all monsters are HUMAN.

never be afraid to sit a while and think.

25/9/14

⌦ η εμπιστοσύνη



picture via weheartit.com


Μετά από σχεδόν χιλιάδες (?!) μηνύματα στο Facebook και στο mail μου από τους εθισμένους μπλογκοφάνς μου για την μικρή, όπως πάντα άλλωστε, καθυστέρηση της επόμενης ανάρτησης, σήμερα είμαι εδώ με ανεβασμένη διάθεση και διαχρονικά ολόφρεσκο θέμα. Α, να σας πω πως είμαι αρκετά αισιόδοξη και ελάχιστα αγχωμένη για λόγο ανεξήγητο. Απλά ήθελα να το μοιραστώ και γραπτώς για να θυμάμαι ότι υπάρχουν και αυτές οι στιγμές.


Από μικρή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει να μην μιλάω σε αγνώστους, το μπαμπά μου να μου επισημαίνει πως οι πραγματικοί φίλοι είναι η οικογένειά μου και τη γιαγιά μου να μου ρητορεύει περί εγκληματολογίας του ανθρωπίνου είδους. Μεγαλώνοντας ηλικιακά συνειδητοποίησα πως αν σου ανοιχτεί κάποιος οφείλεις να το κάνεις κι εσύ, έτσι θα αναπτυχθούν τα περιβόητα δεσμά. Μεγαλώνοντας και εγκεφαλικά κατάλαβα πως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και αν δε δώσεις δε θα πάρεις. Στη φάση που είμαι τώρα, διαπιστώνω πως είναι δεξιοτεχνία να αντιμετωπίζεις τα πράγματα, τις καταστάσεις και  τους ανθρώπους πιο περίπλοκα από αυτό που φαίνονται ή τυγχάνει να είναι. 

Κάποιοι θεωρούν πως έρχεται από μόνη της με το πέρασμα του χρόνου, τις στιγμές που μοιραζόμαστε και τον προσωπικό αγώνα για συμβιβασμό και αποδοχή. Κάποιοι άλλοι ενστερνίζονται μια πιο πνευματικής φύσεως θέση, πως δηλαδή είναι καθαρά θέμα ενστίκτου. Άλλοι την βασίζουν στην εμπειρία και το χαρακτήρα, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να εμπιστευτούν αλλά και να εμπιστεύονται (βλ. γκέι, πρεζάκια, emo-κάπου θα έχει ξεπέσει κανένα ακόμα-, μουσουλμάνοι κ.α.).  Το κοινό τους; Η μη επιστρεψιμότητα μιας όχι καθωσπρέπει συμπεριφοράς. Έχοντας περάσει κάποιο -δημιουργικό- χρόνο με μέλη όλων των προαναφερθέντων υποομάδων κατέληξα στη δική μου προσωπική γνώμη. Κάπως, έτσι, άλλωστε αναπτύχθηκε και η κριτική σκέψη αλλά και η επιχειρηματολογία. Ναι κάπου εδώ αποθεώνω τον εαυτό μου ως κριτικά σκεπτόμενο άτομο, ακούς Matthew (βλ. Lipman), τζ.

Η εμπιστοσύνη θαρρώ πως είναι μια αφηρημένη έννοια. Ξέρετε οι αφηρημένες έννοιες είναι παγίδες αλλά και θύματα. Είναι θέμα μεταχείρισης, όπως για παράδειγμα η έννοια της ελευθερίας. Ζούμε ελεύθεροι σε ένα ελεύθερο κράτος με μερικούς ομόφωνους θεσμοθετημένους κανόνες, τζ. Ε να, κάπως έτσι είναι και η εμπιστοσύνη. Μια ψευδαίσθηση της συνήθειας. Μπορεί κάποτε να ήταν το Α και το Ω, να υπήρχαν κάποιες παραδοχές στις οποίες στηριζόταν, τώρα όμως παιδευόμαστε να βρούμε ποιος τι που πότε και γιατί, δίχως να βάζουμε ερωτηματικό στο τέλος. Αναρωτιέμαι πως φτάσαμε να χρησιμοποιούμε βιβλίο οδηγιών για το πως θα συμπεριφερθούμε και θα ζήσουμε τα χρόνια που μας χαρίζονται. Για να μη θυμηθώ, αυτό που είχα αναφέρει στο προηγούμενο post, ότι έχουμε πάψει ή και ξεχάσει να κοιταζόμαστε κατάματα.

Και θα κλείσω με κάτι που διαφωνώ καθέτως, οριζοντίως και πλαγίως, απλά για να συνειδητοποιήσετε πως όλα αλλάζουν, ή και όχι, βάσει της αντίληψης: "Γερνάμε μόλις σταματήσουμε να αγαπάμε και να εμπιστευόμαστε" (Madame de Choiseul). 


Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.
  

11/9/14

ϟ ο θυμός



picture taken via weheartit.com


Καλησπέρα.
Είναι 22.34 το βράδυ. Περίεργες ώρες γράφω, συνήθως. Αυτό δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το ότι δεν έχω χρόνο, αλλά κυρίως με την ψυχολογική μου διάθεση να αποτυπώσω γραπτώς αυτά που σκέφτομαι, όταν και όπως τα σκέφτομαι. Σε περίπτωση που τυγχάνει να αναρωτιέστε ή ακόμα χειρότερα να με νοιάζεστε, σας ενημερώνω πως η εξέλιξη της υγείας μου είναι σε καλό δρόμο και η γρίπη μαζεύει τις αποσκευές της αναζητώντας πιθανότατα νέο ξενιστή. 

