all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

25/9/14

⌦ η εμπιστοσύνη



picture via weheartit.com


Μετά από σχεδόν χιλιάδες (?!) μηνύματα στο Facebook και στο mail μου από τους εθισμένους μπλογκοφάνς μου για την μικρή, όπως πάντα άλλωστε, καθυστέρηση της επόμενης ανάρτησης, σήμερα είμαι εδώ με ανεβασμένη διάθεση και διαχρονικά ολόφρεσκο θέμα. Α, να σας πω πως είμαι αρκετά αισιόδοξη και ελάχιστα αγχωμένη για λόγο ανεξήγητο. Απλά ήθελα να το μοιραστώ και γραπτώς για να θυμάμαι ότι υπάρχουν και αυτές οι στιγμές.


Από μικρή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει να μην μιλάω σε αγνώστους, το μπαμπά μου να μου επισημαίνει πως οι πραγματικοί φίλοι είναι η οικογένειά μου και τη γιαγιά μου να μου ρητορεύει περί εγκληματολογίας του ανθρωπίνου είδους. Μεγαλώνοντας ηλικιακά συνειδητοποίησα πως αν σου ανοιχτεί κάποιος οφείλεις να το κάνεις κι εσύ, έτσι θα αναπτυχθούν τα περιβόητα δεσμά. Μεγαλώνοντας και εγκεφαλικά κατάλαβα πως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και αν δε δώσεις δε θα πάρεις. Στη φάση που είμαι τώρα, διαπιστώνω πως είναι δεξιοτεχνία να αντιμετωπίζεις τα πράγματα, τις καταστάσεις και  τους ανθρώπους πιο περίπλοκα από αυτό που φαίνονται ή τυγχάνει να είναι. 

Κάποιοι θεωρούν πως έρχεται από μόνη της με το πέρασμα του χρόνου, τις στιγμές που μοιραζόμαστε και τον προσωπικό αγώνα για συμβιβασμό και αποδοχή. Κάποιοι άλλοι ενστερνίζονται μια πιο πνευματικής φύσεως θέση, πως δηλαδή είναι καθαρά θέμα ενστίκτου. Άλλοι την βασίζουν στην εμπειρία και το χαρακτήρα, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να εμπιστευτούν αλλά και να εμπιστεύονται (βλ. γκέι, πρεζάκια, emo-κάπου θα έχει ξεπέσει κανένα ακόμα-, μουσουλμάνοι κ.α.).  Το κοινό τους; Η μη επιστρεψιμότητα μιας όχι καθωσπρέπει συμπεριφοράς. Έχοντας περάσει κάποιο -δημιουργικό- χρόνο με μέλη όλων των προαναφερθέντων υποομάδων κατέληξα στη δική μου προσωπική γνώμη. Κάπως, έτσι, άλλωστε αναπτύχθηκε και η κριτική σκέψη αλλά και η επιχειρηματολογία. Ναι κάπου εδώ αποθεώνω τον εαυτό μου ως κριτικά σκεπτόμενο άτομο, ακούς Matthew (βλ. Lipman), τζ.

Η εμπιστοσύνη θαρρώ πως είναι μια αφηρημένη έννοια. Ξέρετε οι αφηρημένες έννοιες είναι παγίδες αλλά και θύματα. Είναι θέμα μεταχείρισης, όπως για παράδειγμα η έννοια της ελευθερίας. Ζούμε ελεύθεροι σε ένα ελεύθερο κράτος με μερικούς ομόφωνους θεσμοθετημένους κανόνες, τζ. Ε να, κάπως έτσι είναι και η εμπιστοσύνη. Μια ψευδαίσθηση της συνήθειας. Μπορεί κάποτε να ήταν το Α και το Ω, να υπήρχαν κάποιες παραδοχές στις οποίες στηριζόταν, τώρα όμως παιδευόμαστε να βρούμε ποιος τι που πότε και γιατί, δίχως να βάζουμε ερωτηματικό στο τέλος. Αναρωτιέμαι πως φτάσαμε να χρησιμοποιούμε βιβλίο οδηγιών για το πως θα συμπεριφερθούμε και θα ζήσουμε τα χρόνια που μας χαρίζονται. Για να μη θυμηθώ, αυτό που είχα αναφέρει στο προηγούμενο post, ότι έχουμε πάψει ή και ξεχάσει να κοιταζόμαστε κατάματα.

Και θα κλείσω με κάτι που διαφωνώ καθέτως, οριζοντίως και πλαγίως, απλά για να συνειδητοποιήσετε πως όλα αλλάζουν, ή και όχι, βάσει της αντίληψης: "Γερνάμε μόλις σταματήσουμε να αγαπάμε και να εμπιστευόμαστε" (Madame de Choiseul). 


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.
  

2 σχόλια:

  1. Δίκοπο μαχαίρι η εμπιστοσύνη. Απο τη μια ζεις την ασφάλεια της βεβαιότητας και απο την άλλη κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου σκέφτεσαι ότι η βεβαιότητα αυτή κάποια στιγμή θα ματαιωθεί γιατί έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.
    Δεν θέλω να δεχτώ ότι υποδηλώνει γήρας η έλλειψη εμπιστοσύνης αλλά θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν και διατηρούν ακόμα την πίστη τους (όσο αφελές και αν είναι αυτό).
    υ.γ αυτό το "πραγματικοί φίλοι είναι μόνο η οικογένεια" πρέπει να επαίζει στο ριπιτ σε όλη την επικράτεια. στο δικό μας σπίτι πάντως, έπαιζε. ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γερνάμε μόλις σταματήσουμε να μαθαίνουμε, και θα σταματήσουμε να μαθαίνουμε οταν σταματήσουμε να γνωρίζουμε ανθρώπους και να συναναστρεφόμαστε με αυτούς. Ο λόγος που θα γίνει αυτό θα είναι επειδή δεν θα τους εμπιστευόμαστε και δε θα "ανοιγόμαστε". Κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις και παντού υπάρχει η καλή και η καλύτερη.

    Υ.γ: "Τους φίλους τους διαλέγουμε για αυτό δε τους παιδεύουμε, τα μυστικά μας λέμε... "
    Στοίχοι τραγουδιού που τονίζουν οτι τους φίλους τους διαλέγεις ενώ την οικογένεια όχι. Υπάρχουν οικογένειες ενωμένες ή "φίλοι" , αλλά υπάρχουν και άλλες που ο απλός φίλος και όχι ο αδερφικός, είναι καλύτερος και από οικογένεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή