all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

28/10/14

◑ ο εαυτός


picture via weheartit.com

Καλησπέρα σε παλιους/-ες και νέους/-ες συνδρομητές/-ριες.
Ο καιρός απότομα συμβιβάστηκε με το φθινόπωρο και άρον άρον τρέξαμε να ξεθάψουμε μπουφάν, πλεκτά, μποτάκια, κασκόλ και πάπλωμα. Καιρικές συνθήκες ιδανικές για μικροεξορμήσεις (βλ. Πήλιο), ώστε να απολαύσετε καυτό αρωματικό τσαγάκι συνοδευμένο με ζεστό σουφλέ σοκολάτας δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Βέβαια, επειδή πατώ ακόμα γερά τα ποδάρια μου στον πλανήτη Γη, αντιλαμβάνομαι πως για εμένα κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο πριν την 21 Δεκεμβρίου. Για εσένα, που σου είναι ευκολάκι, σε παρακαλώ λυπήσου εμάς τα τσιράκια και μην ποστάρεις ανελέητα 25 φωτογραφίες από το αραλίκι σου πλάι στη φωτιά. 
Εκτονώθηκα.

Όμως, υπάρχει ζωή και για εμάς που μένουμε στη πόλη και αφηνόμαστε στη κλεισούρα του σπιτιού. Η επιλογή βάζω πυτζαμούλες, χοντρές καλτσούλες και καλώ μια καλή φίλη, μοιραζόμαστε κουβέρτα και σοκολάτα υπό την επήρεια μιας αξιόλογης ταινίας, αποτελεί μια all time classice choice. Κάπως έτσι, λοιπόν, πριν λίγες μέρες είδα την ταινία "Enemy" του D. Villeneuve με πρωταγωνιστή τον all time γοητευτικότατο Jake Gyllenhaal. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο "Ο άνθρωπος αντίγραφο" του José Saramago. Δεν θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες (θα προσπαθήσω δηλαδή), για να μην χαθεί το ενδιαφέρον και η αγωνία σας σε περίπτωση που αποφασίσετε να την δείτε. Δυο συμβουλές: πρώτον, να την δείτε σίγουρα με ένα ακόμα άτομο και δεύτερον, να την δείτε ξανά μετά από μια-δυο μέρες μόνος/-η. Σε γενικές γραμμές, εντυπωσιάστηκα. 

"Chaos is order yet undeciphered". 

Επί του θέματος τώρα. Επειδή πέσαμε κάπως στα των σχέσεων με τα προηγούμενα post (η εμπιστοσύνη, το σεξ) αποφάσισα δημοκρατικά με τον εαυτό μου να ασχοληθούμε με τον εαυτό (μου). Υπάρχουν στιγμές που είμαστε απολυτά συνειδητοποιημένοι/-ες για τις σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, λάθη και αναγνωρίζουμε με χειρουργική ακρίβεια τα στοιχεία που συνθέτουν τη προσωπικότητά μας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στη διαπίστωση ότι, αφού έχουμε μια κάποια επίγνωση των αδυναμιών μας, λογικό είναι να προσπαθούμε να τις καταπίεσουμε στην αφάνεια, ώστε να χαίρουμε μιας ήρεμης και ασφαλής καθημερινότητας. 

Αλλά, οι βαθύτεροι φόβοι, τα κρυμμένα θέλω, τα απαγορευμένα πάθη, οι έντονες μυστικές επιθυμίες, αυτά δεν υποδηλώνουν λίγα περισσότερα για το ποιόν του εαυτού μας; Γιατί να εχθρευόμαστε τα θέλω μας και με ποιον παίζουμε κρυφτό; Εγώ, πάντως, μόνο τον εαυτό μου βλέπω. Μάλλον, τον εαυτό μου να μάχεται ενάντια στον κρυμμένο μου εαυτό. Σα παιχνίδι μου φαίνεται. Τελικά ναι είναι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ επιφάνειας και αφάνειας. Και οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί κάθε μάχη έχει μόνο έναν νικητή. Εντάξει δεν είναι δα και τόσο τραγικά τα πράγματα. Αιώνες, τώρα, φημολογείται πως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Ας μη ξεχνάμε δε, πως η αξία της αυθεντικότητας φθείρει, όπως και πολλές άλλες σέρνονται ήδη στο χορό του Ζαλόγγου. 

Κάπως έτσι, καταλήγω στο ότι η γραμμικότητα της προσωπικότητας δεν υφίσταται και η αυτοτελής και μονοδιάστατη ύπαρξη του εαυτού πάει περίπατο.  Άλλωστε, η επινόηση ως διαδικασία είναι πιο εύκολη από την αποδοχή. Ω, ναι! Κάπως έτσι πλημμυρίζουμε από  "δολοφόνους-καλά παιδιά".  
Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Arthur Rimbaud "Το εγώ είναι ένας άλλος".


Σε περίπτωση που δε με έχετε περάσει για σχιζοφρενική 
ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου