέματα άσπρο - μαύρο. 

Για εμένα η κοινή λογική είναι ένα πρόσχημα, μια καλά προσχεδιασμένη δικαιολογία που ευνοεί την διαιώνιση του περιορισμού. Επιχειρήματα που πλέον στέκουν με το ένα πόδι στο τάφο και αναμασημένες τσίχλες βλακείας. Εξαιτίας της επίκλησης σε αυτήν, οι διαφωνίες καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε τυπικά άτυπες συμφωνίες, γιατί οι μεγάλες και πνευματώδεις συζητήσεις δεν είναι SWAG.  Άλλωστε, το να μαντρώσεις τον εγκέφαλο και τον κώλο σου είναι πιο εύκολο από το να διασχίσεις μια πορεία αναζήτησης της λογικής της άλλης άποψης. Η ζωή είναι μικρή και ποιος/-α έχει χρόνο για ταξίδια αναζήτησης ενός υποτιθέμενου θησαυρού; 

Τελικά ίσως το πρόβλημα να είναι το ανεπανάληπτα εθιστικό "πίστευε και μη ερεύνα".


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 




18/1/15

✌ η δικαιοσύνη


picture taken via weheartit.com

Ξεκούραστη Κυριακή σε όλες/-ους!
Πάλι εδώ με all time διαχρονικό, πάντα επίκαιρο και juicy θέμα. 

Δε θα περιγράψω τι γίνεται αυτή τη περίοδο στη πολυτάραχη ζωή μου στο Βόλο, απλά θα σας θέσω το ακόλουθο ερώτημα: γιατί την ξεκούραση την ακολουθεί διακαώς η πνευματική και σωματική εξαθλίωση; *είμαι λίγο υπερβολική για το εφέ*.

Εντελώς τυχαία και χωρίς καμία ιδιαίτερη προτίμηση, αναζητούσα μια ταινία να δώσει λίγη ζωντάνια σ' ένα χαλαρό μου απόγευμα *ξέρεις από αυτά τα 5λεπτα διαλείμματα που καταλήγουν σε 2ωρα*. Έπεσα πάνω στο Closed Circuit μια παραγωγή του 2013 με φόντο τη Βρετανία και θεματική την εξιχνίαση μιας βομβιστικής επίθεσης. Για να είμαι ειλικρινής, όπως πάντα άλλωστε, αυτό που με τράβηξε δεν ήταν η υπόθεσή της, μιας και κυκλοφορούν πολλές αντίστοιχες και εξίσου ενδιαφέρουσες πλοκές, αλλά ο Eric Bana (βλ. Munich, Star Trek). Δε θα εξιστορήσω τι ακριβώς συμβαίνει στη ταινία, ώστε να μην χαθεί το όποιο ενδιαφέρον έχει πιθανότατα ανακύψει. Εμένα, πάντως, μου δημιούργησε κάποια τραγικής ειρωνείας ερωτηματικά, με προβλημάτισε και ως ένα σχετικά μεγάλο βαθμό με εκνεύρισε ή και αηδίασε. 

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι κατά πόσο έχουν νοθευτεί αξίες και ιδανικά.  Ή μάλλον καλύτερα, κατά πόσο έχουν νοθευτεί άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους κάποιας λογής εξουσίας. Πληθώρα νομοθεσίας για να προασπίσουμε και να διαφυλάξουμε τη δικαιοσύνη. Συνταγματικά κατοχυρωμένα άπειρα άρθρα και παράγραφοι που γεμίζουν αυτοπεποίθηση και ελπίδα ότι ζούμε σε ένα κράτος Δικαίου. 
Ω! Κράτος Δικαίου *μαμά ακούς τι ωραία που τα γράφω;*. 

Το τι είναι δίκαιο και τι άδικο, σε προσωπικό επίπεδο, είναι μια τεράστια άνευ ορίων κουβέντα. Βέβαια, όπως θα έχεις παρατηρήσει δεν είσαι μόνη/-ος σου στον (από-)κόσμο, οπότε το προσωπικό ανάγεται αυτομάτως σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα πολυτάραχο επίπεδο που κυριαρχεί αυτό το κλισέ "όλοι γνωρίζουν, αλλά κανένας δεν ανοίγει το στόμα του", γιατί θα είναι μεταφορικά και κυριολεκτικά οι τελευταίες του κουβέντες. 
Ο φόβος, άλλωστε, είναι τιτανομέγιστος δυνάστης των πάντων. 

