all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

15/12/14

☂ οι τύψεις


picture via weheartit.com


Χέλοου αγαπημένες & αγαπημένοι.
Ευελπιστώ να είστε όλες/-οι καλά και να ολοκληρώνετε σιγά- σιγά τις υποχρεώσεις σας ενόψει των εορταστικών ημερών που ακολουθούν, ώστε να τις απολαύσετε στο έπακρο, όπως έχετε (προ)σχεδιάσει. Εγώ θα κατευθυνθώ προς Ρόδο και οφείλω να ομολογήσω πως οι φετινές γιορτές θα είναι κάπως διαφορετικές (προς την άσχημη πλευρά) από κάθε άλλη φορά. Ωστόσο, πάντα υπάρχει χώρος για σπιτικό φαγητό, ξεκούραση, μελομακάρονα και φυσικά SPSS (στατιστικό -απάνθρωπο- λογισμικό). 

Το παρόν άρθρο, είναι η τελευταία ανάρτηση για το 2014. Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει να συνεχίσεις την ανάγνωση παρά τον κάπως-περίεργο-για-τις-μέρες-αυτές τίτλο. Και λέω περίεργο για να μην γράψω λυπηρό. Αλλά και αυτό σωστό θα μου φαινόταν. Οι τύψεις είναι ενοχικά συνήθως συναισθηματικά αποτελέσματα όχι των τόσο ευχάριστων τεκταινόμενων. Αλλά μην ανησυχείς δε θα σταθώ τόσο σε αυτό το κομμάτι της σφαιρικότητας του θέματος. 

Ένας ακόμη χρόνος φεύγει και άλλες 365 ολόφρεσκες μέρες αναμένουν να φιλοξενήσουν το παρόν και το μέλλον μας. Όλο αυτό λειτουργεί σαν ένα καλό πρόσχημα να διώξουμε τη μιζέρια και τη στενοχώρια που η τωρινή χρονιά μας επιφύλαξε. Βέβαια, το υποσυνείδητο λειτουργεί με τους δικούς του όρους και σε συνεργασία με την μνημονική ικανότητα του εγκεφάλου, όλο αυτό το πρόσχημα φαντάζει σαν ασπιρίνη ικανή να καταπολεμήσει τον καρκίνο.

Αυτό το πες-το-και-γνωμικό "ο χρόνος θα δείξει" ή "ο χρόνος θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις" νομίζω τελικά όσο μεγαλώνω είναι από τα χειροτερά μου. Όχι γιατί δεν ισχύει σε έναν ικανοποιητικό βαθμό αλλά, γιατί παρουσιάζει την ανθρώπινη υπόσταση ανίκανη να λάβει δράση σε εκ φύσεως ανθρώπινα και όχι υπερ-γαλαξιακά ζητήματα. Όλο αυτό με χαλάει.
Μου δημιουργεί τύψεις ρε παιδί μου.

Κατόπιν, είναι πραγματικά άξια απορίας η τακτική των ανθρώπων να προτιμούν να κρύβονται μέχρι να λήξει το παιχνίδι γνωρίζοντας δε ότι με αυτό το τρόπο δεν υπάρχει καμία ελπίδα νίκης έστω ισοπαλίας. Και κυρίως ψυχικής ηρεμίας. Νομίζω είμαστε εθισμένες/-οι στα γρήγορα πράματα (βλ. φαστ φουντ, κλέψιμο ουράς σε σουπερμαρκετ-τράπεζες, γρήγορα συμπεράσματα και τα συναφή). Προτού ξεκινήσει κάτι θέλουμε να μάθουμε το τέλος. Λες και αυτό θα σε βοηθήσει να προετοιμαστείς. Προτιμούμε, δηλαδή, να μεταβούμε όσο πιο γρήγορα στη τελική έκβαση των πραγμάτων, θεωρώντας πως είτε θετική είτε αρνητική είναι θα αποτελεί σύντομα παρελθόν. Και όλο αυτό, γιατί απλά δεν παραδεχόμαστε τα αυτονόητα. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα πάντα σε αυτή (τουλάχιστον) τη ζωή. Η μάλλον, κάποια αν όχι αρκετά πράγματα και καταστάσεις δεν εξαρτώνται από εμάς.
Αυτό μου δημιουργεί κάποιες επιπλέον τύψεις.

Βέβαια, ένα περιθώριο επιλογών το έχεις. Πάντα υπάρχει χρόνος να αλλάξεις γνώμη, τακτική, πρέπει και θέλω. Δυστυχώς, αυτό είναι το μεγαλύτερο, όχι τόσο ψέμα, αλλά μάλλον λάθος. Η πίστη ότι θα σου δοθεί επιπλέον χρόνος να δράσεις με το νέο επιθυμητό σου τρόπο είναι απλά μια ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα, και σε ανακουφίζει κάπως. Αλλά όπως μου εκμυστηρεύτηκε μια φίλη "(...) είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φύση μας να μη προλαβαίνουμε. Γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε έχοντας ως προοπτική το θάνατο στη ζωή. Κανείς ποτέ δεν ξέρει πόσος χρόνος του απομένει για να ρυθμίσει σωστά και στρατηγικά τις κινήσεις του. Το παιχνίδι πάντα τελειώνει όταν νομίζουμε ότι είναι ακόμα στη μέση.".
Και ναι, συμφωνώ.

Οι τύψεις λοιπόν, για όσα δε προλάβαμε να κάνουμε ή για όσα μετανιώσαμε που κάναμε, είναι μια υπενθύμιση της τρωτής ύπαρξής μας. Σίγουρα, όπως και να ξεκινήσει το παιχνίδι, όπως και αν αποφασίσεις να παίξεις, το τέλος του δεν θα σε αποζημιώσει στον ίδιο βαθμό με αν έκανες αυτό ή αν πήγαινες από εκεί και αν δεν με το άλλο και τελικά δεν με εκείνο. Δεν είναι κακό να έχεις τύψεις, είναι μη ωφέλιμο όμως να υποκύπτεις σε αυτές. Πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πράματα που δεν μας αρέσουν ή που τα φανταζόμασταν διαφορετικά. Λυπάμαι που στο λέω αλλά ούτε η Πατέρα ξέρει τα νούμερα του Τζόκερ. Και στη τελική, άμα είσαι γυναίκα, είναι απολύτως φυσιολογικό να ξυπνήσεις και να μισείς τα πάντα.
So what?

Τέλος, για το 2015 εύχομαι όλα τα ξαφνικά να είναι ευχάριστα και όλες οι αλλαγές παραγωγικές. Και επειδή όλο αυτό είναι ουτοπικό, μπορώ να αρκεστώ στη πρόληψη, τη δράση και την ειλικρίνεια.
Χρόνια πολλά & Καλά Χριστούγεννα.

υ.γ. όσες/-οι έχετε χρόνο για ταινίες τσεκάρετε το About Time.


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.