Πρόσφατα δίχως σαφή λόγο αναζητούσα πληροφορίες για το συναίσθημα του θυμού. Ήμουν πεπεισμένη για κάποιον μη, όπως πάντα, σαφή λόγο πως δεν είναι τόσο άσχημο όσο η χροιά που τον περιβάλλει στο άκουσμα του. Θεωρώ πως δύσκολα κάποιος θα θυμώσει από μίσος, εμπάθεια ή έχθρα. Θα θυμώσεις επειδή νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Νομίζω πως κάποια σύνδεση θα υπάρχει με την απογοήτευση. Απογοητευόμαστε από άτομα που νοιαζόμαστε, αγαπάμε και συμπονάμε. Ο θυμός βέβαια, κάποια στιγμή περνάει, η απογοήτευση θαρρώ δε λειτουργεί έτσι. 

Δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τον θυμό συγκριτικά με την λύπη ή την χαρά. Ίσως γιατί πάψαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Είναι σαν μια καμουφλαρισμένη κηλίδα δυναμικότητας σε ένα ήρεμο και γαλήνιο πρόσωπο. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο θυμός είναι ένα αγνό συναίσθημα. Ίσα ίσα, να φοβάσαι για το τι μπορεί να σου προκαλέσει μια θυμωμένη ψυχή. Ο θυμωμένος άνθρωπος ενδιαφέρεται να σου προξενήσει έντονο πόνο της στιγμής, σκέψου ας πούμε για παράδειγμα τις ενέσεις του οδοντιάτρου, μη αντιλαμβανόμενος τις περισσότερες φορές τις μετέπειτα συνέπειες ή τη τυχόν μετάνοιά του. Είναι σα τη δίψα των βαμπίρ, το θέλω εδώ και τώρα. Το μετά είναι κάτι σαν "10 χρόνια αργότερα". Ποιος/-α νοιάζεται για τύψεις μετά από 10 χρόνια; Χμ, εκτός από την εκπομπή "Πάμε πακέτο".

Θα μου πεις πως γίνεται να θες να πονέσεις κάποιον που νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς. Και θα σου απαντήσω απλά λέγοντας πως, εσύ νοιάζεσαι, αγαπάς και συμπονάς ενώ εκείνος/-η σου προκαλεί το αίσθημα του θυμού. Κάπου η ζυγαριά δεν ισορροπεί, προφανέστατα. Ίσως τελικά ο θυμός να συγγενεύει και με τη τρέλα. Μόνο που στη τρέλα δε νομίζω να υπάρχει επιλογή συγνώμης. Η αλήθεια είναι πως αναλωνόμαστε αρκετά σε πράγματα που αύριο δε θα μας απασχολούν μόνο και μόνο για να αποδείξουμε, αρχικά στον/στην άλλον/-ην και σε δεύτερη μοίρα στον εαυτό μας, πως είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να καταστρέψουμε οτιδήποτε αξιολάτρευτο και μεγάλης συναισθηματικής αξίας έχουμε κοπιάσει από κοινού να δημιουργήσουμε. Τελικά, μάλλον κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει εκδικητή έτοιμο να αναλάβει δράση ανά πάσα στιγμή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες άνευ τιμημάτων.

Ο Αριστοτέλης θεωρεί πως "ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο". Εγώ συμπληρώνω πως όσο μαζεύεις στοιχεία και πυροδοτείς τον θυμό σου σε συνάρτηση με την άγνοια του στόχου, οτιδήποτε από τα παραπάνω φαντάζει εύκολο και σωστό, δεν θα συνεχίσει να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Ή που θα κοπεί το σχοινί ή που θα χάσει την ισορροπία του.
Make your choice.




Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.

2/9/14

✎ ένα ποίημα


picture taken via weheartit.com


Καλό μήνα!
Επιστροφή στο Βόλο και στις υποχρεώσεις του μεταπτυχιακού. Δύσκολη περίοδος, περίοδος διπλωματικής εργασίας. Θα το παλέψω και θα είμαι νικήτρια παρά τρίχα χρονικού πλαισίου. Εδώ ο καιρός θυμίζει φθινόπωρο. Καταιγίδα-κατακλυσμός σκοτώνει κάθε υπόνοια σκέψης ότι πριν δύο μέρες ήταν καλοκαίρι. Στο όλο κλίμα να συμπεριληφθεί και το γεγονός ότι είμαι άρρωστη. 
ΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ. 
Ευχαριστώ Σεπτέμβρη, πάντα μου επιφυλάσσεις τα καλύτερα. 

Λόγω της γρίπης και της ανέκαθεν περίεργης ψυχολογικής μου διάθεσης, σήμερα δε θα γράψω πολλά. Βασικά, δε ξέρω πως να εκφράσω με λόγια τον χαλβά που επικρατεί στο κεφάλι μου. Μάλλον ξέρω, αλλά δε ξέρω τι να πρωτο-διαλέξω από τα στοιχεία που τον συνθέτουν. Ο τίτλος κάπως σχετικός με την ιδέα  του post και η φωτογραφία απλά μου άρεσε. Νομίζω αρκεί η απολογία μου. 

Θα postάρω ένα αγαπημένο μου, ερωτικό κατά βάση, ποίημα του Charles Bukowski που έχει το όνομα της αγαπημένης του Jane. Κάθε ανάγνωση, ακόμα και του ίδιου ατόμου, έχει διαφορετική δυναμική. Ας μείνουμε σ'αυτό. 

For Jane

225 days under grass
and you know more than I.
they have long taken your blood,
you are a dry stick in a basket.
is this how it works?
in this room
the hours of love 
still make shadows.

when you left
you took almost
everything.
I kneel in the nights 
before tigers
that will not let me be.

what you were 
will not happen again.
the tigers have found me
and I do not care. 



Ραντεβού στο επόμενο,
μικρή Κάρολ.