Δικαιοσύνη.
Η δικαιοσύνη ξεκινά με το γράμμα του νόμου και τελειώνει εκεί που η ελεύθερη βούληση γίνεται κίνητρο αναστοχασμού του προσωπικού συμφέροντος. Αλήθεια, πίστεψε με, δε πάω κόντρα στο μπάχαλο που επικρατεί, απλώς ανησυχώ. Όχι τόσο για τη διαφθορά, γιατί έγινε πια κομμάτι *ουπς, πρόβλημα ήθελα να πω* της ζωής μας, αλλά για εκείνες/-ους τις λίγες/ τους λίγους που σηκώνουν ανάστημα και πάνε ενάντια στα σκατά στην αρχή αλλά στη πορεία καίγονται από την ηλιοθεραπεία. Συγκυρίες μωρέ. 

Δεν υπάρχουν σούπερ-ήρωες. Η καθεμιά και ο καθένας πολεμά για το τομάρι του. Και πίστεψέ με δεν αξίζουν μία μπροστά σε αυτά που διακυβεύονται κάθε φορά. Δε σκόπευα να σε αγανακτήσω ούτε έχω να σου προσφέρω και κάποια λύση. 
Απλά να σου υπογραμμίσω πως η βρωμιά από λάδι είναι δύσκολος λεκές. 


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ. 


3/1/15

► το ξεκίνημα

picture via weheartit.com


2015, καλώς ήρθες!
Καλή χρονιά αναγνώστριες και αναγνώστες του μικρού και ταπεινού αυτού blog.
Εύχομαι να είστε όλες/-οι ευδιάθετες/-οι και με τα στομαχάκια σας ξεπρησμένα.
Βρίσκομαι στη καλοκαιρινή, άντε να μην υπερβάλλω, ανοιξιάτικη Ρόδο και σήμερα θα διαβάσετε το προ-πρώτο άρθρο του 2015 *χειροκρότημα δυνατό*.
 
Νέος χρόνος, νέοι στόχοι, νέες στρατηγικές νέα εγώ.
Κάπως έτσι σκέφτεται το μυαλουδάκι μας κάθε Πρωτοχρονιά. Πολλές υποσχέσεις που πιστεύουμε πως πλέον είμαστε έτοιμες/-οι να υλοποιήσουμε από την επόμενη κιόλας μέρα. Μικρές μπουρδίτσες.
Ωστόσο σας εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρετε.
 
Το να οραματιζόμαστε, να θέτουμε στόχους και να σχεδιάζουμε ριζικές αλλαγές με επιβλητικά ξεκινήματα είναι μάλλον ένα δείγμα της  υγιεινής σκέψης και της κάποιας ωριμότητας.
Μικρές μπουρδίτσες.
 
Ξέρουμε πως τίποτα δε θα προχωρήσει από σκέψη σε πράξη, γιατί δε ξέρουμε το γιατί.


Όνειρα μεγάλα, στόχοι ρεαλιστικοί, πίστη δυνατή, θέληση ισχυρή, αλλά από αιτιολόγηση μηδαμινή. Για το 2015, λοιπόν, αφιερώστε όσο χρόνο χρειάζεται ο εαυτός σας *υπάρχουν και μανιβέλες*, ώστε να επιχειρηματολογήσει, γιατί  το μωβ και όχι το λιλά και γιατί το βουργουνδί έναντι του μπορντό.
 
 
       Πες ΟΧΙ:                                                                                       Πες ΝΑΙ:
- στις υπερ-αναλύσεις,                                                                     - στην ανακάλυψη,
- στα δήθεν τα ωραία,                                                                      - στην άποψή σου,
- σε ό,τι δε σου κολλάει ρε αδερφέ.                                                 - σε ό,τι σε ευχαριστεί πραγματικά.
 
 
Δεν είμαι ό,τι είσαι, δε θα γίνεις ό,τι θέλω.
 
  Δε νομίζεις πως είναι ώρα να μπορείς δίχως φόβο ή ντροπή να απαγγέλεις τουλάχιστον πέντε επίθετα που σε αντιπροσωπεύουν στο ρίαλ λάιφ; Θυμήσου ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις, αρκεί να ξέρεις που θες, περίπου τουλάχιστον, να καταλήξεις. Ναι ναι, ο προορισμός δεν μετράει όσο το ταξίδι, αλλά δε θυμάμαι ο Κολόμβος να έμεινε γνωστός απλά για το ταξιδάκι του στον Ατλαντικό *οκ, δεν ήταν πολύ δυνατό*.

Και να θυμάσαι:
1. δεν είσαι δέντρο
2. τίποτα δεν διαρκεί λιγότερο από το πάντα *αυτό δε σημαίνει ότι θα ψοφήσεις στο φαγητό ή στο αλκοόλ σήμερα*
3. εκπαίδευση *ανοίγει μάτια και δρόμους, έστω και του εξωτερικού*.


Ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.