all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

28/10/14

◑ ο εαυτός


picture via weheartit.com

Καλησπέρα σε παλιους/-ες και νέους/-ες συνδρομητές/-ριες.
Ο καιρός απότομα συμβιβάστηκε με το φθινόπωρο και άρον άρον τρέξαμε να ξεθάψουμε μπουφάν, πλεκτά, μποτάκια, κασκόλ και πάπλωμα. Καιρικές συνθήκες ιδανικές για μικροεξορμήσεις (βλ. Πήλιο), ώστε να απολαύσετε καυτό αρωματικό τσαγάκι συνοδευμένο με ζεστό σουφλέ σοκολάτας δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Βέβαια, επειδή πατώ ακόμα γερά τα ποδάρια μου στον πλανήτη Γη, αντιλαμβάνομαι πως για εμένα κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο πριν την 21 Δεκεμβρίου. Για εσένα, που σου είναι ευκολάκι, σε παρακαλώ λυπήσου εμάς τα τσιράκια και μην ποστάρεις ανελέητα 25 φωτογραφίες από το αραλίκι σου πλάι στη φωτιά. 
Εκτονώθηκα.

Όμως, υπάρχει ζωή και για εμάς που μένουμε στη πόλη και αφηνόμαστε στη κλεισούρα του σπιτιού. Η επιλογή βάζω πυτζαμούλες, χοντρές καλτσούλες και καλώ μια καλή φίλη, μοιραζόμαστε κουβέρτα και σοκολάτα υπό την επήρεια μιας αξιόλογης ταινίας, αποτελεί μια all time classice choice. Κάπως έτσι, λοιπόν, πριν λίγες μέρες είδα την ταινία "Enemy" του D. Villeneuve με πρωταγωνιστή τον all time γοητευτικότατο Jake Gyllenhaal. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο "Ο άνθρωπος αντίγραφο" του José Saramago. Δεν θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες (θα προσπαθήσω δηλαδή), για να μην χαθεί το ενδιαφέρον και η αγωνία σας σε περίπτωση που αποφασίσετε να την δείτε. Δυο συμβουλές: πρώτον, να την δείτε σίγουρα με ένα ακόμα άτομο και δεύτερον, να την δείτε ξανά μετά από μια-δυο μέρες μόνος/-η. Σε γενικές γραμμές, εντυπωσιάστηκα. 

"Chaos is order yet undeciphered". 

Επί του θέματος τώρα. Επειδή πέσαμε κάπως στα των σχέσεων με τα προηγούμενα post (η εμπιστοσύνη, το σεξ) αποφάσισα δημοκρατικά με τον εαυτό μου να ασχοληθούμε με τον εαυτό (μου). Υπάρχουν στιγμές που είμαστε απολυτά συνειδητοποιημένοι/-ες για τις σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, λάθη και αναγνωρίζουμε με χειρουργική ακρίβεια τα στοιχεία που συνθέτουν τη προσωπικότητά μας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί στη διαπίστωση ότι, αφού έχουμε μια κάποια επίγνωση των αδυναμιών μας, λογικό είναι να προσπαθούμε να τις καταπίεσουμε στην αφάνεια, ώστε να χαίρουμε μιας ήρεμης και ασφαλής καθημερινότητας. 

Αλλά, οι βαθύτεροι φόβοι, τα κρυμμένα θέλω, τα απαγορευμένα πάθη, οι έντονες μυστικές επιθυμίες, αυτά δεν υποδηλώνουν λίγα περισσότερα για το ποιόν του εαυτού μας; Γιατί να εχθρευόμαστε τα θέλω μας και με ποιον παίζουμε κρυφτό; Εγώ, πάντως, μόνο τον εαυτό μου βλέπω. Μάλλον, τον εαυτό μου να μάχεται ενάντια στον κρυμμένο μου εαυτό. Σα παιχνίδι μου φαίνεται. Τελικά ναι είναι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι ισορροπίας μεταξύ επιφάνειας και αφάνειας. Και οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί κάθε μάχη έχει μόνο έναν νικητή. Εντάξει δεν είναι δα και τόσο τραγικά τα πράγματα. Αιώνες, τώρα, φημολογείται πως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Ας μη ξεχνάμε δε, πως η αξία της αυθεντικότητας φθείρει, όπως και πολλές άλλες σέρνονται ήδη στο χορό του Ζαλόγγου. 

Κάπως έτσι, καταλήγω στο ότι η γραμμικότητα της προσωπικότητας δεν υφίσταται και η αυτοτελής και μονοδιάστατη ύπαρξη του εαυτού πάει περίπατο.  Άλλωστε, η επινόηση ως διαδικασία είναι πιο εύκολη από την αποδοχή. Ω, ναι! Κάπως έτσι πλημμυρίζουμε από  "δολοφόνους-καλά παιδιά".  
Κλείνω αλά φιλοσοφικά με Arthur Rimbaud "Το εγώ είναι ένας άλλος".


Σε περίπτωση που δε με έχετε περάσει για σχιζοφρενική 
ραντεβού στο επόμενο,

μικρή Κάρολ.

16/10/14

✂ το σεξ

picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα σας και πάλι!
Σοκαριστήκατε από τον τίτλο; Τα ταμπού είναι τόσο σταθερά όσο και η θέληση των προγόνων μας να παραμείνουν στις υπηρεσίες του Ο.Τ.Ε. θεωρώντας αναποτελεσματικό καθετί πιο εξελιγμένο. Προκαταβολικά συγνώμη για τις ίσως απρεπείς εκφράσεις που ακολουθούν. 

Το σεξ λοιπόν. Γλωσσολογικά μιλώντας, πρόκειται για δάνεια λέξη που αντιστοιχεί στα ελληνικά με λέξεις όπως: ερωτική πράξη- έρωτας, συνουσία και άλλες πιο διαδεδομένες και καυστικές. Είναι από εκείνα τα θέματα που αφορούν όλους/-ες, ανεξαρτήτως ερωτικών προτιμήσεων, και που αν τα πιάσεις στο στόμα σου αμέσως συγκαταλέγεσαι σε μια από τις δύο κατηγορίες, ανάλογα με τη χρήση και το χρόνο που τους αφιερώνεις. Τι εννοώ, ας πούμε πως μιλάς ως επί το πλείστον για αυτό με αρκετές λεπτομέρειες, τότε είσαι μια λυσσάρα ανοιχτοπόδαρη ή ένας χυδαίος παρτάκιας. Αν από την άλλη, το αποφεύγεις σε συζητήσεις και γενικά εκφράζεις έντονη απέχθεια, είσαι μια ξενέρωτη προβατίνα ή ένας μαμούχαλος πιγκουίνος. Τόσο απλά και ανέπαφα παίρνεις την ταμπελίτσα σου. Διότι αν το σκεφτείς, τι είναι η κοινωνία μας; Ένα καλοστημένο σούπερμαρκετ.

Μετά ακολουθεί το πολυπόθητο θέμα των συναισθημάτων. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "σεξ" αποσκοπείς καθαρά στη σαρκική απόλαυση και δε σε νοιάζει τίποτα παραπάνω. Άμα χρησιμοποιείς τη λέξη "έρωτας" τότε αναβαθμίζεται η σαρκική απόλαυση σε μια ρομαντική περιπέτεια αγάπης και πάθους. Πάρε το καλαθάκι σου και ψώνισε. Κάπως έτσι δυσκολεύουμε τη ζωή μας και διαχωρίζουμε το Α από το α και την χαδιάρα από το τσουλάκι. Όλα αυτά είναι βλακείες. Βλακείες μασημένες που αναπαράγονται και αποβλακώνουν το τοσοδούλικο μυαλό σου. Συν την απογοήτευση που βιώνεις, καθώς τίποτα στην πραγματική ζωή δε συνάδει με τα των σαπουνόπερων της δεκαετίας του '90 που για κάποιον paranormal λόγο έχεις κολλήσει. Όπως έχει δηλώσει ο Andy Warhol "το σεξ είναι πιο συναρπαστικό στην οθόνη και ανάμεσα στις σελίδες παρά ανάμεσα στα σεντόνια". 

Σεξ, έρωτας, συνουσία, γαμήσι, όπως και να το αποκαλέσεις αναφέρεσαι κατάφωρα στην ερωτική πράξη που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη σαρκική απόλαυση και που τα όποια συναισθήματα προκλίνονται αφορούν μεμονωμένα τα άτομα που συμμετέχουν σ' αυτήν. Ω ναι, μεμονωμένα, γιατί όσο συντροφική και αν είναι η πράξη, καταλήγει σε κάτι απόλυτα μοναχικό. Δε είναι κακό αυτό. Σκεφτείτε λογικά και απροκάλυπτα, ποτέ ο/η/οι σύντροφος/οι δε θα καταλάβουν τι, πως και πόσο νιώθεις όταν και όποτε το νιώθεις. Απλά μετέχουν στη πράξη- μυστήριο και απολαμβάνουν μοναχικά στο βαθμό τους την περάτωση της διαδικασίας. Δεν είναι η ωμή αλήθεια, ή κάποια καταθλιπτική διαπίστωση. Είναι η δική μου οπτική. Το ίδιο θεωρώ ισχύει για όλες τις καταστάσεις που ελκύουν συναισθήματα (πόνο, χαρά, θυμό, ενθουσιασμό κτλ). Η βίωση τους είναι μοναχική και δύσκολα περιγράψιμη (δε ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) ή βιώσιμη με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό από ένα δεύτερο πρόσωπο. 

Τέλος, "είναι θλιβερό που οι πιο υπέροχες σεξουαλικές μας εμπειρίες μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι, ντροπιασμένοι, αμήχανοι και ανώμαλοι" (Sue Johanson).


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.